သခင်မလေးကို ဇနီးအဖြစ်ယူချင်တယ်
Vol. 6 Ch. 95
“ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်ကို သွားကြစို့၊” ဧကရီကျိုးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ပွဲတော်က ပြင်ဆင်ပြီးသားပဲ။ အမျိုးသမီးအားလုံး ရောက်ရှိလာဖို့ပဲ စောင့်နေတာ။”
အရာရှိကတော်အမျိုးမျိုးတို့သည် သူတို့၏ကျေးဇူးတင်စကားများကို ဖော်ပြပြီးနောက် သူတို့၏အစေခံများနှင့်အတူ ဧကရီ၏နန်းဆောင်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဧကရီကျိုးသည် ရှေ့ကကတော်များကြားတွင် သခင်မငယ်ဝမ်၏နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဧကရီကျိုးသည်လည်း ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏သမီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ချင်ရှင်းကို အလိုအလျောက်စာနာမိသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီး ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်သို့ရောက်ရှိသောအခါ ဘာလုပ်မည်ကို လျှို့ဝှက်စွာမျှော်လင့်မိသွားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ ပထမဆုံးပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ချင်ရွှမ်နှင့်အတူ ဘေးခန်းမဆောင်များထဲမှတစ်ခုတွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ချင်ရွှမ် အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊” ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စည်းစနစ်ကျသည့်ဂါရဝပြုမှုမျိုးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ထလို့ရပြီ။” တစ်ဖန်ပြန်လည် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ဦးညွှတ်မှုကိုရှောင်ရှားရန် ဘေးသို့ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ချင်ရွှမ် တည့်မတ်စွာရပ်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျန်းနန်ရေတပ်တပ်မှူးကို ခေါင်းမှခြေအထိ လေ့လာလိုက်သည်။ သူသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုထက် အနည်းငယ်ပိုပုပြီး ပို၍သန်မာပုံရသည်။ သူ့အသားအရေသည် ဂျုံရောင်ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်များကို သာမန်ဟုသာ သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ကို အတော်လေးခန့်ညားသောအငွေ့အသက်တစ်ခု ပေးနေသည်။ သူသည် မယိမ်းယိုင်သောသံမဏိလူသားများထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပြောနိုင်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှလုံးသားအတွင်းက လူပုလေးသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ဒီမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်တွေ့ပြီ!
“အရှင်မင်းကြီး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ချင်ရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အကြည့်ကို စစ်သေနာပတိချုပ်လိုဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဗိုလ်ချုပ်ချင်က ခင်ဗျားထက် ပိုသန်မာပုံရတယ်။”
“……….” ချင်ရွှမ် ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ချီးကျူးနေတာလား။
လိုကျစ်ကွေ့၏အမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူ့လေသံသည် တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ “ငါတို့က စစ်မြေပြင်တွေမှာ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ အစိမ်းသက်သက်ခွန်အားနဲ့ မယှဉ်ပြိုင်ဘူး။”
“………” ချင်ရွှမ် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါ... စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ဒေါသထွက်နေတာလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ကျစ်ခနဲစုပ်သပ်လိုက်သည်။ တကယ်ပဲ သူ့တည်ရှိမှုက သဘာဝဥပဒေများကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏အရပ်များနှင့်သူမ၏အရပ်များကြားတွင် ကြီးမားသောကွာခြားချက်တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် သူမသည် နောက်ထပ်ပြင်းထန်သောထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက နဉ်ယွီကို သူ့စံအိမ်မှာနေတုန်းက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်!
လိုကျစ်ကွေ့က “အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့စတုတ္ထသား။ရှဲ့အန်းဝူက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီကျွန်တော်မျိုးက သူ့ကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးပါပြီ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မနှစ်မြို့စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့သား? စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်က ရှဲ့မျိုးနွယ်နဲ့ ချိန်းဆိုမှုတွေမလုပ်ဘူးဆိုတာကို မသိဘူးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဒီလူက တွေ့ဆုံထိုက်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် ‘ခေါ်လာပြီးမှတော့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ’ ဟူသောအမူအရာရှိနေသည်။ “ခင်ဗျားက အဲလိုပြောရင် အဲလိုပဲဖြစ်ပါစေတော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျွန်တော်နဲ့တိုက်ရင် အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူးလေ။”
ချင်ရွှမ်သည် လက်ရှိတွင် ချင်ရှင်း၏သတင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးက မေးချင်ပါတယ်... ချင်...”
