အရှင်မင်းကြီး ရှဲ့သခင်လေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရိုက်နှက်ခြင်း
Vol. 6 Ch. 96
“ချင်ရွှမ်ကို နောက်ပိုင်းမှာ ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်ကို သွားခိုင်းလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စင်္ကြံလမ်းသို့ ဆွဲထုတ်မသွားမီ ကျီယွဲ့ရုံကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျီယွဲ့ရုံ၏မျက်လုံးများသည် ငိုကြွေးခြင်းကြောင့် နီရဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်နေသောကြောင့် သူမ၏ပါးပြင်များသည် မျောက်ဖင်နီကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသွင်ပြင်များပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သောအမူအရာကို မြင်နေရသေးသည်။
“ခင်ဗျား အပြစ်တစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” လိုကျစ်ကွေ့ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ငါဒီနေ့ ငါ့အသိစိတ်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။
“ခင်ဗျား မိန်းကလေးကျီကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ငါ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။”
တစ်ဖန်ပြန်လည် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံအတွက် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏နှလုံးသားကို လုံးဝမျက်ကွယ်ပြုထားသည်။ “ခင်ဗျားက ခုနက မိန်းကလေးကျီကို စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်ပြီး ရှက်ရွံ့နေခဲ့တယ်။ ခင်ဗျား မသိဘူးလား။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ကျီယွဲ့ရုံကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ရည်များစိုစွတ်နေသောမျက်နှာ၏ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက ရှက်ရွံ့နေပုံပေါက်နေလို့လဲ။ သူသည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဦးခေါင်းခွံကို ခေါက်လိုက်သည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ မင်း မိန်းကလေးကျီရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအစား အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေအကြောင်း ပြောကြစို့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ခုနကစကားလုံးများသည် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စများအကြောင်း မဟုတ်ဘူးလား။
“မင်း ဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး ရှဲ့အန်းယိရဲ့ဘဏ္ဍာရေးဌာနက အမတ်ရာထူးကို ဖယ်ရှားနိုင်တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ ခြံဝင်းမှထွက်ခွာသွားစဉ် ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းပျောက်သွားခဲ့သည်။ “အဲ့ဒါရောလား။ ကျွန်တော်တို့က သူနဲ့ မိန်းကလေးချင်အကြောင်းပဲ ပြောကြမှာမဟုတ်ဘူးလား။”
“ငါတို့က အဲလောက်အများကြီးလုပ်ပြီးသားဆိုမှတော့ ငါတို့လုပ်နိုင်သမျှ တခြားကိစ္စတွေအားလုံးကိုလည်း လုပ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ သူ့တရားဝင်ဇနီးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းက ရှဲ့အန်းယိမှာ ဘာသီလမှမရှိဘူးဆိုတာကို ပြသနေတယ်။ အဲလိုလူတစ်ယောက်က နန်းတွင်းမှာ ရာထူးတစ်ခုကို ဘယ်လိုကိုင်ဆောင်နိုင်မှာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် ခင်ဗျားပြောတာတွေကို မှတ်မိနိုင်အောင် ဖြည်းဖြည်းပြောလို့ရလား။”
“………” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ဘာလို့ မင်းက ငါ့စကားတွေကို မှတ်မိဖို့လိုမှာလဲ။
.......
ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်အတွင်းတွင် ပွဲတော်စားပွဲများကို ပန်းဥယျာဉ်များကိုမြင်နိုင်သော လသာဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားခဲ့သည်။ ယောက်ျားများသည် ဘယ်ဘက်တွင်ထိုင်ပြီး အမျိုးသမီးများသည် ညာဘက်တွင်ထိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အရာရှိများအားလုံးသည် လသာဆောင်၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်ရှိနေပြီး သူတို့၏ပထမဇနီးများသည် ညာဘက်တွင် ပုလဲကန့်လန့်ကာသုံးခုနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လူတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့ ဥယျာဉ်၏လပြည့်တံခါးကိုဖြတ်လျှောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ဧကရာဇ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ထကြ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
“အာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“‘ထကြ’ လို့ပြော၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ သူမြင်ခဲ့သလောက် ဤမိန်းကလေးသည် ထိုသို့သောအရာများကို ပြောဆိုတတ်ခြင်းမရှိပေ။
“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူအုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ “ထကြ။ ဟားဟား။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ထလို့ရပြီ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သက်ပြင်းချရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ ငါ သူ့ကို သင်ကြားပေးရင်တောင်မှ သူမက အဲဒါကို သေသေချာချာပြောမှာလားဆိုတာကို ပြောလို့မရဘူး။
အရာရှိအားလုံး ထရပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်တွင်ရပ်နေသော လိုကျစ်ကွေ့ကို သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်က မတူညီသောအမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“အိုး?” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို “မင်းသားကျီလည်း လာသားပဲ။”
မင်းသားကျီ၏မျက်နှာသည် ရောင်ရမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဓိကထိုင်ခုံမှာ သွားထိုင်၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာအလုပ်တွေရှိတယ်လေ။ ထိုင်တာထတာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ အဲဒီရှဲ့အန်းယိ ဘယ်မှာလဲ။”
“ထိုင်ဦး။ ပြီးမှ ပြော။” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ဟဟ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့ပြေးသွားခဲ့သည်။ “သူ့ကိုတွေ့ပြီ!”
“……” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။ မင်း ငါ့စကား တစ်ခါတစ်လေလောက်တော့ နားထောင်လို့မရဘူးလား။
“ကျွ-ကျွန်တော်တို့ လိုက်သင့်သလား။” ယင်းလေသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် အတော်လေးစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်။ “မင်းက တစ်ယောက်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးကို အနိုင်ကျင့်မှာကို စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလား။”
ယင်းလေသည် နာခံတတ်သောအမျိုးအစားဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်ရုံသာရှိသည်။ “ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို စိုးရိမ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့သခင်လေးကို သတ်ပစ်မှာကို ပိုစိုးရိမ်နေတာ။”
သူ့စကားများသည် အလွန်မှန်ကန်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူမြင်ယောင်နိုင်သောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လို စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့အန်းယိ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်မြင်သည့်အတိုင်း သူမသည် သူ့လိုလူယုတ်မာတွေအပေါ် စကားဖြုန်းတီးရန်မလိုအပ်ပေ။ ချက်ချင်းရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရသွားတာ ပိုကောင်းတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မထိုင်ခဲ့သောကြောင့် တခြားလူတိုင်းလည်း ရပ်နေကြသည်။
ရှဲ့အန်းယိသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ထံသို့ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူ့ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး အသက်ကိုရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုရိုက်နှက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဧကရီကျိုး၏ဘေးမှ အစေခံမကြီးတစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ အလျင်အမြန်သွားပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဧကရီမယ်မယ်က ဒီကျွန်တော်မျိုးမကို အရှင်မင်းကြီးကို ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အကြီးဆုံးသခင်မ မလာခဲ့ကြောင်း ပြောခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့နေရာမှာ လာခဲ့သူက သခင်မငယ်ဝမ်ပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီကြာဖြူပန်း၊ လက်ဖက်စိမ်းမက လာခဲ့တာလား။
အစေခံမကြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ သခင်မငယ်ဝမ်က ဘွဲ့ထူးဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့် သူမက အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့ရဲ့တန်းတူဇနီးတစ်ဦး သက်သက်သာဖြစ်ပါတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤအစေခံမကြီးနှင့်အတူ ဘေးသို့သွားပြီး “သူက တန်းတူဇနီးတစ်ဦးဆိုတာကို သိပါတယ်။ အဲဒါက ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးနဲ့ အတူတူလောက်ပဲ။ ဘာလို့ သူက တော်ဝင်ဘွဲ့ထူးတစ်ခု ရခဲ့သေးတာလဲ။” တော်ဝင်ဘွဲ့ထူးများသည် ပထမဇနီးကိုသာ ပေးအပ်သည်မဟုတ်လော။
ဤအစေခံမကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားပြောပုံစံနှင့် မကျင့်သားသေးသော်လည်း သူမသည် သူမဆိုလိုခဲ့သောအရာ၏အကျဉ်းချုပ်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သခင်မငယ်ဝမ်ရဲ့ဘွဲ့ထူးကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်က ပေးခဲ့တာပါ။”
“ဟဟ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လာပြန်ပြီ အဲဒီလူယုတ်မာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ပဲ။ သူက ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို တကယ်ပဲချစ်တာပဲ။
အစေခံမကြီးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်ဖို့ခိုင်းစေချင်ပါသလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဧကရီအနေ ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး၊” “သူ့ကို ကျွန်တော်နဲ့ ချန်ထားခဲ့လိုက်ပါ။” ဧကရီက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်။ဒါကြောင့် သူမ တိုက်ခိုက်ဖို့ မကောင်းဘူး။ ကလေးကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ကိုယ်ထိလက်ရောက်ဖြစ်မယ်? အရှင်မင်းကြီးက သခင်မငယ်ဝမ်ကို ရိုက်နှက်တော့မှာလား။ အစေခံမကြီး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူမ စဉ်းစားခဲ့သောအပြင်းထန်ဆုံးအပြစ်ဒဏ်မှာ သခင်မငယ်ဝမ်ကို နောင်တရရန် ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် နန်းတွင်းအပျိုတော်များကို သူမကို ဆုံးမခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဘာလို့ အဲဒါက အရှင်မင်းကြီး သူမကို ရိုက်နှက်တာဖြစ်သွားရတာလဲ။
“ခင်ဗျား တော်တော်ပျော်နေပုံရတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အကြည့်များကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော ရှဲ့အန်းယိပေါ်သို့ ကျောက်ချထားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှဲ့အန်းယိသည် အရှင်မင်းကြီး သူ့ကိုဆုံးမရန် ဘယ်မှာမှားသွားခဲ့သည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ယင်းလေတို့သည်လည်း လျှောက်လာခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အကြီးဆုံးသခင်လေးကို အအေးစက်ဆုံးကြည့်လိုက်ပြီး ယင်းလေသည် ဟမ့်ဟုသာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ရှဲ့အန်းယိက “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ဖခင်က ဒီနေ့ စံအိမ်ကနေ မထွက်ခွာခဲ့ပါဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောနေတာ။ ဒါကို ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့အဖေကို ဘာကိစ္စထည့်ပြောနေရတာလဲ။”
ရှဲ့အန်းယိက “ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးကပဲ ကျွန်တော်မျိုးကို ညွှန်ကြားပေးပါ။”
“ကျန့်!” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်အလေးပေးပြောလိုက်သည်။
“ကျန့်က မိန်းကလေးချင်ကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့အန်းယိကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးချင်?” အကြီးအကဲလီ စကားစပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှဲ့အန်းယိ၏ဘေးတွင် တည့်တည့်ထိုင်နေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ပေးထားသောနာမည်ကို မသုံးနိုင်ကြောင်း သတိရပြီး ရှင်းလင်းလိုက်သည်၊ “ဒါက ချင်ရှင်းပဲ။”
ချင်ရှင်း?
လသာဆောင်တစ်ခုလုံး အသက်ရှူသံပင်ရပ်တန့်သွားလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
သခင်မချင်က နန်းတော်မှာလား။ ရှဲ့အန်းယိသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလိုဖြစ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ဒုတိယနှင့်တတိယသခင်လေးတို့သည် သူတို့လည်း ဒုက္ခရောက်နေပြီကို သိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့မရီး၏ရောဂါအကြောင်း မရှင်းလင်းသော်လည်း သူတို့သည် သခင်မချင်က ရှဲ့စံအိမ်တွင် ခက်ခဲသောဘဝကို နေထိုင်ခဲ့သည်ကို သိခဲ့ကြသည်။
ဖြောင်း!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့အန်းယိ၏မျက်နှာကို အသံကျယ်ကျယ်မြည်သည်အထိ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပညာတတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှဲ့အန်းယိသည် ထိုထိုးနှက်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်လဲကျသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ့ကို သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် စကန်တော့သည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ချင်ရှင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တွေ့လိုက်ကတည်းက ဤသို့လုပ်ချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ၏နှလုံးသားဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ပြီ!
