ချမ်းသာသော မင်းသားကျီ
Vol. 6 Ch. 82
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကျဉ်းထောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ ပြေးတက်လာသော လောင်တကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူမ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ အဘိုးစာကလေးနှင့်သူ၏စာကလေးငယ်အချို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် တခြားတစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “မနေ့က ခင်ဗျား မင်းသားကျီနဲ့ ဘာအကြောင်းတွေ ပြောခဲ့တာလဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့ လန့်သွားခဲ့သည်။ တစ်ညကုန်သွားပြီလေ၊ ဒါတောင် မင်းက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောချင်နေသေးတာလား။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စွန့်ပစ်မှာကို ကြောက်နေတာလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား အဲဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အိပ်ပြီးရင် သူတို့ကို ဘေးဖယ်ထားတတ်တဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး...”
လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့သတင်းပေးက မနေ့ညက သူမကို ဘာတွေပြောခဲ့တာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး စကားမပြောခိုင်းတော့တာလဲ။”
ကိစ္စများ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အသံကိုနှိမ့်ကာ စကားပြောရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ အဲဒါတွေက ငါပြောသင့်တဲ့စကားလုံးတွေပါ။” တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အိပ်ပြီး သူတို့ကို မစွန့်ပစ်ခြင်း-- အဲဒါတွေက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့စကားလုံးတွေ မဖြစ်သင့်ဘူးလား။ သူက အသက် ၂၀ ကျော်ပြီး လက်မထပ်ရသေးသော ကံမကောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်သော်လည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုသို့သောအရာများကို နားလည်နေဆဲပင်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ခင်ဗျားကလည်း အဲဒါတွေကို ပြောလို့ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ခင်ဗျားလုပ်ရမှာက ကျွန်တော့်ကို မစွန့်ပစ်ဖို့ပဲ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က ရွှေထက်ခိုင်မြဲသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ နေနိုင်မှာပေါ့။”
ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကိုကြားသောအခါ လျှောက်လာရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီး၏စကားများတွင် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု သူ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာလို့ သူက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ရွှေထက်ခိုင်မြဲသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ လိုအပ်နေရတာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏အဖော်ငယ်လေးများက သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို သိရှိသလားဟု မေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ခင်ဗျား အခု စိတ်အေးသွားပြီလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်၊” လိုကျစ်ကွေ့က “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို မရှုံးနိမ့်စေပါဘူး။”
ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် စွန့်ပစ်ခြင်းက အတူတူပဲလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မသေချာခဲ့ပေ။
လောင်တသည် သူ တစ်ခုခုကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခြေသည်းတစ်ချောင်းပြလိုက်သည်။ ဒါဆို မနေ့က အဘိုးစာကလေးက ‘စွန့်ပစ်ခြင်း’ အကြောင်းပြောတုန်းက သူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့အိပ်ပြီးရင် သူတို့ကို စွန့်ပစ်တတ်တဲ့လူစားမျိုးကို ဆိုလိုတာပေါ့။ ဒီအရူးမလေး၊ သူမက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး!
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကြောင်နှင့် တစ်ဖန်ပြန်ရန်ဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤသို့သောအကြောင်းအရာများသည် သူ့ကို အဆင်မပြေဖြစ်စေရုံသာရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူနှင့်အိပ်ခြင်းအကြောင်း ပြောသောအခါ။ အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်သည် ထိုအတွေးကြောင့် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်လာခဲ့သည်။ ယခု သူသည် အေးချမ်းရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်လိုအပ်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမမှ အလျင်အမြန်ထွက်လျှောက်သွားစဉ် သူသည် မင်းသားကျီ လမ်းဘေးအဝေးတစ်နေရာ၌စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နောက်သို့ ပြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှမရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မင်းသားကျီဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မင်းသားကျီသည် ခြေသံများကိုကြားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်နှာမူရန် လှည့်သည်အထိ လမ်းဘေးက တောအုပ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
“ဒီမင်းသားက စုန့်ကျင်းကို အန်းယွမ်ကို ပို့ပေးမယ်။”
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မင်းသားကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။”
“ဒီမင်းသားက ရိုးသားတဲ့စကားတစ်ခွန်း လိုချင်တယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက တကယ်ပဲ နေမကောင်းတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရောဂါကို ဟန်ဆောင်နေတာလား။” မင်းသားကျီက မေးလိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒီတစ်ယောက်က သမားတော်မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မင်းသားကို အဖြေတစ်ခု မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တာက မင်းသားအတွက် မြို့တော်ကနေ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာသွားတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။ နတ်ချင်းပြိုင်သော် လူမဆိုင်တဲ့လေ။”
