အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏ ဗလာအိတ်ကပ်များ

မင်းသားကျီ၏ဘေးခြံဝင်းတစ်ဝက်သည် မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ မင်းသားကျီသည် လမ်းများတွင်ရပ်နေပြီး ရှဲ့လိုင်ဖူကို သေဆုံးသွားသောလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ ရှဲ့လိုင်ဖူသည် သူ့အသက်အတွက် ဦးညွှတ်ရင်း အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို လမ်းတွင်ဖမ်းဆီးခဲ့ပုံအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် သူ့စကားများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို မီးရှို့ပြီး သတ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့တာလား။

“ဟေ့၊” ရှဲ့လိုင်ဖူ၏စကားများသည် လိုကျစ်ကွေ့၏အေးစက်သောရယ်မောသံတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မင်းသားကျီသည် အစေခံချုပ်ကိုသတ်ပြီး ခွေးများကို ကျွေးချင်ပုံရသော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတွင် ပို၍တည်ငြိမ်သောအကြည့်ရှိသည်။ “ခင်ဗျား အရာအားလုံးအတွက် အရှင်မင်းကြီးကို ဆွဲထည့်ဖို့ တကယ်ပဲလိုအပ်လို့လား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စကားပြောဆိုမှုသည် တိုတောင်းသော်လည်း မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသောသတင်းစကားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန် လုံလောက်သည်။ အရာအားလုံးအတွက် အရှင်မင်းကြီးကို ဆွဲထည့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့ကို ဤအရာအားလုံးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အကြံအစည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးလုပ်ခဲ့သောအရာအားလုံးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်းဖြစ်သည်။ ရှဲ့လိုင်ဖူသည် သူ့စကားများသည် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်းပြသရန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

“ပြောပါဦး၊” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးက ခြံဝင်းနံရံကို ဖြိုချချင်ခဲ့တာလဲ။”

“……..” တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျားက ထပ်မေးဖို့လိုသေးလို့လား။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ သူက ငါတို့ကို သတ်ဖို့စီစဉ်နေခဲ့တာ။

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် အမှန်တရားကိုပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့စကားများသည် သူ့လျှာဖျားတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးက ခွေးတစ်ကောင်ကိုကယ်တင်ရန်အတွက် လာခဲ့တာ-- မဟုတ်ဘူး၊ ဝံပုလွေတစ်ကောင်။ အဲဒီဝံပုလွေက အရမ်းဝလွန်းလို့ နံရံအောက်ခြေက အပေါက်တစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ အကယ်၍ ငါ ဒါကိုပြောခဲ့ရင်... ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင်ရပ်နေသောမင်းသားများကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ယုံကြည်မှာလဲ။

“တခြားတစ်ဖက်က မမျှော်လင့်ထားတဲ့အချိန် အရေးယူဆောင်ရွက်ပါ” လိုကျစ်ကွေ့သည် မင်းသားကျီဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာသည် အရင်ကထက် ပို၍ရောင်ရမ်းနေသည်။ အကယ်၍ အစပိုင်းတွင် နှစ်ဆရောင်ရမ်းခဲ့လျှင် ယခု နှစ်ဆထပ်တိုးသွားသည်။ သူ့ကိုမြင်သူမည်သူမဆို ရပ်တန့်ပြီး စိုက်ကြည့်ရလိမ့်မည်။

မင်းသားကျီသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသောတံတွေးအချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့လိုင်ဖူအပေါ်သူ့အကြည့်သည် ပို၍ပင်ပြင်းထန်သွားခဲ့သည်။ သူ့အုပ်စုသည် နံရံအောက်ခြေသို့ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ၎င်းသည် အတွင်းသို့ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာ! မင်းသားကျီက မဟာဗျူဟာဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံးတွင် သူတို့ကိုယ်ပိုင်ကောင်းမွန်သောဦးနှောက်များရှိသည်။ မင်းသားကျီ သိရှိသွားသောအရာကို သူတို့သည်လည်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မင်းသားကျီ၏အသက်ကိုသာမက သူတို့အားလုံး၏အသက်ကိုပါ လိုချင်နေခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကျွန်တော် အတိတ်က မင်းသားကျီကို သတိထားဖို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။”

