အရှင်မင်းကြီးက ပြောတယ်၊ ငါက သူမွေးထားတာ
Vol. 6 Ch. 94
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရှင်းကို ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်အထိ သယ်ဆောင်လာပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး “အစ်မကြီးချင်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် သူမသည် အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နဖူးပေါ်က ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားရဲ့အစ်မကြီးချင် အိပ်ပျော်နေတယ်။”
ကျီယွဲ့ရုံသည် ချင်ရှင်း၏ပိန်လှီသောပုံစံကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ပေးလိုက်သည်။
“ရှဲ့အန်းယိ။” ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကိုင်ပုဝါကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏အံကြိတ်ရင်း ထိုနာမည်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ အံကြိတ်သံကို ကြားနိုင်ခဲ့ပြီး အကယ်၍ သူသာ ယခုဒီမှာရှိနေခဲ့လျှင် မိန်းကလေးကျီသည် ရှဲ့အန်းယိကို အရှင်လတ်လတ်စားပစ်လိမ့်မည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်!” ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမက လှည့်ပြီး ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အကယ်၍ ခင်ဗျား သူ့ကိုသတ်ခဲ့ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက ခင်ဗျားရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်ရဲ့လား။”
ကျီယွဲ့ရုံ၏ခြေလှမ်းများ ထစ်သွားခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီအစား ကျွန်တော်နဲ့ ချန်ထားခဲ့လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို ကုတင်ဘက်သို့ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ “မိန်းကလေးအားရှင်း မကြာခင်နိုးလာလိမ့်မယ်။ သူမကို အဖော်ပြုပြီး သူမနဲ့ စကားပြောလိုက်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်ကို မပြောဘဲ သူမကို ဝမ်းနည်းအောင်မလုပ်နဲ့။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အနာဂတ်အကြောင်းပဲ ပြောသင့်တယ်။”
ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ “ဒီနှုန်းနဲ့ သူမမှာ ဘယ်လိုအနာဂတ်မျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျားပြောနေတာကို ပြန်နားထောင်ကြည့်ပါဦး၊ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေရင် သမားတော်တစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး ဆေးနည်းနည်းပါးပါးစားဖို့ပဲ လိုတယ်။ မိန်းကလေးအားရှင်းက အနာဂတ်မရှိဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီကောင်လေးကို ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ စုံစမ်းနေတုန်းမှာ သူမက ချင်ရွှမ်အပေါ် ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာကို မေးလိုက်။”
“ကျွန်မ….”
“အားလုံး အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်ပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို ပြီးဆုံးခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ သူမ၏အမူအရာသည် တည်ကြည်နေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ မနေ့ကအစည်းအဝေးမှာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ။ လူကို ကယ်တင်ပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် ခင်ဗျား အခုမှ နောက်ဆုတ်ချင်တယ်လို့ ပြောလို့မရဘူး။”
“ကျွန်မ ဝမ်းနည်းတယ်၊” ကျီယွဲ့ရုံက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းနည်းတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အဆိုးဆုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှေ့ကို ကြည့်ကြစို့။ ဟုတ်ပြီလား။ အထိန်းတော် ခဏလောက် ဝင်ခဲ့ပါ။”
ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“မိန်းကလေးကျီကို မိန်းကလေးအားရှင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေ လဲလှယ်တာ ကူညီပေးပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကိုလည်း စစ်ဆေးလိုက်။ ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းမှာ နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းကို လာခိုင်းမယ်။”
ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမသည် ကုတင်ပေါ်က ချင်ရှင်းကို နောက်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူမလက်များကို သူမ၏နောက်တွင် ချိတ်ကာ အခန်းမှထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီး၏ဒဏ်ရာများကို ကုသနေစဉ်တွင် သူမသည် ချင်ရှင်းသည် အပျိုစင်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးကလူများအကြောင်း အနည်းငယ်နားလည်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုရှာဖွေတွေ့ရှိမှုသည် ချင်ရှင်းနှင့် ချင်ရွှမ်အတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် အဲဒါက သူမ မျှဝေရမည့်ကိစ္စတစ်ခုမဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သင့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုတာဝန်ကို ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်ထံသို့ လွှဲအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်းများအပြင်ဘက်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပခုံးများပတ်ပတ်လည်တွင် နွေးထွေးစွာရှိနေသော လောင်တကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ဒီမှာနေပြီး စောင့်ကြည့်နေ။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့အဖော်တွေထဲက တစ်ယောက်ကို ငါ့ကိုရှာခိုင်းလိုက်။”
လောင်တသည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အသံကို လျှော့လိုက်သည်။ “မင်းက အရူးလား။ ဆွံ့အနေတဲ့ အထိန်းတော်က မယ်တော်ကြီးရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဒါက မိန်းကလေးအားရှင်းကို သစ္စာဖောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ သူ မယ်တော်ကြီးရဲ့ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိဆိုတာက မသေချာဘူး!”
