မင်း ပျော်နေသရွေ့ပါပဲ...

“ငါ နားမလည်သေးဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခဏတာထိုင်စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ရှဲ့အန်းယိက ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ရေတပ်အတွက်ပဲ မင်းရဲ့အစ်မကြီးချင်ကို လက်ထပ်ခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက သူမက ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ကျန်ရှိနေတဲ့တစ်ဦးတည်းသောမိသားစုဝင်လို့ပြောတယ်။ ဒါဆို သူမ ရှဲ့မျိုးနွယ်ထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရေတပ်က ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ရေတပ်ဖြစ်သွားတာလား။” သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကိုပါယူသွားပြီး လက်ထပ်ခြင်းအကြောင်း တစ်ခါမှမကြားဖူးခဲ့ပေ။

ကျီယွဲ့ရုံသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ “ရေတပ်ရဲ့လက်ရှိတပ်မှူးက ချင်ဦးရီးတော်ရဲ့မွေးစားသားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ အစ်မကြီးချင် ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့လက်ထဲမှာရှိနေတာနဲ့ သူက သူတို့စကားတွေကို မနာခံရဲဘူး!”

“လူယုတ်မာတွေ!” နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“ရှဲ့အန်းယိက လူယုတ်မာပဲ!” ကျီယွဲ့ရုံ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

“မှန်တယ်!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲကိုရိုက်လိုက်သည်။ စစ်သူကြီးကျီသည် တစ်ဖက်တွင်ထိုင်ရင်း သူ့လက်ဖက်ရည်ကိုသောက်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ စကားတစ်ခွန်းမျှပြောချင်စိတ်မရှိတော့ပေ။

ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင် ကျွန်မရဲ့အစ်မကြီးချင်ကို ကူညီမှာလား။”

“ငါ ကူညီမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သာယာသောအခိုက်အတန့်ကသည် အလွန်ရုတ်တရက်နှင့် ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသောကြောင့် မိန်းကလေးကျီသည် မယုံကြည်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အစ်မကြီးချင်အတွက် ရေတပ်မှူးချုပ် ချင်ရွှမ်သည် ကွယ်လွန်သွားသောဧကရာဇ်ထံသို့ စာတမ်းငါးကြိမ် တင်သွင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်ယွမ်ကျုံးသည် ပထမလေးကြိမ်တွင် သူ့ကိုလျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး ပဉ္စမအကြိမ်တွင် သူ့ကိုရှုတ်ချခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးနှင့်ကင်းကွာနေခြင်းကို ဂုဏ်ယူသောပညာရှင်များ၏ ကြည်လင်သောစီးကြောင်းအဖွဲ့ဖြစ်သော ချင်လျူတို့ပင်လျှင် အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့်သူ့ကလေးများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် မှန်ကန်သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ ခင်ပွန်းက ဘာအမှားမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်သိမ်းရန် မည်သူက တောင်းဆိုနိုင်မည်နည်း။ ထိုသို့သောစကားတစ်ခွန်းတည်းက ချင်မျိုးနွယ်၏အမျိုးသမီးငယ်အတွက် ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ကျီယွဲ့ရုံသည် မျက်ရည်များပြည့်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်းတွေးလိုက်သည်၊ ယခု ဤဧကရာဇ်ငယ်လေးက သူကူညီမည်ဟု ပြောနေတာလား။

“မင်းက ချင်မျိုးနွယ်က ဒီအစ်မကြီးနဲ့ တော်တော်ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိပုံပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောင်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတပ်သားက သူမကို ငယ်စဉ်ကတည်းက သိခဲ့တာပါ၊” ကျီယွဲ့ရုံ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းများဖြစ်ရမည်။

“အရှင်မင်းကြီး ချင်မျိုးနွယ်က အဲဒီမိန်းကလေးကို တကယ်ပဲကူညီတော့မှာလား။” ကျီကျိုက မေးလိုက်သည်။

“ငါ ကူညီမှာပေါ့။ ဘာလို့ မကူညီရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရှဲ့အန်းယိ၊ အဲဒီလူယုတ်မာ။ သူက အဲဒီမိန်းကလေးကို လက်ထပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူက သူမကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ဓားစာခံအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ!”

