ထိုက်ဖင်သမိုင်းဝင်ဂူ

“ဆရာ၊ သိုင်းဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသွားရင်တောင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်က သိုင်းဧကရာဇ်အသစ်တစ်ပါး ဆက်ခံသင့်တယ် မဟုတ်လား။”

လီချန်က မေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့… ဘယ်သူက သက်တော်ရှည်သိုင်းဧကရာဇ်နဲ့ တူညီတဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိနိုင်မှာလဲ။”

ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းခါကာ “ဒီသိုင်းဧကရာဇ်ကို သာ့ချန်မှာ သိုင်းသူတော်စင်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသားလို့ လူသိများတယ်။ သူက ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် သိုင်းရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပြီးပြီလို့တောင် ပြောကြတယ်။ ဒီသိုင်းဧကရာဇ်ရဲ့ ဘဝက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပဲ။ သူက အသက် ၁၁ နှစ်သားမှာ သိုင်းရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ခဲ့တယ်၊ ၁၃ နှစ်မှာ မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ခြေချခဲ့တယ်၊ ၃၅ နှစ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသားဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၅၇ နှစ်မှာ သိုင်းဧကရာဇ်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းယူခဲ့တယ်။ အချို့ ထိပ်တန်းအဆင့်ကောင်းကင်ဘုံသားတွေအပါအဝင် သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသားနှစ်ဆယ်မက ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် လီချန်သည် အသက်ရှူအောင့်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီရှင်တစ်ဦး!

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပူဇော်ကိရိယာစနစ်၏ အကူအညီဖြင့်ပင် သူ၏လက်ရှိအရှိန်ဖြင့် ၃၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံသားဖြစ်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏စင်ကြယ်သောသူတော်စင်ခန္ဓာကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန် မိစ္ဆာကျောက်တုံးများကို ရရှိခဲ့လျှင်တော့ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအရှိန်သည် သိသိသာသာ အရှိန်မြှင့်တင်မည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ သူ၏စနစ်သည် လုံလောက်စွာမအားကောင်းဟု အဓိပ္ပာယ်မသက်ရောက်ပေ။ သူသည် ကျင့်ကြံမှုစတင်ရန် အလွန်နောက်ကျခဲ့ပြီး အလုပ်ကြမ်းတပည့်အဖြစ် နှစ်နှစ်ကျော် ဖြုန်းတီးခဲ့သည်။ သူသည် သိုင်းဧကရာဇ်နှင့် တူညီသော သာလွန်သော ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေများလည်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် လျင်မြန်စွာကျင့်ကြံ၍ ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသားတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သိုင်းသူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ မအဆင့်တက်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သေးသည်မဟုတ်လော။

သို့သော် သူသည် ကွဲပြားသည်။

အချိန်ခေါင်းလောင်း မပျက်စီးသရွေ့ သူ၏သက်တမ်းသည် အဆုံးမရှိပေ။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦး၊ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အချိန်တစ်ခုသာလိုတော့သည်။

“ဒီသိုင်းဧကရာဇ် နတ်ရွာစံသွားတာနဲ့ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီးသား သာ့ချန်က ပိုပြီးရှုပ်ထွေးပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်။”

လီချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အရေးပေါ်အသိတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤသို့သော ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုအောက်တွင် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသာ ပါဝင်ပတ်သက်လာပါက သူသည် ရှောင်ဖယ်နေနိုင်ဦးမည်လော။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ခေါင်းလောင်းထိုးခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းမှာ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း မပြိုကွဲခြင်းဖြစ်သည်။

“လီချန်၊ ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ မင်းလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှာ အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားတာနဲ့ ငါတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းက သေချာပေါက် ပါဝင်ပတ်သက်ရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီလောက်ငြိမ်းချမ်းတော့မှာမဟုတ်ဘူး။”

ကျိုးပုဖိန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ဆရာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်သည်။

“မင်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေစရာမလိုဘူး။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်က ဒီသိုင်းဧကရာဇ်ပြဿနာကို ချောချောမွေ့မွေ့ ကျော်လွှားနိုင်ရင် ရေတိုမှာတော့ ပြဿနာများများစားစား ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

ကျိုးပုဖိန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤသို့ပြောရင်းပင် ယုံကြည်မှုမရှိပေ။

......

