ခန္ဓာကိုယ်လဲလှယ်ခြင်း (အပိုင်း ၄)

ထုံဒီက ယန်ကျွင်းဇဲကို မပြောခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်၊ “မင်းက တကယ်ကို ရဲရဲတင်းတင်း အိပ်မက်မက်ရဲတာပဲ။ အခုတော့ ရှေးဟောင်းအလောင်းက ထွက်သွားချင်နေတာကို ငါတို့တောင် ဒီမှာ ဆက်ရှိနေအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီအလောင်းရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အသိစိတ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လုယူပြီးတော့မှ အစ်ကိုကြီးကောကို သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို သုံးပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်စေချင်သေးတာပေါ့?”

“ဟုတ်တယ်။” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထုံဒီရဲ့ခေါင်းက တုန်ယင်နေသည်၊ “မင်းမှာ တကယ်ကို စိတ်ကူးကောင်းတွေ ရှိတာပဲ။ အခုတော့ ငါတို့ ဒီရှေးဟောင်းအလောင်းကို မိုမိသားစုရွာမှာ ဘယ်လိုထားမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားသင့်တာ၊ ပြီးတော့ တခြားဘယ်သူကိုမှ မထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ရင်ကို ကံကောင်းနေပြီလို့ ယူဆသင့်တယ်!”

ကျန်းရှောင်မိုကလည်း ပြောသည်၊ “ကျွင်းဇဲ၊ မင်း ဒါကို နားလည်မှာမဟုတ်ပေ၊ ဒါပေမယ့် ရှေးဟောင်းအလောင်းမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရှိတယ်။

‘မီးဆွဲသီး’ တောင်မှ သူ့ရဲ့အနှစ်သာရကို မဖျက်စီးနိုင်ပေ။ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ ငါတို့လမ်းမှာရှိနေတဲ့ တခြား ကြယ်လေး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှစ်ဦးနဲ့ပါ အင်အားစုပေါင်းရင်တောင်မှ ဒီရှေးဟောင်းအလောင်းရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့အသိစိတ်ကိုပဲ ရှင်းလင်းနိုင်မှာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တကယ်တမ်း မယူနိုင်ပေလို့ ထင်တယ်”

“ဘာလို့လဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တိုက်ပွဲက မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ရှေးဟောင်းအလောင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်မှုမဖြစ်အောင် ရှောင်ရှားဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်”

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပြောတာကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်… ကျွန်တော်တော့ ကြိုးစားချင်သေးတယ်”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူက ထိုင်ချလိုက်ပြီး ယန်လုံ၏ကိုယ်လုံးကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

အခုချိန်မှာတော့ မိုတားက မြေပြိုတဲ့နေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး သူတို့ လာရာလမ်းဘက်ကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားနေပြီ။

အဲဒီနေရာမှာတော့ လျန်နဲ့ ဒီတို့က အိမ်တစ်အိမ် အမိုးအောက်မှာ မှောင်ရိပ်ခိုပြီး ပုန်းနေကြတုန်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ တခြားသူတွေကတော့ သူတို့ ဒီမှာဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မြင်နေတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အခု ရှေးဟောင်းအလောင်း လျှောက်လာတာကို မြင်တော့ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပေါ်စေမှာ မဟုတ်တော့ပေ။

မိုတား ဘယ်လောက်အထိ ရောက်သွားပြီလဲဆိုတာကို ယန်ကျွင်းဇဲက ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူက ယန်လုံရဲ့ကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေပြီးနောက် သူ့ဘေးက ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းတွေထဲမှာတော့ ချည်ထိုးစက်နဲ့ တောင်တက်ကြိုးတစ်ချောင်း၊ ဓာတ်မီးများစွာ၊ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း၊ နံ့သာပေါင်းခွက်တစ်ခု၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ ငယ်ငယ်တုန်းက နှင်းပွင့်ခရင်မ်တွေ ထည့်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အိတ်ကလေးတွေလိုမျိုး ပြားချပ်ချပ် အိတ်အသေးလေးတွေ ပါဝင်သည်။

