ရွှေအူတိုင်အဆင့်(၂)

လင်းရှီဟွား၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လင်းထျန်းမင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုင်ရာ အသိပညာသည် စာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အခြေခံအချက်အလက်များသာဖြစ်ပြီး ဤမျှများပြားသော အခြေအနေများ ရှိနေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဤမြွေဥများ၏ တန်ဖိုးက မနိမ့်ပါပေ။ ဥမှပေါက်ဖွားလာသော မြွေငယ်များ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ ၎င်းသည် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ မပြောခဲ့လျှင်ပင် မိသားစုအကြီးအကဲများက ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးများနှင့်အတူ လင်းထျန်းမင်က ထပ်မံမမေးတော့ပေ။ နှစ်ဦးသား လျှိုမြောင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် သူတို့ စတင်ခဲ့သည့်နေရာသို့ ပြန်လာကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ထိုလျှိုမြောင်ကို တကယ်ပင် နှစ်သက်မိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ပိတ်ထားသော ဧရိယာသည် သေးငယ်ခြင်းမရှိဘဲ သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အများအပြား နေထိုင်ကြသည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲများ နေထိုင်ရန်အတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သူသာ မျိုးနွယ်စုတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပါက ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန် ကို ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်စားပင့်ကူ နှင့်ပင် ပေါင်းစပ်နေထိုင်နိုင်မည်ဟု အတွင်းစိတ်မှ တွေးတောမိသည်။

စိတ်တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် နှစ်ဦးသား လျှိုမြောင်မှ အတူတူ ထွက်ခွာလာကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း လင်းရှီဟွားသည် ချင်ရှုမြွေများကို အမြန်ဆုံး ဖောက်ဖွားပေးမည်ဟု အပြည့်အဝ ကတိပေးခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်က စိတ်အေးသွားသည်။ လင်းရှီဟွားနှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဂူအိမ်တော်သို့ ပထမဆုံး ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းရှင်းဖင်းနှင့် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာမည့်နေ့အထိ နှစ်ရက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အခြားလုပ်စရာမရှိသဖြင့် လင်းထျန်းမင်သည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံစပြုလိုက်သည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် နံနက်စောစောတွင် မျိုးနွယ်စုတံခါးဝ ရှိ ကွင်းပြင်တွင်။

လင်းထျန်းမင်သည် ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန် သည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ့အဝတ်အစားများကို ၎င်း၏ ကြီးမားသော နှုတ်သီးဖြင့် နှစ်လိုဖွယ်ပွတ်သပ်နေသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပထမအဆင့် ချင်ရှုမြွေသား နှစ်ပိုင်းကို ထုတ်ယူကာ ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို ကျွေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လောဘကြီးသော သတ္တဝါက ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ဖခင်နှင့် လင်းရှင်းဖင်းတို့သည် ညီညီညာညာ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လင်းထျန်းမင်သည် ချက်ချင်းပင် ချဉ်းကပ်ကာ သူတို့ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် ဒီလို တရားဝင်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

လင်းရှင်းဖင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်တွင် ရှိနေပုံရသည်။

သူ၏ဖခင်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ် နှစ်အိတ်နှင့် စာရင်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းထျန်းမင်အား ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအထဲက ဘဏ္ဍာတွေကတော့ လော့ယွင်ဆောင် လုပ်ငန်းအတွက် မိသားစုက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေပဲ။ အရေအတွက်လည်း မနည်းဘူး၊ ဒါကြောင့် သား သေချာဂရုစိုက်ရမယ်!”

