ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို မြင်ခြင်း

ယန်ကျွင်းဇဲ ဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းရှောင်မိုက အံ့ဩသွားပုံရသည်။

လူက သေနေပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကယ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

“မင်း ဒီမှာပဲရပ်နေ၊ မလှုပ်နဲ့၊ သေချာဂရုစိုက်ကြည့်နေ၊ ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က မျက်နှာဝါးနေတဲ့ ရုပ်အလောင်းဆီ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူက မြေနိမ့်ပိုင်းနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး တခြားရုပ်အလောင်းနှစ်လောင်းကိုလည်း မလှမ်းမကမ်းမှာ မြင်လိုက်သည်။

ရုပ်အလောင်းတွေထဲက တစ်လောင်းက အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေပုံရပြီး သူက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်မတိုးတော့ပေ။

ပိုမိုနီးကပ်စွာကြည့်တော့ သူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကိုယ်ကိုင်းနေတဲ့ “ရုပ်အလောင်း” တွေထဲက တစ်လောင်းက အကြီးစားအချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းမှာ သူမြင်ခဲ့ရတဲ့ ချန်ကျင်းထင်း၏ဆရာ—ယန်လုံ၊ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်း ပိန်ပိန်လူဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်လုံဘေးနားက ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားပုံရတဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့၏လက်မောင်းက ကိုယ်အောက်မှာ ဖိထားတာကြောင့် ဘာကိုဖိထားလဲဆိုတာ မရှင်းလင်းပေ။

သို့သော်လည်း အဲဒီလူ၏ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားတွေက ယန်ကျွင်းဇဲ၏နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အရင်က သူရခဲ့တဲ့ တာဝန်အကြောင်းကို သတိရစေသည်။

တာဝန်အမည်က “ရုပ်အလောင်းစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်း” ဖြစ်ပြီး တာဝန်အဆင့်ကတော့ ခေါင်းမွေး ထောင်ခြင်း (အမြင့်ဆုံး) ကနေ ထိတ်လန့်ဖွယ် (အလယ်အလတ်) အထိ အလားအလာရှိသည်။

ပြီးတော့ တာဝန်၏အဓိကပစ်မှတ်ကတော့ မိုတားလို့ခေါ်တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူက ရေတွင်းထဲ မတော်တဆပြုတ်ကျသွားပြီး လူတိုင်းကို မကျေနပ်မှုတွေပြည့်နေ ပြီးတော့ ရေတွင်းထဲက ယင်စွမ်းအင်ကြောင့် သူ့၏ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေတဲ့ ရှားပါး ရှေးဟောင်းရုပ်အလောင်းတစ် ကောင်ဖြစ်သည်။

အခုပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရွာရှေ့က အိမ်နားမှာ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုကြောင့် ကောယိုလျန်က သွားစစ်ဆေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုစဉ်းစားကြည့်ရင် ဤနေရာကထိုတုန်ခါမှု၏ရင်းမြစ်ဖြစ်ရမည်။

ဤနေရာမှာ ယန်လုံကိုမြင်ပြီး အကြီးစားအချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းမှာ မိုမိသားစုရွာ၏ဝိညာဥ်တံတားအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့တာကို ပြန်သတိရတဲ့အခါ ချန်ကျင်းထင်လည်း ဝိညာဉ်များကို ထိန်းချုပ်တတ်တာကြောင့် ယန်လုံက ဒီရှေးဟောင်းရုပ်အလောင်းအတွက် လာတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။

“ဦးလေးကောက ဒီနေရာမှာ ရှေးဟောင်းရုပ်အလောင်း မိုတားနဲ့ ယန်လုံ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ယူဆလိုက်သည်။ “ဦးလေးကောနောက်ကျသွားပြီး သူရောက်မလာခင်မှာ ယန်လုံက မိုတားကို အရင်ထိန်းချုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်” လို့ ယူဆလိုက်သည်။

ယင်ဗိုလ်ချုပ် မိုတားနဲ့ ယန်လုံနှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတာက အမှန်ကို ကောယိုလျန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အခြေအနေမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ နောင်တရမိသည်။

ဒါ့အပြင် အခု ကောယိုလျန်ရုပ်အလောင်းက ပျက်စီးနေတာကြောင့် ကျန်းရှောင်မို၏တုံ့ပြန်မှုအရဆိုရင် ဒီလိုမျိုးရုပ်အလောင်းကို တွေ့ရင်တောင် ဘာအကူအညီမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မချဉ်းကပ်တော့ပေ။

သူက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို သံသယဝင်နေသည်။ အခု ကောယိုလျန်သေဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ယန်လုံက အနိုင်ရတဲ့သူဖြစ်နိုင်ပြီး မိုတားနားမှာ သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး သေချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ ယန်လုံက တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လူတစ်ယောက် ကပ်လာနေတာကို မှိန်ပြပြမြင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူက ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေပြီး ထပ်မကပ်လာတော့ပေ။