ဒီအိတ်တွေက လက်ဖဝါးအရွယ်ထက် ပိုသေးပြီး လုံးဝန်းကာ အဖုံးကို ဝက်အူလှည့်ပြီး ဖွင့်နိုင်ပြီး အထဲမှာ ဆေးအဆီလိုမျိုး အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ အရည်ပျစ်တွေ ပါနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လုံးဝအမည်းရောင်ဖြစ်နေတဲ့ ဆေးအဆီထည့်ထားတဲ့ အိတ်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး အနံ့ခံကြည့်တော့ ဘာအနံ့မှ မရပေ၊ မြေကြီးအနံ့တောင် မရပေ။

ပြီးတော့ သူက အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးအဆီထည့်ထားတဲ့ အိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ အနံ့ခံကြည့်တော့ ချဉ်တဲ့အနံ့နဲ့ အနည်းငယ် ခါးသက်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းထဲကို ဝင်လာပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထသွားကာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်မို၊ ကြည့်ပါဦး။ ဒါဘာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆေးအဆီပါတဲ့ အိတ်ကို သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ယူလိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းနဲ့ မနီးစပ်သေးခင်မှာပဲ ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါက အလောင်းအဆီပဲ၊ အမျိုးမျိုးသော အလောင်းအဆီတွေကို ကျစ်လစ်အောင် လုပ်ထားပြီး ထူးခြားတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြုပြင်ထားတာ။ ဒါက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ”

“ဘာလို့ အနံ့မခံတာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“အလောင်းအဆီက သာမန်လူတွေအတွက် အဆိပ်ဖြစ်စေတယ်” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။ “အခုလို အနံ့ခံလိုက်ရုံနဲ့ ခေါင်းမူးပြီး ခေါင်းထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားနိုင်တယ်။ အကယ်၍ အလောင်းအဆီရဲ့ အချိုးအဆက မြင့်မားရင် သာမန်လူတွေက တစ်ခါတည်း အနံ့ခံလိုက်ရုံနဲ့ သတိလစ်သွားနိုင်တယ်”

“ဒုန်း”

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျန်းရှောင်မိုက ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ယန်လုံရဲ့အလောင်းဘေးမှာ လဲကျနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားကာ သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ သတိလစ်မေ့မြောသွားတာကိ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲဆိုတာတော့ မသိပေ၊ ယန်ကျွင်းဇဲ သတိပြန်ရလာတော့ သူ့ဘေးမှာ ကျန်းရှောင်မိုတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူ့ကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ထုံဒီကတော့ မတွေ့ရတော့ပေ။

“နိုးလာပြီလား” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဆင်မပြေပေမယ့် ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်၊ “စောစောကတည်းက ပြောသင့်တာပေါ့။ အဲဒီအနံ့က အရမ်းနက်ရှိုင်းသွားတယ်၊ နည်းနည်း မူးသွားတယ်။ အင်း၊ ထုံဒီ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

“သူ ရှေးဟောင်းအလောင်းကို လိုက်သွားပြီ၊ မင်းရဲ့စိတ်ကူးက သူ့ကို သတိပေးလိုက်တာ။ ဒါကြောင့် သူက ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူဆီက ဆေးအဆီတွေ အားလုံးယူပြီး ရှေးဟောင်းအလောင်းနဲ့ ကြိုးစားဖို့ စီစဉ်နေတာ။ ငါတို့သာ သူ့ကို ခဏတာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာကြာ မေ့နေတာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ငါးမိနစ် ခြောက်မိနစ်လောက်…”

ကျန်းရှောင်မို ဖြေနေတုန်းမှာပဲ အဝေးကနေ အော်သံတစ်သံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခုန်ထလိုက်သည်၊ “သွားကြည့်ကြရအောင်”