“မိန်းကလေးအားရှင်းက လက်ရှိမှာ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်မှာရှိနေတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိမ်ရှင်၏ထိုင်ခုံတွင် အခြေချရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က မိန်းကလေးအားရှင်းကို ရှဲ့အန်းယိနဲ့ ကွာရှင်းခိုင်းခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့အမြင်ကို မေးချင်ခဲ့တာ။”
“ကွာရှင်းမယ်?” လိုကျစ်ကွေ့ ပြောခဲ့တုန်းက ထိုစကားလုံးမျိုးမပါခဲ့ပေ။
“အရှင်က သခင်မချင်ကို ရှဲ့အန်းယိနဲ့ ကွာရှင်းစေချင်တာလား။” ဇနီးတစ်ဦးက သူမ၏ခင်ပွန်းကို ဘယ်လိုကွာရှင်းနိုင်မှာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မူလက ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်သိမ်းဖို့စီစဉ်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ ကျွန်တော် မိန်းကလေးအားရှင်းကို--”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ချင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးကာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ သူက သူမနဲ့ မျှဝေစရာနောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိနေတာလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူမထံသို့ တက်သွားပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တီးတိုးပြောလိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်၊ “ခင်ဗျားက အားရှင်းလို့ ပြောလို့မရဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဟုတ်သားပဲ၊ သူမက မိန်းကလေးများနှင့်သူတို့၏ပေးထားသောနာမည်များ၏ထုံးတမ်းစဉ်လာကို မေ့သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်….”
“ကျန့်လို့ပြော” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲကို လှန်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ငါ စကားတောင်မပြောနိုင်တော့ဘူးလား။ သူမသည် သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံးများကို စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်စကားပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ကျန့်က မိန်းကလေးချင်ကို ရှဲ့အန်းယိနဲ့ ကွာရှင်းစေချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားမှာ ကန့်ကွက်စရာတစ်ခုခုရှိသလား၊ စစ်သေနာပတိချုပ်။”
လိုကျစ်ကွေ့က “ဒီကျွန်တော်မျိုးမှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သင့်တော်တဲ့ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို ဆန့်ကျင်နေတယ်လို့ခံစားရတယ်။”
“သင့်တော်တဲ့ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ၊ မင်းမေ...၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်-- ကျန့်ရဲ့နှုတ်ထွက်စကားဆိုတာက ရွှေပါးစပ်နဲ့ ပုလဲစကားတွေကနေ လာတာ။ အကယ်၍ ကျန့်က ကွာရှင်းမယ်လို့ပြောရင် ငါတို့ ကွာရှင်းခိုင်းကြမယ်။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ ကောင်မလေး မင်း ပျော်သလိုသာလုပ်ပါ။
“ဗိုလ်ချုပ်ချင်?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့အတွေးတွေက ဘယ်လိုလဲ။ ဘာလို့ ကျန့်ကို မပြောပြတာလဲ။”
ချင်ရွှမ်သည် ရွှေတောင်ဖြိုလဲလိုက်သလို ကျောက်စိမ်းတိုင်ကို ဖြိုချလိုက်သလို ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်-- ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်သောအရာတစ်ခုကို ကြားခဲ့ရသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဦးညွှတ်ခြင်းအကြောင်း များများစားစားနားမလည်သည့်တိုင် သူမသည် သူ့လှုပ်ရှားမှုနောက်ကွယ်က ခံစားချက်များကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်၏ ဤတစ်ကြိမ်ဦးညွှတ်မှုသည် အများကြီးပို၍စိတ်ရင်းမှန်ခဲ့သည်။
