ကျီမျိုးနွယ်မှ သမီးတစ်ဦး၏ တောင်းဆိုချက်

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ကြွပ်ကြွပ်မြည်အောင် ဝါးစားရင်း ကျီယွဲ့ရုံကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျေနပ်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်-- သူမ၏အစားအစာအတွက် ပေးချေရန်ကူညီခဲ့သူမှာ နောက်ဆုံးသူမဖြစ်နေသည့်တိုင်။ “အရသာရှိလား?” သူမက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးကျီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏လက်ထဲက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်ဝက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် အရာအားလုံးကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“…….” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူက ငါ သူ့ဝေစုကို ခိုးယူလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

“မဆိုးပါဘူး၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို မျိုချရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏တည်နေရာကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်၊ ဒါမှ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဒီကိုလာပြီး နောက်ထပ်အချို့ကို ဝယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါနောက်ဆုံးဟာတွေပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်၏အရသာကို ၎င်း၏နောက်ဆုံးခြေရာများ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ အရသာခံလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက သူတို့ကို ထပ်ဝယ်ချင်ရင် နောက်လအထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။”

တိတ်ဆိတ်စွာပင် မိန်းကလေးကျီသည် ဆိုင်တည်နေရာ၏မှတ်ဉာဏ်ကို သူမ၏စိတ်ထဲမှ ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းသည် သူတို့နောက်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် သူ့လက်ထဲက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောအမူအရာကို တပ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော ယင်းဖုန်းက "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီလိုအရာမျိုးတွေ စားရတာမကြိုက်ဘူး။"

ကျီယွဲ့ရုံသည် လှောင်ပြောင်စွာပြုံးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ ထိုသို့သောအမူအရာတပ်ဆင်ထားရင်း မြှောက်ပင့်ဖားယားလုပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် တကယ်ပဲ နောက်တစ်ခုလိုချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးသည် သူမ၏ဝတ်ရုံများထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။

“သွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ၎င်းကို ပြန်လုယူလိုက်သည်။ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်သည် ကြွပ်ဆတ်ပြီး ကြွပ်ရွသောမုန့်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ လူနှင့်ဝံပုလွေတို့သည် မုန့်ကို သူတို့၏လက်နှင့်ပါးစပ်ဖြင့် ရန်ဖြစ်နေစဉ် ၎င်းသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏လက်ထဲတွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းသည် မုန့်ခိုးသူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမသွားမီ နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးကို အချိန်မီဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခိုးယူထားသောဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အကြွင်းအကျန်များကို ကြွပ်ရွစွာဝါးစားပြီးနောက် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေး၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းက ဝံပုလွေတစ်ကောင်၊ ဒါတောင် မင်းက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်စားနေတုန်းပဲလား။” ဝံပုလွေအားလုံး အသားမစားဘူးလား။ ဒီဝံပုလွေငယ်လေးရဲ့မိခင်က သူ့ကို စားကြူးတဲ့အတွက် စွန့်ပစ်ခဲ့တာလား။ ဝံပုလွေငယ်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ချက်မှမကြည့်ဘဲ သူ့ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ဝါးစားနေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို သူ့ခေါင်းကို သူမကြိုက်သလို ရိုက်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

“…….” ကျီယွဲ့ရုံ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို အဲဒါက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ပေါ့။

“အကြီးဆုံးသမီးလေး။” ကျီကျိုသည် ထိုစဉ် သူ့မြင်းပေါ်တွင် သူ့တပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ ပြေးလာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကျန်သူများအားလုံး သူတို့၏ခေါင်းများကိုမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး?” ကျီကျိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူ့မြင်းပေါ်မှ အလျင်အမြန်ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဦးညွှတ်စရာမလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီကျို လမ်းများတွင်ဒူးထောက်စပြုမီ သူ့ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကိုစားရန် သူမ၏လက်များကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ဆီစွန်းနေသောလက်ချောင်းများသည် စစ်သူကြီးကျီ၏အင်္ကျီလက်များကိုပါ စွန်းထင်းသွားစေခဲ့သည်။

ကျီကျိုသည် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စောင့်ကြပ်နေသော တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် စိုးရိမ်တကြီး “အရှင်မင်းကြီးက ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးကိုပဲ ခင်ဗျားကိုကာကွယ်ဖို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာလား။”

“အဲလို မဟုတ်ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကျန်နဂါးအစောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ။” စစ်သူကြီးကျီက မေးလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေက၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မရှန်း၏အိမ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ငါတို့က မြောက်ပိုင်းဟူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းခဲ့...”

