အဖေနှင့်သားရင်းနှီးမှု(၃)

ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းထျန်းမင်သည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ရင်းနှီးသော တောင်တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရလိုက်သည်။

လဝက်ကြာအောင် သူတစ်ဦးတည်း ခရီးသွားခဲ့ရပြီး သူ၏နတ်စွမ်းအားက အလွန်အမင်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့သည်။ လင်းရှီလု မရှိဘဲ အလှည့်ကျ စောင့်ကြည့်သူမရှိသည့်အတွက် ရုတ်တရက် အခက်အခဲများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်ကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပျံသန်းရန် သူ မရဲပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ခရီးစဉ်က အတော်လေး ချောမွေ့ခဲ့သည်။ လာစဉ်က ခရီးထက် ပိုမိုနှေးကွေးသော်လည်း သူသည် ရွှေဦးချိုတောင်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ရွှေဦးချိုတောင်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဤဧရိယာသည် လော့ယွင်တောင်တန်းနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး အများအားဖြင့် လင်းမိသားစုက ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်သည် ရွှေဦးချိုတောင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဆင်းသက်ပြီး လင်းထျန်းမင်သည် ၎င်း၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။

ရွှေဦးချိုတောင်ကို ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ယူထားသော လင်းရှင်းယုံသည် သူ့ကိုမြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေးလသာကြာသေးပြီး သူပြန်လာခြင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်းထျန်းမင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ဟန်တူသောကြောင့် လင်းရှင်းယုံက ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

ခေတ္တစကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ဖခင်အကြောင်းကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခဲ့သည်။

လင်းရှင်းယုံသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် မင်းရဲ့ဖခင်က ဒီအချိန်အထိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။ မင်းလည်း ခရီးပန်းလာပြီဆိုတော့ ဒီည အနားယူလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ သူ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ အရေးတကြီး ကိစ္စမရှိရင် မနက်ဖြန်ကျမှ ပြောလို့ရတာပေါ့”

လင်းထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခု ရွှေဦးချိုတောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မျိုးနွယ်စုနယ်မြေနှင့် မဝေးတော့ဘဲ အန္တရာယ်ကင်းသော ဇုန်မှ ထွက်မြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ အလျင်လိုစရာမလိုတော့ပေ။ သူသည် တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေသောကြောင့် တစ်ညတာ အနားယူခြင်းက သင့်လျော်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဦးလေးရဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်း ဒီနေ့ အနားယူလိုက်ပါမယ်”

လင်းထျန်းမင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှင်းယုံသည် လင်းထျန်းမင်ကို ရွှေဦးချိုတောင်၏ အတွင်းဘက်သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှင်းရုန် လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံနေသော ဂူအိမ်တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လင်းရှင်းယုံသည် ဥပဒေအမိန့်တော်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး လင်းရှင်းရုန်၏ ဂူအိမ်တော်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းထျန်းမင်အား ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်လိုက်တော့။ ငါ့မှာ လုပ်စရာတာဝန်တွေ ရှိသေးလို့ ကြာကြာမနေတော့ဘူး”

“ဦးလေးရဲ့ အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ပါ၊ နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

လင်းထျန်းမင်သည် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဟန်ဖြင့်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းရှင်းယုံ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် သူ့ဖခင်၏ ဂူအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် တင်းမာမှုများကို ဖြေလျှော့ကာ အိပ်ရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်နေ့ နံနက်တွင်…

လင်းထျန်းမင်က သူ့မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအားလုံး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုယ်လက်ဆန့်တန်းပြီးနောက် ထကာ အခန်းထဲမှ ထွက်၍ ခြံဝင်းငယ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ဖခင်သည် လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံနေရာမှ ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် သောက်လျက် သူ့ကို စောင့်နေပုံရသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ချက်ချင်းပင် ချဉ်းကပ်သွားပြီး “အဖေ့ကို သားက လေးစားစွာ အရိုအသေပြုပါတယ်” ဟု အလေးအနက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လင်းရှင်းရုန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး “ထိုင်ပါ မင်းရဲ့ခရီးက ချောမွေ့ရဲ့လား” ဟု လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှင်းရုန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် စိတ်

ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ့ကို ပြန်ဖြေရမယ်ဆိုရင် ခရီးက အတော်လေး ချောမွေ့ပါတယ်”

“ဟွန်း… မိသားစု ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်ပဲ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေကို ပြန်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လဝက်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့လို့လား”

