ကြေးမုံ

ကျောက်စိမ်းမြို့တော်

တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဘိုးဘွားနယ်မြေ၊ ကျူးလုံခန်းမဆောင်။

၎င်းသည် သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။

မူလကရှိခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သော ဆီမီးခွက်များအားလုံး ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။

ကြေးခေါင်းတလားသည်လည်း မရှိတော့ပေ။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးသည် ပွင့်လန်းနေသော ပန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျူးလုံခန်းမဆောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည်ပင်လျှင် ပန်းများစွာဖြင့် အလားတူအလှဆင်ထားသည်။

ဤသည်တို့မှာ သာမန်ပန်းများမဟုတ်ဘဲ အထူးနည်းလမ်းများဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်ပန်းများဖြစ်သည်။

မည်သည့် ဝိညာဉ်ပန်းအိုးတစ်လုံးမဆို သာမန်လူများကြားတွင် ထားရှိပါက သိုင်းပညာရှင်များစွာကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့သည် ပေါများနေပြီး မယ်တော်ကြီး နှစ်သက်သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၊ ရှုပ်ထွေးပြီး အဖိုးတန်သော ရွှေချပလ္လင်ပေါ်တွင် နန်းတွင်းဝတ်စုံနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေသည်။

သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဝိညာဉ်ပန်းများစွာမှ ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်အလင်းအစက်အပြောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုစည်းပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ထာဝရနုပျိုပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လှပသောမျက်နှာသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာပုံရသည်။

“နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။”

သူမသည် ညင်သာစွာသက်ပြင်းချကာ သံချေးတက်နေသော ကြေးမုံတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူမ ကြေးမုံထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ အမွေးထူသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည် ━ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်။

လီချန်သည် ရှောင်ဟေးနှင့် ကစားနေသည်။

ဆေးရည်ဖြင့် ကျွေးမွေးခံရသော ကာလတစ်ခုပြီးနောက် ရှောင်ဟေး၏ အရွယ်အစားသည် အချို့သောပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း အသိသာဆုံးပြောင်းလဲမှုမှာ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအစွမ်းတွင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟေး၏ ကျယ်ပြန့်သော ပျံသန်းမှုလှုပ်ရှားမှုများသည် ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိများကို စုပ်ယူမှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်ကို သူသည် အခြေခံအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိများ စုပုံလာမည်ဖြစ်ပြီး အရွယ်အစားတိုးပွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

သူသာ ဤအခြေအနေကို ပြောင်းလဲလိုပါက တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ကျင့်ကြံမှုမှတစ်ဆင့်ဖြစ်ပြီး စုပုံနေသော ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိများကို ချေဖျက်ရန် ကျင့်ကြံမှုကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟေးသည် စွန်ရဲတစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး လူမဟုတ်၊ သူသည် ကျင့်ကြံမှုကို မည်သို့နားလည်နိုင်မည်နည်း။

ရှောင်ဟေးသည် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ စတင်နိုင်ခြင်းမရှိလျှင်။

သို့သော် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်းနည်းလမ်းကို မသိရပေ။

ထိုက်ဖင် သမိုင်းဝင်ဂူထဲမှ သေဆုံးသွားသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာသာလျှင် သိနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အနက်ရောင်သံလက်စွပ်အတွင်းမှ စာအုပ်များထဲတွင် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းများ ရှိနိုင်ပေမည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းတို့ကို ယခုအချိန်တွင် လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။

သူသည် အကြီးအကဲကုထံ ပေးခဲ့သော မိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာကို ရုတ်တရက်သတိရလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ၏ စာဖော်မှုသည် မည်သို့တိုးတက်နေသည်ကို သူတွေးမိသည်။

အကြီးအကဲကုသည် အတော်လေးအသက်ကြီးပြီး အငြိမ်းစားအကြီးအကဲများကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရာတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ဤသို့စိတ်ထဲတွင်ရှိလျက် လီချန်သည် ဓားသွားမြို့တော်သို့ ခရီးတစ်ခုထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ခေါင်းလောင်းထိုးကျင့်ကြံမှုပြီးနောက် သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