ညဉ့်နက်သောအခါ လီချန်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏နှလုံးသားမဲ့ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို အသုံးပြု၍ ဓားရှစ်ချီးနှင့် ဆက်သွယ်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် အသက်ရှည်ရှည်ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို တိုးတက်စေခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်သော ကျင့်ကြံမှုဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တိုးတက်စေခြင်းထက် များစွာပိုခက်ခဲသည်။

ဤသည်မှာ အချိန်ခေါင်းလောင်းသံနှင့် ဓားရှစ်ချီး၏ ကျင့်ကြံမှုတွင် အကူအညီဖြင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မရှိဘဲ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် မည်မျှခက်ခဲမည်ကို သူ မစိတ်ကူးနိုင်ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ စနစ်မရှိဘဲ သူသည် အလုပ်ကြမ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်နိုင်ပြီး အများဆုံး အဆင့်ရှိသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ပေမည်။

“အင်အားစုအားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အပေါ်မှာ ရှိနေလောက်တယ်။ ငါ… ထိုက်ဖင်ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာကို သွားတူးသင့်တယ်ထင်တယ်။”

လီချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

မူလက သူသည် အနည်းငယ်ပိုကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းလိုသည်၊ စစ်မှန်သောဆေးလုံးနယ်ပယ်သို့ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးဖြစ်လာသည်အထိဆို ပိုကောင်းသည်။

သို့သော် အချိန်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မစောင့်ပေ။

ပြင်ပအခြေအနေသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ပြင်းထန်စွာပြောင်းလဲနိုင်သည်၊ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်တော့မည်။

၎င်းသည် သူ့ကို လောလောဆယ် မသက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း။

သို့သော် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပါက အလွန်နောက်ကျသွားနိုင်ပေမည်။

ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ဦးမဖြစ်ဘဲ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မည်သို့ကာကွယ်နိုင်မလဲ။

ထို့ကြောင့် သူသည် အနည်းငယ်စွန့်စားပြီး ထိုက်ဖင်ဂိုဏ်း၏ ရတနာကို တူးဖော်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

.......

ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ ညဉ့်နက်သောအခါ လီချန်သည် သူ၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားသည်။

မန်နျိုခရိုင်မြို့သည် ထိုက်ဖင်ခရိုင်၏ မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။

ခရိုင်တစ်ခုလုံးသည် ထိုက်ဖင်ခရိုင်ရှိ အဆင်းရဲဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ ၎င်း၏မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော မြေပြင်အနေအထားကြောင့် ၎င်းသည် ထိုက်ဖင်ခရိုင်ဧရိယာ၏ ငါးပုံတစ်ပုံကို သိမ်းပိုက်ထားသော်လည်း ၎င်း၏လူဦးရေသည် ခရိုင်စုစုပေါင်း၏ သုံးဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်သာရှိသည်။

မန်နျိုခရိုင်မြို့ပင်လျှင် ပျက်စီးနေသည်။

ခရိုင်မြို့တစ်ခုလုံးသည် မြင့်မားသော တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး မြေပြန့်လွင်ပြင် မရှိသလောက်ပင်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လီချန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားလျက် မန်နျိုခရိုင်မြို့တစ်ခုလုံးကို အပေါ်မှ ကြည့်ရှုနေသည်။

“ထိုက်ဖင်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာက မန်နျိုခရိုင်မြို့အောက်မှာ တည်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။”

လီချန်က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အနည်းငယ်ပြဿနာရှိသည်။

၎င်းသာ တောထဲတွင် ဖြစ်ပါက ရတနာတူးဖော်ခြင်းသည် အတော်လေးပိုလွယ်ကူပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သတိပေးမိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မန်နျိုခရိုင်မြို့အတွင်းတွင် ၎င်းသည် လုံးဝကွဲပြားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။

သူရောက်လာကတည်းက သူသည် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်၍မဖြစ်ပေ။

လီချန်သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး အိမ်တိုင်းရှိ မီးများ ငြိမ်းသွားပြီး ခရိုင်မြို့တစ်ခုလုံးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ မီးအလင်းအနည်းငယ်သာ တဖျပ်ဖျပ်တောက်လောင်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

‘ဝှစ်!’