“အရှင်မင်းကြီး၊” ယင်းဖုန်း၏အသံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူမ၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမျိုးသမီးကို စစ်မေးပြီးနောက်မှ တခြားလူတွေကို အသေးစိတ်ပြောပြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။”

“အိုး။ ဒါဆို အဲလိုကိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှစ်ကြိမ်မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ၊ ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ။”

“ဘယ်မြောက်ပိုင်း...” ကျီယွဲ့ရုံက မေးချင်ခဲ့သော်လည်း ကျီကျိုသည် သူမကို သူ့နောက်သို့ ညင်သာစွာဆွဲလိုက်သည်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက မပြောချင်ဘူးဆိုရင် သူတို့က စူးစမ်းမေးမြန်းခြင်းမပြုသင့်ပေ။

“ခင်ဗျားတို့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ထွက်လာကြတာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကျီကျိုကို မေးလိုက်သည်။

ကျီကျိုသည် အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်ဖြေကြားရရင် ဒီကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ကျန်သူတွေက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ တွေ့ဆုံချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက နန်းတော်မှာမရှိခဲ့ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အိုး၊ ခင်ဗျားတို့က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တွေ့ချင်ခဲ့တာပေါ့။ သူက မင်းသားကျီကို သွားတွေ့တယ်။”

စစ်သူကြီးကျီ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ဘာလို့ မင်းသားကျီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွမ်လိုလူတွေနဲ့ ပတ်သက်ချင်နေရတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောသည်၊ “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ စကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခုရှာကြမလား။” သူမသည် ကျီအဘိုးအိုနှင့်မြေးမလေးကို အစားအစာတစ်နပ်ကျွေးမည်ဟု တစ်ချိန်က ကတိပေးခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူမက သူမ၏စကားကို တည်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပိုက်ဆံမရှိသည်ကို သတိရသောအခါ သူမသည် ယင်းဖုန်း၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သာ့ဖုန်း၊ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး သွားယူလိုက်။ ငါ သူတို့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက်ကျွေးချင်တယ်။” ယင်းဖုန်းသည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီးက ဖိတ်ကြားချက်ပေးနေသောအခါ သူတို့လိုကျွန်များက ဘယ်လိုငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ ကျီကျိုသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုလက်ခံပါတယ်။”

“မြို့တော်ထဲက ဘယ်စားသောက်ဆိုင်က အစားအစာကောင်းလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီစုံတွဲကို အလေးအနက်မေးလိုက်သည်။

“………” ကျီအဘိုးအိုနှင့်မြေးမလေးစုံတွဲ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာစဉ်းစားနေတာလဲ။ ငါတို့က နယ်စပ်ဒေသကနေ လာကြတာ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက ငါတို့ကို မေးနေရတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော်က ဒီလမ်းပေါ်က မူးယစ်နတ်ဘုရားနေရာက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ကြားတယ်။ အဲဒီကို သွားကြမလား။”

“……..” ကျီစုံတွဲ ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျားက ဘယ်ကိုသွားရမယ်ဆိုတာကို သိပြီးသားဆိုရင် ဘာလို့ အစကတည်းက ငါတို့ကို မေးနေရတာလဲ။