ဒီလူက သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယန်လုံက သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဆိုတာ သေချာနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲအကြည့်က သူခုနက မြင်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ၏ရုပ်အလောင်းဆီကို ပြောင်းသွားပြီး သူက ခေါင်းဆောင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားဆိုတာကို သိလိုက်သည်။

ဤနေရာက အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့နောက်က ကျန်းရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်ပြီး အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးက ဝါးသွားပြီး သူနဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက ကောယိုလျန်၏ထူးဆန်းမှုကို တွေ့ခဲ့တဲ့ နံရံထောင့်ကို ပြန်ရောက်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ကောယိုလျန်၏ထူးဆန်းမှုက အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက အချိန်ကိုကြည့်တော့ ခေါင်းဆောင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနဲ့ ဒီက မြေနိမ့်ပိုင်းနေရာကို မရောက်သေးဘူးလို့ ခန့်မှန်းရသည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့မရောက်သေးရင်တောင်မှ အချိန်ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ရောက်တော့မယ်လို့ ယူဆရသည်။

အခုလက်ရှိသူတို့၏အရှိန်နဲ့ လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို သတိပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

သူ အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခဲ့ပေမယ့် ခေါင်းဆောင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား မသေဆုံးသေးပေမယ့် သေဖို့လည်း သိပ်မလိုတော့ပေ။ သူက သူတို့ကို သတိပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ လိုအပ်နေသည်။

မိုမိသားစုရွာ၏ သံလိုက်စက်ကွင်းရှုပ်‌‌ထွေးမှုနဲ့ ဝိညာဉ်တံတား၏ အနှောင့်အယှက်တွေကြောင့် ဒီနေရာမှာ အီလက်ထရွန်နစ်အချက်ပြမှုအားလုံး အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ဂြိုဟ်တုဖုန်းတွေတောင်မှ အဆက်အသွယ်မရတော့ပေ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို “ရွာအရှေ့ဘက်ခြမ်းက သစ်ပင်အိုကြီးအောက်က ရေတွင်းခြောက်ကို မင်းသိလား” လို့ မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ယန်ကျွင်းဇဲ ကောယိုလျန်၏ထူးဆန်းမှုကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းခဲ့လဲဆိုတာ အံ့ဩနေပြီး ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးချင်ပေမယ့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ အရင်က တစ်ခါသွားဖူးတယ်၊ မှတ်မိပါတယ်။”

“အဲဒီကို အမြန်ဆုံးရောက်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းများ ရှိသေးလား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက “ပြေးတာပဲ၊ ပြေးတာက အမြန်ဆုံးပဲ၊ ဒီရွာမှာယာဥ်တွေ မရှိဘူး၊ ဆိုင်ကယ်တောင် မရှိဘူး” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဲဒါက မယလုံလောက်လောက်အောင် မမြန်ဘူး။”

သူပြောနေတုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး “ငါ အခု ငါ့နတ်ဆိုးတွေထဲက တစ်ကောင်ကို ထုတ်တော့မယ်၊ အံ့ဩမသွားပါနဲ့၊ ပြီးတော့ သူ့ကို သတ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့၊ ငါအကူအညီလိုလို့ပါ” လို့ ပြောလိုက် လေသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့ကို အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလူငယ်က တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးတွေကို ဘယ်လိုထိန်းးချုပ်လဲဆိုတာကို တွေးနေမိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ကိုယ်တိုင်က ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းဖြစ်တယ်ဆိုတာ ပြောစရာမလိုပေမယ့် သူက အခြားနတ်ဆိုးတွေကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်တာက မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာဖြစ်နေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ကျန်းရှောင်မိုက ယန်ကျွင်းဇဲ၏စရိုက်ကို သိသည်။ သူ့လိုလူက နတ်ဆိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာက နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေကို တကယ်ပဲ အကူအညီဖြစ်စေသည်။

ညစ်ညမ်းတဲ့သဘောသဘာဝရှိပြီး အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ တခြား ထိန်းချုပ်သူသူတွေလို မဟုတ်‌ပေ။

သူတို့က ဒီကမ္ဘာကို မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ပျက်စီးမှုတွေနဲ့ မတည်ငြိမ်မှုတွေ ဖြစ်စေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်း ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က ပိုကြီးပြီး တစ်ယောက်က ပိုသေးပေမယ့် သူတို့၏ပုံသဏ္ဌာန်ကနေကြည့်ရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောဖို့မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသည်။

ထူးဆန်းကလေးငယ်တွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေတာမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားဖို့ ခေါင်းကိုငုံ့ထားလေသည်။

အခုချိန်ထိတောင်မှ သူတို့က လူသားများ၏အကြည့်ကို အလွန်အမင်းထိခိုက်လွယ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏မျက်လုံးများကို တစ်ခါမှ ကြည့်ဖူးခြင်းမရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီကလေးငယ်နှစ်ယောက်က ပထမဆုံးအပြင်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပဲရှိနေပေမယ့် ကျန်းရှောင်မိုရှိနေမှုကို သိလိုက်တဲ့အခါ အနည်းငယ်တုန်ယင်လာပြီး သူ့နားကို ပိုကပ်လာပြီး ကျန်းရှောင်မိုဆီကနေ ဝေးဝေးနေတာကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

