အရှင်မင်းကြီးက ပြောတယ်၊ ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပဲ

ယင်းတျန့်သည် သူ့ဆီပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း လွန်ခဲ့သောတစ်စက္ကန့်က လုံးဝကောင်းမွန်နေခဲ့သောနံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယခု ၎င်းသည် သတ်ဖြတ်မှုမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြင့် လုံးဝအစားထိုးခံထားရသည်။ သူသည် ဆိုင်သို့ပြေးပြီး ပြန်လာရန် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှပ်ချိန်ကို ယူခဲ့သည်။ အရာများ ဤမျှလောက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သလား။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ငါ လမ်းမှားသွားတာလား။

ယင်းတျန့်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်ကို သံသယဝင်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်မှချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်များ၏စတုတ္ထတပ်မှူးသည် လေထဲသို့ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် တခြားလူကို ထိုးရန်လှည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုးနှက်ချက်အောက်သို့ ငုံ့လိုက်ပြီး ယင်းတျန့်၏လက်သီးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်?” ယင်းတျန့် လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းတျန့်၏စိုက်ကြည့်မှုက သူ့ကို စူးစမ်းနေသည်ကို ပြောနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ နဂါးအစောင့်များ၏တပ်မှူးလေးဦးထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် ယင်းတျန့်သည် သူ ထိုလူ၏ပခုံးကိုပုတ်သည်အထိ သူ့ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘယ်လိုကိုယ်ခံပညာမျိုး လေ့ကျင့်နေတာလဲ။

ယင်းတျန့်သည် သူ့နောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အနည်းငယ်အဆင်မပြေစွာ “န-နံရံ ပျောက်သွားပြီ။”

“အင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက အဲဒါကို ဖြိုချလိုက်တာ။”

“………” ယင်းတျန့် ဆွံ့အသွားသည်။

“ငါ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာ၊” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အာ့? အာ့!” ယင်းတျန့်သည် တိုက်ခိုက်နေသောလူအုပ်စုနှစ်စုကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးက နံရံအောက်ကအပေါက်တစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးက ဝံပုလွေကိုကယ်တင်ဖို့ နံရံကို ဖြိုချခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ မှန်တယ်၊ အဲဒါပဲဖြစ်ရမယ်!” နောက်ဆုံးတွင် နဂါးအစောင့်များ၏စတုတ္ထတပ်မှူးသည် အမှန်တရားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် သူ့လိုက်ပါလာသောနဂါးအစောင့်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အဲဒီဆူညံမှုအားလုံးက အဆီတုံးဝံပုလွေငယ်တစ်ကောင်ကို ကယ်တင်တာကနေ လာခဲ့တာလား။

ယင်းတျန့်သည် သူ့ဆီပုလင်းကို လက်တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ဓားလက်ကိုင်ကို တခြားတစ်ဖက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားကူညီတော့မယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နောက်က နဂါးအစောင့်တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤနဂါးအစောင့်သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ယင်းတျန့်၏လက်ထဲကပုလင်းကို ဆီစည်ပိုင်းတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ ယင်းတျန့်သည် သူ့လက်မောင်းများအတွင်းက ဆီစည်ပိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခုရှိနေသည်။

“အဲဒီကိုသွားပြီး အဲဒီဝါးတောကို မီးရှို့လိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

“မီးရှို့မှု?” ယင်းတျန့်သည် အနည်းငယ်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူတို့က မကြာသေးမီက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို မီးရှို့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းသားကျီရဲ့ဘေးခြံဝင်းကိုပါ မီးရှို့ချင်နေတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီး နံရံတွေဖြိုချရတာကို ကြိုက်သလိုပဲ မီးရှို့ရတာကို ကြိုက်တာလား။