စကားဝိုင်းဆက်သူမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်မှုသာရှိနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီကျိုနှင့် ကျန်သူများကို မူးယစ်နတ်ဘုရားဆီသို့ ဦးဆောင်သွားစဉ် အလွန်ကျေနပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ဤလမ်းပေါ်က စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မူးယစ်နတ်ဘုရားတွင် အသက်သာဆုံးစျေးနှုန်းများရှိသည်ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် လူတိုင်းသည် လှပသောထမင်းစားခန်းတစ်ခုတွင် အတူတူထိုင်နေကြသည်။ ကျီကျိုသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပြီး ကျီယွဲ့ရုံသည် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ ယုံနင်သည် ၎င်း၏စစ်ဘက်အရာရှိများထက် ၎င်း၏အရပ်ဖက်အရာရှိများကို အမြဲတမ်းတန်ဖိုးထားခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် စစ်သည်များအနေဖြင့် သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် ထိုင်စားရန် အခွင့်အရေးနည်းပါးသည်။ ကျီမျိုးနွယ်၏မျိုးဆက်လေးဆက်စလုံး စစ်သားများဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ သူတို့မိသားစုမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ဧကရာဇ်နှင့်အတူစားသောက်ဖူးသော ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

“လာပါ၊ ဟင်းပွဲအချို့မှာလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ကျီကျိုသည် စကားပြောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွေးနေတာလေ၊ သိလား။ အဘိုးကြီး။ ခင်ဗျား ကြိုက်တာမှန်သမျှ မှာလိုက်! သာ့ဖုန်းက ပိုက်ဆံသွားယူနေတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော် ငွေမရှင်းခင် ထွက်မပြေးဘူး။”

ထွက်ပြေးမယ်? အခန်းထဲက စားပွဲထိုးပင် ထိုသို့သောစကားများကြားရသည်မှာ နာကျင်ဖွယ်ဖြစ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အနိုင်ယူရန်နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် ကျီကျိုသည် အစားအသောက်စာရင်းကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ကြိမ်ဖတ်ပြီးနောက် စားပွဲအပြည့်ဟင်းပွဲများကို ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူတို့ အစားအစာစောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မတို့လိုကျွန်တွေကို အပြင်ထွက်စားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလဲ။”

“အိုး” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်လို့လေ။”

ကျီကျိုသည် သူ့ခြေထောက်များပေါ်သို့ ထရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့ဧကရာဇ်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သော ကျွန်တစ်ဦး ရှိဖူးလို့လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ဒါဆို ငါတို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်လို့မရဘူးပေါ့။

ကျီယွဲ့ရုံသည် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေပြီး တစ်ဖန်ပြန်မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ ဘာလုပ်သင့်သည်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီကျိုကို မြေပြင်မှဆွဲထူလိုက်ပြီး အတော်လေးနာကျင်သောလေသံဖြင့် “အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျား မဖြစ်ချင်ဘူးလား။”

ကျီကျိုသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ “ဒီကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။”

မဝံ့ရဲဘူး? ဒါဆို သူ မလိုချင်ဘူးပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဘိုးကြီးကို သူမ၏ဘေးကကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထားလိုက်စဉ် ဆိုးရွားစွာခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်သူကြီးကျီသည် အရှင်မင်းကြီး၏ကြမ်းတမ်းသောခွန်အားကို လျှို့ဝှက်စွာအံ့ဩပြီးနောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးက သူ့ကျွန်များနဲ့ ကွဲပြားပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိရင် သူ့ကျွန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။ ကျွန်တစ်ဦးက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်မှာ သူ့အသည်းနဲ့ဦးနှောက်ကို သွန်ချခိုင်းတဲ့အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ဦးကို ဘယ်တော့မှ မကျေမနပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အဘိုးကြီး၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့အသည်းနဲ့ဦးနှောက်ကို မြေပြင်ပေါ်မှာ သွန်ချရမှာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့သားတွေနဲ့မြေးတွေ လုံလောက်အောင်ဒဏ်ရာရပြီးသားပဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြောင်းအရာကို ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ကျီကျိုနှင့် ကျီယွဲ့ရုံနှစ်ဦးစလုံး အငိုက်မိသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါ ကျီယွဲ့ရုံ၏မျက်လုံးများသည် နီရဲပြီး မျက်ရည်များဝဲနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

“အခွင့်အရေးရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားတွေ့မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီကျိုကို ရေတစ်ခွက်လောင်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ လူများကို အရင်မမြင်ဘဲ သူမသည် သူတို့ကို ကုသပေးနိုင်မည်ဟု ကတိမပေးရဲခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အနည်းဆုံး လေးနှစ်ကြာအောင် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး သူမ၏အရည်အချင်းများသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလက သူမ၏မူလခွန်အားနှင့် အလွန်ကွာခြားနေသည်။