လိုကျစ်ကွေ့ကြောင့် ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ သူ့ကိုမတွေ့မီကတည်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းအပေါ် မကောင်းသောအထင်အမြင်တစ်ခုရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကျီယွဲ့ရုံသည် နယ်စပ်များကိုကာကွယ်ပြီး သူ့အတွက် နယ်မြေသစ်များဖွင့်လှစ်ရန် ဆန္ဒရှိသွားခဲ့သည်၊ ကျွန်တစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်သင့်သည့်အတိုင်းပင်။ ကျီကျိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လုပ်ရပ်များကို မျှော်လင့်စပြုလာခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်သူကြီးကျီသည် များများစားစားမပြောခဲ့ပေ။ စကားထက် လုပ်ရပ်က ပိုကျယ်လောင်သည်၊ ဒါကြောင့် သူက အရှင်မင်းကြီး သူ့စကားကို ဘယ်လိုတည်မည်ဆိုတာကို ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ဟင်းပွဲများ ထိုစဉ်ရောက်ရှိလာသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့၏အစားအစာစားချိန်ကို ချင်မျိုးနွယ်မိန်းကလေးဖြစ်သော အားရှင်း နှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်ဇနီးများအကြောင်း တခြားသတင်းအချက်အလက်များကို သင်ယူရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့အန်းယိက သူတို့လက်ထပ်ပြီးနောက် မိန်းကလေးချင်၏အခန်းများသို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင်မချခဲ့ကြောင်းကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ပြဿနာမရှိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို အာမခံလိုက်သည်။ “ငါ မိန်းကလေးချင်အတွက် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာဖွေပေးမယ်။”

ကျီယွဲ့ရုံ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အစ်မကြီးချင်က အခု တခြားဘယ်သူနဲ့များ လက်ထပ်နိုင်တော့မှာလဲ။” သူမ သူ့ကိုစွန့်ခွာခဲ့ရင်တောင်မှ သူမ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ အဲဒီအခါ သူမကို ဘယ်သူက လိုချင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံထံသို့ ပိုနီးကပ်စွာတိုးကပ်သွားပြီး “ငါ့ရဲ့အမိန့်အောက်မှာ နဂါးအစောင့်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူတို့အားလုံးက လူပျိုတွေပဲ။”

ကျီယွဲ့ရုံ၏တူများသည် သူမ၏လက်ထဲမှ လျှောကျသွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တဒေါက်ဒေါက်မြည်သွားခဲ့သည်။ ကွာမရှင်းရသေးခင်မှာပဲ သူက သူမအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် ရှာဖွေပေးပြီးသားလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ယင်းဖုန်းကတော့ မဖြစ်ဘူး၊ သူ့မှာ ရှောင်ထောင်ဟွား ရှိပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက တခြားသူတွေထဲကနေ လွတ်လပ်စွာရွေးချယ်နိုင်တယ်။”

“……..” အခန်းအပြင်ဘက်တွင် တည့်တည့်ရပ်နေသော ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။

“ရှောင်ထောင်ဟွားက ဘယ်သူလဲ။” ကျီယွဲ့ရုံက မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ထောင်ဟွားက-- ခဏနေပါဦး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဦးနှောက်သည် ရုတ်တရက် အလုပ်လုပ်သွားခဲ့သည်။ “အဲဒီချင်ရွှမ်ကောင်လေး၊ သူ လက်ထပ်ပြီးပြီလား။”

ကျီယွဲ့ရုံ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိသေးဘူး။ ကျွန်မရဲ့အဘိုးက သူ့ကို အိမ်ထောင်ဖက်အချို့ရှာဖွေပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီမိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခဲ့ဘူး။”

အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်က သူ့ကိုကမ်းလှမ်းခဲ့သောမိန်းကလေးများကို မကြိုက်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲကလူက အားရှင်းမှလွဲ၍ တခြားဘယ်သူမှမဟုတ်ပေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူသည် မိန်းကလေးချင်အတွက် ရှဲ့အန်းယိနှင့်သူ့ဖခင်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ဆန္ဒရှိစွာခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အိုး ဘုရားသခင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ထက်မြက်သောကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏နဂါးအစောင့်များကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ထွန်းညှိလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုတို့၊ မင်းတို့ရဲ့တစ်ကိုယ်တည်းဘဝကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းကြပါ။

