အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့

Vol. 147 Ch. 2095

အဘိုးမာက ခေတ္တမျှ တွေဝေနေပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်များစွာက နေရာအနှံ့မှာရှိတဲ့ တန်ခိုးရှင်တွေ ရွာကို ကျူးကျော်လာကြတယ်။ ဆရာသခင်ရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှုသာ မရှိခဲ့ရင် လေးမျက်နှာကျေးရွာဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ရွာသားတွေက ဒီနေရာမှာပဲ အမြဲတမ်း မနေနိုင်ကြဘူးလေ။ အများစုက အပြင် ထွက်ပြီး အပြင်လောကကို မြင်ရဖို့ စိတ်အားထက်သန်ကြတယ်။"

"လေးမျက်နှာကျေးရွာရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့ခဲ့ပြီးတော့ တလောကလုံးက ဒီနေရာကို အာရုံစိုက်နေကြတယ်။ ရှန်ချင်းနယ်မြေရဲ့ ထိပ်သီးအင်အားစုတွေ အားလုံးကလည်း ကျုပ်တို့ကို အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ။ ကျုပ်တို့က သူတို့ ရွာထဲ ဝင်လာတာကို တားဆီးနိုင်ပေမယ့် ရွာသားတွေ အပြင်ထွက်သွားတာကိုတော့ မတားနိုင်ကြဘူး။ အဲဒီအစွမ်းထက်သူက လေးမျက်နှာကျေးရွာကို ကာကွယ်ဖို့ စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်ခဲ့ပေမယ့် သူက ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့ ရွာသားတွေကိုတော့ အပြင်လူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ မကာကွယ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင် လေးမျက်နှာကျေးရွာက လူတိုင်းက အဆင်အခြင်မဲ့ လှုပ်ရှားလာပြီး စည်းမျဉ်းတွေကို ဆန့်ကျင်လာကြလိမ့်မယ်။"

"ဒါကြောင့် အချို့အရာတွေက ဖြစ်လာဖို့ သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ။ ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ သူတွေက ဒီရွာသေးသေးလေးထဲမှာပဲ အမြဲ ပိတ်မိနေတာမျိုးပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူတို့ အစကတည်းက ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ကျင့်ကြံနေလိမ့်ဦးမလဲ။ ရလဒ်အနေနဲ့ ရွာနဲ့ အပြင်လောကက တဖြေးဖြေးနဲ့ နားလည်မှုအချို့ တည်ဆောက်ပြီး မဟာမိတ် ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ လေးမျက်နှာကျေးရွာက လူတွေက အပြင်လူတွေ လာလည်တာမျိုး ခွင့်ပြုထားပြီး ရွာသားတွေကိုလည်း သူတို့ကအပြန်အလှန် အကူအညီပေးရတာမျိုးပေါ့။ ဥပမာပြောရရင် ရွာက ထွက်သွားတဲ့ လူတွေကို ကူညီထောက်ပံ့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ပြင်ပအင်အားစုတွေဆီကနေတောင် ဖိတ်ခေါ်ခံရတာမျိုး ရှိတယ်။ ထျယ်ထိုအဖေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကံမကောင်းမှုကတော့ ကြုံတောင့်ကြုံခဲပါပဲလေ။"

ရီဖူရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခု အခြေအနေကို အနည်းငယ် ပို၍ နားလည်လာသည်။ တခါတရံ၌ လူအများ နေထိုင်ကြသော ဤလောကကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာများက သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းက ရိုးရှင်းစွာပင် သူ ပိုင်ဆိုင်သော ရတနာများနှင့် မနာလိုမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ပွားတတ်သည်။ လေးမျက်နှာကျေးရွာမှ ရွာသားများအားလုံး အိမ်မှ မထွက်ခွာကြလျှင် ကျေးရွာကို အပြင်လောကမှ စည်းခြားထားလိုက်ပြီး အပြင်လူများကိုလည်း ရွာအတွင်း ခြေချခြင်းမှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထား၍ ရသည်။ လေးမျက်နှာကျေးရွာက ရှန်ချင်းနယ်မြေအတွင်းရှိ ထိပ်သီးအင်အားစုများ အားလုံးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ရွာမှ ထွက်သွားသည့် မည်သူမဆို အပြင်လောက၌ ရှင်သန်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘိုးမာပြောသည့်အတိုင်း ရွာသားများက သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပါက သူတို့က ရွာအတွင်း၌ ကျေနပ်စွာ နေထိုင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း လေးမျက်နှာကျေးရွာက ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှိသည့် တန်ခိုးရှင်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သော မှော်ဆန်သည့် နေရာဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရွာက သူတို့အတွက် အလွန် သေးငယ်နေ၏။ သူတို့က မည်သို့ဖြစ်၍ ဤနေရာ၌ ထာဝရ ပိတ်မိနေနိုင်မည်နည်း။