“ဒီကျွန်တော်မျိုးက သခင်မလေးကို ကျွန်တော့်ဇနီးအဖြစ် ယူလိုပါတယ်!” ချင်ရွှမ်သည် ကျယ်လောင်စွာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောပါ။”
ချင်ရွှမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ကျန်နေခဲ့သည်။ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို သူကြိုက်သလိုလုပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးချင်ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေက အတိတ်ကထက် အများကြီးပိုဆိုးရွားတယ်။ အဲဒါလေ...” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူက မိန်းကလေးအားရှင်းနှင့် အသက်အရွယ်တူတူလောက်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ “မင်းက မိန်းကလေးချင်ထက် ငယ်တယ်မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒီကျွန်တော်မျိုးက သခင်မလေးထက် ငါးနှစ်ငယ်ပါတယ်၊” ချင်ရွှမ်သည် အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါးနှစ်က အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ အများဆုံးတော့ သူက မင်း မွေးကင်းစကလေးအရွယ်တုန်းက ပြေးလွှားနိုင်နေလောက်ပြီ။”
“အဟမ်း အဟမ်း၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကူအညီမဲ့စွာကြည့်လိုက်သည်။ မင်း အသုံးဝင်တာတစ်ခုခု ပြောလို့မရဘူးလား။
“သူမက မင်းထက် အသက်ကြီးပြီး သူမရဲ့အသွင်အပြင်က လက်ရှိမှာ ဆိုးရွားနေတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရွှမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးကျီက သူမကိုမြင်တော့ သူမက ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ မျက်ရည်တွေတောင်ကျလာခဲ့တယ်။ ကျန့်ရဲ့အိမ်မွေးကြောင်တောင်မှ သူမက အခုချိန်မှာ ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးလို့ထင်နေတယ်။ မိန်းကလေးချင် ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်နေတာတောင် မင်း သူမကို လက်ထပ်ချင်နေတုန်းပဲလား။”
“………” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ အဲဒီအဆီတုံးအနက်ရောင်ကြောင်မှာ အလှအပအသိလည်း ရှိသေးတာလား။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးက သခင်မလေးကို လက်ထပ်ချင်ပါတယ်၊” ချင်ရွှမ်သည် ကြောင်အကြောင်း တွေးတောရန်အချိန်မရှိဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။
“အိုး ဟုတ်သား၊ မိန်းကလေးချင်က အကြောသေနေသေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ချင်ရွှမ်သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ဆက်ပြီးလိုချင်နေတုန်းပဲလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“သူ-သူမ ဘယ်မှာလဲ။” ချင်ရွှမ်၏မျက်လုံးများသည် မကျသေးသောမျက်ရည်များဖြင့် နီရဲနေခဲ့သည်။
ဒါဆို သူက သူမကို လိုချင်နေတုန်းပဲ။ “ယင်းယွီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသော ယင်းယွီကို အော်လိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ချင်ကို မိန်းကလေးချင်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်။”
ချင်ရွှမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်စိရှေ့မှ လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“သခင်မချင်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေက အကြောသေဖြစ်နေတာလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“သူမက နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြောသေဖြစ်နေခဲ့တာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ကုသပေးနိုင်တယ်။”
“ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သွားရအောင်” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး သူမ၏ခါးပတ်ကို တင်းကြပ်လိုက်သည်။ “အဲဒီလူယုတ်မာ ရှဲ့အန်းယိကို သွားကိုင်တွယ်ကြစို့!”