မင်းသားကျီသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ကျွန်တော် မင်းသားကို ဒီအစေခံကိုလွှတ်ပေးဖို့ တိုက်တွန်းပါရစေ” လိုကျစ်ကွေ့က အကြံပြုလိုက်သည်။ “အဲဒါက အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”

မင်းသားကျီ၏ရောင်ရမ်းနေသောမျက်နှာသည် အရုပ်ဆိုးသောအမူအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ လိမ်ကောက်သွားပြီး သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ “မင်းက ဒီမင်းသားက အဲဒီရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကြောက်တယ်လို့ထင်နေတာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့ ရယ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲ့လိုဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားမှာ လက်ရှိမှာ လူတွေမရှိဘူး၊ အစောင့်တွေပဲရှိတယ်။”

ယခု တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ၏မျက်နှာများသည်လည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ အစွမ်းထက်သောနဂါးတစ်ကောင်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်နေရာတွင် မြွေတစ်ကောင်ကို မချေမှုန်းနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့က မြို့တော်တွင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့်တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့လျှင် သူတို့ အနိုင်ရရန်နည်းလမ်းမရှိပေ။

“ခွေးတစ်ကောင်ကိုမရိုက်ခင် သူ့သခင်ကို ကြည့်ရတယ်၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက “အထူးသဖြင့် ဒီအစေခံက အမတ်ချုပ်ကြီးအပိုင်ဖြစ်တဲ့အတွက်ပေါ့။ မင်းသားက သူ့အလောင်းကို အပိုင်းအစ ၁၀,၀၀၀ အဖြစ် ဆုတ်ဖြဲခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်မှာလဲ။” ဆိုလိုရင်းမှာ မင်းသားကျီက အမတ်ချုပ်ကြီးကို မထိရဲသည့်တိုင် အစေခံတစ်ဦးအပေါ် သူ့စိတ်အခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ အကယ်၍ ထိုသတင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့လျှင် သူက ရယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သွားမည်မဟုတ်လော။

မင်းသားကျီ၏အပြုံးသည် အေးစက်နေသည်။ “တကယ်လို့ ဒီမင်းသားက အဲဒီရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကမွေးမြူထားတဲ့ခွေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မကန်ရဲရင် ငါက ပိုပြီးရယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် အကြံဉာဏ်ကို အဆင်သင့်လက်ခံပြီး သူ့အမှားများကိုဝန်ခံလိုက်သည်။ “မင်းသား ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားတာပါ။”

“သူ့ကို ရိုက်နှက်ဖို့ အပြင်ခေါ်သွား၊” မင်းသားကျီသည် ရှဲ့လိုင်ဖူကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သူ့ကို အသက်ရှင်လျက်ထား၊ ပြီးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ပြန်ပစ်လိုက်!”

မင်းသားကျီ၏အစောင့်များသည် အမိန့်ကိုလက်ခံပြီးနောက် သူတို့ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လမ်းများတွင် ရပ်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် သူတို့က ဒီလူကို တခြားဘယ်နေရာကို ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မှာလဲ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် သူ့လူများကို ရှဲ့လိုင်ဖူကို လမ်းဝင်ပေါက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ထိုနေရာတွင် မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်က စစ်သားတပ်စုတစ်စုနှင့် အကွာအဝေးထိန်းသိမ်းထားပြီး တီးတိုးစကားပြောနေသော သာမန်ပြည်သူတစ်စုမှလွဲ၍ လူအများအပြားမရှိခဲ့ပေ။

“သူ့ကို ရိုက်၊” အစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်က သူ့လူများ ရှဲ့လိုင်ဖူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်စဉ် ပြောလိုက်သည်။ အစောင့်များသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ရိုက်နှက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ဖူသည် အစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ပေါင်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာများဖြင့် အိပ်ရာထဲတွင် ချုပ်နှောင်ခံခဲ့ရသည်။ (o(╯□╰)o)

“မင်းသားက ဘေးကင်းလုံခြုံနေမှတော့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လမ်းတွင်ခွင့်ပန်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ကျွန်တော် အခု ထွက်ခွာပါတော့မယ်။”

မင်းသားကျီက “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဲလောက်အလျင်စလိုမထွက်ခွာပါနဲ့၊ စကားပြောဖို့ နေရာတစ်ခုရှာကြစို့။”