“ကလေးတစ်၊ ကလေးနှစ်၊ ဒီရွာအရှေ့ဘက်ခြမ်းကို သွား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေးဟောင်းရေတွင်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “အဲဒီနားကို သွားနေတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတချို့ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်က အသတ်ခံရပြီးပြီ။ မင်းတို့က အဲဒီကို သွေးနံ့ခံပြီး လိုက်သွားလို့ရတယ်။

အဲဒီရောက်ရင် အနီးအနားက နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူတွေကို ငါ့ဆီကို ဆွဲဆောင်ခေါ်လာခဲ့၊ ငါ မကြာခင်မှာ လိုက်လာခဲ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူက တွားသွားမကောင်းဆိုးရွားကို မထုတ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။

ဘေးတစ်ဖက်လှန်ဆံပင်နဲ့ ဒီကောင်က သူ့လုပ်ရပ်တွေကို စနစ်တကျနဲ့ အလျင်မလိုပဲ လုပ်တတ်တာကြောင့် သူအဲဒီရောက်ဖို့ စောင့်နေတာက ယန်ကျွင်းဇဲကိုယ်တိုင် ပြေးသွားတာထက် ပိုကြာသွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းကလေးငယ်တွေကတော့ လုံးဝမတူပေ။ သူတို့ ရူးသွပ်နေတဲ့ အမဲလိုက်သားရဲများလို ခြေလက်လေးဖက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး အရူးအမူး ပြေးလွှားလာရင် နောက်ပြန်လှည့်အမျိုးသမီးတောင် သူတို့ကို လိုက်လို့ မမီပေ။ အန်တီမေကပဲ သူ၏စွမ်းအားနဲ့ ဖိအားပေးပြီး သူတို့ မလှုပ်ရဲအောင် လုပ်မှပဲ သူတို့ကို ထထားနိုင်လိမ့်မည်။

ပထမဆုံး ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်နှစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့၏ဆော့ကစားချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ပြေးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ၏ ၁၂ ခုမြောက် ဆုံမှတ် ထဲမှာ ခဏတာနေပြီးနောက် အဲဒီထဲမှာ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဖယောင်းတိုင်တွေ စားဖို့မလိုတော့ဘဲ နေ့တိုင်း ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်နဲ့ အာဟာရဖြည့်တင်းပေးတာကို ခံစားရသည်။

ဒါကြောင့် သူတို့ကို ထုတ်လိုက်ရင်တောင် သူတို့က ထပ်မပြေးတော့ပေ။

တကယ်တော့ သူတို့က ယန်ကျွင်းဇဲ၏အမိန့်တွေကို အရမ်းနာခံလာကြသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်က ချန်ကျင်းထင် မွေးထားတဲ့ ကလေးကို ယန်ကျွင်းဇဲကို သတ်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာက သာဓကတစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏အမိန့်ကို ရပြီးနောက် ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်နှစ်ယောက်က ချက်ချင်းလှည့်လိုက်ပြီး ခြေရာခံ ရှာဖွေနေသလိုမျိုး ငြိမ်နေသည်။

ခုနစ်စက္ကန့်ရှစ်စက္ကန့်လောက်ကြာပြီးနောက် သူတို့က ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်နဲ့ တစ်ခုတည်းသောဘက်ကို ဦးတည်ပြီး ပြေးသွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကနေ အော်ပြောလိုက်သည်။ “မှတ်ထား၊ ဘာပဋိပက္ခမှ မဖြစ်စေနဲ့၊ သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ရုံပဲ၊ ဒါပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ်တွေ ကြားသည်ဖြစ်စေ၊ မကြားသည်ဖြစ်စေ သူတို့က ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သူတို့၏နာမည်က… ဝက်ဝံတစ်၊ ဝက်ဝံနှစ်လား” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

“ကလေးငယ်တစ်၊ ကလေးငယ်နှစ်ပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့နာမည်က မင်းလက်ချက်မှန်း သိသာနေတာပဲ” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“သူတို့နောက်ကို အမြန်လိုက်ကြစို့။ နောက်ကျရင် ခေါင်းဆောင်က အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်မှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်။ အဲဒါက အန်တီမေကို ဒေါသဖြစ်စေပြီး သူလာပြီး အဲဒီလူကို ရှင်းပြီး ကျွန်တော့်ကိုပါ မတော်တဆရှင်းလိုက်ရင် အဆင်မပြေဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုကတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ နားထောင်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ငေးကြည့်နေသည်။

သို့သော်လည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲနောက်ကို လိုက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရေတွင်းခြောက်ဘက်ကို အမြန်ပြေးသွားကြလေသည်။