မဟာမြစ်ဓားချီ

“သူတို့ကို သတ်လိုက်။”

လီချန်သည် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏စစ်မှန်သောပုံရိပ်အဆင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသားသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဤရွှမ်မင်ဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်ရန် သဘာဝကျကျ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း မျိုးဆက်မျိုးစေ့များစွာသည် ကောင်းကင်ဘုံသား၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် နောက်တွန့်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ရွှမ်မင်ဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင်များအပေါ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု လွှတ်တင်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်သည် စစ်မှန်သောပုံရိပ်အဆင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နှိမ်နင်းခံထားရပြီး သူတို့၏အစွမ်းသည် အပြည့်အဝအသုံးချနိုင်ခြင်းမှ များစွာဝေးကွာနေပြီး အခြားတစ်ဖက်သည် စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ သူတို့၏စိတ်ဓာတ်သည် မြင့်မားနေသည်။ ရလဒ်သည် သူ့ဘာသာသူ ထင်ရှားသည်။

ရွှမ်မင်ဂိုဏ်းတွင် ကျုံးရှီးငါးဦးထက်မက ရှိပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံးကျုံးရှီးတစ်ဦးပင် ပါဝင်သော်လည်း နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း မျိုးဆက်မျိုးစေ့များ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းအခက်များနှင့် ပုပ်နေသော သစ်သားများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်သတ်သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်။

ထိုကျုံးရှီးအနည်းငယ်သည် အနည်းငယ်ခုခံနိုင်သေးသည်။ သို့သော် သာမန်မွေးရာပါသိုင်းပညာရှင်များနှင့် ကျုံးရှီးများသည် လျင်မြန်စွာသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံးရွှမ်မင်ဂိုဏ်း အဆင့်အမြင့်ဆုံးကျုံးရှီးသည် ဝါရင့်စစ်မှန်သောတပည့် စီနီယာအစ်ကို ကျောက်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် မကျေမနပ်ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤစစ်မှန်သောတပည့်၏ အရှိန်အဝါသည် ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းယိုင်နေပြီး သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာသည်။ သို့သော် မျိုးဆက်မျိုးစေ့တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ရှေ့တက်လာပြီး စစ်မှန်သောတပည့်ကို ထောက်ပံ့လိုက်သည်။

သစ္စာဖောက်အဓိကတပည့် ဟွမ်ဟိုင်ရှန်းမှာမူ သူသည်လည်း သဘာဝကျကျ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ သူသည် ကျုံးရှီးတစ်ဦးမှ တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဟွမ်ဟိုင်ရှန်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲ ကောင်းကင်ဘုံသား၊ ကျွန်တော်တို့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

စစ်မှန်သောတပည့် ကျောက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လေးစားစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အခြားတပည့်များ အလျင်အမြန်လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဤကောင်းကင်ဘုံသားသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ဒူးထောက်ခြင်းသည် ကျင့်ဝတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

“ပုန်ကန်သူတွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီ။ မင်းတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကို ပြန်နိုင်ပြီ။”

လီချန် စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ကာ ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံသား ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် ကပ်ဘေးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ပုန်ကန်သူများ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြားသိရပြီး ၎င်းသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ကျိုးပေါက်ခြင်းမခံခဲ့ရဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူတို့အားလုံး ပီတိဖြာသွားကြသည်။

“သွားကြရအောင်၊ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကို ချက်ချင်းပြန်ကြရအောင်။”

စစ်မှန်သောတပည့် ကျောက်သည် ဆေးလုံးတစ်လုံးမျိုချပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရပြီး လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် မပါဝင်သရွေ့ သူ အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစပြုကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း မျိုးဆက်မျိုးစေ့ရှစ်ဦးသေဆုံးခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာရသူများ ပို၍ပင်များပြားသည်။

မျိုးဆက်မျိုးစေ့များ၏ အလောင်းများကို သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့၍မဖြစ်ပေ။ သူတို့ကို နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ မြှုပ်နှံရန် ပြန်လည်ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ရွာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လီချန်သည် သီးခြားနေရာတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ အနက်ရောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူတို့ကို အကြောင်းကြားရန် ရွာသို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်မထားပေ။

အချိန်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း မျိုးဆက်မျိုးစေ့များသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွာမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအခါမှသာ လီချန်သည် သူ၏မြင်းကို ချည်ထားသည့်နေရာသို့ ပြန်သွားသည်။ သူ၏မြင်းပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ အလျင်စလိုပြန်မသွားခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် သူ၏မြင်းကို အေးအေးဆေးဆေးစီးနင်းကာ လမ်းတစ်လျှောက် နှင်းဖုံးနေသော ရှုခင်းကို ခံစားရင်း သူ၏လက်ထဲတွင် ဝိုင်ဘူးတစ်လုံးကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရံဖန်ရံခါ တစ်ငုံသောက်ကာ သူ၏စိတ်အခြေအနေသည် အတော်လေးသာယာနေသည်။

“ညီငယ်လေး၊ ဝိုင်ကောင်းပဲ!”