ရှဲ့အန်းယိသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ကိုကန်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူ့နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
“ကောင်းတယ်၊ သူ့ကို သေအောင်ကန်ပစ်!” ယင်းလေက ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကိုသာ လက်ဖြင့်ထောက်ထားမိတော့သည်။ ငါ ဘယ်လိုလူစားမျိုးတွေကို ထိန်းနေရတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် မြေပြင်ပေါ်က သွေးအိုင်ထဲတွင် သွားအနည်းငယ်ပါရှိနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခါးမှဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။အရှင်ကိုယ်တိုင် ဒီလိုကိစ္စတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်စရာမလိုပါဘူး။”
“ကျွန်တော် သူ့ကို သေအောင်ရိုက်နှက်ချင်တယ်!” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်မှ လွင့်ထွက်နေပြီး သူမ၏လက်များသည် လေထဲတွင် လက်သီးများထိုးနေသည်။ “ဒီလူယုတ်မာ၊ အားးးးးးးးးး! ကျွန်တော် သူ့ကိုသတ်ချင်တယ်!”
“အရှင်မင်းကြီး!” လိုကျစ်ကွေ့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့စစ်တပ်တွေကို စဉ်းစားပါဦး!” စစ်သေနာပတိချုပ်သည် သူမကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင်တောင်းပန်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။
“………..” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှဲ့အန်းယိထံမှ ဆယ်လှမ်းအကွာအဝေးသို့ရောက်သည်အထိ သယ်ဆောင်သွားသော်လည်း မလွှတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူမက သူမ၏ “တိုက်ခိုက်မှု” ကို ဆက်လုပ်ရန် တည့်တည့်ပြန်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေပြီး သွေးအနည်းငယ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူက သေတော့မလိုပုံစံဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သတိကတော့ရှိနေဆဲပင်။
ယင်းလေသည် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ရှဲ့သခင်လေးက သတိရှိနေတုန်းပဲ။”
“ဆုတ်စမ်း!” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို နောက်ထပ်ဒုက္ခဖြစ်စေသည့်အတွက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါပေါ့။ ငါက လူတွေကိုရိုက်နှက်တဲ့အခါ သူတို့ နာကျင်မှုကိုခံစားနိုင်အောင် သူတို့ကို သတိရှိနေတာ သေချာအောင်လုပ်တယ်။ ယင်းလေ၊ စိတ်မပူနဲ့။ သူက ဒီနောက်မှာ နှစ်ဝက်လောက် အိပ်ရာထဲလဲနေလိမ့်မယ်။” သူမသည် အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာဘာရှိလဲဆိုတာကို နားမလည်ချင်တော့ပေ။
“ဟင်?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့တစ်ယောက်မှ စကားမပြောကြတာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှဲ့အန်းယိကို စတင်ရိုက်နှက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင်ပင် သူတို့သည် အနည်းငယ်မှင်တက်နေဆဲပင်။ ဧကရာဇ်တစ်ဦးက သူ့အရာရှိတွေကို ကိုယ်တိုင်ရိုက်နှက်နေတာလား။ ငါတို့ အဲ့လိုကိစ္စမျိုးကို တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူးလို့။ ဟုတ်ပြီလား။
အကယ်၍ သူက ရှဲ့အန်းယိကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ရင် ဘာလို့ သူက သူ့ကွပ်မျက်ကို အမိန့်မပေးခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အဲဒီလုပ်ရပ်ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့ရတာလဲ။ သူတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အရှင်မင်းကြီးက သခင်မချင်အတွက် ရှဲ့အန်းယိကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘူး!
