သိုင်းဧကရာဇ်

ရှင်းပြည်နယ်၊ မင်းသားလော့အိမ်တော်သည် ဧကထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး နန်းတော်ရာပေါင်းများစွာသည် အဆုံးမရှိဆန့်တန်းနေကာ အဆုံးစွန်သော ဇိမ်ခံမှု၊ ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် ခမ်းနားမှုကို ပြသနေသည်။

ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်တစ်ခုအတွင်း မင်းသားလော့နှင့် သူ၏ယုံကြည်စိတ်ချရသော အကြံပေးအချို့သည် အရေးကြီးသောကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“သတင်းက တိကျရဲ့လား။”

ဤမင်းသားလော့သည် သူ၏ခန့်ညားသော ကိုယ်ဟန်နှင့် စိုးမိုးမှုအရှိန်အဝါဖြင့် ခွေနေသော နဂါး သို့မဟုတ် ဝပ်နေသော ကျားကဲ့သို့ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

“အရှင်မင်းသား၊ အချိန်ဇယားအရဆိုရင် အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က အဖိုးတန်တဲ့ အသက်ရှည်စေတဲ့ ရတနာအမျိုးမျိုးကို သုံးခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့သက်တမ်းအဆုံးကို ရောက်နှင့်လောက်ပြီ။ ဒါက အမှန်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီအရာက တခြားသူတွေလက်ထဲရောက်သွားရင် အရှင်မင်းသားရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အစီအစဉ်အတွက် အဟန့်အတားတွေဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။”

သူ၏ဘေးမှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသည် သူ၏ငှက်မွေးယပ်တောင်ကို လှုပ်ခါရင်း မြင့်မားသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းဝမ် ပြောတာမှန်တယ်။ စွန့်စားမှုကြီးလေလေ၊ ဆုလာဘ်ကြီးလေလေပဲ။ အဲဒီအရာက ငါ့လက်ထဲမှာရှိမှသာ ငါက ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီမှာ။”

မင်းသားလော့၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှသောအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာသည် အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက သူ၏အနိုင်ရနိုင်ခြေသည် များစွာလျော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ၎င်းကို နိုင်ငံတော်၏ ရတနာတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး မင်းဆက်များ၏ အပြောင်းအလဲကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားနေရာများစွာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော နယ်စားများနှင့် အဓိကသိုင်းပညာဂိုဏ်းများသည်လည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာကြသည်။

.....

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း~

နတ်ဘုရားဓားခန်းမဆောင်တွင် တောင်ထွတ်သခင်များနှင့် အာဏာရှိသောအကြီးအကဲများစွာ စုရုံးနေကြပြီး ဓားသံတမန်အချို့ပင် ပေါ်လာသည်။

“သိုင်းဦးလေးက လင်းယုန်ပျံကနေတစ်ဆင့် သတင်းစကားပို့တယ်၊ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှာ အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ကျုံးရှီးအဆင့်အထက် ကျွမ်းကျင်သူအုပ်စုတစ်စုကို အမိန့်စောင့်ဖို့ စေလွှတ်ခိုင်းတယ်။ သူတို့ရဲ့အစွမ်းက လုံလောက်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို မထိခိုက်စေရဘူး။”

ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် သိုင်းဦးလေး ရည်ညွှန်းသော အဖြစ်အပျက်ကြီးသည် ဘာဖြစ်နိုင်သည်ကို သူသိသည်။ ဤကိစ္စသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ရှင်သန်ရေးနှင့် ပတ်သက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှိနေသော တောင်ထွတ်သခင်များနှင့် အာဏာရှိသောအကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တည်ကြည်သွားသည်။ သူတို့သည် ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်ကြီးသည် သာ့ချန်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်နှင့် ပတ်သက်နေပြီး နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ပါဝင်ပတ်သက်သည်နှင့် ၎င်း၏ကျဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေလည်း ရှိသည်ကို သိသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ၎င်းမှ ရှောင်ဖယ်နေ၍မရခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် သာ့ချန်တွင် တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည့်အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအပြင် တော်ဝင်မိသားစုဘက်တွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်ခဲ့ခြင်းနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် တော်ဝင်မိသားစုအင်အားစုများ၏ တံဆိပ်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံထားရပြီးဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီသည် ကျုံးရှီးများနှင့် မဟာကျုံးရှီးသုံးပုံတစ်ပုံကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရွေးချယ်မှုမှာမူ သဘာဝကျကျ မဲနှိုက်ခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မဲရလဒ်များ ထွက်လာသည်- တောင်ထွတ်သခင်ခုနစ်ဦးအနက် နှစ်ဦး၊ အာဏာရှိသောအကြီးအကဲသုံးဆယ့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ဓားသံတမန်လေးဦးအနက် နှစ်ဦး။ အခြားအကြီးအကဲအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာမူ အရေအတွက် ပို၍ပင်များပြားသည်။

“အားလုံးပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ကို အားကိုးပါတယ်။”

ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှောက်ယွီသည် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသူများကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းဦးညွှတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤလူများ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သို့ သွားပြီးနောက် ဘယ်နှယောက်ပြန်လာမည်ကို လုံးဝမသိနိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ကဲ့သို့သော နေရာတွင် တော်ဝင်မိသားစု၊ ကမ္ဘာ့နယ်စားများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းပညာဂိုဏ်းများ၏ တိုက်ပွဲမြေတွင် ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသည်နှင့် မဟာကျုံးရှီးတစ်ဦးပင်လျှင် မည်သည့်အချိန်မဆို စတေးခံရသည့် အရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

.......