သူတို့က အပြင်လောကသို့ သွားရောက်ချင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ပြင်ပဘုံက လူတွေ အားလုံး ရွာက ဒီလို အချိန်မှန်ရောက်လာကြလဲဆိုတာကိုတော့ သိမယ်မလား။" အဘိုးမာက ရီဖူရှင်းအား လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး။" ရီဖူရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

အဘိုးမာက ဆွံ့အသွားပြီး ရီဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ သည်လူက မည်သည့် အကြောင်းအရာကိုမှ မသိဘဲ ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသနည်း။

မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သူ့ကို ဤနေရာသို့ လွှတ်လိုက်သော သူများက လေးမျက်နှာကျေးရွာအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ မပေးလိုက်ရသနည်း။

"လေးမျက်နှာကျေးရွာရဲ့ အောက်မေ့တမ်းတခြင်းအခမ်းအနားနေ့ကို ရောက်တော့မှာကြောင့်ပဲ။ ရွာမှာ အောက်မေ့တမ်းတခြင်းအခမ်းအနားနေ့ကို လေးနှစ်တစ်ကြိမ်ကျင်းပကြတယ်။ အဲဒီနေ့မှာ လေးမျက်နှာကျေးရွာရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထူးခြားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ လေးမျက်နှာကျေးရွာက နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်လာမှာ။ ပုံမှန်အားဖြင့် အောက်မေ့တမ်းတခြင်းအခမ်းအနားနေ့ကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကျင်းပကြပြီးတော့ အဲဒါက ရွာအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒီနေ့မှာ တချို့လူတွေက အမွေအနှစ်တွေ ဆက်ခံကြရပြီး တချို့က စွမ်းအင်နိုးထကြတယ်။ အဲဒါကပဲ ကျုပ်တို့အတွက် အရေးပါတဲ့နေ့ဖြစ်လာစေတာပဲ။"

အဘိုးမာက ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။ "လေးနှစ်ကြာတိုင်း အောက်မေ့တမ်းတခြင်းအခမ်းအနားနေ့ မတိုင်ခင် ပြင်ပဘုံက လူအများကြီး ကျုပ်တို့ ရွာကို ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တန်ခိုးရှင်တွေချည်းပဲ။ အချို့ ရွာသားတွေက သူတို့ အောက်မေ့တမ်းတခြင်းအခမ်းအနားနေ့မှာ ပါဝင်ရအောင် ဖိတ်ခေါ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ရွာမှာရှိတဲ့ ရွာသားအများစုက သာမန်လူတွေပဲမို့ ကျင့်ကြံခြင်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ရှားပါးတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်ကြတယ်။"

"ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို အဘိုးရဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်တာက အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့မှာ ပါဝင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို အာမခံပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။" ရီဖူရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဲဒီလိုပဲ။" အဘိုးမာက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ရွာသားတွေ အားလုံးက ပြင်ပဘုံမှာ ရှိတဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်ဆဲ မိသားစုတွေရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ မျိုးဆက်သွေးသားတွေကို ရွေးချယ်ချင်ကြတယ်။ အပြင်လူတွေအတွက်လည်း အတူတူပဲ။ သူတို့က ရွာမှာ ရှိတဲ့ အကျော်ကြားဆုံး မိသားစုတွေဆီကိုပဲ သွားချင်ကြတယ်။ သီးသန့်စာသင်ကျောင်းမှာ သင်ယူနေတဲ့ ကလေးရှိတာက မိသားစုအဆင့်အတန်းကို အကောင်းဆုံး ညွှန်ပြတာပဲ။ သူတို့က အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့မှာ အောင်မြင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပိုများတယ်လေ။" အဘိုးမာက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အပြင်လူတွေကလည်း လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ မိသားစုတွေကို သူတို့နဲ့ မိတ်ဖွဲ့ခြင်းနဲ့ ချည်နှောင်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမိသားစုတွေက လူတွေ ရွာကနေ ထွက်သွားပြီးရင် အဲဒီအင်အားစုတွေနဲ့ ပူးပေါင်းလိမ့်မယ်။"