ကျီကျိုသည် တစ်ဖန်ပြန်ဒူးထောက်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ဖိချလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားအတွက် သေချာပေါက်လုပ်ပေးမယ်။”

နောက်ဆုံးတွင် ကျီကျိုသည် စစ်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အရပ်ဖက်အရာရှိများကဲ့သို့ သူ့ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ကျီမျိုးနွယ်တွင် အဖွဲ့ဝင်များသည် အသက်ကြီးရင့်ခြင်း သို့မဟုတ် မသန်စွမ်းခြင်းတို့ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့လုပ်နိုင်သမျှမှာ သူတို့၏မိသားစုအဆင့်အတန်းကို ထောက်ပံ့ရန် ဤမြေးမလေးကို အားကိုးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အမိန့်အောက်ကစစ်သားများရှိသော်လည်း သူတို့သည် အဝေးကနယ်စပ်များတွင် တပ်စွဲထားဆဲပင်။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကျီမျိုးနွယ်ဆီက ဘာကို သဘောကျသွားတာလဲ။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် ကျီယွဲ့ရုံကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ဤအဘိုးကြီး တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။

အရှင်မင်းကြီးက ယွဲ့ရုံကို သဘောကျနေတာလား။

“အဘိုးကြီး?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊” ကျီကျိုသည် သူ့ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ “ဒီကျွန်တော်မျိုးရဲ့မြေးမလေးက ငယ်စဉ်ကတည်းက လှံနဲ့တုတ်တွေနဲ့ ကစားခဲ့တယ်။ သူမက ကဗျာ သို့မဟုတ် စာပေမှာ မတော်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့အသွင်အပြင်က အရမ်းသာမာန်ပါပဲ။”

“ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ပြီး မိန်းကလေးကျီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “သူမရဲ့အသွင်အပြင်က သာမန်ပဲလား။” ဒါဆို ငါ့အကြောင်းကကော။ ငါက လူသားတွေရဲ့ပျမ်းမျှဆွဲဆောင်မှုအညွှန်းကိန်းကို ဆွဲချနေတဲ့ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်လား။

“ဒီကျွန်တော်မျိုးရဲ့မြေးမလေးက သားမက်တစ်ယောက် အိမ်ခေါ်လာဖို့လိုတယ်၊” စစ်သူကြီးကျီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောလိုက်ရာ သူမသည် ကျီယွဲ့ရုံကို သနားကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် မိန်းကလေးအတွက် စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် တွဲဖက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပေ။

“အရှင်မင်းကြီး!” ကျီကျိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့မြေးမလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် ခုန်ပေါက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက စစ်ဘက်အရာရှိတွေကို ကိစ္စတွေနဲ့ တကယ်ပဲကူညီချင်တယ်ဆိုရင် ဒီစစ်သားမှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုရှိတယ်၊” ကျီယွဲ့ရုံက စကားစပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ မကူညီနိုင်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေခဲ့သည်။

“မင်း ရိုင်းစိုင်းလို့မရဘူး!” ကျီကျိုသည် သူ့မြေးမလေးကို ပြောလိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် ယင်းဖုန်းသည် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ထမင်းစားခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။

“အာဝူး?” ဝံပုလွေငယ်လေးသည် တံခါးတွင် အူလိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းသည် သူ့ကို သူ့အဝတ်အစားများထဲသို့ နှလုံးသားကင်းမဲ့စွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏အမူအရာ ခေါင်းမာနေသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့အကြီးဆုံးသားရဲ့ဇနီးကို သူတို့လင်မယားရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်သိမ်းရာမှာ ကူညီပေးနိုင်ပါ့မလား။”

“ဘာ-ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။

ကျီယွဲ့ရုံသည် အင်အားသုံး၍ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့ပျံသန်းသွားစေပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကုလားထိုင်မှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူမသည် လူတွေက သူမကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ဆက်တိုက်ဦးညွှတ်နေသည်ကို အလွန်အမင်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အစ်မကြီးချင်က ရှဲ့မိသားစုရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို သိသိသာသာခံနေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနိမ့်ကျတဲ့တပ်သားက သူမကိုကူညီဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး၊” ကျီယွဲ့ရုံက ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ချင်မျိုးနွယ်ကလည်း သစ္စာရှိအာဇာနည်များစွာကို စတေးခဲ့ပါတယ်။ အစ်မကြီးချင်က ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူမိသားစုဝင်တစ်ဦးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို သနားကြင်နာပြီး ကူညီပေးပါ။”