ရုတ်တရက် မြည်းကို နောက်ပြန်စီးနေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် နောက်မှ လိုက်မီလာသည်။ သူသည် သူ၏အေးခဲနေသော နှာခေါင်းနီဖြင့် အနံ့ခံပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် လီချန်၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်ဘူးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

မြည်းသည် သေးငယ်သော်လည်း သူ၏သေးငယ်ပြီး လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာပြေးသည်။

“အကြီးအကဲ ကြိုက်ရင် ကျွန်တော့်မှာ နောက်တစ်ပုလင်းရှိတယ်။”

လီချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ကုန်းနှီးအိတ်မှ ဝိုင်အိုးငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အဘိုးကြီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးသည် ၎င်းကို ဖမ်းယူကာ ဖော့ဆို့ကို ဆွဲထုတ်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပီတိဖြာသွားသည်။ “ဒါက တကယ်ပဲ ဝိုင်ကောင်းပဲ! ငါ ကမ္ဘာပတ်ပြီး ခရီးသွားလာနေတာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဝိုင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးဘူး။ ဒါက နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်တယ်၊ ကြွယ်ဝပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ ရနံ့နဲ့။”

“အကြီးအကဲ ကြိုက်လို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤဝိုင်သည် သူ၏ဆရာစိုက်ပျိုးသော ဝိညာဉ်ဆန်ကို အသုံးပြု၍ သူကိုယ်တိုင်ချက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ယခင်ဘဝမှ ပဲငံပြာရည်ရနံ့နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုထားသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ၎င်းသည် သေချာပေါက်မရှိပေ။

“ဒီဝိုင်က ထူးခြားတဲ့ အရသာရှိတယ်၊ ငါ့အကြိုက်နဲ့ တကယ်ကိုက်ညီတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိုးကို သောက်ပြီးရင် ငါ နောက်တစ်ခါ သောက်ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။”

အဘိုးကြီးသည် နောက်တစ်ငုံသောက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲသာ ဒီလိုဝိုင်မျိုးသောက်ရတာ ကြိုက်ရင် ကျွန်တော့်မှာ ချက်လုပ်နည်းရှိတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပေးနိုင်ပါတယ်။”

လီချန်က ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပဲငံပြာရည်ရနံ့အမျိုးအစား အရက်ကို ကြိုက်နှစ်သက်နေတာကြောင့်၊ သူသည်လည်း သဘောကျနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ဆရာ ကျိုးပုဖိန်၊ လျူမင်နှင့် ဖန်ပိုင်၊ သူတို့သုံးဦးသည် ဤသို့သော ဝိုင်မျိုးနှင့် မကျွမ်းဝင်ကြပေ။ သူတို့သည် ရနံ့သင်းသင်းအမျိုးအစား အရက်ကိုသာ ချီးကျူးကြသည်။

“ညီငယ်လေး၊ မင်း ချက်လုပ်နည်းကို တကယ်ပေးမှာလား။”

အဘိုးကြီးသည် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီချက်လုပ်နည်းက ဘာမှထူးခြားတာမဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကဲက ဒီလိုဝိုင်မျိုးသောက်ရတာ ကြိုက်လို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။”

လီချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

သူစကားပြောရင်း သူသည် ဤပဲငံပြာရည်ရနံ့အမျိုးအစား အရက်၏ ချက်လုပ်နည်းကို အဘိုးကြီးအား အလွန်အသေးစိတ်ရှင်းပြစပြုလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးသည် အလွန်ဂရုတစိုက်နားထောင်သည်။

“ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးပြီး ထူးခြားတဲ့ ဝိုင်ချက်လုပ်မှုဖြစ်စဉ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ငါ တကယ်ပဲ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားပြီ။”

အဘိုးကြီးသည် နားထောင်ပြီးနောက် အံ့ဩတကြီးပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဒါကလည်း ကျွန်တော် အားလပ်ချိန်မှာ စဉ်းစားတီထွင်ခဲ့တာပါ။”