လိုကျစ်ကွေ့က “ခဏနေရင် ငါ သူတို့ကိုကယ်တင်ဖို့ လူအချို့ကို ခေါ်သွားမယ်၊ မင်းက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကျန်သူတွေကို လမ်းတွေထဲကို ထွက်ပြေးခိုင်းလိုက်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဲဒီမှာရှိနေတယ်။ မင်းက ထွက်ပြေးရင်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို ကာကွယ်ပေးရလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ရဲ့လား။”

ယင်းတျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့ သူတို့က ထွက်ပြေးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ လမ်းတစ်လျှောက် အမတ်ချုပ်ကြီးကိုတောင် ကာကွယ်ပေးရဦးမှာလား။

“ဒါကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းရှင်းပြဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲလုပ်လိုက်။”

“ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးကကော။”

“အရှင်မင်းကြီးကို ဒါက ငါ့အကြံပဲလို့ပြောလိုက်။ ပြီးတော့ သူက အဲဒီအတိုင်းပဲလုပ်ရမယ်။”

ယင်းတျန့်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက နောက်နေပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။

“အမြန်သွား၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းတျန့်၏ပခုံးကို တစ်ဖန်ပြန်ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤလူက မှင်တက်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ယင်းတျန့်သည် အသက်ကိုရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ဆီစည်ပိုင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် လှည့်ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏနေဦး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အပေါ်ဝတ်ရုံအစုံတစ်စုံကို ယင်းတျန့်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ “မင်းခေါင်းကို ပတ်ထားလိုက်။” ယင်းတျန့် နားမလည်သေးမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ကျန်သူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့ပင် ယင်းတျန့်သည် သူ့မျက်နှာကိုဖုံးကွယ်ရန် သူ့ခေါင်းကို ပတ်ထားလိုက်သည်။

“မင်း အရှင်မင်းကြီးကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးရမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“……” လိုကျစ်ကွေ့၏ဘေးက နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက နံရံတစ်ချပ်ကို ကန်ချက်တစ်ချက်နဲ့ လက်သီးနှစ်ချက်နဲ့ ဖြိုချခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက လူသားထက်ကျော်လွန်တဲ့ခွန်အားရှိတာလေ၊ အစောင့်တွေတောင် လိုအပ်လို့လား။

ယင်းတျန့်သည် သူ့ဆီစည်ပိုင်းနှင့်အတူ ရှေ့သို့ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အုတ်ခဲများကို ဘယ်ညာပစ်ပေါက်နေသည်။ သူမသည် သူမဘက်သို့ဝင်တိုက်လာသော အစောင့်နှစ်ဦးကို လဲကျအောင်လုပ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်အချို့ကို ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သူမက မင်းသားကျီ၏ပါးစပ်ထဲက သွားတစ်ဝက်ကျော်ကို ထုတ်ပစ်ခဲ့သည့်တိုင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆလွှတ်ပေးလိုက်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေရှိခဲ့တယ်!

ယင်းတျန့်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်ရှိသောကြောင့် သူသည် ဝါးတောသို့ တစ်ခဏအတွင်းရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရှဲ့လိုင်ဖူ တစ်ဖက်တွင်ရပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက “ခင်ဗျားမှာ မီးညှိစရာတစ်ခုခုရှိလား။” သူက ဆီတစ်ခုတည်းဖြင့် မီးမရှို့နိုင်ပေ။

ရှဲ့လိုင်ဖူသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူ့အိတ်ကပ်ထဲက မီးကျီတောက်တစ်လုံးကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ ယင်းတျန့်သည် ဝါးတော၏ပတ်လည်အတိုင်းကို ဆီဖြင့်စိုစွတ်စေပြီးနောက် မီးကျီတောက်ကိုမှုတ်ကာ အရည်ထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။ ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် မီးတောက်များကိုမြင်သောအခါမှသာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ အမေတို့အမေတို့ရေ! သူတို့က မီးရှို့မှုပါ ကျူးလွန်နေတာလား။