“ခဏနေပါဦး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို ထူပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့အကြီးဆုံးသားရဲ့ဇနီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကလား။” မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါက ငါထင်သလို မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

“ဟုတ်ပါတယ်၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤအစ်မကြီးချင်သည် ထိုရှဲ့အန်းယိ၏ဇနီးဖြစ်ရမည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမတွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်နှင့် အဆုံးမရှိသောပဋိပက္ခများရှိသည်ဟု မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ မဟုတ်ရင် သူမက ဘယ်ကိုပဲသွားသွား သူတို့ကိစ္စနှင့် ဘာလို့ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့နေရမှာလဲ။

“ရှဲ့မျိုးနွယ်က အစ်မကြီးချင်ကို သူမက မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ရုံသက်သက်နဲ့ အနိုင်ကျင့်တယ်၊” ကျီယွဲ့ရုံ၏မျက်နှာသည် သူမ၏ဒေါသကြောင့် နီရဲနေသည်။ “အဲဒီရှဲ့အန်းယိက သူ့ကိုယ်လုပ်တော်ကို အလိုလိုက်ပြီး သူ့တရားဝင်ဇနီးကို ဖျက်ဆီးချင်နေတယ်။ သူက အစ်မကြီးချင်ကို အခန်းလွတ်တစ်ခုထဲမှာ ထားပြီး သူမကို ဘာဂရုစိုက်မှုမှမပေးဘူး။ အကယ်၍ ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ဦးရီးတော်တွေနဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေ အသက်ရှင်နေသေးရင် ရှဲ့မျိုးနွယ်က သူမကို အဲလိုဆက်ဆံရဲမှာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ရှဲ့အန်းယိက မင်းရဲ့အစ်မကြီးချင်ကို လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး တခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ ချစ်ကြိုက်သွားတာပေါ့။”

“ဟ၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် အေးစက်စွာရယ်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီးချင် ရှဲ့မျိုးနွယ်ထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီလူရဲ့သားက တစ်လသားရှိနေပြီ။ ဒါက သူကြိုက်တဲ့မိန်းကလေး၊ သူ့ဝမ်မိသားစုက ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ကလေးပဲ။”

“သူက အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ ကလေးတစ်ဦးရှိနေနှင့်ပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစ်မကြီးချင်ကို ဆက်လက်လက်ထပ်ခဲ့တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါ သူ့ကို အဲဒီလက်ထပ်ပွဲနဲ့ လိမ်လည်လှည့်စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျီယွဲ့ရုံ၏အမူအရာသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသွားခဲ့သည်။ “သူတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်က သူမကို ချင်မျိုးနွယ်ရဲ့ရေတပ်အင်အားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ပဲ လိုချင်ခဲ့တာ။ ရေတပ်တစ်ခုနဲ့ဆိုရင် သူတို့က တောင်ပိုင်းကျန်းနန်ဒေသတွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ သူတို့ကြိုက်သလိုလုပ်နိုင်တယ်။”

ဒါဆို ယုံနင်မှာ ရေတပ်တောင်ရှိသေးတာပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နိုင်ငံအကြောင်း နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုကို သင်ယူလိုက်သည်။

ကျီကျိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရေတပ်သည် မြစ်များနှင့်ပင်လယ်များကဲ့သို့ ရေရှိသောနေရာများတွင်သာ အသုံးဝင်သည်။ ထိုသို့သောအင်အားစုများသည် မြို့တော်အတွက် လုံးဝမလိုအပ်ပေ။ သူ့လိုဧကရာဇ်ငယ်တစ်ဦးက သေးငယ်ပြီး အသုံးမဝင်သောရေတပ်တစ်ခုအတွက် ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို တစ်ဖန်ပြန်စော်ကားမှာလား။

***