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ပဲငံပြာရည်ရနံ့အမျိုးအစား အရက်၏ ချက်လုပ်နည်းကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပြတ်ပြတ်သားသား အခိုင်အမာပြောဆိုလိုက်သည်။

“ညီလေး၊ မင်းရဲ့ထူးခြားတဲ့ ချက်လုပ်နည်းကို အလကားတော့ မယူနိုင်ဘူး။ ဒီမှာ နည်းစနစ်တစ်ခု၊ ဒါက မင်းအတွက် အသုံးဝင်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

အဘိုးကြီးသည် သူ၏ရင်ဘတ်မှ ထူးဆန်းသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ လီချန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် မြည်းကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်။

မြည်းသည် ပြေးထွက်သွားပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ လီချန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နေသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုတည်းသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

“ဒါက ဘာမြည်းမျိုးလဲ၊ အရမ်းမြန်တာပဲ။”

လီချန်သည် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ ထိုအရှိန်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မြင်းထက် ပိုမြန်လောက်သည်။

“ဒီအကြီးအကဲက သာမန်မဟုတ်ဘူး။”

လီချန်က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဘိုးကြီးထံမှ မည်သည့်ကျင့်ကြံမှုအရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားနိုင်ပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သာမန်အဘိုးကြီးတစ်ဦးသာဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် အဘိုးကြီးသည် အဝတ်တစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ သာမန်လူတစ်ဦးသည် ဤမျှနည်းပါးစွာဝတ်ဆင်ပြီး အအေးဒဏ်ကို မည်သို့ခံနိုင်မည်နည်း။

အဘိုးကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အလွန်မြင့်မားသည်၊ သူသည် အလွန်အားကောင်းသော အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သင့်သည်ဟုသာ ဆိုရမည်။

လီချန်သည် သူ၏မြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာစီးနင်းရင်း သူ၏လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကျောက်စိမ်းသည် လုံးဝအဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာတစ်ခုမှမရှိပေ။ ၎င်းသည် မာကျောက်တစ်တုံးအရွယ်ခန့်ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အချို့သော ပုံစံများနှင့် အထူးစာလုံးအနည်းငယ် ရေးထွင်းထားပုံရသည်။

“အယ်၊ ဒါက မိစ္ဆာစာပေမဟုတ်ဘူးလား။”

လီချန်သည် ကျောက်စိမ်းပေါ်မှ စာလုံးများကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုပေါ်လာသည်။

သူသည် စာလုံးများကို မမှတ်မိနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ပုံစံသည် မိစ္ဆာစာပေနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ဤသည်မှာ သူသည် မိစ္ဆာစာပေကို ဒုတိယအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ စာအုပ်မှလွဲ၍ အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် သူ့အား ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတွင်လည်း မိစ္ဆာစာပေရှိသည်။

“အကြီးအကဲက ခုနက သူက ငါ့ကို နည်းစနစ်တစ်ခုပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒီကျောက်စိမ်းမှာ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုရှိနေတာများလား။”

လီချန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းကို ကြည့်ကာ ဂရုတစိုက်လေ့လာလိုက်သည်။

ဤမိစ္ဆာစာပေစာလုံးအနည်းငယ်နှင့် ကျောက်စိမ်းပေါ်မှ အချို့သော ပုံစံများပေါ်တွင်သာ အခြေခံလျှင် ၎င်းသည် နည်းစနစ်တစ်ခု၏ အကြောင်းအရာများကို မပါဝင်နိုင်လောက်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏လက်ထဲမှ အနက်ရောင်လက်စွပ်သည် သိုလှောင်ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖွင့်ရန် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံလိုအပ်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းသည်လည်း အတူတူဖြစ်နိုင်သလော။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ခုစလုံးသည် မိစ္ဆာစာပေနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

ဤသို့တွေးမိပြီး လီချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်စိမ်းကို သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မိစ္ဆာစာပေစာလုံးများနှင့် ပုံစံများသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တဖြည်းဖြည်းလိမ်ကောက်ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး တန်ခိုးကြီးသော ဓားမြစ်တစ်စင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လှိမ့်တက်နေသော ဓားမြစ်မှ ထူးဆန်းသော သတင်းအချက်အလက်များ လှိုင်းထန်လာပြီး သူ၏စိတ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“မဟာမြစ်ဓားချီ။”

***