အခန်း (၇)
Vol. 1 Ch. 7
သူ့စိတ်အာရုံတွေကိုငွေပြာမြက်ကမ္ဘာထဲမှာနှစ်ထားတဲ့အချိန်မှာ သူအသံတွေအများကြီးကြားနေရတယ်။မပြတ်မသားနဲ့ နေရာပေါင်းစုံကပါ။ငွေပြာမြက်ကနူးညံ့တယ် သန်မာတယ် အ့တာက ပေါပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်10သန်းလောက်ကတည်းကတည်ရှိနေတာဖစ်တယ်။
စွမ်းအားကြီးတဲ့သားရဲတွေကမျိုးတုန်းခါနီးနေပေမဲ့ ငွေပြာမြက်ကတော့ နေရာတိုင်းမှာရှိနေတယ်။လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်10သန်းလောက်ကတည်းကအတိုင်းပဲ။
ထန်ဝူလင်းလေထဲကနေ သဘာဝစွမ်းအားတွေကိုစုပ်ယူနေတယ်။ ခန္တာကိုယ်ထဲကိုစုပ်ယူပြီးတော့သူရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေကို တိုးလာစေတယ်။ ခုလိုကျင့်ကြံတာက မမြန်လွန်းမသွက်လွန်းပေးမဲ့သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေကိုတိုးလားစေတာတော့အမှန်ပဲ။တိုးလာတာကတော့ဖြည်းဖြည်းလေးပါ ဒါပေမဲ့အင်အားကတော်တော်ကြီးတယ်။
အချိန်တစ်ခုအကြာမှာ ထန်ဝူလင်း တရားထိုင်ခြင်းကနေနိုးလာသည်။မရေမတွတ်နိုင်တဲ့ ငွေပြာမြက်တွေရစ်ပတ်ထားသလိုသူ့ခန္ဓာကိုယ်ကအေးစက်ပြီးသက်တောင့်သက်သာရှိနေတယ်။
ဒါပေမယ့်သူ့အဖေကမျက်နာချင်းဆိုင်မှ ထိုင်နေတာကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါသူကလန့်သွားတယ်။
“အဖေဘာလို့အစောကြီးအိမ်ပြန်လာတာလဲ” ထန်ဝူလင်း ကအံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။
ထန်ကျီရမ် ကပြုံးပြီး “ငါအစောကြီးပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ညဉ့်နက်နေပီ။မင်းတရားထိုင်တာကိုငါသိတယ်။အနီရောင်ကုန်းမြင့်အကယ်ဒမီရဲ့ပညာတွေကတော်တော်ကောင်းပုံရတယ်။
ထန်ဝူလင်း ကစိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ပြန်ဖြေတယ် “ဟုတ်တယ်။ကျနော့်ရဲ့ ခန္တာကိုယ်ထဲကိုသေးငယ်တဲ့စွမ်းအားတွေအများကြီး ၀ င်လာသလိုပဲ။ နောက်ပြီးကျနော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေမြင့်တက်လာတယ်။ဒါကတရားထိုင်လို့လို့ပြောလို့ရ နိုင်လား။ “
ထန်ကျီရမ် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာထန်ဝူလင်းက တရားထိုင်ခြင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကိုနားလည်သွားတာလား။
ငါ့သားရဲ့နားလည်နိုင်စွမ်းကတော်တော်လေးကောင်းနေပုံရတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ တရားထိုင်နည်းကိုငါ့သားတတ်သွားပြီ။”
