အခန်း (၉)

“ဝင်လာခဲ့ပါ” မန်ထျန်းက ထန်ဝူလင်း ကိုပြောတယ်။

“ ဟုတ်”

ထန်ဝူလင်း အလုပ်ရုံထဲကရှုပ်ထွေးနေသောခန်းမထဲသို့ လိုက်သွားသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိသတ္ထုအစိတ်အပိုင်းအားလုံးသည် ထန်ဝူလင်း သတိမပြုနိုင်လောက်အောင်ပြည့်နှက်နေတယ်။ အများစုကဝိညာဉ်စက်များအတွက်အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်တယ်။

မန်ထျန်သည် ထန်ဝူလင်း ကိုအတွင်းခန်းတစ်ခုသို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းအတွင်းတွင်ဲစာပွဲ တစ်ခုရှိသည်။

မန်ထျန် ရပ်ပြီး ထန်ဝူလင်း ကိုမျက်နှာလှည့်လိုက်တယ်။ “ပန်းပဲဆိုတာဘာလဲသိလား။ “

ထန်ဝူလင်း ကခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

မန်ထျန် ကဘာမှမပြောဘဲ “အမှန်တော့ငါမင်းကိုအစကတည်းကမင်းကိုလက်မခံချင်ခဲ့ဘူး။ မင်းကအရမ်းငယ်သေးတယ်၊ ပန်းပဲလုပ်ဖို့လုံးဝမထိုက်တန်ဘူး။ ဒါပေမယ့်မင်းအဖေကြောင့် မင်းကိုအခွင့်အရေးပေးဖို့ငါဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ မင်းကိုလက်ခံနိုင်စရာမတွေ့ဘူးဆိုရင်မင်းထွက်သွားရမယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်လာရင်ဒီနေရာမှာမငိုနဲ့ နားလည်လား။

“ကျနော် မငိုပါဘူး ဦး လေး မန်ထျန်”ထန်ဝူလင်းကခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါကဒီနေ့အတွက်မင်းရဲ့အလုပ်ပဲ” မန်ထျန် ကသူဘက်ကိုညွှန်ပြရင်းပြောတယ်။

ဘေးဘက်တွင်မီတာဝက်ခန့်မြင့်သောသတ္တုစားပွဲတစ်ခုရှိနေသည်။ စားပွဲ၏ထိပ်တွင်သတ္တုတစ်ခု ရှိပြီး အောက်တွင်၎င်းသည်ဝိညာဉ်စက်မျက်နှာပြင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

မန်ထျန် သည်ဘေးမှသတ္တုတူနှစ်ချောင်းကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး၎င်းတို့အား ထန်ဝူလင်းစီ သို့ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီသတ္တုတုံးကိုမင်းမြင်လား။ ဒီသံတူကိုသုံးပြီးအကြိမ်တစ်ထောင်ရိုက်ပါ။ ဖန်သားပြင်မှာလုံလောက်တဲ့အားနဲ့ရိုက်တဲ့ အရေအတွက်ကိုပြလိမ့်မယ်။အ့လိုရိုက်နိုင်ဖို့မင်းရဲ့ ခွန်အားအားလုံးလိုအပ်လိမ့်မယ်။ မင်းဒီအလုပ်ကိုပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရင်မင်းကိုပန်းပဲကဘာလဲဆိုတာငါပြောမယ်။ မင်းမပြီးဘူးဆိုရင်မနက်ဖြန်မင်းဒီကိုလာစရာမလိုဘူး “

ပြောပြီးသည်နှင့်လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။

သံတူလက်ကိုင်သည်တစ်ပေခွဲခန့်ရှည်ပြီးအချင်းဆယ်စင်တီမီတာရှိသည်။ တစ် ခု လျှင်ငါးကီလိုဂရမ်ခန့်အလေးချိန်ရှိသည်။ ခြောက်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ် ဦး အတွက်ဒီတူတွေကိုသူံပြီး အကြိမ်တစ်ထောင်ထုရိုက်ရန်ဒါကလုံး ၀ မလွယ်ပါ။ထန်ဝူလင်း သည်သံတူကိုခါးသီးသောအမူအရာဖြင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မန်ထျန်း ထံမှတူကိုယူလိုက်သောအခါအရမ်းမလေးတာကိုသိလိုက်ရတော့အံ့သြသွားသည်။