“အရှင်မင်းကြီး၊” စစ်သူကြီးကျီ ရုတ်တရက်စကားစပြောလိုက်သည်၊ “သုံးရက်အကြာမှာ ချင်ရွှမ်က သူ့အလုပ်အကြောင်း အစီရင်ခံဖို့ မြို့တော်ကို ပြန်လာလိမ့်မယ်။”

“အိုး?” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ “သူလည်း လာနေတာပေါ့၊ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။”

“……..” စစ်သူကြီးကျီ ဆွံ့အသွားသည်။ မင်း ဘာကိုနားလည်တာလဲ။

“စားကြ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီအဘိုးအိုနှင့်မြေးမလေးကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအစားအစာအတွက် ပိုက်ဆံကုန်ထားတာ။ ငါတို့ မကုန်ရင် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။”

စစ်သူကြီးကျီသည် သူ့အစားအစာစားနေစဉ် သူ့အတွေးများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူ ပြီးဆုံးပြီး သူ့မြေးမလေးနှင့်အတူ စာတိုက်အိမ်သို့အပြန်လမ်းတွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် အရှင်မင်းကြီးက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု တကယ်ပဲပြောခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် စစ်သူကြီးကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ထမင်းတစ်နပ်တည်းက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့ခေါင်းမာသောမြေးကို နှိမ်နင်းရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်ငယ်လေးမှာ အရည်အချင်းတွေရှိတာ သေချာတယ်၊ စစ်သူကြီးကျီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် သတ်မှတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

......

“အဲဒီအားရှင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မူးယစ်နတ်ဘုရားစားသောက်ဆိုင်မှ လမ်းများသို့ထွက်ခွာရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မူလက သူ့ကို ယင်းလေနဲ့ တွဲပေးဖို့စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒါက မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။”

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာခဏလျှောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် “အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျားက ငါတို့လိုနှိမ့်ကျတဲ့ကျွန်တွေကို ဇနီးတွေယူခွင့် တကယ်ပဲပေးမှာလား။”

“ဘာလို့ ငါ မပေးရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဤဘဝတွင် လိင်ပြောင်းဝတ်ဆင်ရန် ကံကြမ္မာပါလာနိုင်သော်လည်း သူမက နဂါးအစောင့် ၃၀၀ ခန့်ကို သူမကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တည်းနေရန် တကယ်ပဲဆွဲခေါ်သွားမှာလား။

“တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုရဲ့စည်းမျဉ်းတွေ...” ယင်းဖုန်း စတင်လိုက်သည်။

“အခုလောလောဆယ် ငါက ဧကရာဇ်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ရင်း သူ့ကိုဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါပြောတာက ဖြစ်လာမှာပဲ။ နောက်တစ်နေ့ကျရင် ငါ မင်းအတွက် ရှောင်ထောင်ဟွားကို စစ်ဆေးပေးမယ်။ သူမက ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးဆိုရင် မင်းရဲ့အခွင့်အရေးကို မလွတ်တမ်းမနေသင့်ဘူး၊ နားလည်ပြီလား။”

ချက်ချင်းပင် ယင်းဖုန်းသည် တင်းမာသွားပြီးနောက် သူ့နားရွက်များနှင့်ပါးပြင်များကို စိုးရိမ်တကြီးကုတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ရှေ့သို့တည့်တည့်ထားခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်း ဒီလိုပြုမူနေတာက သူ့ပုံရိပ်ကို တကယ်ပဲ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

“မြို့တံခါးတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူအချို့ကို လွှတ်လိုက်။ အဘိုးကြီးကျီက ကျန်းနန်ရေတပ်ရဲ့ချင်ရွှမ်က သုံးရက်အကြာမှာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ပြောတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်သွင်းဖို့လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကိုပြောစရာစကားတွေရှိတယ်။”

“အဲဒီလူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အဖွဲ့က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ၊” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ၎င်းကို ဘာမှလက်မခံခဲ့ပေ။ “ငါက သူ့ကို အရင်ဆုံး စကားပြောရုံပဲ။ ဟုတ်သား။ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

“……..” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အကုန်လုံးသဘောတူပြီးမှ မင်းက အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်းတောင် မသိသေးဘူးလား။

“မင်းလည်း မသိဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် နဂါးအစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းခြင်းအယူအဆကို ရှင်းပြခဲ့ရသည်။

ဒါဆို ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းတယ်ဆိုတာ ကွာရှင်းဖို့ကို ဆိုလိုတာပေါ့။ ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်း နားလည်သွားသောအခါ “ငါက အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့အရာတစ်ခုလို့ထင်နေခဲ့တာ။”

ယင်းဖုန်းက “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီမိန်းကလေးချင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်ပေါက်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားက သူမကို အကြီးဆုံးရှဲ့သားနဲ့ သူမရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုဖျက်သိမ်းဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှစ်ကြိမ်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ထပ်သွားရုံပဲရှိတော့တယ်။”

“အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာကို သိပါသလား။”

“သိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငှက်မ၏အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူက နန်းတွင်းမိန်းမဆောင် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာကို သိနိုင်တယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်ကိုဆောင့်ပြီး ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမလုပ်ခဲ့သောနောက်တစ်ဆင့်မှာ သူမ၏လက်မောင်းများကိုဖွင့်လျက် အနီရောင်မြင်းတစ်ကောင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့ဇက်ကြိုးများကို ဆွဲရန်လှုပ်ရှားသောအခါ ရှောင်ဟုန်သည် ရပ်တန့်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့လျှာကိုထုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို လျက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနီရောင်လေး၏ခေါင်းကိုကိုင်ဆောင်ပြီး သူ့မျက်နှာနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ ရှောင်ဟုန်။”

ယင်းဖုန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ သူ့မြင်းပေါ်မှဆင်းသက်လာသည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အဲလိုနာမည်တစ်ခုကို မယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒါကို ဘယ်လိုစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်း၏ကော်လာမှ သူ့ခေါင်းကိုထုတ်ပြနေသော နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲဒီဝံပုလွေက တကယ်ပဲ တော်တော်ဝနေတာ...

“မင်းသားကျီ ဘယ်လိုနေလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနီရောင်လေးနှင့် သူမ၏ပွတ်သပ်ပွဲပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှေ့သို့လျှောက်သွားရန် ဦးဆောင်သွားပြီး ယင်းဖုန်းသည် သူတို့နောက်မှ မြင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ “တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေက အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကိုသတ်ချင်နေတယ်လို့ထင်နေကြတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေးတီးတိုးပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်သည် သူမလျှောက်သွားစဉ် ချော်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ တစ်ယောက်ယောက်ကို အစားအစာကျွေးဖို့ ထွက်သွားနေတုန်းက ကြီးမားတဲ့တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့တာလား။

“သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ခေါင်းဆောင်လို့ထင်ကြတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာမည်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ “လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ခေါင်းဆောင်၊ အဲဒါ တော်တော်အစွမ်းထက်ပုံရတယ်။”

“ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကျီရဲ့စံအိမ်ကို သွားခဲ့တာလဲ။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက မေးလိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံအတွက်လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတစ်ခုရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ သူမှာ ပိုက်ဆံရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်က ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းပါးပါးရယူချင်ခဲ့တာ။”

ပိုက်ဆံအတွက်။ ဤစကားလုံးများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ခေါင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ သူ့မြင်းကို ‘ရှောင်ဟုန်’ ဟု နာမည်ပေးခြင်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤအချက်ကို လက်ခံရန် ပိုခက်ခဲသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမက ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ သွားခဲ့တာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်ပစ်ဖို့စီစဉ်နေခဲ့တာ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီငွေမက်တဲ့လူနဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းချင်ခဲ့တာပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေးနက်စွာရှင်းပြလိုက်သည်။