ရီဖူရှင်းက ပို၍ နားလည်သဘောပေါက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လေးမျက်နှာကျေးရွာက အမှန်တကယ် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော နေရာဖြစ်ပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် ရှန်ချင်းနယ်မြေရှိ အင်အားစုများက သူတို့အား အာရုံစိုက်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးက ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုး လိုချင်တာလဲ။" ရီဖူရှင်းက အဘိုးမာကို မေးလိုက်၏။

"ကျုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဘာမှမလိုချင်ဘူး။ ရှောင်လင်းလေး ကောင်းမွန်တဲ့ ကံတရားရရှိနိုင်မယ်လို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။" အဘိုးမာက သူတို့နောက်ဘက်၌ ရှားရှင်းယွန်နှင့်အတူ ရှိနေသော ရှောင်လင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းသည် အဘိုးမာက ရှောင်လင်းကို တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်သလားဟု သိချင်မိသည်။

အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့သည် ရွာသားများ၏ ကံကြမ္မာကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပုံရလေသည်။

"အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့က ဘယ်တော့လဲ။" ရီဖူရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"ရောက်တော့မယ်။ ရက်အတိအကျ မရှိဘူး။ အဲဒီနေ့ ရောက်လာမှ သိရလိမ့်မယ်။" အဘိုးမာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရီဖူရှင်းက မည်သို့ပြောရမည်ပင် မသိပေ။ လေးမျက်နှာကျေးရွာက အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော နေရာဖြစ်သည်။ အောက်မေ့တမ်းတခြင်း အခမ်းအနားနေ့သည်ပင် ရက်အတိအကျ မရှိပေ။ ရွာသားများသည် ၎င်းက ဖြစ်ပွားလာသည့်အခါမှသာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရီဖူရှင်းသည် ထိုနေ့တွင် လေးမျက်နှာကျေးရွာက မည်သို့သော ကမ္ဘာမျိုးဖြစ်လာမည်ကို အလွန် မြင်တွေ့ချင်နေသည်။

ရီဖူရှင်းသည် နောက်ကြောင်းဇာတ်လမ်းကို သိလိုက်ရပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှု လျော့နည်းသွားသလို ခံစားရသည်။ ရွာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း အချိန်ကျလာသည့်အခါ ၎င်းက သူ့အလိုလို ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း သူ လုပ်ရန် လိုအပ်သည်က စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးမာကို ကြည့်ရတာ စကားပြောဖို့ စိတ်ထက်သန်နေပုံပဲ။" သိပ်မဝေးသော ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ထိုသူက အိမ်ရှေ့၌ ထိုင်ကာ စကားပြောနေသော အဘိုးမာနှင့် ရီဖူရှင်းအား လှည့်ကြည့်ကာ အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။ "ရွာက လူတွေ အားလုံး ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲ သိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မကျင့်ကြံနိုင်ရင် မကျင့်ကြံနဲ့ပေါ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ။ ခင်ဗျား အဲဒီအကြောင်း အများကြီး မတွေးသင့်ဘူး။"

စကားပြောနေစဉ် သူက ရီဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကာ နှစ်လိုဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ဖော်ပြလာသည်။ ထိုလူက အဘိုးမာ၏ မိတ်ဆွေ ဖြစ်၏။ သူက အဘိုးမာနှင့် မကြာခဏ စကားပြောတတ်ပြီး သူ့ အတွေးများကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

ယခင်နေ့ရက်များ၌ အဘိုးမာ၏ သားနှင့် ချွေးမက ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ယခု အဘိုးမာက သူ၏ မြေးကိုလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်နေသည်။

"ကျုပ် သိပါတယ်။" အဘိုးမာက ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ပြီးရင်တောင် ဒီလို ကျပန်းလူမျိုး ရွေးချယ်လိုက်တာက ခင်ဗျားရဲ့ အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးရဲ့ အားထုတ်မှုက အချည်းနှီးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဘိုးမာ ခင်ဗျား တခြားမိသားစုတွေ ဖိတ်ခေါ်ထားတာ ဘယ်လိုလူမျိုးတွေလဲ သွားမေးကြည့်သင့်တယ်။" နောက်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ သို့ရာတွင် ထိုတစ်ယောက်၏ စက်ဆုပ်ဖွယ် မှတ်ချက်က သိသိသာသာ ဖော်ရွေမှု နည်းပါးသည်။ ရွာအတွင်းမှ လူတိုင်းက မတူညီကြပေ။