ယင်းတျန့်သည် မီးတောက်များ ပြင်းထန်လာသောအခါ တစ်စက္ကန့်မျှမဆိုင်းမတွလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ပြောခဲ့သောအရာအားလုံးကို သူမကိုပြောပြခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မသိဘူး၊” ယင်းတျန့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်!” လမ်းအဆုံးမှ မြင်းခွာသံများကြားရပြီး ကျယ်လောင်သောအော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ် လာနေပြီ!” ယင်းတျန့်က အော်လိုက်သည်။

“မေ့လိုက်တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေး၏ခေါင်းကို သူမ၏ဝတ်ရုံများထဲသို့ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများဘက်သို့ “ဆုတ်ကြ!” ဟု အော်လိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ လမ်း၏ဆန့်ကျင်ဘက်အဆုံးသို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး စံအိမ်အစောင့်တစ်ရာခန့်က အပြင်းအထန်လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်။

“သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းကြ!” ဒဏ်ရာရထားသောမင်းသားကျီသည် ဝါးတောနားတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အဆုတ်ထိပ်မှနေ၍ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်နေသည်။ “အဲဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအားလုံးကို ဒီမင်းသားအတွက် ဖမ်းဆီးလိုက်!”

“မီးငြှိမ်းသတ်ကြ!” ဘေးခြံဝင်း၏အစေခံချုပ်သည် သူ့ခြေထောက်များကိုဆောင့်နင်းရင်း အော်လိုက်သည်။ ဆီက မီးတောက်များကို ထောက်ပံ့ပေးနေသောကြောင့် သူတို့သည် မကြာမီ ဝါးတောကြားတွင် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ့်တက်သွားပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲက ပန်းခင်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လေသည် မီးတောက်များကို သယ်ဆောင်သွားပြီး အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။

“သွားကြစို့!” မင်းသားရှီသည် မင်းသားကျီကို ဆွဲခေါ်ရင်း ရှေ့တံခါးများဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ “ငါ လိုကျစ်ကွေ့က သူ့လူတွေနဲ့ ဒီကိုလာနေတာကို မြင်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာကို သူနဲ့ ချန်ထားခဲ့မယ်။”

မင်းသားကျီသည် ဆွဲခေါ်ခံရစဉ်တွင်ပင် သူ့အစောင့်များကို အမိန့်ပေးရန်မမေ့ခဲ့ပေ။ “ဒီမင်းသားက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အဲဒီအစေခံချုပ်ကို မြင်ခဲ့တယ်! အဲဒီကျိန်စာသင့်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြ!”

“ဟုတ်ကဲ့!” အစောင့်များသည် ကျယ်လောင်စွာနာခံလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့လိုင်ဖူသည် သူ့မြင်းပေါ်တွင်ထိုင်နေသော လိုကျစ်ကွေ့နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်သွားချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ အခြေအနေတစ်ခုလုံးအကြောင်း တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

“အမြန်ဆုံး မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်ရဲ့စံအိမ်ကို သတင်းပို့လိုက်!” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ရှိတွင် သူ့ထမ်းစင်တွင်ထိုင်နေပြီး သူ့အစောင့်များကို အမိန့်များထုတ်ပြန်နေသည်။ “သူတို့ကို ဒီကို လူတွေလွှတ်ပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်!”

သူ့အစောင့်သည် အမိန့်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန်လုပ်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အုပ်စုသည် လမ်းများထဲသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊” ယင်းတျန့်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ထမ်းစင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ထမ်းစင်ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးပါပဲ၊ ယင်းတျန့်။”