“မလှုပ်နဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လျော့ရဲနေသောခါးပတ်ကို ပြန်ချည်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်လိုမျိုးတွေ ချည်ထားတာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း မဖြေခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ သူမ၏ဖိနပ်ကြိုးများကို ချည်နှောင်ပုံဖြစ်သည်။ သူမက အဲဒါကို အသံကျယ်ကျယ်ထုတ်ပြောခဲ့လျှင် အရမ်းတုံးအပုံပေါက်သွားမည်လော။
“ရှဲ့အန်းဝူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်ကနေမွေးတဲ့သားပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ အထုံးအသစ်တစ်ခုချည်နှောင်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခဲ့တာက သူ ရှဲ့မျိုးနွယ်ကနေ ခွဲထွက်ဖို့စီစဉ်နေလို့ဖြစ်နိုင်တယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “တကယ်လား? ဒါဆို သူ့အမေကကော။”
“သူ့မွေးမိခင်က သေဆုံးသွားနှင့်ပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်များကိုလွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခါးပတ်အနေအထားကို ညှိပေးလိုက်သည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။
“ရှဲ့မျိုးနွယ်လို ရှေးကျတဲ့မိသားစုတစ်ခုအတွက် ကိုယ်လုပ်တော်တွေရဲ့သားတွေက သူတို့မှာ ထူးခြားတဲ့အဆင့်အတန်း ဒါမှမဟုတ် စာပေအရည်အချင်းတွေမရှိရင် အများကြီးတန်ဖိုးရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သူတို့လုပ်နိုင်သမျှက တရားဝင်ဇနီးရဲ့သားတွေအတွက် ခြေနင်းခုံတွေဖြစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေအဖြစ် ပြုမူဖို့ပဲ။”
“အဲလောက်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လျှာကို ခေါက်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ဟန်ဆောင်ကစားနေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားဖို့ဆိုရင်ကော။”
“ဒါဆို ငါ သူ့အသက်ကို ယူမယ်၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နေ့တိုင်း အကြမ်းနည်းသုံးရတာ ဘာကောင်းလို့လဲ။
“မင်း ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်ကို ရှဲ့အန်းယိကိုတွေ့ဖို့သွားမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှဲ့အန်းဝူနဲ့ အရင်တွေ့မှာလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းများကို သုတ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ရှဲ့အန်းယိကို သွားတွေ့မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စက်ဝိုင်းပုံလမ်းလျှောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ပုံစံက အလင်းရောင်တွေထုတ်လွှတ်ပြီး ရှဲ့အန်းယိကို ကျွန်တော့်ခြေဖဝါးအောက်မှာ ကြေမွသွားအောင်လုပ်ဖို့ လုံလောက်အောင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ချောမောခန့်ညားတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။” သူမ၏အရပ်သည် လှောင်ပြောင်စရာအနည်းငယ်ရှိနိုင်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်နှာအတွက် အာမခံနိုင်ခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် အတော်လေးကြည့်ကောင်းသည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ဤမိန်းကလေး ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ယောက်ျားတစ်ဦး ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ပို၍ဂရုတစိုက်နားထောင်သောအခါ ၎င်းသည် ထိုသံမဏိလူသားဖြစ်သော ချင်ရွှမ်ထံမှ လာနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်ပြီး “ချင်မျိုးနွယ်မောင်နှမကို အရင်ဆုံးသွားကြည့်ကြစို့။”
လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ‘မောင်နှမ’ ဟု ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ “မှန်တယ်၊ သူတို့က မောင်နှမတွေပဲ။ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလက်ထပ်နိုင်မှာလဲ။”
“ချင်ရွှမ်က မွေးစားသားမဟုတ်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏စကားများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ “သူတို့က တကယ်သွေးသားတော်စပ်တာမှမဟုတ်တာ။ ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ။”
“မွေးစားသားဆိုတာ သားပဲလေ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကောင်းပြီ။ အဲဒီဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းကြီးချင်က ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်တစ်ခုပေးခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူက ချင်ရွှမ်ကို သူ့သားဖြစ်စေချင်တော့တာမဟုတ်ဘူး။ သူ့သားမက်ဖြစ်စေချင်တာ။”
“……..” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။
“ပြီးတော့ ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းကြီးချင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်နဲ့အတူတူ ပေါ်လာခဲ့တာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားမှာ နောက်ထပ်ကန့်ကွက်စရာတွေ ရှိသေးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ သူတို့က သွေးသားတော်စပ်တဲ့မောင်နှမတွေဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဧကရီက ဒီတစ်ကြိမ် အကြီးအကဲလီကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းရဲ့အိပ်မက်ကို အကြီးအကဲလီကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြကြည့်လိုက်ပေါ့။”
o(> ﹏