ထန်ကျီရမ်ကသူ့သားအပေါ်ချီးကျူးစကားတွေအမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကကလေးတစ်ယောက်ရဲ့တိုးတက်မှုကိုမြင်တဲ့အခါချီးကျူးရမယ်။ကလေးတွေအတွက်ယုံကြည်မှုသည်အရေးကြီးဆုံးအရာဖြစ်သည်။
ထန်ဝူလင်းကသူ့အဖေသူ့ကိုချီးကျူးတဲ့အခါတိုင်းဘဝင်မမြင့်။ သို့သော် ထန်ဝူလင်းဘာမှမပြောမီထန်ကျီရမ် ကတည်ကြည်လေးနက်စွာ
“သား၊ ငါမင်းကိုမေးစရာတစ်ခုရှိတယ်”
ထန်ဝူလင်းကသူ့အဖေကိုဒီလိုပြောတာကိုသိပ်မတွေ့ရတတ်တဲ့အတွက်ချက်ချင်းပဲအာရုံစိုက်လိုက်တယ်။
“ဘာကိစ္စလဲဖေဖေကျနော် တစ်ခုခုအမှားလုပ်ခဲ့လို့လား သား လူဆိုးတွေကိုတိုက်ခိုက်ရင်ရဲရင့်ရမည်ဟုအဖေပြောခဲ့တယ် ကျောင်းမှာကျနော့်ရဲ့ငွေပြာမြက် ကိုလှောင်ပြောင်တဲ့အခြားကျောင်းသားတွေကိုကျနော်မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။သည်းခံခဲ့ပါတယ်”
ထန်ကျီရမ် က
“သတ္တိရှိတာကပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့်သတ္တိရှိဖို့အပြင်လိမ္မာဖို့လည်းလိုတယ်။ မင်းမှာအခြားသူတွေကိုကယ်တင်ဖို့လုံလောက်တဲ့စွမ်းအားမရှိဘူးဆိုတာသိတဲ့အခါမင်းရှေ့ကိုအမြန်ပြေးမယ့်အစားအခြားသူတွေရဲ့အကူအညီကိုရအောင်ရှာရမယ်။ သူတို့ကမင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပြသတာကိုသူတို့မကြောက်ဘူးဆိုရင်မင်းအတွက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခြေအနေတစ်ခုဖစ်သွားလိမ့်မယ်။ “
ထန်ဝူလင်း ကစဉ်းစားလိုက်ပြီးခေါင်းကိုငုံပြီး
“ကျနော်မှားပါတယ်”
အ့အချိန်တွင် ထန်ကျီရမ်ရဲ့အပြုံးကပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး “အမှားကိုအမှန်အတိုင်းသိတဲ့အခါသူ့အမှားကို ၀ န်ခံလိုစိတ်ရှိရမယ်။ ဒီလိုနောက်မလုပ်မိစေနဲ့”ဆိုပြီးဆုံးမတယ်
“ဟုတ်” ထန်ဝူလင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ထန်ဝူလင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ ဒါဆိုကောင်းပြီ။ နောက်တစ်ခုပြောရအောင် “
ထန်ဝူလင်း က “နောက်ထပ်ကိစ္စရှိသေးတာလား” ဟုအံ့သြစွာမေးလိုက်သည်။
ထန်ဝူလင်းကနာအယ်ကိုယခုမှသတိရလိုက်ရပြီး “ နာအယ် သူ့မိသားစုကိုရှာတွေ့လား “
ထန်ကျီရမ်က
”မင်းရဲ့အမေကသူ့ကိုစစ်ဆေးဖို့အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကိုခေါ်ခဲ့ပေမယ့်သူ့မိသားစုသတင်းကိုရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး”
ထန်ဝူလင်း က “ဒါဆိုသူမကိုဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” ဟုမေးလိုက်သည်။
ထန်ကျီရမ် က
” မင်းအဖေကိုပြော မင်းဘာလုပ်ချင်လဲ?”