ခဏတာ စကားမဲ့သွားသော လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက "ဒါက ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်ပဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ ခုနကဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သော ပေါင်မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း နည်းနည်းစားချင်လား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အရှင်မင်းကြီးက ထမင်းတစ်နပ်စားပြီးခါစပဲ။” သူ နောက်ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။ သူက သူ့အစာခြေစနစ်ကို ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

“အရှင်မင်းကြီးက ထမင်းတစ်နပ်စားပြီးသွားပြီလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆိုင်မှဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ အဲလိုဆိုရင် သူမ တကယ်ပဲ နောက်ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။

“ကျွန်တော် မူးယစ်နတ်ဘုရားမှာ စားခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ အကြောင်းအရာက အစားအစာအကြောင်းဖြစ်နေလျှင် သူမသည် အမြဲတမ်းပျော်ရွှင်နေသည်။ “ကျွန်မ အဘိုးကြီးကျီနဲ့ ယွဲ့ရုံကို အစားအစာတစ်နပ်ကျွေးခဲ့တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေလှမ်းများ ထစ်သွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် ယွဲ့ရုံကိုလည်း ကတိပေးခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောသည်၊ “အားရှင်းကို သူမရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်သိမ်းရာမှာ ကူညီပေးမယ်လို့။ ရှဲ့အန်းယိ၊ အဲဒီလူယုတ်မာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တံတွေးနဲ့ထွေးပစ်မယ်။”

ဤနေရာတွင် သတင်းအချက်အလက် အရမ်းများနေသောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ပိုလိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“အိုး၊ ဟုတ်သား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်၊ “သာ့ဖုန်း၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်သူတွေက အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာ ဖွက်ထားတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုလည်း ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ရှောင်ချန်းဇီကို ထိခိုက်ခဲ့တယ်။ သူမကလည်း လူယုတ်မာပဲ။ကျွန်တော် သူ့ကိုလည်း တံတွေးနဲ့ထွေးပစ်ဦးမယ်။”

အဲဒီမှာလည်း သတင်းအချက်အလက် အရမ်းများနေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းကို ကြည့်ပြီး “ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။” သူက အရှင်မင်းကြီးက သူ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်နေစဉ်အတွင်း အများကြီးပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

ယင်းဖုန်းသည် စကားမပြောရသေးမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုဆွဲလိုက်ပြီး လမ်း၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဲဒီဆိုင်က ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်က တကယ်ပဲအရသာရှိတယ်!”

“အာဝူး~” ဝံပုလွေငယ်လေးသည် သဘောတူညီစွာဟောင်လိုက်သည်။

ယခု လိုကျစ်ကွေ့သည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အကြောင်း စဉ်းစားနေသည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် နောက်ထပ်အချို့ကို ဝယ်ပြီး အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ကိုပြန်ယူသွားနိုင်အောင်လုပ်ပေးမယ်လေ?”

“မရှိတော့ဘူးလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောင်တရစွာပြောလိုက်သည်။ “သူဌေးက သူ့မှာရှိတဲ့ဘဲဥအားလုံးကို သုံးပြီးသွားပြီ။ သူက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ထပ်လုပ်ဖို့ နောက်လအထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ခင်ဗျားက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်စားနေတုန်းက အဲ့ဒီကိစ္စတွေကိုတောင် သိလိုက်နိုင်တာလား။

“ယွဲ့ရုံနဲ့ ကျွန်မက အခု သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နေပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်၏အရသာရှိသောအရသာကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း အစားအစာဆိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ကျွန်တော်က ချင်ရွှမ် မြို့တော်ကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူနဲ့စကားပြောဖို့စီစဉ်နေတာ။ အင်း၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အားရှင်းကလည်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က သူတို့ကို လင်မယားဖြစ်လာအောင်လုပ်ပေးမယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရော အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ထင်လား။”

“……..” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို ဆုံးဖြတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူးလို့ထင်တယ်။

“ကျွန်တော်ကတော့ ဒါ တော်တော်ကောင်းတဲ့စီစဉ်မှုတစ်ခုလို့ထင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏စိတ်ထဲတွင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာရှိသည်: မင်း ပျော်နေသရွေ့ပါပဲကွာ...

***