“အဖေ၊ စိတ်ချပါ။ သား ဒီဘဏ္ဍာတွေကို ချီရန်ဈေးကွက် ကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပြီး ဆယ့်ငါးယောက်မြောက် အဘိုးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လွှဲပြောင်းပေးပါမယ်”

လင်းထျန်းမင်က ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“အစ်ကို ဆယ့်နှစ် မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်နဲ့ ထျန်းမင်တို့ အတူတူဆိုတော့ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လင်းရှင်းဖင်းကလည်း လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှင်းရုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မျိုးနွယ်စုမြေများကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြေညာလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... အချိန်က ကုန်နေပြီ။ ထွက်ခွာကြရအောင်”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့သုံးဦးနှင့် သားရဲသည် မျိုးနွယ်စု၏ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်မှ ထွက်လာကြသည်။ ထို့နောက် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန် ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး လင်းယုန်သည် သူတို့ကို မြောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းကာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နှစ်ရက်ပင် မပြည့်မီ သူတို့သည် ရွှေဦးချိုတောင်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ညအိပ်ပြီး ခဏနားပြီးနောက် လင်းရှင်းရုန်သည် ထိုနှစ်ဦး မြောက်ဘက်ကောင်းကင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဂူအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် ကျန်သူများသည် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့ပတ်လည်ရှိ တောင်များနှင့် မြစ်များ၏ လေတိုက်ခတ်သံကို ခံစားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။

သူသည် ချီရန်ဈေးကွက်သို့ ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း အကြိမ်များစွာ ခရီးသွားခဲ့ပြီး အန္တရာယ်နှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးသော်လည်း လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို မလျှော့ချရဲပေ။

သူသည် မြေပုံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး ဒီခရီးက ရှည်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အလှည့်ကျ သတိထားသင့်တယ်”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လင်းရှင်းဖင်းက သဘောတူကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက အလေးအနက်ထားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ချီရန်ဈေးကွက်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုကနေ မထွက်ခွာခင် သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီး စုဆောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းရမယ့် ဟန်ယန်တောင်တန်း ဟာ လုံးဝ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သတိထားတာက ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ဘူး”

“မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရမ်းစိတ်ပူစရာတော့ မလိုပါဘူး။ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုကိုတော့ ဘယ်သူကမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ရန်စမှာ မဟုတ်ဘူး”

လင်းထျန်းမင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါတော့ မှန်တယ်”

ဝေပြည်နယ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ အတွင်းတွင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားစွာ ရပ်တည်သည်။ အသက်နှင့် သေခြင်း ရန်ငြိုးမရှိပါက မည်သူမျှ သူတို့ကို ရန်စမည်မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဦးသား ပြုံးစလိုက်ကြပြီး ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မြောက်ဘက်သို့ မြန်နှုန်းမြင့်စွာ ပျံသန်းနေကြသည်။

အချိန်သည် မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်...

ဟန်ယန်တောင်တန်း နှင့် လော့ယန်တောင်တန်း တို့၏ နယ်နိမိတ်တွင် တည်ရှိသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည့် လျှိုမြောင်တစ်ခုတွင်။

ယခု ညနေစောင်းအချိန်ဖြစ်ပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သစ်တောထူထပ်သော လျှိုမြောင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ နတ်အသိစိတ် ဖြင့် ထိုနေရာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး ဒီမှာပဲ တစ်ညအိပ်နားပြီး မနက်ဖြန် ခရီးဆက်ကြရအောင်”

“ကောင်းပြီ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခရီးသွားလာပြီးနောက် ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းပင်ပန်းနေပြီ။ ဒါ့အပြင် ချီရန်ဈေးကွက် ကလည်း ဝေးသေးတော့ တစ်ညလုံး ခရီးသွားလည်း မကြာခင် ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာပဲ တစ်ညအိပ်နားကြရအောင်”

လင်းရှင်းဖင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်သည် မြေနတ်ဆိုးဓား ကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ဂူတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ထွင်းလိုက်သည်။

