သခင်မရှန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်

တံခါးအပြင်ဘက်က အစောင့်များသည် တံခါးများကို စတင်ထုနှက်နေပြီဖြစ်ပြီး တခြားသူများသည် နံရံများကို တက်ရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ဆုတ်ကြရင်ကော။” ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နေထိုင်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“သွားကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများသည် ရှေ့တံခါးများတွင်ရှိနေသောကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဖေးမှ ထွက်ပြေးသင့်သည်။ ပြေးနေစဉ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပိုးထည်ဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားသော သွယ်လျပြီး လှပသောမိန်းမငယ်တစ်ဦးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။ သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို သူမ၏အဝတ်အစားများဖြင့် ပတ်ထားသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်း၏ဓားကိုပါ မြင်လိုက်သောအခါ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာ အရောင်အားလုံးဆုံးရှုံးသွားကာ စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလှလေးကို သတိပြုမိပြီး သူမ၏ကောင်းမွန်သောကိုယ်ဟန်ကို အတော်လေးမနာလိုဖြစ်နေသည်။ “သခင်မရှန်း?”

အမျိုးသမီးသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကို ဖြတ်ပြေးသွားရုံသာရှိပြီး ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများက အနီးကပ်လိုက်ပါသွားကြသည်။ နဂါးအစောင့်များသည် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကြားက အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းရန် စေ့စေ့စပ်စပ်လိုက်နာသောကြောင့် သူတို့သည် သခင်မရှန်းကို တစ်ချက်မှမကြည့်ခဲ့ကြပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံကို ဖြတ်ပြေးပြီးနောက် သူမသည် နောက်ထပ်ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို “သာ့ဖုန်း၊ ဒီနေရာရဲ့နောက်တံခါးက ဘယ်မှာလဲ။”

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့တွင် လမ်းပြရန် ပြေးသွားရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် သူမ၏အပေါင်းအပါများ ထွက်ပြေးသွားစဉ် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည် ရှေ့ခြံဝင်းတွင် ရှိနေဆဲပင်။ သူတို့ တံခါးများပေါ်တွင် ထုသံကြားသောအခါ သူတို့၏သခင်၏အမူအရာကင်းမဲ့သောမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး အစောင့်တစ်ဒါဇင်ခန့်သည် အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!” တံခါးများအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။ “ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံဝင်းပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့စစ်သားတွေလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ဆူညံပူလောင်လုပ်ရဲတယ်လား။”

မင်းသားများ၏အစောင့်များအားလုံး ပေါ်လာခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအစေခံတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မင်းသားကျီ၏အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးက အနက်ရောင်ဆေးသုတ်ထားသောတံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံဝင်းလား။”

လူလတ်ပိုင်းသည် သူ့ရင်ဘတ်ကိုကော့လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ဒီအိမ်ရဲ့အစေခံချုပ်မှလွဲရင် တခြားဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။”

ခြံဝင်း၏ပိုင်ရှင်ကို အတည်ပြုခြင်းသည် သူတို့အတွက် လုံလောက်သည်။ မင်းသားများ၏အစောင့်များအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့၏သခင်များပင် အမတ်ချုပ်ကြီးနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် ဂရုစိုက်ရသည်၊ သူတို့လိုအစောင့်များကို မဆိုထားနှင့်။ သူတို့သည် ထိုကိစ္စကို မင်းသားအမျိုးမျိုးတို့ထံသို့ ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည်။

အလယ်အလတ်အရွယ်လူသည် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျိန်စာတစ်ခုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ တံတွေးထွေးလိုက်သည်၊ “ကျိန်စာသင့်မယ့်ကောင်တွေ!”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“အမတ်.. အမတ်ချုပ်ကြီး၊” သခင်မရှန်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပြုံးပြချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံဝင်း?” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သခင်မရှန်းသည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။ မယားငယ်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းတွင်လည်း စည်းမျဉ်းများရှိသည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ဦးမှာ မည်သူမျှ သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်စေရန် သို့မဟုတ် သူမ၏တည်ရှိမှုကို မသိရှိနိုင်စေရန် အောက်ကျို့စွာနေထိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အစေခံချုပ်က ဤနေရာကို အမတ်ချုပ်ကြီး၏ခြံဝင်းအဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ကြီးမားသောတားမြစ်ချက်တစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သခင်မရှန်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး ငိုကြွေးစပြုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစေခံချုပ်သည် အပြင်ဘက်ကတံခါးကိုခေါက်ကာ အော်လိုက်သည်၊ “အဘွားကြီးကော့၊ တံခါးဖွင့်! ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပြီ!”