အခေါင်းပေါက်ပါတာလား။ ဦး လေး မန်ထျန် သည်အပြင်ဘက်တွင်အလွန်ရက်စက်ပုံရသော်လည်း သူသည်အလွန်ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။

ထန်ဝူလင်းနားလည်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီးသူ့ညာလက်ကသံတူနဲ့အစိုင်အခဲသတ္ထုကိုထုပစ်လိုက်သည်။ဘန်း! သတ္ထုသံဆူညံသွားပြီးခုန်သွားသည်။ အောက်မှာရှိတဲ့ဝိညာဉ်မျက်နာပြင်တွင် နံပါတ် ၁ ကိုပြသလာသည်။”သိပ်မခက်ပါဘူး”

သူကဘယ်ဘက်လက်ကတူကိုမြှောက်လိုက်ပြီးတစ်ခါထပ်ရိုက်လိုက်သည်။

“ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း! အဆက်မပြတ်ရိုက်သံနှင့်အတူမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိနံပါတ်များအဆက်မပြတ်တိုးလာသည်။ ထန်ဝူလင်းရဲ့တူတစ်စုံသည်အဆက်မပြတ်သတ္တုတုံးကိုရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။အကြိမ် ၁၀၀ ကြာအောင်ရိုက်ပြီးနောက် ထန်ဝူလင်းချွေးစို့နေပြီ။ သုံးရာလောက်မှာသူ့လက်တွေနာကျင်လာတယ်။

ငါခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်။ အဖေပြောထားတယ်။ ငါသည်းခံရမယ်!

ထန်ဝူလင်း သည်နာကျင်မှုကိုကြံ့ကြံ့ခံပြီးသံတူနှစ်စုံကိုဆက်လက်လွှဲလိုက်သည်။

ငါးရာတွင်အလွန်နာကျင်လာသည်၊ သို့သော် ရပ်တန့်ရန်ငြင်းဆန်ပြီးသူ့အစွမ်းရှိသမျှနှင့်ဆက်ထုရိုက်နေခဲ့သည်။

ကြွက်သားများနာကျင်ကိုက်ခဲလာသည်နှင့်အမျှ ထန်ဝူလင်း ၏လက်များသည်နီရဲသွားသော်လည်းသူကအံကိုသာတင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီးနာကျင်မှုကိုေမ့ထားသည်။

သူကသူ့ကိုယ်သူထပ်ခါတလဲလဲပြောတယ်၊ ‘ဝိညာဉ်

ကွင်းတစ်ခုကို ၀ယ်ဖို့ငွေရှာဖို့ငါအတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားရမယ်။ ဒီနည်းနဲ့ငါအဖေနဲ့အမေကိုပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပြီး နာအယ် ကိုကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။

အမှတ်ခုနစ်ရာတွက်တူကိုကိုင်ထားသောသူ့လက်များကိုပင်မခံစားနိုင်ဘဲသူ့တူရိုက်ချက်အရှိန်ပိုနှေးလာသည်။

အရင်လိုပဲသူကသွားတွေကိုကြိတ်ပြီးဇွဲရှိရှိနဲ့ဆက်ထုခဲ့တယ်။ သူ၏ချွေးများသည်ရေတံခွန်ကဲ့သို့ကျဆင်းသွားပြီး ထန်ဝူလင်းရဲ့ကျောရိုးကိုထုံကျင်လာသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည်လျှပ်စစ်ဓာတ်ဖြင့်တို့လိုက်သလိုတုန်သွားသည်။ သူ့နာကျင်မှုသည်သက်သာသွားပြီးသံတူသည်လည်းအနည်းငယ်ပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။” ဘန်း ဘန်း ဘန်း!” သူသည်အစတုန်းကထက်ပိုမိုသက်သာစွာဖြင့်နောက်ဆုံးအကြိမ်သုံးရာကိုဆက်လက်ထုရိုက်ခဲ့သည်။