အဘိုးမာက မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူတို့ထံ လျှောက်လာ၏။ ရီဖူရှင်းသည် ထိုလူမှာ သူတို့ လမ်း၌ တွေ့ခဲ့သော ဖန်းချွင့် ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ဖန်းချွင့်သည် လေးမျက်နှာကျေးရွာ၌ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် သြဇာရှိသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန်းချွင့်က စကားမပြောခင် အဘိုးမာနှင့် ရီဖူရှင်းအား စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။ "အဘိုးမာ ကျွန်တော့်အဘိုးက သူနဲ့ အတူ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကို လာလည်နိုင်မလားလို့ မေးခိုင်းလိုက်တယ်။"

သူက ရီဖူရှင်းအား ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက မလိုအပ်ပါဘူးလို့ မင်းအဘိုးကို ပြန်သွားပြောလိုက်ပါ။" အဘိုးမာက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ဖန်းချွင့်က ခေါင်းညိတ်ကာ ရီဖူရှင်းအား ဇဝေဇဝါနှင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ရီဖူရှင်းအား နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့မိသည်။ ပြောကြသည်မှာ ရီဖူရှင်းတို့ ရွာကို အရင်ဆုံး ဝင်လာစဉ်က သူတို့အား မည်သူမှ မလိုချင်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အဘိုးမာက တုံးအနေ၍သာ သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဟု ထင်ခဲ့မိ၏။

သို့သော် ဖန်းချွင့်၏ မိသားစုက မတူညီသော အမြင်များရှိနေခဲ့ပြီး သူ့အား ဤနေရာကို လာကာ အဘိုးမာနှင့် ရီဖူရှင်းအား လာလည်ရန် ဖိတ်ကြားခိုင်းသည်။

ဖန်းချွင့်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သူတို့က ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ဖန်းချွင့်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွား၏။ သူက ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ကျုပ် အထဲသွားပြီး အနားယူလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာ အဆင်ပြေသလို နေလို့ရတယ်။" အဘိုးမာက ထရပ်ကာ ရီဖူရှင်းအား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

ရီဖူရှင်းက ကုလားထိုင်၌ သက်သောင့်သက်သာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းက အဘိုးမာ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ပေးရင်း လမ်းလျှောက်ရာမှာ ကူညီပေးလိုက်သည်။ ရှားရှင်းယွန်က ရီဖူရှင်းဘေး၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့အား ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည်လည်း ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ရီဖူရှင်းကို ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အပန်းမဖြေရတာ အတော်ကြာပြီနော်။"

"ဟုတ်တယ်။" ရီဖူရှင်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နေလို့ ကောင်းတယ်မလား။"

ရှားရှင်းယွန်က ရီဖူရှင်းအား ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ဘဝတွင် လိုချင်တာ များများစားစား မရှိပေ။ သူမက တစ်သက်လုံး ရီဖူရှင်းနှင့်အတူ ရွာတစ်ရွာ၌ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကုန်ဆုံးချင်သည်။ နေ့ရက်တိုင်းတွင် အပူအပင်ကင်းမဲ့၍ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများ မရှိသော ဘဝ၌ နေထိုင်ချင်သည်။

ရီဖူရှင်းသည် ရှားရှင်းယွန်က သူ့အား ငေးကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး နေနေတာတောင် ယုတ်ညံ့တဲ့ အရေးကိစ္စတွေကြောင့် အနှောက်အယှက် ဖြစ်နေရတုန်းပဲ။"

ရှားရှင်းယွန်က မတုံ့ပြန်ပေ။ ဤနေ့ရက်များတွင် ရီဖူရှင်းနှင့် အခြားလူများက အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့က ရံဖန်ရံခါ ရွာထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး ရွာအနေအထားနှင့် ရွာသားများဖြင့် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

ရီဖူရှင်းက အမှန်တကယ်ပင် သီးသန့်ကျောင်းမှ ဆရာသခင်ထံ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်း မရှိသည့်အတွက် ထိုအကြံအစည်ကို လက်လျှော့လိုက်ရ၏။

ထိုသို့သော လူမျိုးက သူ့အား တွေ့ချင်လျှင် သေချာပေါက် ရောက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

***