....
လူအုပ်၏အတွေးများသည် ရှုပ်ထွေးသောလေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ပြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။
“သူတို့အားလုံး ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။
“မှင်တက်သွားတာ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက တိတိကျကျပြောလိုက်သည်။
“ဟမ့်” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူလိုက်သည်။ ဘာလို့ မြောက်ပိုင်းဟူတွေက ယုံနင်ကို အချိန်ပြည့်အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ။ ခင်ဗျားက သူတို့ရဲ့အစိုးရအရာရှိတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံပဲ။ သူတို့က ရိုက်နှက်မှုကိုကြည့်ရင်း မှင်တက်နေနှင့်ပြီ။ ဒါဆို တကယ့်တိုက်ပွဲတစ်ခုကိုမြင်ရင် သေမတတ်ကြောက်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။
“အရှင်မင်းကြီး၊” အကြီးအကဲလီသည် သူ၏သတိပြန်ရလာသော ပထမဆုံးတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်းရှိနေသည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့တွင် လျှောက်သွားပြီး “ရှဲ့သခင်လေးက ဘယ်လိုရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ။”
“ကိုယ်လုပ်တော်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ဇနီးကို ဖယ်ရှားခြင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းပြရာတွင် ကူညီပေးလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက သူမက ထိုသို့သောစကားလုံးများကို ပြောဆိုတတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အကြီးအကဲလီက “အရှင်မင်းကြီး၊ ရှဲ့သခင်လေးရဲ့မိသားစုကိစ္စတွေအတွက် ခင်ဗျားက သူ့ကို ဒီလိုရိုက်နှက်ခဲ့တာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အဘိုးကြီး။ ခင်ဗျားက ဘယ်ဘက်ကလဲ။”
အကြီးအကဲလီသည် ရိုသေသောအမူအရာဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ “ဒီကျွန်တော်မျိုးက ဘက်မလိုက်မှုဘက်မှာပဲ ရပ်တည်ပါတယ်။”
“ဘက်မလိုက်မှု?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် မိန်းကလေးကျီ၏စကားများကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်က ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ကို လျှောက်တင်တုန်းက ဒီဘက်မလိုက်တဲ့အဖွဲ့အမျိုးအစားတွေက ဇနီးတွေက လက်ထပ်ပြီးနောက် သူတို့ခင်ပွန်းတွေကို လိုက်နာသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က မကူညီခဲ့ဘဲ ချင်မောင်နှမတွေကိုတောင် နင်းခြေခဲ့ကြတယ်။
အကြီးအကဲလီက “ခင်ပွန်းတစ်ဦးရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီး--”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ထားလိုက်တော့လေ၊ အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အတိတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားခဲ့သလိုပဲ လှည့်စားဖို့စီစဉ်နေတာလား။”
အကြီးအကဲလီ၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ လှည့်စားတယ်?
“အရှင်မင်းကြီး။” ချက်ချင်းပင် အကြီးအကဲလီ၏တပည့်တစ်ဦးက စကားစပြောချင်ခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားပြောသူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် တခြားလူတိုင်းကိုပါ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး။ခင်ဗျားတို့ပါးစပ်တွေကို ပိတ်ထားကြ။ သွားစမ်းပါ။ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ပြောရုံသက်သက်ပဲ။ ဘာအလုပ်မှမလုပ်ဘူး။ တစ်ခုခုက ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားတို့က အဲဒါကို ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယခုအချိန်တွင် ချင်ရွှမ်သည် ပန်းဥယျာဉ်များအတွင်းသို့ဦးတည်သော လပြည့်တံခါးများသို့ ပြေးလာခဲ့သော်လည်း ယင်းဖုန်းနှင့် ယင်းယွီတို့၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
***