တခြားနဂါးအစောင့်များအားလုံး ယင်းတျန့်ကို မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ကြသည်။ လမ်းများတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏လူများမှလွဲ၍ လူများကြာရှည်စွာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ ဒီထမ်းစင်က သူ့မှလွဲ၍ တခြားဘယ်သူ့ပိုင်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ---” အစောင့်တစ်ဦး သူ၏အော်ဟစ်သံမပြီးဆုံးမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို အုတ်ခဲဖြင့်ပစ်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောနိုင်မီ မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျန်အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည် အလျင်အမြန် သူတို့၏လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အုပ်စုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော အစောင့်များသည် သူတို့၏တခြားတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မြှားတွေ လွှတ်လိုက်!” အစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ငါတို့က သူတို့နဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က--” အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်တစ်ဦးသည် သူတို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြချင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး ထမ်းစင်ကိုကောက်ယူကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ နဂါးအစောင့်အနည်းငယ်သည် ဝင်လာသောမြှားများကို ကာကွယ်ရန် နောက်တွင်ကျန်နေခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည်လည်း ရပ်နေပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပစ်မခံနိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် မြှားများကိုလည်း ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏တိုက်ခိုက်သူများ၏မျက်လုံးများတွင် သူတို့သည် တစ်ဖွဲ့တည်းတွင်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ (o(╯□╰)o)

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထမ်းစင်နှင့်အတူ လိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ခြေထောက်တိုများရှိသော်လည်း သူမသည် အုပ်စု၏ရှေ့ဆုံးတွင် ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည် ယခု သူတို့၏သခင်ကို ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီးနောက် ဘာများထပ်လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သူ့နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းရုံသာရှိသည်!

“အဲဒါ အမတ်ချုပ်ကြီးလား။” မင်းသားရှီ၏စံအိမ်မှ အစောင့်တစ်ဦးက သူ့ဘေးကလူတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်ကနေ ‘အမတ်ချုပ်ကြီး’ လို့အော်သံကြားလိုက်တယ်၊” မင်းသားကျီ၏စံအိမ်မှ အစောင့်တစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒါဆို အဲဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီးက လွှတ်လိုက်တာလား။

စံအိမ်အစောင့်များအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပုန်ကန်ဖို့စီစဉ်နေတာလား။

“မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။” ပုန်ကန်မှုသံသယဝင်ခံရသော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကိုယ်တိုင်က သူ့ထမ်းစင်ကို သယ်ဆောင်နေသောလူများကို အော်ဟစ်မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

သို့သော် နဂါးအစောင့်များသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ဆက်ပြေးနေခဲ့ကြသည်။ ထမ်းစင်သည် တုန်ခါပြီး ၎င်း၏အတွင်းလူကို ဟိုဟိုဒီဒီလွှဲရမ်းသွားစေရာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပျို့အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အန်ချလိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်း၊” သူမ၏ခေါင်းအထက်က အသံတစ်သံကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ငှက်မ ကောင်းကင်တွင်ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဟင်? ငှက်မ၊ ဒီနေ့ ဘယ်ဆွေမျိုးကို သွားတွေ့ခဲ့တာလဲ။”

“ကျွန်မ ကျွန်မရဲ့အစ်မဝမ်းကွဲကို သွားတွေ့ခဲ့တာပါ၊ ” ငှက်မ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက ဘာလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့အတူ လိုက်ပြေးနေတာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ “ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပဲ။” ဒါက တကယ်ပဲ ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဘာစီစဉ်နေသည်ကို လုံးဝမသိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ငှက်မက “မင်းနောက်က အဲဒီလူတွေက မင်းကို လိုက်ဖမ်းနေတာလား။”

“ဟုတ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ရှေ့က လမ်းဆုံမှာ ဘယ်ဘက်ကိုကွေ့လိုက်၊” ငှက်မက “ညာဘက်က ၁၀ အိမ်မြောက်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မယားငယ်တစ်ယောက် နေတယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို အဲဒီကိုခေါ်သွားလို့ရတယ်။”

“……” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ မယားငယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့၊ ဟဲဟဲ။

“ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်ကို ပြန်ကြတော့မှာလား။” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ အမီလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မယားငယ် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာကို သိတယ်။”