လင်းရှင်းရုန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ဤမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီး သူ့ဖခင်ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်စရာမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့ဖခင်သည် လင်းမိသားစု၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလျှို့ဝှက်ဆုံး အချက်အလက်များကို သိပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို စတင်ပြောပြခဲ့သည်။

လော့ယွင်ဆောင်မှ အောင်မြင်နေသော လုပ်ငန်းအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လင်းရှင်းရုန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ လင်းရှီလုသည် ရွှံ့နွံထဲတွင် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိသောအခါ သူ၏မျက်နှာက စိုးရိမ်မှုဖြင့် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် “မင်းရဲ့ ဆယ့်ငါးယောက်မြောက် အဘိုး အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဆယ့်ငါးယောက်မြောက် အဘိုးက အများကြီး သက်သာနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခဏလေးအတွင်းမှာတော့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာလာမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အပြည့်အဝ သက်သာဖို့အတွက် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ်ကြာအောင် အာရုံစိုက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်”

လင်းထျန်းမင်သည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သောကြောင့် လင်းရှင်းရုန်က နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှင်းရုန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များနှင့် အလျင်အမြန် ပြန်လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

ချီရန်ဈေးကွက်သို့ ခရီးစဉ်ဖြင့် လင်းထျန်းမင်သည် နောက်ထပ်ပံ့ပိုးမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လင်းရှီလုနှင့်အတူ မျိုးနွယ်စုအတွက် ဘဏ္ဍာပစ္စည်းများစွာကို ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့သလို လော့ယွင်ဆောင်၏ လုပ်ငန်းကိုလည်း အလွန်အောင်မြင်စေခဲ့သည်။

ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏သားက ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာများ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာက ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားကြောင့် လင်းရှင်းရုန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဒါက အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ။ မနက်ဖြန် မင်းနဲ့အတူ ငါ ဝါးစိမ်းတောင် ကို ပြန်လိုက်မယ်။ မပြန်တာလည်း အချိန်အတော်ကြာပြီ”

လင်းရှင်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထွက်ကြတာပေါ့”

လင်းထျန်းမင်သည် ပြောဆိုပြီးနောက် သူပြင်ဆင်ထားသော ငွေအပ်ကိုးချောင်းကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှင်းရုန်အား ပေးအပ်လိုက်ပြီး “အဖေ့ ဒီငွေအပ်သိုင်းလက်နက်အစုံက သားရဲ့ အစုရှယ်ယာထဲကပါ။ အဖေက ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာဆိုတော့ ဒီဘဏ္ဍာပစ္စည်းနဲ့ဆို ပိုပြီး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ သားယုံကြည်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်က သူ့ကို သိုင်းလက်နက်တစ်ခု ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းရုန်သည် စိတ်ထိမိသွားသော်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။

ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လင်းထျန်းမင်ကို အများကြီး မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် သူသည် သူ့သား၏ အောင်မြင်မှုများကို မကြာခဏ အားကိုးနေရသည်။

သိုင်းလက်နက်ကို တပ်မက်သော်လည်း သူသည် လက်ယမ်းကာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး “ငါ့မှာ ကျင်းမိသားစုဆီက ရခဲ့တဲ့ သိုင်းလက်နက်တစ်ခု ရှိတယ်။ မျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို ပေးထားတာ။ ဒုတိယအဆင့် အနိမ့်စား အရည်အသွေးပဲ ရှိပေမဲ့ အခုတော့ လုံလောက်ပါတယ်။ မင်း ဒီအစုံကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သိမ်းထားလိုက်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှင်းရုန်က လက်မခံကြောင်းကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ဖခင်က လက်ခံရန် အလွန်မာနကြီးနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ဖခင် ဘေးကင်းရေးအတွက် ထပ်မံစည်းရုံးလိုသေးသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်က ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် “အဖေ သားမှာ သိုင်းလက်နက်နှစ်ခု ရထားတယ်။ နောက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ သောင်းနဂါးနတ်တံခွန် က ဒီငွေအပ်အစုံထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဆယ့်ငါးယောက်မြောက် အဘိုးက ကျွန်တော့်အတွက် ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ် အရည်အသွေးရှိတဲ့ ကောင်းကင်ဂန်ဓား ကို မှာထားပေးလို့ ဒါကို ကျွန်တော် တကယ်မလိုအပ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဖခင် မယူဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် အဘိုးကို ပေးလိုက်တော့မယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှင်းရုန်၏ မျက်နှာက ရဲရဲနီသွားပြီး ငွေအပ်ကိုးချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ကာ ဟန်ဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် “ထားလိုက်ပါတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ အဘိုးက မျိုးနွယ်စုနယ်မြေမှာပဲ နေနေတာ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ သိုင်းလက်နက်မျိုး သူ့မှာ မလိုအပ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မဟာဗျူဟာ အလုပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပွင့်လန်းလာသည်။