“တစ်ထောင်!” မန်ထျန်ပြောသောအမှတ်သို့ရောက်ပြီးမှသာ ထန်ဝူလင်းသည်သူ့တူများကိုလျှော့ချလိုက်သည်။ အသက်ရှူကျပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏လက်ဖဝါးများမှ ပြော မရနိုင်သည့်နာကျင်မှုကိုခံစားရပြီးသူ့လက်များအလွန်ရောင်ရမ်းလာသည်။ ဒီ့အပြင်သူကမမျှော်လင့်ဘဲလန်းဆန်းမှုကိုခံစားရသည်။ သူ့ကျောရိုးရှိထုံကျင်ခြင်းနှင့်အတူသွေးကြောများရွှေရောင်သန်းလာခဲ့တယ်။

ငါးမိနစ်အကြာမှာပဲသူအသက်ရှူချောင်သွားခဲ့တယ်။

“ဦး လေး မန်ထျန်၊ကျနော် ပြီးပါပြီ”ထန်ဝူလင်းသည် မန်ထျန် ကိုအချိန်အတော်ကြာရှာဖွေခဲ့ပြီးအခန်းတစ်ခုတွင်သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။

မန်ထျန် ကသူ့ကိုမျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကသူ့လက်ပတ်နာရီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ဝူလင်းကိုအလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့တာနာရီဝက်ပဲရှိသေးတာကိုသိလိုက်တယ်။

“မင်းရိုက်တာပြီးသွားပြီလား”

ဟုတ်! ထန်ဝူလင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မန်ထျန်သည်ကောင်လေးရဲ့ ချွေးတွေ ထွက်နေတဲ့ပုံစံကိုမြင်ပြီးထပ်မမေး။မတ်တပ်ရပ်ပြီးထန်ဝူလင်းကိုစောနကအခန်းသို့ပြန်ခေါ်သွားတယ်။ အကြိမ် 1000’ နံပါတ်ကိုဖန်သားပြင်တွင်ပြထားသည်။ မန်ထျန် သည်ယခုဖန်သားပြင်ကိုသူကိုယ်တိုင်တီထွင်ခဲ့သည်။ သာမာန်အတိုင်းဆိုရင်ခြောက်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်ကလိမ်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့်ရလဒ်ကတော့မယုံနိုင်စရာပဲ။

သတ္ထုတူနှစ်ချောင်းသည်သူ့အတွက်လေးလံသည်ဟုမယူဆနိုင်၊ သို့သော်အပေါက်မပါပါ။အလေးချိန် ၅ ကီလိုဂရမ်ရှိပြီးအရွယ်ရောက်အမျိုးသားတစ် ဦး ၏လက်များသည်ပင်တစ်ထောင်ရိုက်ပြီးနောက်ထုံကျင်နေလိမ့်မယ်။ ထို့ပြင်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးသောကလေးတစ်ဦးကနာရီဝက်အတွင်းပြီးအောင်လုပ်ရန်အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်။

မန်ထျန် ပေးသောစမ်းသပ်မှုသည်ထန်ဝူလင်းကိုလိမ္မာပါးနပ်စွာလက်မခံရန်နည်းလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ထန်ကျီရမ် နှင့်သူ၏ဆက်ဆံရေးသည်အတော်လေးကောင်းသည်၊ ထို့ကြောင့်သူတိုက်ရိုက်မငြင်းနိုင်။ ပန်းပဲလုပ်ရန်မသင့်တော်ဟုယူဆရသောခြောက်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ် ဦး ကိုသူလက်မခံချင်ပေ။

ဒါပေမယ့်သူ့မျက်စိရှေ့ ...

ငါ့ရှေ့မှာအဲဒါကိုနောက်ထပ်အကြိမ်ကြိမ်ရိုက်ပါ။ ငါမင်းကိုမပြောရင်မရပ်နဲ့ “ မန်ထျန် ကပြောတယ်။ ထန်ဝူလင်းတူများကိုနောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ကောက်လိုက်သည်။ ခဏအနားယူပြီးတဲ့နောက်

ဘန်း ဘန်း ဘန်း!!! ဘာနည်းစနစ်မျှမပါဘဲအရှိန်မြှင့်ကာ သတ္ထုကိုထပ်မံထုရိုက်သည်ထန်ဝူလင်းရဲ့ရိုက်ချက်သတ္တုအတုံးကိုလုံးလုံးပြားသွားစေတယ်။

“သူကပါရမီရှင်လား”