ကယ်ဆယ်ရေး (၁)

ကောယိုလျန်၏ အရိပ်က တစ်လှမ်းချင်းစီ တောင့်တောင့်ကြီး ရှေ့ကို လျှောက်လာခဲ့ လေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက ရှေးဟောင်းရေတွင်းနေရာကနေ ရွေ့သွားခဲ့ပြီး ပြိုကျသွားတဲ့နေရာကို မမြင်ရတော့တဲ့အခါမှာ သူ့အရိပ်က အရှိန်မြှင့်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

“စူပါ-စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု”က ပြင်းထန်တဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ထူးဆန်းမှုတွေအပေါ်မှာ သေစေနိုင်တဲ့ သက်ရောက်မှုရှိပေမယ့် “ပေါက်ကွဲကိရိယာ” ဖောက်ခွဲမှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆူညံသံကိုတော့ မမီနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် “စူပါ-စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု”ကို ဖောက်ခွဲလိုက်ပေမယ့်လည်း “ပေါက်ကွဲကိရိယာ”က ရှေးဟောင်းရေတွင်းကို ဖောက်ခွဲခဲ့သလိုမျိုး ဆူညံသံတွေက ရွာငယ်အနီးကို မပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပါချေ။

ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနဲ့ ဧရိယာကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ “နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ” အုပ်စုက ထူးခြားတဲ့ အသံတစ်ခုမှ မကြားခဲ့ရပါချေ။

လူငယ်တစ်ဦးက ခြံဝင်းအပြင်ထောင့်သို့ သွားရောက်ဖို့အတွက် ထွက်လာချိန်အထိ သူ့ကို ခြောက်လှန့်စေတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထောင့်မှာ အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမတော့ ဒီလူငယ်က ကြောက်လန့်ပြီး သတိထားနေခဲ့ပေမယ့် နောက်တော့ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ပြီး အဲဒီလူ၏ ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်းလှည့်လာခဲ့ပြီး သံလိုက်ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ အဲဒီလူငယ်ကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ငါးစက္ကန့်လောက်ကြာတော့ ခြံတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ဖွင့်လိုက်ပြီး အဲဒီလူငယ်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ခြံထဲကို မနည်းဝင်လာခဲ့ပြီး “ဦး… ဦးလေးကော…”

“အစ်ကိုကြီးကော ဘာလုပ်နေတာလဲ” အဲဒီလူငယ်၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး လက်နဲ့ခြေထောက်တွေ တုန်နေတာကိုမြင်တော့ ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ”တစ်ယောက်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုခုကို မြင်မှ ဒီလိုမျိုး တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြမှာကိုး။

ဒီမြင်ကွင်းက ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ရင်ခုန်သံကို ထိန်းမရအောင်

တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

“သူ…” အဲဒီလူငယ်က သူ့နောက်ကျောက ခြံအပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “သူက တံခါးနားမှာ ရပ်နေတယ်၊ ရပ်နေရုံပဲ”။

“သူ အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပေ၊ ဦးလေးကောက မှားနေတယ်၊ သူ၊ သူက… ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီထင်သည်” အဲဒီလူငယ်က ထစ်အစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားတွေကြောင့် ခြံထဲမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အရင်ဆုံး ပြေးထွက်လာပြီး ခြံအပြင်ဘက်ထောင့်ကို ပြေးသွားတော့ ကောယိုလျန်၏ အရိပ်က ထောင့်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်လူတွေလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာကြပေမယ့် တစ်ယောက်မှ အနားမကပ်ရဲကြဘဲ သူတို့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကောယိုလျန်၏ နဖူးမှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး အရေပြားကို နှစ်ပိုင်းကွဲသွားကာ သွေးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံးကို စိုရွှဲသွားစေပေမယ့် သူ့၏ အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ ဖုံးအုပ်ထားလို့ မရခဲ့ဘဲ ပွင့်နေဆဲပါပဲ။

“အစ်ကိုကြီးကော!” ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးတွေက မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို ကျလာနိုင်နေသည်။

သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းက အရမ်းမယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းလွန်းလို့ ခဏတာလောက် အမှန်တရားကို သူလက်မခံနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အဖြစ်မှန်က သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ ရှိနေပြီး သံသယဝင်စရာ နေရာမရှိတော့ပေ။

“ကယ်… ပေးပါဦး” ကောယိုလျန်က ရုတ်တရက် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ခွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ပိုဝေးတဲ့နေရာက လူတွေက သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရပေမယ့် ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရသည်။ သူ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး သူ့အကြည့်က ကောယိုလျန်၏ အရိပ်ဆီမှာ စွဲမြဲနေသည်။

“ကယ်ပေးပါဦး!”