ကော့ဟုမျိုးရိုးအမည်ရှိသော ဝတုတ်အစေခံမကြီးသည် လှုပ်ရှားရန်ပင်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုအစေခံချုပ်ကိုရှာပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် စကားမပြောသလို လှုပ်ရှားခြင်းလည်းမရှိခဲ့ပေ။ အစေခံချုပ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းတွင် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ကို မခံစားမိဘဲ ဂုဏ်ယူစွာထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်က ခုနကစစ်သားတွေကို မောင်းထုတ်ပြီးသားပဲ။ အဲဒီအရာတွေက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံဝင်းရှေ့မှာတောင် ရိုင်းစိုင်းစွာပြုမူရဲသေးတယ်။ သူတို့ကို အဲလောက်သေသင့်တဲ့သတ္တိမျိုး ဘယ်သူပေးခဲ့လဲမသိဘူး။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လှည့်ပတ်ပြီး လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသောထမ်းစင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီး!” သခင်မရှန်းသည် သူ့အပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရှိုက်ငိုလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်မရှိသော်လည်း သူက သူမကို “လွှတ်လိုက်။”

သခင်မရှန်းက အခု ဘယ်လိုလုပ်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။ သူမ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏တစ်ခုတည်းသောရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနည်းလမ်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သောအခါ အစောင့်အနည်းငယ် ပြေးလာခဲ့ကြသည်၊ “လွှတ်လိုက်။”

သခင်မရှန်းသည် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဒီမယားငယ် မှားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မကို ဒီတစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အစောင့်များကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်ရာ သူတို့သည် သခင်မရှန်းကို ဆွဲဖယ်ရန် ရှေ့သို့တိုးလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ သူမကိုမထိမီ သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှတ်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ထမ်းစင်တွင်ထိုင်ပြီး “စံအိမ်ကို ပြန်ကြ။”

အပြင်ဘက်ကအစေခံချုပ်သည် တံခါးများကို တစ်ဖန်ပြန်ခေါက်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် အတွင်းမှဖွင့်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် ထွက်လာပြီး သူ့အစွမ်းထက်ဆက်သွယ်မှုများကို ကြွားဝါသည့်အတွက် သူ့ကို လှေကားထစ်များအောက်သို့ တည့်တည့်ကန်ချလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ထမ်းစင် ထွက်ခွာသွားမှသာ အစေခံချုပ်သည် မြေပြင်မှ တွားသွားထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးများအတွင်းသို့ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ အစေခံမကြီးကော့သည် သခင်မရှန်းကို သူမ၏ခြေထောက်များပေါ်သို့ ထရပ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူမဘက်သို့ ပြေးလာနေသောအစေခံချုပ်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် သူမ၏လက်များကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့နားရွက်များကို ရိုက်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ အစေခံချုပ်သည် သူ ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုလုပ်ခဲ့သည်ကိုသိသောကြောင့် သူသည် ကန့်ကွက်သည့်အသံတစ်သံမှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

“မင်း သေသင့်တယ်၊” သခင်မရှန်းက သူ့ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အစေခံမကြီးကော့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး ငိုကြွေးစပြုလိုက်သည်။ “ငါတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။”