တစ်ဖက်တွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များအားလုံး မင်းသားကျီ၏ရောင်ရမ်းနေသောမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းသည် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်များကို မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့အောင် ပုံပျက်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့သည် သူက အရင်ဆုံး ဆေးအကူအညီရှာဖွေလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာတွေးလိုက်ကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည်လည်း ထိုသို့ပင်တွေးခဲ့သည်။ “မင်းသားက အရင်ဆုံး သမားတော်တစ်ယောက်ရှာသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။”

“မလိုပါဘူး၊” မင်းသားကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်ထပ်သွေးစွန်းနေသောတံတွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့သွားဖုံးများ ဒဏ်ရာရခဲ့သောကြောင့် သူ့ပါးစပ်သည် သွေးထွက်ခြင်းမရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မင်းသားကျီသည် သူ တစ်ချိန်က စစ်မြေပြင်များတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် သူ ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်!

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော်က ယဉ်ကျေးစွာငြင်းပယ်မယ့်အစား လေးစားစွာလက်ခံပါ့မယ်။”

မင်းသားကျီသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးအဖြစ် သက်သောင့်သက်သာနှင့် ကြွယ်ဝမှုကို ခံစားခဲ့သော မင်းသားဖူနှင့် ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။ မင်းသားဖူသည် သူ့မြေများကိုသာ စိတ်ပူပန်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုအနိုင်ကျင့်သောအခါ သူ့ပါးစပ်ကိုလှုပ်ရှားခြင်းထက် ကျော်လွန်၍ အရေးယူဆောင်ရွက်မည်မဟုတ်ပေ။ မင်းသားကျီသည် အများကြီးပိုခက်ခဲသည်။ သူသည် ကြွယ်ဝမှုကိုချစ်မြတ်နိုးပြီး သူ့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီးအကြည့်တစ်ပေးလာလျှင်ပင် လက်စားချေရန်ရှာဖွေသောလူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့မြင်သည့်အတိုင်း သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ခေါင်းကိုက်စေနိုင်မည့် အဖြစ်နိုင်ဆုံးလူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

........

သခင်မရှန်း၏စံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကိုရှာဖွေရန်ထွက်ခွာသွားသော နဂါးအစောင့်သည် ပထမဆုံး လမ်းဝင်ပေါက်တွင် ရှဲ့လိုင်ဖူ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်ဆယ်ဦးခန့်ကြားတွင် သူ့မြင်းကိုစီးနေသည်။ သူတို့သည် လမ်း၏အနောက်ဘက်အစွန်းသို့ ဦးတည်နေကြသည်။ နဂါးအစောင့်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနောက်သို့ လိုက်ဖမ်းချင်ခဲ့သော်လည်း မင်းသားကျီ၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအစောင့်များက သူတို့၏မြားများကို သူ့ဘက်သို့လှည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုတားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူက သူ့ခါးဘေးက နဂါးအစောင့်တံဆိပ်ကို အချိန်မီမပြခဲ့လျှင် သူကိုယ်တိုင် ရိုက်နှက်ခံရလိမ့်မည်။ သူသည် သူ့ရည်ရွယ်ချက်များကို မင်းသားကျီ၏အစောင့်များကို ရှင်းလင်းပြပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်မော့ကြည့်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ နဂါးအစောင့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြန်လည်အစီရင်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူ့ဆိုင်ဘေးတွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်တစ်ဝက်လောက်ကြာအောင် ပတ်ချာလည်နေသောလူနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အိုးထဲက ကြော်ထားသော ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဘဲဥနှစ်များသည် အနီရောင်ငရုတ်ဆီတွင်နှစ်ထားသော ဘဲဥများမှလာသည်။ သူတို့ကို ဆန်မှုန့်နှင့်ကပ်ကာ ဆီအိုးထဲတွင်ကြော်သောအခါ ရွှေရောင်ဝါရောင်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအနံ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လုံးဝစွဲလန်းသွားစေရန် လုံလောက်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏ကမ္ဘာတွင် ထိုသို့သောမုန့်အစားအစာမျိုးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

“ငါ အဲဒါကို စားချင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မှောင်မိုက်နေသောယင်းဖုန်းကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးက အဲလောက်အစားအသောက်ကြူးတဲ့အတွက် ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ထင်နေတာမဟုတ်ဘဲ သူက ဒီနေ့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှမယူလာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ပြန်သွားပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ယူရင်ကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ “ခဏစောင့်ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးက ကျွန်တော်တို့အစောက ထွက်လာခဲ့တဲ့အိမ်ကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ယူလိုက်မယ်။”

“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏လက်မောင်းများပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းများသယ်ဆောင်ထားသော အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးအနည်းငယ်သည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို တောင်းရန် ဆိုင်သို့ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အရေအတွက် သူမ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် လျော့နည်းသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ သူမက အရင်ဆုံးရောက်တာ အသိသာကြီးလေ!