သူ၏ဖခင်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု သူထင်မိသည်။ သူ့ကို အလွန်ဂရုစိုက်သော်လည်း အမြဲတမ်း အနေဝေးပြီး တင်းမာနေပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အဘိုးနှင့်ဆိုလျှင်မူ သူ၏ပစ္စည်းများကို အားကိုးနေရသည်ကို လုံးဝမများပါဘူးဟု မခံစားရသလို ရှက်ရွံ့မှုလည်း မရှိပေ။

လင်းထျန်းမင်၏ ကလေးဆန်သော အပြုံးကို မြင်သောအခါ လင်းရှင်းရုန်က “မင်း ကလေးလေး ဘာရယ်နေတာလဲ” ဟု ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သည်။

“အဲ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...”

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏အမူအရာကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲကာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

“ဟွန်း...”

လင်းရှင်းရုန်သည် ပေတစ်ပေခန့်ရှည်သော ငွေအပ်ကိုးချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ချစ်ခင်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

သူ့ဘေးတွင်ရှိသော လင်းထျန်းမင်သည် သူ့ဖခင်၏ သိုင်းလက်နက်အပေါ် ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး “အဖေ ဒီငွေအပ်သိုင်းလက်နက်အစုံကို နာမည်မပေးရသေးပါဘူး။ ဘာလို့ နာမည်မပေးတာလဲ” ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

သူပြောဆိုပြီးသည်နှင့် လင်းရှင်းရုန်က တွေးတောနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အကြံတစ်ခု ရလာပုံရသည်။

“ဒီသိုင်းလက်နက်က ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်ဖို့ အသုံးပြုတာဖြစ်ပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်တယ်။ အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး။ ဒါ့ကြောင့် အရိပ်မဲ့အပ် လို့ ခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”

ဂူထုန်က သူတို့ကို ဘယ်လိုရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သတိရမိသည်။ သူသည် လုံးဝတုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ လင်းရှီလု၏ အစွမ်းထက်သော နတ်စွမ်းအားကြောင့် တစ်လှမ်းစောပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပါက အရေးပါသောအချိန်တွင် သူ့ကို တွန်းထုတ်မပေးခဲ့လျှင် သူသည် အသက်ဆုံးရှုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်။

ဤအရာကို တွေးတောရင်း လင်းထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “အရိပ်မဲ့အပ်... တကယ်ပဲ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား... ဒါဆို အဲဒီနာမည်ပဲပေါ့”

“အရိပ်မဲ့အပ် လို့ ခေါ်မယ်”

လင်းရှင်းရုန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းလက်နက်၏ နာမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ့သားသည် အပြုံးများ ဖလှယ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောဆိုကြသည်။

ဖခင်နှင့်သားသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို အလွန်နှစ်သက်ကြပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ဤသို့ နှစ်ဦးသား ထိုင်၍ စကားပြောဆိုကြခြင်းမှာ ရှားပါးသော်လည်း သူတို့၏ တွေ့ဆုံမှုများ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုတင်းကျပ်လာပုံရသည်။

ယခုဆိုလျှင် သူတို့သည် ဟာသပင် ပြောနိုင်ကြပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နာရီဝက်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှင်းရုန်သည် ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် လင်းထျန်းမင်နှင့်အတူ ဝါးစိမ်းတောင်သို့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာရှိ ကိစ္စများကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

“အဖေ ဒီကျိုးရှင်းအသီးက အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ်။ မြည်းကြည့်ပါဦး”

လင်းထျန်းမင်က ရှင်းရုံကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးရှင်းအသီးနှစ်လုံးကို သူ၏လက်ထဲတွင် ဖမ်းမိသွားသည်။

လင်းရှင်းရုန်သည် ဟန်မလုပ်တော့ဘဲ ကျိုးရှင်းအသီးများကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ဖခင် ဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

နောက်နေ့ နံနက်တွင်...

မနက်ခင်းအလင်းရောင်သည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ပေါ်သို့ တောက်ပလာသောအခါ ရွှေပန်းပင်၏ အရွက်များလည်း လေတိုက်နှုန်းဖြင့် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ငြိမ်းချမ်းသော ရွှေဦးချိုတောင်အတွင်း၌ လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖေသည် တောင်တံခါးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိပေ။

ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်၍ သူတို့သည် တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ဝါးစိမ်းတောင်ဆီသို့ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော မှိန်ဖျော့ဖျော့အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။