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြေးထွက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းရေတွင်းဧရိယာကို ထားခဲ့ကာ အကွေ့တစ်ခုကို ချိုးလိုက်ပြီး ရွာရဲ့အရှေ့ဘက်က လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို ရောက်လာသည်။ သူတို့က အဝေးနေရာမှာ လဲကျနေတဲ့ ပုံရိပ်ဝါးဝါးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ဘေးမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ထိုင်နေတာကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုနီးလာတော့မှ မြေပြင်ပေါ်ကလူက ထုံဒီဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာက သေလုနီးနီး ဖြူဖျော့နေကာ သူ့ရဲ့အသက်ရှူသံက မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို တစ်ခုခုက ဖောက်သွားတာကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သွေးထွက်နေတဲ့ အပေါက်တစ်ခု ကျန်ခဲ့တာကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ့ကို ပွေ့ထားတဲ့လူက လျန်ဖြစ်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက သေချာပေါက် အသက်မရှင်တော့မယ့် ထုံဒီကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက အလောင်းအဆီကို သုံးပြီး ရှေးဟောင်းအလောင်းကို စားဖို့ မြှူဆွယ်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။ ရှေးဟောင်းအလောင်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး ဓားနဲ့ သူ့ကို ထိုးသွားတယ်” လျန်၏မျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်က အလောင်းအဆီဗူး အလွတ်ကို ကောက်ယူကာ “အစ်ကိုထုံဘယ်အရောင်တွေ သုံးသွားတာလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

လျန်က အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ “ဟို အကွေ့နားမှာတုန်းက အနီရောင်ရင့်ရင့် အလောင်းအဆီကို သုံးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှေးဟောင်းအလောင်းက အနံ့ပဲခံသွားတယ်၊ မစားပေ။ အခုနက သုံးတာက အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့။ ရှေးဟောင်းအလောင်းက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ? ထုံအစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုမှ ပြန်မတိုက်နိုင်ဘူး” လို့ ဖြေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ “ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်တော်က မရွေးဘူး၊ ရှေးဟောင်းအလောင်းတောင် ဒီအမှတ်တံဆိပ် အလောင်းအဆီကို မကြိုက်ဘူး”

ကျန်းရှောင်မိုက အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ကို နောက်ပြောင်နေဖို့ စိတ်မပါတော့ပေ။

စိတ်တိုတိုနဲ့ သူ့ပခုံးကို ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်ပြီး လျန်ကို “ရှေးဟောင်းအလောင်း ဘယ်သွားလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ဒီက လိုက်သွားတယ်၊ တခြားမသုံးရသေးတဲ့ အလောင်းအဆီတွေကို ယူပြီးတော့။ ဟိုဘက်က လမ်းကြားထဲ ဝင်သွားတယ်လို့ ထင်တယ်” လို့ လျန်းက မီတာသုံးရာလောက် အကွာက လမ်းကြားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လသာနေတာကြောင့် အဆောက်အအုံတွေကို ဘာအတားအဆီးမှ မရှိဘဲ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လျန်၏လက်မောင်းထဲမှာ မှီထားတဲ့ ထုံဒီ ရုတ်တရက် လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားပြီး အသက် ထွက်သွားတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး…” လျန်က ချက်ချင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားပြီး သူ့မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရဘဲ ကျဆင်းလာကာ ထုံဒီကို ဖက်ပြီး လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ထရပ်ပြီး ကျန်းရှောင်မိုကို “ငါတို့ အရင်ဆုံး လမ်းကြားထဲ သွားကြည့်သင့်တယ်၊ ငါတို့ နောက်ကျရင် ဒီ အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်တယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုကတော့ မကြားသလိုပဲ သူ့ရှေ့မှာ အခုလေးတင် သေဆုံးသွားတဲ့ ထုံဒီကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူမရဲ့လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်၊ “လမ်းကြားကို အရင်သွားကြရအောင်။ အဲဒီအရေးက ပိုအရေးကြီးတယ်။ အခု ကျွန်တော် အစ်ကိုထုံ ကောင်းကောင်းရှိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် မင်းက ကျွန်တော့်ကို သံလိုက်ဓားနဲ့ ခုတ်ပစ်မလား”

“မခုတ်ပါဘူး” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် ကြည်နူးသွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မိုက “ဒါပေမယ့် မင်းက မွေးရာပါ ရက်စက်တယ်လို့ ငါ တွေးမိလိမ့်မယ်” လို့ ပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

“လမ်းကြားကို အရင်သွားကြရအောင်၊ ငါတို့ အရမ်းနောက်ကျရင် ဒီပါ သေသွားမှာကို ကြောက်တယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီအချိန်မှာ ရှင်းပြတာ အချည်းနှီးဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိတော့ ကျန်းရှောင်မိုရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား လမ်းကြားဘက်ကို အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

ကျန်းရှောင်မိုက လျန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး “ဒီမှာပဲနေပြီး အစ်ကိုထုံအလောင်းကို စောင့်နေ၊ ငါတို့ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်”