ယင်းဖုန်းသည် အဒေါ်ကြီးများ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို သူတို့၏အော်ဒါများစာရင်းပြုစုနေသည်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုအချို့ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီက သူတို့၏ဝေစုကိုဝယ်ခဲ့လျှင် သူက ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါးရယူရန် ပြန်သွားလျှင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အားလုံးသည် ထိုအချိန်တွင် ရောင်းကုန်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသောအဆုံးသတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ သူမ၏လက်မောင်းများအတွင်းက နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးသည် သူမ၏အကူအညီမဲ့သောအမူအရာကို ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် သူတို့၏အထောက်အထားကို ဒီနေရာတွင်ဖော်ထုတ်ပြီး ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ပေးအပ်ခိုင်းရန် အလွန်ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။ ငါနည်းနည်းလောက် ခိုးလိုက်ရမလား။

ဝါးပြသခြင်းတောင်းထဲတွင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး “ခင်ဗျား ယူမှာလား။” သူ့ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ဒီလူနှစ်ယောက်သည် အချိန်အတော်ကြာရပ်နေခဲ့သည်။ သူက သူတို့ကို အနည်းဆုံးမမေးခဲ့လျှင် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလိမ့်မည်။

“ပ-ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။

ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ဝယ်နေသော အဒေါ်ကြီးများအားလုံး ယင်းဖုန်းကို စောင်းကြည့်ကုန်ကြသည်။ ဒီအရွယ်ရောက်ပြီးသူယောက်ျားလေးက သူ့ညီငယ်လေးကို ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှမယူဘဲ အပြင်ခေါ်လာခဲ့တာလား။ အဲဒီလူကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ သူက ဇနီးနဲ့ကလေးတွေကိုတောင် မကျွေးမွေးနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့လူယုတ်မာမျိုးပဲထင်တယ်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “ဒါဆို ခင်ဗျား ဒါအတွက် တခြားအရာတွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ကျန်ရှိနေသောသကြားလုံးတစ်ဝက်ကို ရှောင်ချန်းဇီကို ကျွေးခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် ယခု သူမ၏အိတ်သည် သူမ၏မျက်နှာထက်ပင် ပို၍သန့်ရှင်းနေသည်။ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ လဲလှယ်စရာဘာမှမရှိဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို ငုံ့ချရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“………” ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က အနံ့ကိုခံစားဖို့ပဲ ဆိုင်ဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့တာပေါ့။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တောင်းထဲက နောက်ဆုံးဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်လည်းပဲ၊ ငါ အရင်က တစ်ခါမှမစားဖူးဘူး။ သူတို့က ဘယ်လိုအရသာမျိုးရှိလောက်လဲ။ သေချာပေါက်ကတော့ ကောင်းမှာပဲ။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက “နောက်တစ်သုတ် ဘယ်တော့ထွက်မှာလဲ။”

ဆိုင်ပိုင်ရှင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဘဲဥအားလုံးကို သုံးပြီးသွားပြီ။ ဒါက နောက်ဆုံးအိုးပဲ။ ခင်ဗျား လိုချင်ရင် နောက်လအထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။”

ခွက်--

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှလုံးသား အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်း၏နှလုံးသားသည်လည်း အဲလောက်ကောင်းမွန်နေခြင်းမရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့ယုံနင်၏ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူအများကို ကြီးမားသောငွေပမာဏများနှင့် ဆန်နှင့်ဂျုံမှုန့်ပုံကြီးများကို ပေးဝေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အရှင်မင်းကြီးသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်ခုကိုပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယင်းဖုန်းသည် ထိုအတွေးကြောင့် ဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ဓားကို ချွတ်လိုက်ပြီး စဉ့်တီတုံးပေါ်တွင်တင်ကာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို “ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဓားကို ဒီမှာ ခင်ဗျားနဲ့အတူ အရင်ထားခဲ့မယ်။ ကျွန်တော် နောက်မှ အဲဒါကို ပြန်ရွေးဖို့ ပိုက်ဆံယူလာမယ်။”