မင်းသားကျီသည် သူ့အင်္ကျီလက်များကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“မင်းသား၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်သောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက ခင်ဗျားကို လာရှာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားဖူရဲ့ဥပမာရှိနေမှတော့ မင်းသားအနေနဲ့ အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက်စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
“မင်း၊” မင်းသားကျီသည် ဝေ့လည်လိုက်သည်။ ယခု လိုကျစ်ကွေ့၏အလှည့်တွင် သူ့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရမည့်အချိန်မဟုတ်ပေ။ မင်းသားကျီသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အရိပ်ကိုပင် ကြောက်သောလူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများ မျိုးစေ့ချလိုက်လျှင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
“စစ်သေနာပတိချုပ်၊” မင်းသားကျီသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူ့ကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ “ဒီမင်းသားက စုန့်ကျင်းကို မြို့တော်ကနေ ထွက်ခေါ်သွားပေးခြင်းဖြင့် ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးတစ်ခု ပြုနေတာ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီမင်းသားကို အမှန်တရားတစ်ခွန်းလောက် ချန်ထားပေးလို့မရဘူးလား။”
“မင်းသား၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ခင်ဗျားက အမတ်ချုပ်ကြီးက အချိန်တိုင်းထဲကမှ မနေ့က သူ့စုတ်တံတွေကို ခင်းကျင်းခဲ့တယ်လို့ထင်လဲ။ ဘာလို့ အစောပိုင်း ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမဟုတ်ရတာလဲ။”
မင်းသားကျီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
“အကယ်၍ မင်းသားဖူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို မသွားခဲ့ရင် ဒီနေ့ရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေက ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ရောဂါအကြောင်းမေးခွန်းအတွက်ဆိုရင်... ကျွန်တော် တစ်ချိန်က ဓားတစ်ထောင်ဖြင့် ကွပ်မျက်ခံရရန် စီရင်ခံခဲ့ရပုံကို သတိရပါသလား။”
မင်းသားကျီသည် သူ့ခြေဖဝါးအောက်က မြက်ခင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ပန်းငယ်လေးများစွာ ပွင့်လန်းနေသည်။ သူတို့သည် ဒေစီပန်းများနှင့်တူသော်လည်း သူတို့၏အရောင်များသည် ကြက်သွေးရောင်ဖြစ်သည်။ မင်းသားကျီ၏မျက်လုံးများတွင် အနီရောင်သည် သွေး၏အရိပ်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ သေဒဏ်စီရင်ခံရစဉ်ကလည်း ကွပ်မျက်ကွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။ မှန်တယ်၊ မင်းသားကျီသည် ဒေစီပန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူတို့က လိုကျစ်ကွေ့၏အသားကို တစ်စစီလှီးဖြတ်ပြီး သူ့ကို အရှင်လတ်လတ်စားခဲ့တဲ့နေ့နဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့သွေးအနည်းငယ်က ဘာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ။
“ကျွန်တော်က မင်းသားကို ခင်ဗျားရဲ့ကိစ္စအားလုံးမှာ ဂရုစိုက်ဖို့ သေချာစေချင်ပါတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် မင်းသားကျီကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
.....
တစ်နာရီကျော်အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းသားကျီ၏ထမ်းစင်ကို မြို့လမ်းတစ်လမ်း၏ထိပ်တွင် တားဆီးလိုက်သည်။
“မင်းသား၊ အဲဒီလူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အစေခံချုပ်တစ်ယောက်ပါ၊” မင်းသားကျီ၏အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးက ရထားပြတင်းပေါက်မှ အစီရင်ခံလိုက်သည်။ “သူက အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းသားကို သူ့စံအိမ်မှာ စကားစမြည်ပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်လို့ပြောပါတယ်။”
မင်းသားကျီသည် ထမ်းစင်ထဲတွင် သူ့မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ စကားမပြောသောကြောင့် သူ့အစောင့်သည် သူ့ကျောကိုင်းညွှတ်လျက် ရထားပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ မကြာမီတွင် မင်းသားကျီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဒီမင်းသား နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်လို့ပြောလိုက်။ ဒါကြောင့် သူ့စံအိမ်ကို မရပ်နားတော့ဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှပေါ့။”
အစောင့်သည် သတင်းစကားကို အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစေခံချုပ်ထံသို့ ပေးပို့ပြီးနောက် သူ့ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မင်းသားကျီ၏ထမ်းစင်သည် ရှေ့သို့ခရီးဆက်ခဲ့သည်။
“ပြီးရင် မင်းသားရှီနဲ့ ကျန်သူတွေကို ငါ့ဘေးခြံဝင်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်၊” မင်းသားကျီသည် မကြာမီတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊” အစောင့်က နာခံလိုက်သည်။
ထမ်းစင်အတွင်းတွင် မင်းသားကျီ၏အသားအရေသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြူဖျော့နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က ကောင်းတဲ့သူမဟုတ်ပေမဲ့ သူက အချက်တစ်ချက်ကို ထောက်ပြခဲ့တယ်။ ဒီလောက်အချိန်တွေအများကြီးထဲမှာမှ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ဘာလို့ မနေ့က သူ့စုတ်တံတွေကို ခင်းကျင်းခဲ့တာလဲ။ မင်းသားဖူ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် နဉ်ယွီက အလျင်အမြန်လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုတွေ ရှိခဲ့လို့လား။
“မင်းသား၊” သူ့ရထားအပြင်ဘက်ကအစောင့်က တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က အစေခံချုပ်က ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်နေတုန်းပဲ။”
“သူ့ကို ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်၊” မင်းသားကျီသည် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ဒီမင်းသားကို မြို့တော်ထဲမှာ သတ်ပစ်ရဲလို့လား။”
အစောင့်သည် မဖြေဘဲ ရထားမောင်းသူကို ပိုမြန်မြန်ရွှေ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
..........