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်

ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွင် ရွှေရောင်စပါးခင်းတစ်ခုသည် နေရောင်ခြည်တွင် တောက်ပစွာလင်းလက်နေသည်။ ဆရာကျိုးပုဖိန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လီချန်နှင့် လျူမင်တို့သည် တစ်ဧကကျော်ရှိသော ဆန်ခင်းကို တံစဉ်များဖြင့် ရိတ်သိမ်းနေကြသည်။

စပါးပင်တစ်ပင်စီသည် လေးလံပြီး မှည့်နေသော ဆန်စေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သုံးယောက်သား၏ အရှိန်ဖြင့်နှင့် သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် နာရီဝက်မပြည့်မီ အားလုံးရိတ်သိမ်းပြီးစီးခဲ့သည်။ ခြွေလှေ့ခြင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာများမှာမူ ပို၍ပင်ရိုးရှင်းသည်။

“ဆရာ၊ ဒီဝိညာဉ်ဆန်ရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုက အတော်လေးကောင်းတယ်။”

လီချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

“တော်တော်လေးသာမန်ပါပဲ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဥယျာဉ်နဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။”

ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆရာက ပညာရှင်မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီလောက်ရိတ်သိမ်းမှုရတာကိုက တော်တော်ကောင်းနေပါပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့စားဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ လျူမင်၊ ဒီအသစ်ရိတ်သိမ်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆန်ကို နောက်ကျရင် ချက်လိုက်။”

ကျိုးပုဖိန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာကြီး။”

လျူမင်က အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က အဆင့်ရှိသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူသည် ရိုးသားသော စရိုက်ရှိသော်လည်း မမိုက်မဲပေ။ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းသည် သူ၏အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်နိုင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သူ၏မူလအရိုးအမြစ် အရည်အချင်းနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့် သူသည် လုံးဝမထူးချွန်နိုင်ပေ။

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ စီနီယာအစ်ကိုလီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မျှဝေပေးသောအရာသည် ကျင့်ကြံမှုသယံဇာတများအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုရန် လုံလောက်သည်။

ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းမှ ဝိညာဉ်ဆန်ရိတ်သိမ်းပြီး ပြန်လာပြီးနောက် လီချန်သည် ဖန်ပိုင် လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စီနီယာအစ်ကိုဖန်၊ ဘာကိစ္စထပ်ရှိလို့လဲ။”

လီချန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ ငါလာတာကို မင်းက အဲဒီလောက်ကြောက်နေတာလား။ ဘာကိစ္စမှမရှိရင် ငါမလာရတော့ဘူးလား။”

ဖန်ပိုင် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤဂျူနီယာညီလေး လီသည် ပုန်းအောင်းရာတွင် အမှန်တကယ်တော်သည်။ ဤပျက်စီးနေသော အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် နေ့တိုင်းနေထိုင်ရင်း ဘာကောင်းတာရှိသည်ကို သူ မသိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောရန် နေရာပင်မရှိပေ။ ခဏအကြာတွင် သူပျင်းသေတော့မည်မဟုတ်လော။ သူလာတိုင်း ခရီးရှည်တစ်ခုကို ပြေးရသည်။

“အင်း၊ မွှေးလိုက်တာ။ ငါလာတဲ့အချိန်က မှန်တယ်ထင်တယ်၊ ညစာစားချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာပဲ။”

ဖန်ပိုင်သည် ရုတ်တရက် လေကို အနံ့ခံပြီး စကားပြောရင်း ခေါင်းလောင်းစင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ညစာစားချိန်တွင် လေးယောက်သား စားပွဲတစ်ခုပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရက်ခွက်မြှောက်ချင်ပါတယ်။”

ဖန်ပိုင်က အရက်ဖြင့် ပြည့်နေသော သူ၏ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာပြောလိုက်သည်။

ကျိုးပုဖိန်က ပြုံးကာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖန်ပိုင် အရက်စသောက်သည်နှင့် သူသည် ပို၍ပင်စကားများလာပြီး အစမှအဆုံး မရပ်မနားပြောဆိုနေသည်။

“ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ တော်ဝင်သိုင်းပညာအကယ်ဒမီမှာ ပညာသင်ကြားနေတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုချန် ပြန်ရောက်လာပြီ။ သူက ကျုံးရှီးအဆင့်ကို ခြေချပြီးပြီလို့ ကြားတယ်။”

ဖန်ပိုင်က ရုတ်တရက် မနာလိုမှုဖြင့် ပြည့်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူက ကျုံးရှီးဖြစ်သွားပြီ?”

