အခန်း (၅)

ထန်ဝူလင်းကျောင်းကနေပြန်လာပေမဲ့သူတကယ်တော့ပျော်မနေပါဘူး။သူက သာမန်မိသားစုမှာကြီးပျင်းလာတာပါပျော်ရွင်မှုအပြည့်နဲ့ပါ။ သူမိဘတွေကလည်းသူ့ကိုအရမ်းချစ်ကြတယ်။သူအမှားလုပ်မိရင်တောင် သေချာသွန်သင်လေ့ရှိတယ်။ ဘာဖစ်ဖစ်ဒီနေ့ကတော့သူအခက်အခဲဆိုတာနဲ့ပထမဆုံးရင်ဆိုင်ရတဲ့နေပဲဖစ်ပါတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဥ်ကငွေပြာမျက်ဖစ်နေလို့ပါ အခြားကျောင်းသားတွေကလှောင်ရုံသာမက ဆရာမကတောင်သူ့က်ိုကောင်းကောင်းမဆက်ဆံဘူး။ဒီနေ့နေ့လည်တုန်းကသင်ပေးတဲ့ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမယ်ဆိုတာကတော့စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။

“အ့လောက်တောင်ငါ့သိုင်းဝိညာဥ်ကဆိုးနေလို့လား”

ထန်ဝူလင်းတစ်ယောက်ထဲစိတ်ဓာတ်ကျပီးတွေးနေမိတယ်

“ငါ့သိူင်းဝိညာဥ်ကမကောင်းရင်တောင်ငါ ဝိညာဥ်မာစတာတစ်ယောက်ဖစ်ကိုဖစ်ရမယ်။ အဖေပြောဖူးတယ် အောင်မြင်ဖို့က ကံက 1% ကြိုးစားမှူက99%တဲ့ငါရဲ့သိုင်းဝိညာဥ်ကမကောင်းရင်တောင်ငါပိုကြိုးစားရမယ်။ ဒါနဲ့ငါဘာလို့အမြဲတမ်းဗိုက်စာနေရတာလဲ”ထန်ဝူလင်းသူ့ဟာသူစဥ်းစားလို့မရဖစ်နေတယ်။နေ့လည်ကလည်းကျောင်းကကျွေးတဲ့ဘူဖေးနေ့လည်စာကိုလည်းလူကြီးတွေထက်တောင်ပိုစားခဲ့သေးတယ်။ ကျောင်းသားတွေကတောင် အစားသောက်အိတ်ကြီးလို့ပြောင်ကြသေးတယ်။နေ့လည်ကစားထားဆိုရင်အများကြီးပါခုမှကျောင်းဆင်းရုံပဲရှိသေးတယ် ဗိုက်ကအရမ်းဆာနေပြီ။ အိမ်ကိုပြန်ပြီးတစ်ခုခုစားဖို့သူဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။သူလမ်းလျောက်နေတုန်းစိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုတွေ့သွားတယ်။

ကောင်မလေးတစ်ယောက် လမ်းဘေးမှာထိုင်နေတယ်။အရပ်က သူ့ထက်ခေါင်းတစ်လုံးလောက်ပုပြီး ငွေရောင်ဆံပင်လေးနဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ကောင်မလေးကခေါင်းမော့လာပြီး ပြန်ငုံ့သွားတယ်

သူမကညစ်နွမ်းနေတဲ့အကျီအဝတ်စားတွေဝတ်ထားပြီးမျက်နာမှာလည်းပေတူးနေတယ်။ဒါပေမဲ့သူမှာ ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ပန်းရောင်မျက်လုံးတစ်စုံရှိတယ်။ထန်ဝူလင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကလဘ်ယအရမ်းလှတယ်။ သူလိုမျက်လုံးတွေလှတဲ့ကောင်မလေးကိုနည်းနည်းလေးစိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

အ့ချိန်မှာပဲ လူရမ်းကားနှစ်ယောက်က ကောင်မလေးကိုဝိုင်းလိုက်ပြီး” မင်းမိဘတွေဘယ်မှာလဲ” ကောင်မလေးကသူတို့ကိုမကြည့်ပဲခေါင်းကိုပြန်ငုံ့သွားတယ်။