လောင်တသည် သူ့အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ မင်းက တခြားအစေခံမကြီးတစ်ယောက်ကို မရှာခဲ့တာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒီနန်းတော်ထဲမှာ ငါ ဘယ်အစေခံကို ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ။”
လောင်တ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မှန်တယ်၊ နန်းတော်ထဲက ဘယ်လူမဆို မယ်တော်ကြီးအတွက် သူလျှိုတွေဖြစ်နိုင်တယ်။
“သွားတော့လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ပုတ်လိုက်သည်။ လူတစ်ဦးကို အတုခိုးပြီး သက်ပြင်းချနေတဲ့ကြောင်တစ်ကောင်။ ဒါက တကယ်ပဲ အရမ်းများလွန်းတယ်။ လောင်တသည် အကြိမ်အနည်းငယ်အော်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ပခုံးများပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး၊” ဧကရီကျိုး၏အစေခံများထဲမှတစ်ဦးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ရန် ပြေးလာပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။ “မယ်တော်ကြီးက ဧကရီကျိုးကိုရှာပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ အစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဘာလို့ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို လာခိုင်းရတာလဲ။”
အစေခံက "မယ်တော်ကြီးက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်မင်းကြီး မကြာသေးမီကမှ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရီက အမျိုးမျိုးသောအရာရှိတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ပထမဇနီးတွေကို နန်းတော်ထဲကို ပွဲတော်တစ်ခုအတွက် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သေးတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါက ဒါက မရိုမသေပြုတာပဲ။"
ဘာဖြစ်တယ်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “လမ်းပြ၊ ငါ အဲဒီအစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်မယ်။”
သူမ၏စကားများသည် အလွန်လူမိုက်ဆန်သောကြောင့် အစေခံသည် လန့်သွားခဲ့သည်။
“တခြားဘာရှိသေးလို့လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ အစေခံသည် အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယင်းတျန့်သည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သောကြောင့် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူ့နဂါးအစောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ အလျင်အမြန်လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ဧကရီ၏နန်းဆောင်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်မှ အတော်အတန်ဝေးသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါ နေရာတစ်ခုလုံးသည် မယ်တော်ကြီး၏မိန်းမစိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ အကယ်၍ သူမ ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် ဧကရီကို မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်သို့ အတင်းအကျပ်ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်နေပုံရသည်။ သူတို့အားလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းပေါ်လာသည်နှင့် ကြောက်ရွံ့သောအမူအရာများဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူတို့၏သခင်သည် လူတစ်ဦးကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်နိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတို့က သူ့လက်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ်သေဆုံးရမည့်သူများဖြစ်လိမ့်မည်လော။
ဒူးထောက်နေသောမိန်းမစိုးများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဧကရီ၏နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရာ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် လူတစ်သိုက်ကို ဒူးထောက်ကျသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် နန်းတော်ထဲသို့ ဖိတ်ကြားချက်ကိုလက်ခံခဲ့သော အရာရှိများ၏ဇနီးများအားလုံးဖြစ်သည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် တော်ဝင်အမိန့်တော်ဖြင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များချီးမြှင့်ခံထားရသော သင့်တော်သောအမျိုးသမီးများဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဤနေရာတွင်မြင်ရသည်မှာ အတော်လေးထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ အရှင်မင်းကြီးသည် ဤသို့သောအချိန်တွင် ဧကရီကို မတွေ့သင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့သည် သူတို့၏အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့အရာရှိများ၏ဇနီးများအပေါ် သံသယဖြစ်ဖွယ်တစ်ခုခုလုပ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားသင့်သည်။ အမျိုးသမီးအားလုံးသည် ဧကရာဇ်က သူတို့၏မျက်နှာများကို မြင်သွားလိမ့်မည်ကိုကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူတို့၏ခေါင်းများကိုငုံ့ထားလျက် ဒူးထောက်နေကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး “ခင်ဗျားတို့အားလုံး ထရပ်လို့ရပြီ။ ဧကရီ ဘယ်မှာလဲ။”
အစေခံသည် အဆောက်အအုံသို့တက်သည့် လှေကားအောက်ခြေတွင် ဒူးထောက်နေသော အစေခံမကြီးတစ်စုံကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အဲဒါတွေက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်က အစေခံမကြီးနှစ်ဦးပါ။ ဧကရီက သူတို့ကိုတွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က အဲဒီမှာရပ်နေပြီး ဧကရီကို ပေါ်တင်ကြိမ်းမောင်းနေတော့တာပဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစေခံမကြီးကို ရှာဖွေရင်း သံသယဖြင့် “သူတို့က အဲ့လောက်တောင် သတ္တိရှိကြတာလား။” ဧကရီမှလွဲ၍-- ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီးမှလွဲ၍ ဧကရီသည် နန်းတော်ထဲက ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံးအမျိုးသမီးဖြစ်သင့်သည်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီအစေခံမကြီးနှစ်ဦးက သူမကို လူအများရှေ့မှာ ဘယ်လိုကျိန်ဆဲနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။
“သူတို့က မယ်တော်ကြီးကိုယ်စား ဧကရီကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့တာပါ၊” အစေခံသည် မကျေမနပ်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်တွင် ဘွဲ့ထူးဆောင်အမျိုးသမီးများသည် ထရပ်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် သူတို့၏ခေါင်းများကို ငုံ့ထားဆဲပင်။ ငယ်ရွယ်သူအချို့သည် သူတို့၏မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်ရန် သူတို့၏အင်္ကျီလက်များကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်မြှောက်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းတွင် စိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီအမျိုးသမီးတွေက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သေဆုံးသွားမှာလား။
အစေခံမကြီးနှစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကိုခံစားရသော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက ဤတခြားမြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးများရှေ့တွင် မယ်တော်ကြီးကို မျက်နှာသာအချို့ ချန်ထားရမည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာစဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ လက်ရှိတွင် သူတို့သည် အတော်လေးတည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ချဉ်းကပ်လာသောအခါ အစေခံမကြီးနှစ်ဦးသည် သူတို့၏နဖူးများကို မြေပြင်နှင့်ထိအောင်ကပ်လိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလယ်အလတ်အရွယ်အမျိုးသမီးများဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်ကိုမြှောက်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို တကယ်ပဲကန်ရန် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒီအစေခံက အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊” အစေခံမကြီးနှစ်ဦးက သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့၏ဦးညွှတ်မှုကိုရှောင်ရှားရန် ဘေးသို့ရွှေ့လိုက်သည်။ “ထပါ။”
အစေခံမကြီးနှစ်ဦး ထရပ်လိုက်ကြသည်။
“မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို ပြန်သွားကြ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကိုယ်ထိလက်ရောက်မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောကြောင့် သူမ၏သဘောထားကို ဖော်ရွေစွာထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ အစေခံမကြီးနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အရှင်မင်းကြီးက ဤမြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးများရှေ့တွင် ပုံမှန်အတိုင်း အလွန်အကျွံမဖြစ်နိုင်ဘဲ မယ်တော်ကြီးကို မရိုမသေမပြုနိုင်ပေ။