“ကျွန်တော် အဲဒီလူပုကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ အရင်ကမြင်ဖူးတယ်လို့ထင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားကျီ၏ထမ်းစင်ကို အဝေးမှကြည့်ရှုရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမသည် လူအုပ်ထဲက ရှဲ့လိုင်ဖူမှလွဲ၍ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ညှိုးထိုးပြနေခြင်းမဟုတ်ပေ။
ယင်းဖုန်း မဖြေမီ ယင်းယွီက ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “အဲဒါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က ဒုတိယအစေခံချုပ်ပဲ။”
“သူက အစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ပေါင်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊” ယင်းတျန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“လိုင်ပေါင်။ လိုင်ဖူ။ လာပါ ရတနာ။ လာပါ ကြွယ်ဝမှု၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့နာမည်တွေလဲ။”
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးက နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီနာမည်တွေက ဘာကောင်းလို့လဲ။
“အာဝူး~” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အင်္ကျီရှေ့မှ ခေါင်းလုံးလုံးငယ်တစ်လုံး ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ပိန်လှီပြီး အရိုးများသာရှိသော နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးသည် ယခုအခါ ဝတုတ်သောအမွေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်နေသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝံပုလွေငယ်၏ခေါင်းပေါ်မှ ထောင်ကာလေလွင့်နေသော အမွေးအနည်းငယ်ကို ညှိပေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ငါက အဲလိုကောင်းတဲ့နာမည်တွေကို မစဉ်းစားနိုင်ရတာလဲ။ ငါ မင်းကို ဘာလို့ခေါ်ရမလဲဆိုတာကိုတောင် မသိသေးဘူး။”
နဂါးအစောင့်များအားလုံး အနက်ရောင်ပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် အဆီတုံးအဖြူရောင်ဝံပုလွေငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လိုင်ပေါင်၊ လိုင်ဖူ? အဲဒါတွေက တကယ်ပဲ ဝံပုလွေနာမည်တွေလား။
ယင်းဖုန်းသည် ခြောက်သွေ့စွာချောင်းဆိုးလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ နန်းတော်က ထွက်လာခဲ့တာလဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အတွက် ငါတို့ မင်းသားကျီကို ခဏလိုက်ကြည့်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
သူတို့ အားနေလို့ မင်းသားကျီနဲ့ ကစားမယ်? နဂါးအစောင့်များ အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နန်းတော်ကိုပြန်သွားဖို့ နောက်ကျသွားပြီလား။
“စစ်သေနာပတိချုပ်က ဒီမင်းသားက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်လို့ပြောတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ “ငါထင်တာတော့ သူ့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတယ်။ မင်းတို့ကော။”
မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တယ်?! ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ မှင်တက်သွားကြသည်။
“ဟင်?” သူမ လျှောက်သွားစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ဘေးတွင် ဘယ်သူမှမရှိသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး “မင်းတို့ ဘာလို့ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်သွားကြတာလဲ။”
ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့တွင် ပြေးသွားပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် “စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒါကိုသိနေတာတောင် ဘာမှမလုပ်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားကျီ၏ထမ်းစင်သည် သူမ၏အမြင်အာရုံအတွင်းတွင် ရှိနေသေးသည်ကို သေချာအောင်စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။”
“……..” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ် အဲလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
“စစ်သေနာပတိချုပ်က မနေ့က ငါ့ကို ရှင်းပြခဲ့တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါက စစ်ပွဲနဲ့ စီးပွားရေးလိုအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်တယ်။ အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ ငါ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။” သူမသည် အဓိပ္ပာယ်ကိုနားလည်သော်လည်း တရုတ်စကားပုံများဖြင့် ဘယ်လိုဖော်ပြရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စကားပြောစွမ်းရည်သည် လောင်တ၏စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားပြီး ၎င်းသည် သူမကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။
ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းပြရခက်ခဲနိုင်မှာလဲ။ နဂါးအစောင့်များသည် ကျယ်လောင်စွာတိုင်တန်းချင်ခဲ့သော်လည်း မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။
“မြောက်ပိုင်းဟူတို့ ဝင်တိုက်မလာခင်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို “ငါတို့က ငါတို့လူတွေကြားက ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရမယ်။”