ခဏအကြာ လမ်းကြားရဲ့အဝင်ဝကို ရောက်တော့ နှစ်ယောက်သား အတွင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်၊ လမ်းကြားက ကျဉ်းလွန်းတာကြောင့် လရောင်မဝင်ဘဲ သူတို့ ရှေ့မှာရှိတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တွေကို မှိန်ဖျော့စွာသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းကြားအဝင်ဝမှာ ရပ်နေပြီး အတွင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ရတာကြောင့် ကျန်းရှောင်မိုက ချက်ချင်း ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး သံလိုက်ဓားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ကာ သတိထားနေသည်။

“ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့”

သူတို့နှစ်ယောက်က အသံမထွက်စေဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားရင်း လမ်းကြားထဲ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

မကြာခင်မှာပဲ အမှိုက်ပုံးတန်းတစ်ခုရဲ့ နောက်ကနေ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ခေါ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျန်းရှောင်မို အမြန်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်တော့ ဒီက လက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာနေဖို့ အမူအရာပြသည်၊ ပြီးတော့ သူ့အသံက မကြားရလောက်အောင် တိုးတိုးလေးဖြစ်နေသည်၊ “ရှေးဟောင်းအလောင်းက ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်၊ ဘာမှမလုပ်ဘူး။ ကျွန်တော် အလောင်းအဆီနှစ်မျိုး သူ့ကို စမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ဘယ်ဟာမှ အလုပ်မလုပ်ဘူး”

“ဘယ်နှစ်မျိုးလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

ဒီက အလောင်းအဆီအတွက် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ အိတ်တွေကို ထုတ်ပြသည်၊ “ဒီနှစ်မျိုး။ ရှေးဟောင်းအလောင်းပေါ်ကို နည်းနည်းပွတ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး”

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးကြည့်လိုက်ပြီး အလောင်းအဆီအဖြူအကြွင်းအကျန်တွေ ကျန်နေတဲ့ အိတ်ကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်၊ ဒါပေမယ့် တခြားအိတ်ထဲက အကြွင်းအကျန်ရဲ့အရောင်ကို ခွဲခြားမရဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “ဒီ… ဒါ ဘာအရောင်လဲ”

“တစ်အိတ်က အဖြူရောင်ဖြစ်ပုံရပြီး၊ နောက်တစ်အိတ်က အစိမ်းရောင်၊ မြင်သာတဲ့အမျိုးအစားပဲ” လို့ တီက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူဝန်ခံရမယ်၊ ဒီလူငယ်လေးရဲ့ လေ့လာမှုက စေ့စေ့စပ်စပ်ရှိပြီး သူက အလျင်စလို မလုပ်ပေ။

ဒီတိုတောင်းတဲ့အချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ သူက ရှေးဟောင်းအလောင်း မိုတားပေါ်မှာ အလောင်းအဆီနှစ်မျိုးကို စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဘယ်နှစ်အိတ်ကို မစမ်းရသေးလဲ” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက မေးသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဝေးကနေ တရွှတ်ရွှတ်သံတွေ ထွက်လာပြီး ဒီက “ရှေးဟောင်းအလောင်းက ထပ်လာပြီ၊ ပိုပြီး အတွင်းဘက်ကို သွားနေပုံရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလမ်းကြားက ဖြတ်သွားလို့ရတယ်၊ သူ ထွက်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ… ရွာရဲ့အဝင်ဝနဲ့ အရမ်းနီးတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး မင်း မစမ်းရသေးတဲ့ အလောင်းအဆီဗူး ဘယ်နှစ်ဗူးရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မိုရဲ့မေးခွန်းကို ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ မိုတားဘယ်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသိချင်တာက ဘယ်အလောင်းအဆီဗူးက အလုပ်လုပ်မလဲဆိုတာပဲ။

“သုံးဗူး ကျန်သေးတယ်၊ နောက်ဆုံး သုံးဗူး” လို့ ဒီက ဖြေလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကျန်းရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “အစ်မ၊ ကျွန်တော့်က အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ ရှေးဟောင်းအလောင်းကို ချဉ်းကပ်တာနဲ့ ကျွန်တော် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ထင်တာက ခင်ဗျား သူ့ကို အာရုံပြောင်းပေးထားရင် ကျွန်တော် ဒီအလောင်းအဆီ သုံးဗူးကို စမ်းကြည့်နိုင်မယ်။ တစ်အိတ်သာ အောင်မြင်ရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်”