ကောယိုလျန်၏ အသံက ပိုပြီး အလျင်လိုနေပုံရပြီး ဒီစကားတွေကို ထပ်ပြောလိုက်တော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အားပိုပါလာသည်။

ဒီအချက်က ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို လုံးဝ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်စေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက သွေးမျှင်တွေပြည့်လာကာ “နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ”အားလုံး၊ နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီ ခွဲပြီး ရှာ၊ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်ကို သွားပြီး အစ်ကိုကြီးကော၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်နာရီအတွင်း ရှာတွေ့ရမယ်!” လို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် အားလုံးက နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီ ခွဲကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးဆီကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

တစ်ဦးချင်းစီက စကားလုံးတွေ ဖြုန်းတီးမနေဘဲ လမ်းတွေနဲ့ လမ်းကြားတွေထဲကို ပြေးဝင်သွားကြပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်ကြသည်။

သူတို့၏ “ဝိညာဉ်ထောက်လှမ်းကိရိယာ”တွေကို ထုတ်ပြီး အသည်းအသန် ရှာဖွေမှုတွေ စတင်လိုက်ကြသည်။

ဦးဆောင်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကတော့ ကောယိုလျန်၏ ထူးဆန်းမှုရှေ့မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်း ပြန့်ကျဲသွားတဲ့အခါ သူက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “နေမထွက်ခင်လေး၊ နေမထွက်ခင် သူ့ကို ပြန်ယူနိုင်ရင် အချိန်မီမှာပါ!”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဦးတည်ရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး အမြန်စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ အသံကိုကြားတော့ ကျန်းရှောင်မိုက နာနေဆဲဖြစ်တဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ဖို့ အားထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခြံအပြင်ဘက်ထောင့်ကို အမြန်သွားလိုက်ပြီး ပြီးနောက် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဦးလေးကော?!”

ကောယိုလျန်၏ နဖူးကနေ စီးကျလာတဲ့ သွေးတွေက သူ့မျက်နှာအများစုကို ဖုံးအုပ်ထားပေမယ့် သူ့၏ အဝတ်အစား၊ ခန္ဓာကိုယ်ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ ယေဘုယျအသွင်အပြင်တွေက ကျန်းရှောင်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ကို မှတ်မိစေခဲ့သည်။

“သူ… သူက… ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ!” ယန်ကျွင်းဇဲက မယုံနိုင်စွာနဲ့ ကောယိုလျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ သူ မဖြစ်သေးဘူး!” ကျန်းရှောင်မိုက ရှေ့ကို အပြေးအလွှားသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ မျက်ရည်တွေက အလိုအလျောက် ကျလာပေမယ့် သူ့၏ အကြည့်က ကောယိုလျန်ဆီမှာ စွဲမြဲနေခဲ့သည်။ “ဦးလေးကော… အခုထိ ကယ်နိုင်ပါသေးသည်!”

“သူ့ဝိညာဉ်က ဒီကို ရောက်နေပြီ၊ ဘယ်လို ကယ်နိုင်တော့မှာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းကို ရုတ်တရက်လှည့်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ၊ ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာရမယ်၊ ဦးလေးကော၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြန်မြန်ရှာရမယ်! မိုးမလင်းခင် ရှာရမယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ‘ကောင်းကင်မဟာမိတ် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ အဖွဲ့’ ၏ ဌာနခွဲကို ပြန်ယူသွားရမယ်။”

“ကယ်… ပေးပါဦး!”

ကောယိုလျန်က ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်ပြီး အဲဒီစကားနှစ်လုံးပဲ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ အားအင်တွေ အကုန်ကုန်နေသလိုမျိုး တဖြည်းဖြည်းလေး ပြောနေသည်။

“ဒီအတိုင်း လိုက်ရှာတော့မလို့လား? ဦးလေးကော၏ ထူးဆန်းမှုကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ခေါ်သွားရမှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ထူးဆန်းမှု ထိန်းသိမ်းတဲ့ ကိရိယာမရှိပေ။ အဲဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်းစျေးကြီးတယ်၊ ‘ကောင်းကင်မဟာမိတ်’တစ်ခုလုံးမှာလည်း နည်းနည်းလေးပဲရှိတယ်။ ကျန်းယောက်ဖေးမှာတော့ တစ်ခုရှိသည်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက မိုမိသားစုရွာကနေ ထွက်သွားပြီလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။”

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။ “တခြားနည်းလမ်းမရှိရင်တောင် ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ရှာရမယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီကိုယူလာပြီး ဦးလေးကော၏ ဝိညာဉ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ခဏတာ ထားနိုင်ရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်သင့်သည်။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အထိပဲ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ လိုတယ်။”

ဒီအချိန်မှာ ကောယိုလျန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထူးဆန်းမှုက သူ့ကို ကူညီပေးမယ့်သူကို ရှာဖွေနေတဲ့ “စိတ်စွဲလမ်းမှု”အဖြစ် ပုံပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။