ဤသည်မှာ ဆိုင်ရှင်၏ဘဝတွင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်စားရန် ဓားတစ်ချောင်းကို လဲလှယ်ရန်ဆန္ဒရှိသောလူတစ်ဦးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့စဉ့်တီတုံးပေါ်ကဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ လုံးဝမှင်တက်သွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက်ထွက်ပြေးသွားပြီး လမ်းများ၏အလယ်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်းသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “ကျွန်တော် အဲဒီဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်တွေကို ကြိုတင်မှာထားတယ်။” ထို့နောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ လိုက်ဖမ်းရန် လှည့်လိုက်သည်။

“…………” ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ဝယ်ရန်လာခဲ့သော အမျိုးသမီးများ ဆွံ့အသွားကြသည်။ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အပေါ်မှာ အဲလောက်နက်ရှိုင်းတဲ့ခံစားချက်တွေရှိနေတာလား။

.......

“မိန်းကလေးကျီ!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံ၏မြင်းရှေ့က လမ်းကိုပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံသည် ရုတ်တရက်အရှင်မင်းကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သေမတတ်ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ခွန်အားအားလုံးဖြင့် ဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်သည်။ သူမ၏စစ်မြင်းဖြစ်သော အဖြူရောင်ကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာနှင့် ထိတိုက်မိရန် သုံးစင်တီမီတာသာ လိုတော့သည်။

“ကျွန်တော်ပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံ သူမ၏မျက်နှာကိုမြင်နိုင်ရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မည်မျှပင်မကောင်းမြင်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် သူမ၏မြင်းပေါ်မှဆင်းပြီး သူမကို ဦးညွှတ်ရန်လိုအပ်သည်။ သူမ မလုပ်မီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ပြီး “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ချေးလို့ရမလား။”

ကျီမျိုးနွယ်၏အမျိုးသမီးငယ်သည် လုံးဝမှင်တက်သွားခဲ့သည်။

“ရမလား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“ရှင် ဘယ်လောက်လိုအပ်လဲ။” ကျီယွဲ့ရုံက မေးလိုက်သည်။

“ကြေးပြား ၁၀ ပြား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခုရှိသည်ဟု ခံစားရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်သည်။

အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မဆီက ကြေးပြား ၁၀ ပြား ချေးချင်နေတာလား။ ကျီယွဲ့ရုံသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး အနည်းငယ်မမှန်ကန်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“အမ်... အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ရင် ငါးပြားလည်း ရပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းကလေးကျီထံမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကိုမြင်သောအခါ စျေးနှုန်းကိုလျှော့ချလိုက်သည်။

ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ကြေးပြား ၁၀ ပြားကို ရေတွက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်နှစ်ခုဝယ်ပြီး တစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင်အတွက်ထားကာ တခြားတစ်ခုကို ယင်းဖုန်းကို ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ အိပ်မက်မက်နေရမည်ဖြစ်ပြီး ဤအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသည်။

အရသာရှိတယ်! နောက်ဆုံးတွင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်အချို့ကို စားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘဝသည် ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ကျီယွဲ့ရုံရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်ပြေးသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသောအမူအရာဖြင့် သူမကို အပိုင်းငယ်လေးတစ်ခု ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ “ဟေး.. ကျွန်တော် ကျွေးတာပါ။ ခင်ဗျား မြည်းကြည့်။”

လမ်းဘေးအစားအစာ။ လူတစ်ဦး၏လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်တုံး။

ဤသည်မှာ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏မိသားစုမှ အကြီးဆုံးအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး စားသုံးမည့်အစားအစာမဟုတ်သော်လည်း ကျီယွဲ့ရုံသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက နတ်ဘုရားဆေးတစ်မျိုးစားသုံးခဲ့သလိုပုံစံကိုမြင်သောအခါ သူမသည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကိုကောက်ယူပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။ အင်း ဒါ တကယ်ပဲ တော်တော်အရသာရှိတာပဲ...

***