ကျန်းရှောင်မိုက မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “မရဘူး”

“ဘာလို့လဲ” ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ တီ နှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲက သူမလက်ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကိုင်ထားမှန်းမသိဘဲ ထပ်ပြီး ဆွဲကိုင်ထားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်က သူမ ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိဘဲ သာမန်အတိုင်း သူ့လက်ကို ကိုင်ထားမိနေတာပဲ။

“တခြားသူတွေက သွားပြီး ကြိုးစားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သေတောင် သေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတော့ မဟုတ်ဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။

သူက နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေသလိုမျိုး “ဒီလောက် နားလည်ပြီးတော့ ကျွန်တော် အလောင်းအဆီကို နောက်ထပ် မစမ်းသပ်ဘဲ ရှေးဟောင်းအလောင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုတစ်ဝက် ရရှိခဲ့ပြီ”

“အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း!”

အတွေးက ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့က ကမ္ဘာက တုန်ခါသွားကာ သူ့ခေါင်းက အနည်းငယ် မူးနောက်သွားသည်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရှေးဟောင်းရေတွင်းပတ်လည်က မြေပြင်ပြိုကျနေတဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေသည်။

ထုံဒီက သူ့ဘေးမှာ၊ ကျန်းရှောင်မိုက သူ့နောက်မှာ၊ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းအလောင်း မိုတားက သူတို့သုံးယောက်နဲ့ မီတာနှစ်ဆယ်လောက် အကွာမှာ ရှေ့ကို သွားနေသည်။

ဒါက သူတို့ ကောယုလျန်ကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေဖို့ ဘယ်သူ့အလောင်းကို သုံးမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေခဲ့တဲ့အချိန်ပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရင်လို ထုံဒီရဲ့အငြင်းစကားကို မစောင့်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ယန်လုံကျောပိုးအိတ်ကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ကာ အလောင်းအဆီဗူးများစွာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူက ဗူးတစ်လုံးချင်းစီကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လရောင်အောက်မှာ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ အလောင်းအဆီတွေက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ရှေ့မှာ ရှိနေသည် — အနီရောင်ရင့်ရင့်၊ အမည်းရောင်၊ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့၊ ပြီးတော့ အစိမ်းရောင်တွေလည်း ပါဝင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အနီရောင်ရင့်ရင့်ကို ဒုတိယအကြိမ် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချက်ချင်း ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ အဖြူရောင်၊ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့၊ ပြီးတော့ မြင်သာတဲ့ အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့်တစ်ခုကိုလည်း ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက နက်ရှိုင်းတဲ့အစိမ်းရောင်ရှိတဲ့ တစ်ခုကိုတော့ သိမ်းထားလိုက်သည်။

အခုတော့ သူ့လက်ထဲမှာ အလောင်းအဆီ သုံးဗူးပဲ ကျန်တော့သည်၊ တစ်ဗူးက အစိမ်းရောင်၊ တစ်ဗူးက ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ဗူးက အမည်းရောင်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဉာဏ်ရှိရှိနဲ့ အလောင်းအဆီတွေကို အနံ့မခံတော့ပေ။

သုံးဗူးကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး သူ ထရပ်လိုက်ကာ ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ ထုံဒီကို “အခုနက၊ အဲဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူက ရှေးဟောင်းအလောင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တာ သိသာနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီအလောင်းအဆီတွေထဲက တစ်ခုက ရှေးဟောင်းအလောင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်။

ကျွန်တော် သေချာ ရွေးချယ်ပြီးပြီ၊ စမ်းသပ်ဖို့အတွက် ဒီသုံးခုကို ရွေးထားတယ်။ မလိုက်ကြနဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ထုံဒီက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ မေးသည်၊ “ငါ သိချင်တာက မင်း ဘယ်လိုရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ ရွေးချယ်မှု စံနှုန်းတွေက ဘာလဲ”

“ကြည့်ရတာ အလားအလာရှိတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ထူးဆန်းတဲ့အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်၊ ကျန်းရှောင်မိုကို မလိုက်ဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး အလောင်းအဆီကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း သူက မိုတား နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားတော့သည်။