ယင်းတျန့်သည် တိုးတိုးလေး သူ့တတိယအစ်ကိုကို မေးရန် ကိုင်းလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို သိလား။”
ယင်းယွီနှင့် တခြားနဂါးအစောင့်များအားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ‘ငါတို့လူတွေကြားက ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေ’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။
ယင်းဖုန်းသည် ထို့နောက် “အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကျီကို မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ သူရဲ့ဆက်ဆံရေးသက်သေတွေကို စုဆောင်းဖို့ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို ပြုံးရယ်လိုက်သည်။ “အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါက ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။”
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးဖြစ်လို့ပဲ! ယင်းဖုန်းသည် ပေါက်ကွဲချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
“ဒီမင်းသားမှာ သေချာပေါက် ပိုက်ဆံရှိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးကာ နဂါးအစောင့်များကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ သူ့ကို အိမ်လိုက်သွားကြစို့။ အခွင့်အရေးရှိရင် ဘာလို့ ငါတို့ ကိုယ့်အတွက် ကြွယ်ဝမှုအချို့ မယူကြမှာလဲ။”
ခင်ဗျားမှာ တခြားလုပ်စရာမရှိတဲ့အတွက် ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ခိုးယူချင်နေတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ တစ်ခဏအတွင်း ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“အမြန်ဆုံး သူတို့နောက်လိုက်ကြ၊ သူတို့ အရှိန်မြှင့်သွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လျင်မြန်သောပုံစံသည် လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာက တခြားအဆုံးမှ အလျင်အမြန်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
....
“အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်က ထပ်ထွက်သွားပြန်ပြီလား။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နန်းတော်သို့မပြန်မီ ကျီအဘိုးကြီးနှင့်မြေးမလေးတို့ကို ခေါ်ရန်စီစဉ်နေစဉ် သတင်းကိုကြားလိုက်ရသည်။
ဖန်းထန်သည် သူ့ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်နောက်တွင်ရပ်နေသော ယင်းလေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး ဘယ်ကိုသွားခဲ့တာလဲ။”
အစပိုင်းတွင် ယင်းလေသည် သူ မသိကြောင်းပြရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက “အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကျီနောက်ကို လိုက်သွားနေခဲ့တယ်။”
အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မင်းသားဖူပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက အခု မင်းသားကျီကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။”
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။
အဲဒီမိန်းကလေးက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ သူရဲ့စီးပွားရေးအရောင်းအဝယ်တွေအတွက် လက်စားချေတော့မှာလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက မင်းသားကျီကို အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မြေရှင်မင်းသားတွေကြားမှာ အဆင်မပြေဖြစ်အောင် စီစဉ်ပြီးခါစပဲ။ အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းက မင်းသားကျီကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုပ်ခဲ့ရင် အဲဒါက သူတို့အားလုံးကို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘက်သို့ တွန်းပို့မှာမဟုတ်ဘူးလား။
“ငါ အရှင်မင်းကြီးကို သွားရှာမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်း သူ့ဘက်သို့ဦးတည်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ပခုံးကိုပုတ်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူ။ ဒါပေမဲ့ မင်းဘာပဲလုပ်လုပ် သတိထားပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊” စုန့်ကျင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
....
နန်းတော်တံခါးများအပြင်ဘက်တွင် စစ်သူကြီးကျီသည် သူ့မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး ကျီယွဲ့ရုံကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်၊ “ငါတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ထပ်တွေ့တဲ့အခါ မင်း ရိုင်းစိုင်းလို့မရဘူး။”
ကျီယွဲ့ရုံသည် အားမရှိစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ချက်မှမကြည့်ဘဲ နန်းတော်မှ အလျင်အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မြင်းပေါ်တက်လိုက်ပြီး နဂါးအစောင့်အနည်းငယ်နှင့်အတူ အလျင်စလိုထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ကို နှုတ်ဆက်ရန်ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ယခု သူက သူ့မြင်းကိုရိုက်နှက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူမ၏အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။
***