“ထွက်သွားစမ်း!” သခင်မရှန်းသည် သူမကိုရိုက်ရင်း အော်လိုက်သည်။

“မင်းက တော်တော်ကြမ်းတမ်းတာပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံမှ ပြန်ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သခင်မရှန်းသည် သူမပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ မှင်တက်သွားပုံရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝံပုလွေခေါင်းတစ်လုံးထိုးထားသော ပိုးထည်တစ်စကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ “ဘာလို့ မင်းက ဒီလိုအရာတစ်ခုကို ကိုးကွယ်နေရတာလဲ။” တစ်ခဏအတွင်း သခင်မရှန်း၏သနားစရာကောင်းသောအမူအရာသည် ရေခဲတမျှအေးစက်သောအမူအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအတွင်းသို့ လှန်လှောဝင်ရောက်လာပြီး သခင်မရှန်းကို လေးဘက်လေးတန်မှ ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော် ရှောင်ချန်းဇီက မင်းက နေ့တိုင်း တစ်နာရီကြာ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပိတ်ထားတယ်လို့ပြောတာ ကြားတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘေးသို့ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး အာ့ယာ၏အသက်အရွယ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး သူမနောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် အတိတ်က တစ်ခုခုဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံခဲ့ရပုံရပြီး ထို့ကြောင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ရှောင်ချန်းဇီ၊ ဘယ်လိုလုပ်-- ဘယ်လိုလုပ် မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။” အစေခံမကြီးကော့သည် ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်သည်။

အစေခံချုပ်နှင့် တခြားအစေခံများအားလုံးသည် သူတို့ သရဲတစ်ကောင်မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအစေခံမငယ်လေးသည် သခင်မရှန်းကို ခစားနေစဉ် ပေါ့ဆခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏သခင်မသည် သူမကို လွန်ခဲ့သောနှစ်နာရီမပြည့်မီက ပွက်ပွက်ဆူနေသောရေဖြင့် သေအောင်လောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။ သူမ၏အလောင်းကို နောက်တံခါးဘေးတွင် ထားရှိပြီး ညကျရောက်သည်နှင့် မြို့ကန့်သတ်ချက်များအပြင်ဘက်သို့ အလောင်းကို စွန့်ပစ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ ဒီမိန်းကလေးက တစ်ဖန်ပြန်အသက်ရှင်နေတာလဲ။

“မင်းက မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတစ်ယောက်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မရှန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏အသံ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်း၏တခြားနေထိုင်သူများသည် ကြောက်ရွံ့သောအမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သခင်မရှန်းက မြောက်ပိုင်းဟူကလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့မယားငယ်က မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတစ်ယောက်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“ဒါက မင်းတို့မြောက်ပိုင်းဟူတွေ ကိုးကွယ်တဲ့ဝံပုလွေဘုရားပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက ထိုးထည်အဝတ်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ဒီအရာကို မှတ်မိတဲ့လူတွေရှိတယ်။”

“ဒီယုတ်မာတဲ့မိန်းမကို ဖမ်းဆီးလိုက်!” ယင်းဖုန်းသည် သူ့ညီအစ်ကိုများကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်းဟူတို့နှင့် သူတို့၏ဝံပုလွေဘုရားတံဆိပ်ပုံများနှင့်ပတ်သက်၍ အမှားလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သခင်မရှန်း၏ကိုယ်ဟန်သည် လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

“သတိထား!” ယင်းဖုန်းနှင့် ယင်းယွီတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အော်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သခင်မရှန်းသည် သူတို့စကားမဆုံးမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်ချန်းဇီသည် ကြောက်ရွံ့တကြားအော်လိုက်ပြီး သခင်မရှန်း၏ညာဘက်လက်ပေါ်က လက်သည်းငါးချောင်းသည် ရုတ်တရက်ရှည်လျားလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယင်းဖုန်းသည် သခင်မရှန်းထံသို့ ရောက်ရှိရန် တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရှိနေဆဲပင်။

“ရှောင်ယောင်း!” ငှက်မပင် သူမနံရံပေါ်ကနေရာမှ ထိတ်လန့်တကြားမြည်ကြွေးလိုက်သည်၊ သူမသည် ပြပွဲကိုကြည့်ရန် နားနေခဲ့ခြင်းသည်။

သခင်မရှန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ရောက်ရှိခါနီးတွင် နောက်ဆုံးသူမသည် သူမ၏ဘေးတွင် ချထားသော သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲကအုတ်ခဲဖြင့် သခင်မရှန်း၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာရိုက်ချလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အဲဒီမိန်းကလေးငယ်၏ခန္ဓာကိုယ် ၉၀% ကျော်ကို မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြစ်စေရန် ပွက်ပွက်ဆူနေသောရေကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမလိုလူမျိုးတွေကို ဖုတ်ကောင်တွေဆီကို အစာအဖြစ် ပစ်ကျွေးသင့်တယ်!