“အရှင်မင်းကြီး၊” အစေခံမကြီးတစ်ဦးက စကားစပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်ကြီးက ဧကရီမယ်မယ်ကို နန်းဆောင်သို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အတော်လေးထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ တံခါးဝက မိန်းမစိုးများသည် သူမကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသော်လည်း ဘာလို့ ဒီအစေခံမကြီးနှစ်ဦးက ဆက်လက်စကားပြောရန် သတ္တိရှိနေသေးတာလဲ။ သူတို့က ဆွံ့အနေသော အထိန်းတော်လို ကိုယ်ခံပညာတတ်ကြတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မမှန်နိုင်ဘူး။ သူတို့တတ်ရင်တောင်မှ သူတို့က ငါ့ကို တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။
နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောခဲ့ရာ အစေခံမကြီးနှစ်ဦး၏စိတ်ဓာတ်များကိုသာ မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။ တခြားအစေခံမကြီးက ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီးက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့မကြာသေးမီက--”
“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပြောပြီးသားပဲ။ ပြန်သွားကြ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားပြောနေသောအစေခံမကြီး၏ဝတ်ရုံများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရန် စည်းမျဉ်းတစ်ခုတည်းသာရှိသည်၊ ၎င်းသည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုမြင်သောအခါ အရင်ဆုံးလှုပ်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ တူညီသောယုတ္တိက ရန်သူများနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်မဟုတ်လော။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အားသာချက်ရရှိရန် ပထမဆုံးလှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ပထမအစေခံမကြီးသည် သူမ၏မျက်နှာကို ထိုးနှက်မခံရမီ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူမသည် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏နှာခေါင်း လုံးဝကျိုးသွားကာ သူမ၏နှာခေါင်းပေါက်များမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ထိုးနှက်ချက်ကို ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏အမှားကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်ခံပညာကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ဘယ်ဘက်က အစေခံမကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး တွေးတောမိသည်၊ သူမက ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်နိုင်မလား။
သူမ၏စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် အစေခံမကြီးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေရင်းတွင် ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ချုပ်ကိုင်မှု လျော့ရဲသွားပြီး သူမသည် သူမ၏လက်ထဲက သတိလစ်နေသောအစေခံမကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်စက်မှအသံမထွက်ခဲ့ပေ။ လေထုတစ်ခုလုံး ဖိနှိပ်မှုခံစားနေရသည်။ ဧကရီကျိုးသည် ဘေးတစ်ဖက်အခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားလိုက်သည်သည်။
“အရိုအသေပေးစရာမလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခွင့်အရေးကိုဆုပ်ကိုင်ကာ ပထမဆုံးစကားစပြောလိုက်သည်။
ဧကရီကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်က အစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အများကြီးစိတ်အခြေအနေကောင်းသွားသော်လည်း သူမ၏အသံကို အရင်ကဲ့သို့ပင် နိမ့်ကျစွာထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါတွေက မယ်တော်ရဲ့လူတွေပါ။”
“သူတို့က မယ်တော်ကြီးရဲ့လူတွေဖြစ်ရုံနဲ့ မင်းဆီပြေးလာပြီး ပွဲဆူအောင်လုပ်လို့ရတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ကွေးလိုက်သည်။ “သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ထင်နေတာလဲ။ သူတို့က အစေခံမကြီးအချို့သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