ထန်ဝူလင်း က စဉ်းစားပြီး “သူ့ကိုသားတို့နဲ့အတူနေခွင့်ပြုရင်ကော။ အ့လိုအဆင်ပြေရဲ့လား? “
ထန်ကျီရမ်ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါတို့အိမ်မှာနေတာလား အဖေနဲ့အမေကကလေးနှစ်ယောက်ကိုဘယ်လိုမှမပြုစုနိုင်ဘူး”
ထန်ဝူလင်း က
” ကျနော်သူမကိုဂရုစိုက်နိုင်တယ်။ကျနော် သူ့ကိုကျောင်းပြီးတာနဲ့စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တယ် “
ထန်ကျီရမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး
“ ဒါဆိုကောင်းပြီ။ ငါတို့အရင်ထမင်းသွားစားရအောင်။ “
ဧည့်ခန်းထဲသို့ ၀ င်လာသောအခါ ထန်ဝူလင်း သည်နူးညံ့သောအသွင်အပြင်ဖြင့် နာအယ် ထိုင်နေတာကိုမြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်။
လန်ယွဲ့က ” ငါတို့မှတ်တမ်းမှာမတွေ့ဘူး။ ငါတို့ကသူမကိုမိဘမဲ့ဂေဟာကိုပို့ရအောင်”။ထန်ဝူလင်းကနာအယ်ရှေ့မှာရပ်လိုက်ပြီး”မရဘူးသူ့ကိုဒီမှာနေခွင့်ပေးရမယ်”
အမေဖြစ်သူက ”ငါတို့သူမကိုဒီမှာနေခွင့်မပေးနိုင်ဘူး ငါတို့အနာဂတ်မှာကြပ်တည်းလာလိမ့်မယ်”
နာအယ် ကခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ထန်ဝူလင်း ကိုကြက်သေစွာကြည့်ေနသည်။ ထန်ဝူလင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်သည်ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်သလိုအရပ်ရှည်သော်လည်း နာအယ် ကသူမအားကာကွယ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါသူမမျက်ရည်ကျလာသည်။
လန်ယွဲ့ က” လင်းလင်း၊ မင်းဆန္ဒအတိုင်းလုပ်လို့မရဘူး၊ သူမဒီမှာနေချင်လား၊ မိဘမဲ့ဂေဟာကိုသွားချင်လား နာအယ်ကိုမေးရမယ်။ “
ထန်ဝူလင်းကချက်ချင်းလှည့်ကာ နာအယ် ကိုကြည့်လိုက်သည်။
“နာအယ် မင်းငါတို့နဲ့ဘာလို့မနေတာလဲ။ ငါ့အမေကတကယ်ကိုအစားအစာကောင်းကောင်းချက်တတ်တာ၊ ငါ့အဖေကလည်းအရမ်းသဘောကောင်းတယ်။ နင်ကငါနဲ့အတူနေနိုင်တယ်၊ ငါနင့်ကိုသေချာကာကွယ်မယ်။ ငါညီမလေးတစ်ယောက်အမြဲလိုချင်ခဲ့တာ။ နင်ငါ့ညီမအဖြစ်နေလို့ရတယ် “
“အင်း” မမျှော်လင့်ဘဲ နာအယ် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။
“ရေး။ ကောင်းတယ်၊ အခုငါ့မှာညီမလေးတစ်ယောက်ရှိပြီ “ ထန်ဝူလင်းပျော်ရွှင်စွာခုန်ပေါက်လိုက်သည်။
ဒီနေ့အတွက်ထမင်းများပိုချက်ခဲ့သော်လည်း
အစားသူကြီးနှစ် ဦးအတွက်မလုံလောက်ပါ။နောက်နေ့အတွက်ချက်ထားသည်များကိုပင် စားပစ်လိုက်ကြတယ်။ ထန်ဝူလင်းရဲ့အစားစားနှုန်းက မြင့်တက်လာရုံသာမကကလေးမလေးကလည်းတော်တော်စားနိုင်သည်
အိမ်တွင်အခန်းနှစ်ခန်းသာရှိသည်၊ ထန်ဝူလင်းရဲ့အခန်းကို အလယ်မှကန့်လိုက်ပြီး နာအယ်အတွက်အခန်းဖွဲ့ပေးလိုက်သည်။
နာအယ်လည်းအလွန်ပင်ပန်းလာကာ တန်းအိပ်ပျော်သွားသည်။
“အဖေ သားတရားထိုင်တော့မယ်” ထန်ဝူလင်း ဝိညာဥ်မာစတာ တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်သည်။ သူသည်ယခုထက်ပိုပြီးအစွမ်းထက်လာရန်အကြောင်းပြချက်ရှိလာပြီ။ အခုသူ့မှာအကာအကွယ်ပေးရမယ့် ညီမငယ်တစ်ယောက်ရှိလာပြီ။