သခင်မရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများသည် လျင်မြန်ခဲ့သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျိုးရိုးဗီဇမြှင့်တင်ထားသောမြန်နှုန်းသည် ပို၍ပင်လျင်မြန်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းသည် သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သောကန်ချက်တစ်ခုက သခင်မရှန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွင့်စင်သွားစေပြီး သူမသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအလွန်က မြေပြင်များပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဆက်တိုက်ထိုးနှက်ချက်နှစ်ချက်သည် မည်သည့်သာမန်လူကိုမဆို ယခုအချိန်တွင် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင်ဖြစ်စေလိမ့်မည်၊ သို့သော် သခင်မရှန်းသည် လှုပ်ရှားနိုင်ဆဲပင်။ သူမသည် တွားသွားထရပ်လိုက်ပြီး နံရံများဆီသို့ ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူမသည် ၎င်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ပြေးချင်သေးတာလား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲကအုတ်ခဲကို ပစ်လိုက်သည်။ သူမက ပြေးနိုင်သေးတာလား။ သူမ၏လက်နက်သည် သခင်မရှန်း၏ဒူးကွေးထဲသို့ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သခင်မရှန်းသည် မထရပ်နိုင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားကျီ၏လူများနှင့်တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် သူမ၏ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ တစ်စက်မှမထိန်းချုပ်ခဲ့ပေ။ အဆုံးရလဒ်မှာ သူမသည် သခင်မရှန်း၏ဘယ်ဘက်ဒူးကို သူမ၏အုတ်ခဲဖြင့် နောက်မှချိုးဖဲ့ခဲ့သည်။

ယင်းတျန့်သည် သခင်မရှန်းကို ချည်နှောင်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

“မကြောက်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်ချန်းဇီ၏ခေါင်းကို နှစ်သိမ့်စွာပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမှာကြည့်လိုက်? ငါ လူဆိုးကို လဲကျအောင်လုပ်ပြီးပြီ။”

ရှောင်ချန်းဇီသည် လဲလျောင်းနေသောသခင်မရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဤခြံဝင်းထဲသို့ ရောင်းချခံရကတည်းက သူမ၏သခင်မအောက်တွင် ကောင်းမွန်သောနေ့တစ်နေ့မှ မရှိခဲ့ပေ။ သခင်မရှန်းသည် ခြေထောက်ကျိုးပြီး မျက်နှာသွေးများဖုံးလွှမ်းနေသည့်တိုင် သူမသည် သူမကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။

“မင်း ကြောက်နေရင် ငါတို့ သူ့ကို မကြည့်ဘဲနေကြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်ချန်းဇီကို သူမ၏နောက်သို့ တွန်းလိုက်သည်။ “ငါ ဒီမှာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကြောက်စရာမလိုဘူး။”

ရှောင်ချန်းဇီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်တွင်ရှိနေမှသာ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ပြီး ရပ်တည်နေရန် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မှီလိုက်သည်။

“သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စစ်မေးခိုင်းလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ “နန်းတွင်းအစောင့်တွေကို ဒီခြံဝင်းကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းလိုက်။ သူက ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေကြားထဲမှာ အပေါင်းအပါတွေရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်မေးလိုက်။” အများပြည်သူဆိုင်ရာကိစ္စများကို အကြီးအကဲလီနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာကိစ္စများကို စစ်သေနာပတိချုပ်လိုထံသို့ တာဝန်ခွဲဝေပေးခြင်းဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အလုပ်ကို သူတို့ထံသို့ ခွဲဝေပေးပြီးသားဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုနာခံပါတယ်၊” ယင်းဖုန်းသည် အမိန့်များကိုလက်ခံလိုက်သည်။ ဤတွင် အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် သူတို့ရှေ့ကလူ၏တကယ့်အထောက်အထားကို သိရှိလိမ့်မည်။ အစေခံချုပ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် လျော့ရဲသွားပြီး ကြာရှည်စွာဒူးထောက်နေခဲ့သော အစေခံမကြီးကော့ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လိုနေ့မျိုးလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီး လာခဲ့တယ်၊ အရှင်မင်းကြီးလည်း လာခဲ့တယ်။ ငါ့သခင်မက တကယ်ပဲ မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာတောင် တတ်သေးတယ်?! အစေခံချုပ်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းယွီကို ထိုးထည်ဝံပုလွေခေါင်းကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး “ငါတို့ ဒီမှာ အရင်ဆုံးစောင့်ကြပ်မယ်။ အဲဒီလျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ရွှေနဲ့ငွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကို ပေးအပ်ဖို့မျက်နှာရှိရင် ငါတို့က ယူဖို့မျက်နှာရှိတယ်။ အားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်။”

“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုနာခံပါတယ်၊” ယင်းယွီသည် အမိန့်များကိုလက်ခံလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် ယင်းတျန့်၏ချုပ်နှောင်မှုအောက်တွင်ရှိနေသော သခင်မရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုအချို့ပြုလုပ်စပြုလိုက်သည်။ ယခု သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဆက်လက်ဆွဲဖြဲနိုင်သည်။ သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ရန်သူနှင့်ပူးပေါင်းပြီး သူ့နိုင်ငံကိုသစ္စာဖောက်သည်ဟု အမှုဆင်ခဲ့သည်မဟုတ်လော။ ယခု မင်းက မြောက်ပိုင်းဟူမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အိပ်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းက ဘယ်သူမှမသိအောင် သူမကို စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာ မွေးမြူထားသေးတယ်။ မင်းမဟုတ်ရင် သစ္စာဖောက်နဲ့ ပူးပေါင်းသူရဲ့မကောင်းတဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ဘယ်သူက ထိုက်တန်မှာလဲ။

......

“ဒီကျွန်တော်မျိုး ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်မြင်ခဲ့တာ၊ သူက မီးရှို့တဲ့လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို မီးခြစ်ပေးခဲ့တယ်။”

မင်းသားကျီ၏ဘေးခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် သူ့အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် လက်ရှိတွင် ရှဲ့လိုင်ဖူကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

“မ-မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ဒီကျွန်တော်မျိုးမဟုတ်ဘူး၊” ရှဲ့လိုင်ဖူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ရင်း သူ့မကျေနပ်မှုများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်မြင်ခဲ့တာ၊” အစောင့်သည် တစ်ဖန်ပြန်အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

“မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး...” ရှဲ့လိုင်ဖူသည် တရားမမျှတမှုကို အော်ဟစ်ချင်နေဆဲပင်။ မင်းသားကျီသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရှဲ့လိုင်ဖူကို ဆက်တိုက်အကြိမ်များစွာကန်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ငါက ငါ့ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တွေကိုမယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ငါက မင်းလိုအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အစေခံချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့စကားတွေကို ယုံကြည်ရမှာလား။

“မင်းက ဒီမင်းသားကို အချိန်ပြည့်လိုက်နေခဲ့တာ၊” သူ့သွားတစ်ဝက်ဆုံးရှုံးပြီးနောက် မင်းသားကျီ၏မျက်နှာသည် လက်ရှိတွင် နှစ်ဆရောင်ရမ်းနေသည်။ သူ စကားပြောသောအခါ လျှာလေးနေသော်လည်း အဲဒါက သူ့စိတ်အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ “ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ကျွန်၊ မင်းက အစကတည်းက မကောင်းတဲ့အကြံအစည်တွေရှိခဲ့တာပဲ!” မင်းသားကျီသည် ရှဲ့လိုင်ဖူကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့လိုင်ဖူ ဆွံ့အသွားသည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ဖမ်းဆီးခြင်းကိုခံခဲ့ရပြီး ဆွဲခေါ်ခံခဲ့ရတာ။ အဲဒါကမှ အမှန်တရားလို့!

***