လီချန်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ညဇီးကွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်မှ လျင်မြန်စွာပျံသန်းသွားသည်။ သူသည် မြက်ခင်းတောင်စောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာတွင် အမိုးကျိုးနေပြီး နံရံများပြိုကျနေသော တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေသည့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်သာရှိသည်။

သူသည် အတွင်းသို့ လျှောက်သွားပြီး အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အမိုး လုံးဝမရှိပေ။ ၎င်းသည် ဗလာဖြစ်နေသည်။

ခေါင်းမရှိ၊ လက်မရှိသော ရုပ်တုတစ်ဆူသာ ရပ်တည်နေပြီး နေနှင့်မိုးဒဏ်ကြောင့် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်။ ၎င်းမပြိုကျသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ထို့နောက် လီချန်သည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းပတ်လည်မှ ဧရိယာကို တိုင်းတာစပြုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နွားချိုကဲ့သို့ ထိုးထွက်နေသော အထူးသဖြင့် ထင်ရှားသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ နွားချိုချောက်ကမ်းပါး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မန်နျိုခရိုင်တွင် အတော်လေးကျော်ကြားသည်။

လီချန်သည် ချက်ချင်းပင် နွားချိုချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

နွားချိုချောက်ကမ်းပါး၏ ခြေရင်းတွင် လီချန်သည် ထိုနေရာသည် ကြမ်းတမ်းပြီး အန္တရာယ်များကာ မရေမတွက်နိုင်သော ချုံပုတ်များနှင့် နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ရတနာမြေပုံသာ မှန်ရင် ဒီနေရာပဲဖြစ်ရမယ်။”

လီချန်က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နွားသားရေ ရတနာမြေပုံလေးခုသည် တစ်ခုလုံးဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းတို့သည် သီးခြားမြေပုံလေးခုကို ပါဝင်ပတ်သက်စေသည်။ သို့သော် မြေပုံတစ်ခုစီသည် အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေသည်။ မြေပုံတစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ ဖော်ထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လီချန်သည် ဤသို့သော ရှုပ်ထွေးပြီး ပါးနပ်သော မြေပုံအစီအစဉ်ကြောင့် အံ့ဩမိသည်။ သူသည် ဤသို့သောအရာမျိုးကို ဒီဇိုင်းထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အခြေခံအကျဆုံးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ ကံကောင်းစွာ ပေါင်းစပ်ပြီး ၎င်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လီချန်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားချီတန်းများ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချုံပုတ်များနှင့် နွယ်ပင်များသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့နောက်မှ မထင်ရှားသော ဂူဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

လီချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်သည် လှုပ်ရှားသွားပြီး အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

အတွင်းမှ နေရာသည် မကြီးမားပေ။ ဂူသည် ပုံမမှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး သဘာဝအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူအတွင်းသို့ ပိုဝင်လေလေ လမ်းကြောင်းသည် ပိုကျဉ်းမြောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သိုးအူလမ်းကြောင်းနှင့်တူလာကာ လမ်းခွဲများစွာသို့ပင် ခွဲထွက်သွားသည်။

သို့သော် လီချန်သည် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူ၌ ပြည့်စုံသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းသည် ရတနာမြေပုံပေါ်တွင် အသေးစိတ်မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဤသည်မှာ သူနေရာမှန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

သူမည်မျှကြာအောင် လျှောက်ခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။

သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ဤကျောက်လမ်းသည် လိမ်ကောက်နေပြီး ခရိုင်မြို့တည်ရှိသော တောင်၏ အောက်ခြေဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ လမ်းကြောင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းပိုကျယ်ဝန်းလာပြီး လူလုပ်တူးဖော်ခဲ့သည့် လက္ခဏာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြသနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီချန်သည် အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

၎င်းသည် မြင့်မားပြီး ခန့်ညားသော တံခါးဝတစ်ခုဖြစ်သည်။

တံခါးဝအထက်တွင် စာလုံးကြီးလေးလုံး ရေးထွင်းထားသည် ━ ထိုက်ဖင်သမိုင်းဝင်ဂူ။

လီချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ရန် အလျင်စလိုမလုပ်ခဲ့ပေ။

ဤကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ ဝှက်ထားသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

***