ဧကရီကျိုးသည် ခြံဝင်းထဲက အမျိုးမျိုးသောဘွဲ့ထူးဆောင်အမျိုးသမီးများကို ကြည့်ပြီး သူမကို အလျင်အမြန်သတိပေးလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အခု အပြင်လူတွေရှိနေတယ်။” အပြင်လူတွေရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်စွာ ပြုမူရမယ်!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပခုံးများကိုတွန့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကအစေခံမကြီးကို “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သွားခိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မယ်တော်ကြီးကို ထုတ်ပြောခဲ့တယ်။ ဘာအတွက်လဲ။ ခင်ဗျားက မယ်တော်ကြီးရဲ့စကားလုံးတွေက ဒီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့စကားလုံးတွေထက် ပိုအသုံးဝင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား။”
အစေခံမကြီးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးမ မဝံ့ရဲပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမ မဝံ့ရဲပါဘူး။”
“ခင်ဗျား မဝံ့ရဲခဲ့ရင် ဘာလို့ အစကတည်းက မယ်တော်ကြီးကို ထုတ်ပြောခဲ့တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့တံခါးများကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးပြလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့အဖော်ကို ခင်ဗျားနဲ့အတူခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်။”
အစေခံမကြီးသည် “အဖော်” ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏သတိလစ်နေသောမိတ်ဆွေကို အလိုအလျောက်ဖမ်းဆုပ်ပြီး သူမကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“အိုး ဟုတ်သား။ အရင်ဆုံး ဧကရီကို တောင်းပန်လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက်သတိရသွားသည်။ “ခင်ဗျားက သူ့အဆောင်မှာရပ်နေပြီး မယ်တော်ကြီးကိုယ်စား သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့တာလား။ ခင်ဗျားရဲ့ဦးနှောက်ထဲမှာ အပေါက်ရှိနေတာလား။ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့တာလဲ။ သွားစမ်းပါ၊ ခင်ဗျားက ဧကရီနဲ့ငါ အာဏမပြပေးလို့ ငါတို့က ဟယ်လိုကစ်တီတွေလို့ ထင်နေတာလား။”
“……….” ခြံဝင်းထဲကလူများ ဆွံ့အသွားသည်။ ဘာလို့ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ပါးစပ်ထဲက စကားတစ်ခွန်းကိုမှ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ။ ဘာကစ်တီလဲ။
နံရံပေါ်တွင် အဘိုးဟွေ့သည် အဘိုးစာကလေးနှင့် စကားပြောနေသည်။ “မင်း ရှောင်ယောင်းကို အနာဂတ်မှာ ကျန့်ကို သုံးဖို့ပြောရမယ်။ အဲလိုဆိုရင် ဘယ်သူမှ သူပြောနေတာကို နားမလည်ရင်တောင်မှ သူက ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဦးမှာပဲ။”
အဘိုးစာကလေးသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းသဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဘိုးဟွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီးက တခြားကြောင်တစ်ကောင် မွေးမြူခဲ့တာလား။
အဘိုးစာကလေးသည် မသိနားမလည်ဖြစ်နေသည်။ သူမက နောက်တစ်ကောင်မွေးမြူခဲ့ရင် လောင်တက မနာလိုမှုကြောင့် ရူးသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။
“ကျွန်တော်မျိုးမ သေထိုက်ပါတယ်၊” မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ အစေခံမကြီးသည် ဧကရီကျိုးကို ဦးညွှတ်လိုက်ရာ သူမသည် အတွင်းတွင်ပိတ်လှောင်ထားစဉ် ကျိန်ဆဲခံရခြင်းသည် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ ယင်းတျန့်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ “လူအချို့ကိုခေါ်ပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့တံခါးတွေကိုလည်း ပိတ်ဆို့လိုက်။”
ယင်းတျန့်သည် ယခု အများအပြားမေးခွန်းများမေးရန် မတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် သူသည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
“ပြန်သွားတော့၊” ဧကရီကျိုးသည် အစေခံမကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို နောက်တစ်နေ့မှ မယ်တော်ကို အရိုအသေပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရှင်းပြဖို့ သွားရောက်လည်ပတ်ပါ့မယ်။”
“အမြန်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၊ ခင်ဗျားက မယ်တော်ကြီးကို အစေခံရုံနဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အဲလောက်ဖြစ်နေတယ်လို့ထင်နေတာလား။ ကောင်းပြီလေ။ ငါက သူမွေးဖွားခဲ့တဲ့လူပဲ!”
“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက အဲလိုအရာတစ်ခုနဲ့ပတ်သက်ပြီး အစေခံတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေရတာလဲ။
***