လူရမ်းကားတွေကတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မျက်စပစ်လိုက်ပြီး “ငွေရောင်ဆံပင်ကအရမ်းရှားတယ် မှောင်ခ်ိုစျေးမှာဆို ဒီဆံပင်တွေ မျက်လုံးတွေက သိပ်တန်ဖိုးရှိမှာ”ဆိုပြီးသူတို့ထဲကတစ်ယောက်ကပြောလိုက်တယ်။အသက်ငယ်တဲ့လူကပဲထပ်ပြီး” ကောင်မလေးမင်းမိဘတွေဘယ်မှာလဲ” ကောင်မလေးကခေါင်းကိုငုံမြဲငုံ့ထားတယ် “ ကောင်မလေးဗိုက်စာနေလား အကိုကြီးကမုန့်တွေဝယ်ကျွေးမယ်လေဘယ်လိုလဲ”ဆိုပြီးထပ်ပြောတယ်။ကောင်မလေးက ခေါင်းခါတယ်။လူငယ်က သူ့လူကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ် အ့ချိန်မှာသူတို့ထိုကောင်မလေးကိုဖမ်းချုပ်လိုက်တယ် ။ အ့ချိန်မှာပဲ

“ အ့တာဘာလုပ်တာလဲဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ” ဟီးရိုးကြီးထန်ဝူလင်းပေါ်လာတယ်။ကလေးသံလေးဆိုတော့ လူငယ်နဲ့သူ့လူလည်းကြောင်သွားတယ်လူငယ်ကဘေးပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ဝူလင်တစ်ယောက်ထဲသူရဲကောင်းလာလုပ်နေတာကိုသဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲ့တာနဲ့ သူ့ခြေထောက်ကိုမြောက်ပြီး ထန်ဝူလင်ကို အားနဲ့ကန်ထည့်လိုက်တယ်။ မင်းကများငါတို့ကိုလာရှုပ်ရဲတယ်ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ ထန်ဝူလင်းလွင့်သွားတယ်။နှစ်မီတာလောက်လွင့်သွားတာပါ။ ခဗျားတို့ကလူဆိုးတွေပဲ”ဆိုပြီး ထန်ဝူလင်းမြေကြီးကနေကုန်းထကာအော်လိုက်တယ်။သူ့လက်ကနေလဲ အလင်းရောင်တွေနဲ့အတူငွေပြာမြက်ပင်တစ်ပင်ထွက်လာတယ်။လူဆိုးကလည်းဓားထုတ်လိုက်ပြီး”မသေချင်ရင်နောက်ဆုတ်လိုက်”။

ထန်ဝူလင်းက “ငါက ဝိညာဥ်မာစတာ လူဆိုးတွေဆိုတာအဆုံးသတ်မကောင်းဘူး။ မင်းတို့ကိုငါမကြောက်ဖူး” ထန်ဝူလင်းချဖို့ပြင်တယ်။စွမ်းအားတွေငွေပြာမြက်ကနေထွက်လာတယ်။ အဆင့်3နဲ့ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး။သူ့မှာဝိညာဥ်ကွင်းလည်းမရှိသေးဘူး။ဘာလို့အခုလို့တိုက်ခိုက်ဖို့ရွေးတာလဲဆိုတာတော့အ့လိုတိုက်ခိုက်မှပဲသူ့ဝိညာဥ်စွမ်းအားအဆင့်တွေကတိုးလာမှမလို့ပါ။

အသက်ငယ်တဲ့လူဆိုးကြောင်သွားတယ်။

ပုံမှန်ကလေးဆိုရင်တော့သူတို့ဂရုစိုက်စရာမလိုပါဘူး။ အခုဟာက အ့ခုလိုဝိညာဥ်စွမ်းအားပိုင်ထားတဲ့ကလေးကျတော့အစိုးရကအထူးဂရုစိုက်တယ်။ပြီးတော့မှတ်တမ်းလည်းတင်ထားတယ်။ ဒီကလေးတွေတစ်ခုခုဖစ်သွားရင် အစိုးရရော ဝိညာဥ်စေတီတော်ကပါ ရှာဖွေစစ်ဆေးမှုတွေပြုလိုက်လာနိုင်တယ်။

သူတို့ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်အ့တာနဲ့ လူရမ်းကားခေါင်းဆောင်က ကလေးမလေးကိုလွတ်ချပြီး သူ့အဖော်နဲ့အဝေးကိုထွက်ပြေးသွားတယ်။

ထန်ဝူလင်းလည်းကလေးမလေးစီပြေးသွားပြီး “မကြောက်ပါနဲ့ငါမင်းကိုဘာမှမလုပ်ပါဘူး မင်းကိုကယ်လိုက်တာ ငါမင်းကိုကာကွယ်ပေးမယ်”

ကလေးမက ခေါင်းမော့လာပြီးတော့ငိုတော့တယ်။

ထန်ဝူလင်းက “မငိုနဲ့မငိုနဲ့ငါလူဆိူးတွေကိုမောင်းထုတ်လိုက်ပြီ ငါကထန်ဝူလင်း မင်းနာမည်ကဘယ်လိုခေါ်လဲ”လို့မေးတော့ကလေးမလေးကကြောင်ကြည့်နေပြီးတော့ “ငါ့နာမည်က နာအယ်”