လီချန်က အံ့ဩသွားသည်၊ “သူမသွားခင်က သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က စစ်မှန်သောချီအဆင့်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်မှာပဲ မဟုတ်လား။”

“ဟုတ်တယ်၊ သူမသွားခင်က ငါတို့ထက် အားကောင်းပေမယ့် အဲဒီလောက်ကြီးတော့ မကွာဘူး။ တော်ဝင်သိုင်းပညာအကယ်ဒမီမှာ သုံးနှစ်ကျော်လောက် ပညာသင်ကြားပြီးတော့ သူက ကျုံးရှီးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒီအရှိန်က အထွတ်အထိပ်တပည့် နန်းကုန်းပိုင်ထက်တောင် ပိုမြန်တယ်။”

ဖန်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတော်ဝင်သိုင်းပညာအကယ်ဒမီက တကယ်ပဲ ထူးခြားတာတစ်ခုခုရှိပုံပဲ။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး၊ တော်ဝင်သိုင်းပညာအကယ်ဒမီမှာ ဘာထူးခြားတာရှိလဲ သိလား။”

ဖန်ပိုင်က ရုတ်တရက် ကျိုးပုဖိန်ကို ကြည့်ကာ စပ်စပ်စုစုမေးလိုက်သည်။

“ငါ အဲဒီကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး၊ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။”

ကျိုးပုဖိန်က ပြုံးကာခေါင်းခါလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူသည် အတော်လေးနောင်တရမိသည်။ လီချန်သာ သွားခဲ့လျှင် သူသည် ချန်ရှောက်ယောင်ထက် သေချာပေါက် ပိုမြန်မြန်တိုးတက်မည်ဖြစ်သည်။

......

နေ့လည်ခင်းတွင် လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းထိုးပြီး ကျင့်ကြံပြီးခါစတွင် ဆရာကျိုးပုဖိန်သည် တောင်ခြေမှ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်နေသည်။

“ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။”

ကျိုးပုဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

လီချန်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ဆရာနောက်သို့ နောက်ဘက်မှ သစ်သားအိမ်သို့ လိုက်သွားသည်။

“ဒီနေ့ ငါ နတ်ဘုရားဓားခန်းမဆောင်ကို သွားခဲ့တယ်။ ငါတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းက ကျုံးရှီးတွေနဲ့ မဟာကျုံးရှီးတွေအဖွဲ့လိုက်ကြီး ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ကို ထွက်ခွာသွားပြီ။ အဲဒီမှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်။”

ကျိုးပုဖိန်က “ထင်တာမမှားရင် လက်ရှိသိုင်းဧကရာဇ်က နတ်ရွာစံတော့မှာဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သိုင်းဧကရာဇ်က နတ်ရွာစံတော့မှာ?”

လီချန်၏ နှလုံးသားသည် ကြီးစွာတုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် သာ့ချန်၏ သမိုင်းကို လေ့လာခဲ့သည်။ တော်ဝင်မိသားစုသည် အရပ်ဘက်ဧကရာဇ်နှင့် သိုင်းဧကရာဇ်ဟူသော ဧကရာဇ်နှစ်ပါးစနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်သည်။ အရပ်ဘက်ဧကရာဇ်သည် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ပြီး သိုင်းဧကရာဇ်သည် နယ်ပယ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်။ သာ့ချန်၏ သမိုင်းတွင် အရပ်ဘက်ဧကရာဇ်အရေအတွက်သည် နှစ်ဆယ်ကျော်လွန်ခဲ့ပြီး သိုင်းဧကရာဇ်မှာမူ ငါးပါးသာရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းဧကရာဇ်ရာထူးကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် ထိပ်တန်းအဆင့်ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးဖြစ်ရမည်။

ထိုသို့သော ကောင်းကင်ဘုံသား သိုင်းဧကရာဇ်သည် သာ့ချန်၏ အဆင့်မြင့်ဆုံးကျင့်ကြံမှုသယံဇာတများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ နီးပါးအထိ နေထိုင်နိုင်သည်။

လက်ရှိသိုင်းဧကရာဇ်သည် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး သာ့ချန်၏ နံပါတ်တစ်ကောင်းကင်ဘုံသားဖြစ်ကာ နှစ် ၂၀၀ကျော်ကြာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နယ်စားများနှင့် သိုင်းပညာဂိုဏ်းများကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဤနှစ် ၂၀၀ သည် သာ့ချန်မင်းဆက်၏ အစည်ပင်ဆုံးကာလဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သို့သော် သိုင်းဧကရာဇ်သည် မည်မျှပင်အားကောင်းစေကာမူ သူတို့သည် အဆုံးသို့ ရောက်ရှိမည့်နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားစွာဖြင့် ကမ္ဘာကို စိုးမိုးခဲ့သော ဤသိုင်းဧကရာဇ်သည် သူ၏သက်တမ်းအဆုံးသို့ ရောက်ရှိလောက်ပြီဖြစ်သည်။

***