အယောင်ဆောင်ခြင်းပညာ အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထူထောင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ထိုင်လိုက်ပြီး တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ကြီးမားသော လည်ပတ်မှု တစ်ခု မပြီးဆုံးမီတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဆူညံသံတစ်ခု ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်လာပြီး လျှိုမြောင်တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဂူဝင်ပေါက်သို့ သွားကာ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို သတိထား၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခုအခါ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး ညသည် သိပ်သည်းသော မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အခြေအနေကို ခွဲခြားရခက်သည်။ လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ နတ်အသိစိတ်ကို အသုံးပြုရန် မရဲတော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အာရုံခံမိမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ ငါးရောင်ခြည်မျက်လုံး ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝေးကွာသောနေရာရှိ အလင်းရောင်စုနှစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ တောင်ထိပ်နှစ်ခုပေါ်တွင် အကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နေပုံစံပါသော ရွှေရောင် တုံလင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုဝတ်စုံသည် လီရှောင်ယွမ်၏ ဝတ်စုံနှင့် အတိအကျတူညီပြီး သူသည် ကျန့်ရန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ကျန်အကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောက်ပနေသော ရွှေရောင်မှန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူက ဥပဒေအမိန့်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ ငွေဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကျန့်ရန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန့်ရန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူသည် စိတ်မပူပန်ဘဲ နေလိုက်သည်။ သူသည် သေးငယ်သော ထီးတစ်ချောင်းကို အမြန်ထုတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

အလင်းတန်းသည် ထီးကို ထိမှန်ပြီး ကြီးမားသော ဆူညံသံဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ကျန့်ရန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ၏ ခြေထောက်များအောက်တွင် မြေကြီးသည် ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး ဇန် အနည်းငယ် ကျယ်သော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျန့်ရန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် ဓားချက် ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရေအတွက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်စပြုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမှ မီးပွားများ လွင့်စင်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းများအထိ အလင်းရောင်ပေးကာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုးခြိမ်းသံများ ကြားရပြီး မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှ လှိုင်းနှုန်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ရွှေအူတိုင်အဆင့် အကြီးအကဲများ အနည်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ရွှေအူတိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် ပထမဆုံးအကြိမ် တစ်ဦးချင်းတိုက်ခိုက်မှု ကို ကြည့်ရှုရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် သူ့အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရန်ပင် မရဲဘဲ သူ၏မျက်လုံးများကို ဝေးကွာသော တိုက်ပွဲတွင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုရွှေအူတိုင်အဆင့် အကြီးအကဲနှစ်ဦး ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ရှိမရှိလည်း သူ မသိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ရှိနေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အကယ်၍ အကြီးအကဲများက ပြဿနာရှာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များသည် ၎င်းကို လုံးဝ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မမြင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထိုနှစ်ဦး အမြန်ထွက်ခွာသွားရန် ဆုတောင်းရုံသာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုအပြီးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အကြီးအကဲသည် ကျန့်ရန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူအား ဒေါသတကြီးနှင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ချန်ကျင်းထျန်း၊ လျှို့ဝှက်လပြည့်အမိန့်ပြား တစ်ခုအတွက် ကျွန်တော်နဲ့ တကယ်ပဲ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ရန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အသံတွင် ပြတ်သားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးဂူး ဘာလို့ အချိန်ဆွဲနေရမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ လျှို့ဝှက်လပြည့်အမိန့်ပြားကို နာခံစွာ ပေးအပ်လိုက်ရင် ငါ မင်းကို ထွက်သွားခွင့် ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းအတွက် အဆင်မပြေနိုင်ဘူး”

ချန်ကျင်းထျန်း၏ ခိုင်မာသောသဘောထားကို မြင်သောအခါ ဂူးအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင် အစင်းကြောင်းပါသော ပုတီးလုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချန်ကျင်းထျန်းဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်လိုက်သည်။

ချန်ကျင်းထျန်း၏ အမူအရာသည် အလွန်ပင် ခါးသီးသွားခဲ့ပြီး သူသည် ထီးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

မီးခိုးရောင်ပုတီးလုံးသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ ဂူး အမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူသည် အခြားအလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ကျင်းထျန်းသည် ဂူး အမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ခုန်ချလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည့် ကျင့်ကြံသူကို ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် မြေပြင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ညသည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရွှေအူတိုင်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။