ရှောင်ဟေးသည် တစ်လျှောက်လုံးလိုက်ပါလာပြီး လေထဲတွင် ဝိုင်းပတ်ကာ ရံဖန်ရံခါ လီချန်၏ အဝတ်အစားများကို သူ၏ခြေသည်းများဖြင့် ဆွဲယူရန် ထိုးဆင်းလာပြီး လီချန်မှ ဖမ်းမိသွားသည်။

ရှောင်ဟေးသည် ထို့နောက် သူ၏တောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာခတ်သည်။

လီချန် လွှတ်ပေးပြီးနောက် ၎င်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ဒီကစားနည်းကို အလွန်နှစ်သက်နေသည်။

လီချန်သည် လီမော့ကို အရင်သွားတွေ့သည်။

လီမော့သည် ယခုအခါ တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ရှိပြီး အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျကာ သူမ၏ကလေးဘဝအသွင်အပြင်နှင့် များစွာကွာခြားသည်။

လတ်တလောနှစ်များတွင် လီမော့သည် ဓားသွားမြို့တော်ရှိ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတစ်ခုတွင် ပညာသင်ကြားနေသည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး အတွေးလွန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ငိုယိုပြီး ဒေါသထွက်ကာ သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော ယခင်ကထက် များစွာပိုကောင်းလာသည်။

“ဦးလေး ချန်၊ ကျွန်မ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဝင်ခွင့်စစ်ဆေးပွဲကို ဝင်ဖြေချင်တယ်။”

လီမော့သည် ပြေးလာပြီး လီချန်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အမေနင်ကို မင်းကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်။”

လီချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီမော့သည် ဝင်ဖြေရန် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ သူသည် လီမော့၏ မူလအရိုးအမြစ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ၎င်းသည် အတော်လေးကောင်းမွန်သည်။ ဝင်ခွင့်စစ်ဆေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းသည် ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။

ထို့အပြင် လီချန်သည် သူမအား လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်က ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကို ပြစမ်း။ မင်း ဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲ ကြည့်ရအောင်။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

လီမော့သည် အလျင်အမြန်အနေအထားယူကာ ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကို စတင်သရုပ်ပြလိုက်သည်။

“အင်း၊ မဆိုးဘူး။”

လီမော့ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လီချန်သည် ကျေနပ်သော အမူအရာပြလိုက်သည်။

လီမော့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းသည် အတော်လေးကောင်းမွန်သည်။ သုံးနှစ်အတွင်း သူမသည် ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကို အဆင့်မြင့်သည်အထိ ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။

သူမ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်ခြင်းရှိမရှိမှာမူ ပြောရန်ခက်ခဲသည်။

၎င်းသည် နားလည်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခက်ခဲသည်။

အမေနင်၏ အဆိုအရ လီမော့သည် နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ပြီး ထူးခြားသော ဇွဲလုံ့လဖြင့် စွဲလမ်းလုနီးပါးဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏အရွယ်တူအခြားကလေးများနှင့် အပြင်ထွက်မကစားပေ။ သူမ၏စာသင်ပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏လက်သီးသိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်ခြင်း၊ အတွေးလွန်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် စာအုပ်များဖတ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်သည်။

လီမော့နှင့် နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လီချန်သည် အကြီးအကဲကု၏ နေအိမ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြီးအကဲကု၏ နေအိမ်မှ အစေခံများသည် လီချန်ကို အကြီးအကဲ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် စာအုပ်များစွာကို စူးစိုက်လေ့လာနေပြီး လီချန်၏ ရောက်ရှိလာခြင်းကို မသိဘဲ သူ၏သုတေသနတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေသည်။

လီချန်သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ကောက်ကျစ်သောစာသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော စာရွက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာသည် စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသည်။

လီချန်သည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် မိစ္ဆာစာပေ၏ မှတ်ချက်များနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များ ပါဝင်သည်။

ဤမှတ်ချက်များမှ အကြီးအကဲကု၏ မိစ္ဆာစာပေကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် တိုးတက်မှုသည် အတော်လေးလျင်မြန်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“အိုး၊ လူငယ်လေး၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ။”