“…….” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ ဇနီးတစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဆယ့်ငါးယောက်ရှိနေပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာ မယားငယ်တစ်ယောက် မွေးထားသေးတာလား။

လမ်းဆုံတွင် လူတိုင်းသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအုပ်စုနှစ်စု သူတို့ဘက်သို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။ ကြောက်လန့်တကြား သူတို့သည် ပြန့်ကျဲပြီး ရှောင်တိမ်းသွားကြပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘယ်ဘက်သို့ကွေ့ကာ ညာဘက်ခြမ်းက ၁၀ အိမ်မြောက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ အိမ်တွင် အတော်လေးကြီးမားသောတံခါးတစ်ချပ်ရှိပြီး အနက်ရောင်ဆေးသုတ်ထားသည်။ ၎င်းသည် တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးကိုကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏နဂါးအစောင့်အဖော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မြန်မြန် အထဲဝင်ကြ!”

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ၊ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များနှင့်အတူ တံခါးအတွင်းသို့ အားလုံးပြေးဝင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးသည် ၎င်းကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။” ခပ်ဝဝအစေခံမကြီးတစ်ဦးသည် တံခါးများကို တည့်တည့်မျက်နှာမူထားသောစင်္ကြံလမ်းမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထမ်းစင်တံခါးများကို ကိုင်ဆောင်ရင်း ထမ်းစင်မှ ခက်ခက်ခဲခဲဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဘယ်လိုလူမျိုးက ဝက်ဝံရဲ့နှလုံးသားနဲ့ ကျားသစ်ရဲ့သည်းခြေကို စားထားလို့ သူ့ရထားကို ပြန်ပေးဆွဲရဲတဲ့သတ္တိရှိတာလဲ!

“အမတ်ချုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပြီလား။” ခပ်ဝဝအစေခံမကြီးသည် ရုတ်တရက်ပြုံးရွှင်သွားပြီး သူ့ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စင်္ကြံလမ်းအတွင်းသို့ ပြန်အော်လိုက်သည်၊ "သခင်မရှန်း၊ အမတ်ချုပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပါပြီ!”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘေးတွင်ရပ်နေရင်း ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ကြားလား။ သူ့မယားငယ်နာမည်က သခင်မရှန်းတဲ့။”

ယင်းဖုန်းက “အရှင်မင်းကြီး၊ ငါတို့ ဒီတစ်ကြိမ် ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါလည်း မသိဘူးလေ။ အမ်...ဖောက်ပြန်သူတွေကို လက်ပူးလက်ကြပ်ဖမ်းတာလား။”

“………” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒါကို မလုပ်ချင်ဘူးထင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နဂါးအစောင့်များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ စကားမပြောသောအခါ ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ မယားငယ်တစ်ယောက်ရှိတာက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နဂါးအစောင့်များသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့ သူတို့က ဖောက်ပြန်သူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းရမှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ရှေ့က ခပ်ဝဝအစေခံမကြီးကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးပြလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်သူလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။

“အဲဒီကိုယ်ဟန်...” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မင်းက အရှင်မင်းကြီးပဲ!”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ကိုယ်ဟန်က တကယ်ပဲ အဲလောက်ထူးခြားနေတာလား။

“တံခါးဖွင့်!” အပြင်ဘက်မှ တံခါးထုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မင်းသား၏စံအိမ်မှ အစောင့်များ အမီလိုက်လာခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လက်ညှိုးကို နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်ထိုးပြလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက တော်တော်ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ။” တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းမှ သူ့ကိုတားဆီးရန်အတွက် နဉ်ယွီသည် သူ့ကို ရာဇဝတ်မှုအတွက် အမှုဆင်ရာတွင် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

တော်တော်ဂရုစိုက်ခဲ့တာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်သည်။ ငါက ဘယ်လိုဂရုစိုက်မှုကို လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ သွားပြီလေ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စကားတွေက အရမ်းလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်။

***