ရုတ်တရက် အကြီးအကဲကု၏ အံ့ဩသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲကု၊ ကျွန်တော် ခုနကပဲ ရောက်လာတာပါ။ အကြီးအကဲ သုတေသနမှာ နစ်မြုပ်နေတာကို မြင်တော့ မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ။”

လီချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

“ပြောစမ်း၊ မင်းမှာ အဲဒီမိစ္ဆာစာပေတွေ ထပ်ရှိသေးလား။”

အကြီးအကဲကုသည် ရှေ့တက်လာပြီး လီချန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိပါတယ်။”

လီချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်မှ နောက်ထပ်မိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ငါသိသားပဲ။ အဲဒီမိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာ၊ အဲဒါ လတ်တလောမှဖြတ်ထားတာ သိသာတယ်။”

အကြီးအကဲကုသည် မိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာစာပေကို ယူကာ စားပွဲဆီသို့ အလျင်အမြန်သွားပြီး ၎င်းကို စူးစိုက်လေ့လာနေကာ လီချန်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အကြီးအကဲကုသည် ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်၊ “မင်းမှာ ထပ်ရှိသေးလား။”

“ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထပ်မပါလာတော့ဘူး။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါ ယူခဲ့။ စာမျက်နှာနှစ်ရွက်က သုတေသနအတွက် မလုံလောက်ဘူး။”

အကြီးအကဲကုက ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲကု၊ အကြီးအကဲရဲ့ သုတေသန ဘယ်လိုနေလဲ။”

လီချန်က မေးလိုက်သည်။

“ဒီစာမျက်နှာရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ဖော်ထုတ်ပြီးပြီ။”

အကြီးအကဲကုသည် ပထမစာမျက်နှာကို ကောက်ယူကာ စတင်ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လီချန်သည် စာအုပ်ကြီး၏ အကြောင်းအရာများကို အနည်းငယ်နားလည်လာသည်။ ၎င်းသည် အဓိကသမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်များ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အဓိကသမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

မိစ္ဆာစာလုံးများစွာကို ခန့်မှန်းချက်ဖြင့် ဖော်ထုတ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏တိကျမှုသည် လုံးဝမသေချာပေ။

လီချန် ထွက်ခွာတော့မည်အပြုတွင် အကြီးအကဲကုသည် ရုတ်တရက် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ လီချန်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ငါနှစ်ပေါင်းများစွာ မိစ္ဆာစာပေအပေါ် သုတေသနလုပ်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပဲ။ မင်း ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး သေသေချာချာလေ့လာနိုင်တယ်။”

လီချန်သည် စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် အမျိုးမျိုးသော မိစ္ဆာစာလုံးများအတွက် သုတေသနလုပ်ငန်းစဉ်၏ အသေးစိတ်မှတ်တမ်းများ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏မူလအစနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုများ ပါဝင်သည်။

၎င်းသည် အကြီးအကဲကု နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်သော သုတေသနနှင့် လေ့လာမှုများပြုလုပ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော တွေ့ရှိချက်များ၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

၎င်းသည် သိုင်းပညာလက်စွဲစာအုပ်တစ်အုပ်မဟုတ်နိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာစာပေလေ့လာရန်အတွက် အကောင်းဆုံးရည်ညွှန်းစာဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်သံလက်စွပ်ထဲတွင် မိစ္ဆာစာပေစာအုပ်များစွာရှိသော်လည်း အကြီးအကဲကုအား ၎င်းတို့အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ရန် တောင်းဆို၍မရပေ။

အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းမှာ သူကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာစာပေလေ့လာရန်ဖြစ်ပြီး သို့မှသာ သူသည် အနာဂတ်တွင် ထိုစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရာတွင် မည်သည့်အတားအဆီးမျှရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အကြီးအကဲကု။”

လီချန်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို အလျင်အမြန်ဖော်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကုသည် သူ့အား ဤစာအုပ်ကို ပေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏မိစ္ဆာစာပေအပေါ် သုတေသနသည် ဆက်လက်အမွေခံနိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

အကြီးအကဲကုသည် သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏အာရုံကို ဒုတိယမိစ္ဆာစာပေစာမျက်နှာသို့ ပြန်လည်ပို့လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ လီချန်သည် အကြီးအကဲကုကို ထပ်မံမနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ စာကြည့်ခန်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

***