အခန်း (၁၁)

“! ရှင်ဘာပဲပြောပြောကျမ လင်းလင် ကို မန်ထျန်း လက်အောက်မှာထပ်ပြီးအလုပ်လုပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူး! “ ကလေးနှစ်ယောက်အပြင်ဘက်တွင်မကြားစေရန်သူမခံစားချက်များကိုချုပ်တည်းရင်း လန်ယွဲ့ ငိုရှိုက်နေသည်။

လန်ယွဲ့ အတွေးများကိုကြားပြီးနောက် ထန်ကျီရန် သည်ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူလည်းတိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေပြီးသူ့နှလုံးသားလည်းနာကျင်မှုများဖြင့်ပြည့်နေသည်။

“ အေးအတူပူအမျှမဖြတ်သန်းဘဲသက်တံ့ကိုဘယ်လိုမြင်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူမဆိုဆန္ဒအတိုင်းလုပ်ရုံနဲ့မအောင်မြင်နိုင်ဘူး။ အာယွဲ့၊ လင်းလင်အခုမရင်ဆိုင်ဘူးဆိုရင်ကြီးလာတဲ့အခါပိုပိုပြီးအခက်အခဲတွေကြုံရလိမ့်မယ်။ ”

“ အဲဒီနေ့က မန်ထျန် ကိုငါသွားပြောတုန်းကသူကမလိုလားဘူးဆိုတာငါသိတယ်။ သူကပန်းပဲဆရာတစ် ဦးရဲ့မာနရှိတယ်၊ဒါမဲ့ငါ့သားလေးကသူလက်ခံအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် ငါတို့သားလေးဘယ်လောက်ထူးချွန်တယ်ဆိုတာမင်းနားလည်လား။ ငါတို့ရဲ့ဒီသားလေးကတကယ်ကိုအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ”

“အလုပ်ပြီးလို့အိမ်ပြန်လမ်းမှာ မန်ထျန်း ကငါ့ကိုတစ်ခုပြောခဲ့တယ်။ သူ့မှာထူးခြားတဲ့ခွန်အားရှိတယ်၊ ပိုလို့တောင်ချီးကျူးစရာကောင်းတာက လင်လင် ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ငွေပြာမြက်က သူ့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်အနေနဲ် အစွမ်းထက်ဝိညာဥ်မာစတာ ဖြစ်လာဖို့အခွင့်အလမ်းဘာမျှမရှိပေမဲ့ သူကပန်းဘဲသမားတစ် ဦး ဖြစ်လာရင်အနည်းဆုံးသူသည်အဝတ်အစားနဲ့အစားအစာအတွက်စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး ။ငါတို့ကလေးကမပျော့ညံ့ပါဘူး၊ ငါတို့ကသူ့ကိုထောက်ခံပြီးအားပေးသင့်တယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ကြယ် ၆ ပွင့်ပန်းပဲဆရာအနေနဲ့ မန်ထျန်း ကသူ့တပည့်ကိုသင့်တော်သလိုသွန်သင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာငါယုံကြည်တယ်။ သူကကလေးကိုမထိခိုက်စေမှာမဟုတ်ဘူး! “ လန်ယွဲ့ သတွေဝေသွားသည်။ သူမနှင့်သူမ၏ခင်ပွန်းနှစ် ဦး စလုံးသည်သူတို့ရဲ့သားကိုချစ်သည်။ ထန်ကျီရမ်ရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကသူမအားအတွေးဝင်လာစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဧည့်ခန်းသို့ပြန်လာသောအခါ ထန်ဝူလင်း ကထိုင်လျက်သူ့ဘေးနားရှိ နာအယ် ကိုကြည့်နေပီးအားရပါးရပြုံးလျက်ထမင်းများကိုအားရပါးရကြိတ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကထန်ဝူလင်းကိုဇွန်းနဲ့ခွံ့ကျွေးသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်ထိုမြင်ကွင်းကိုအံ့သြသွားကြသည်။ ထန်ကျီရမ် ကသူ့ကိုယ်သူရေရွတ်လိုက်ပြီး“ ငါတို့ဒီကလေးကိုမွေးစားမယ်။ ဒီကလေးနဲ့အတူကြီးပြင်းခြင်းကလင်းလင်းအတွက်အထောက်အကူဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ”

“ အင်း” လန်ယွဲ့ ကသဘောတူလိုက်ပြီးပြုံးလိုက်တယ်။ ဤသို့ဖြင့်မိသားစုညစာစားပွဲသည်ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေများနှင့်အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထန်ဝူလင်း နှင့် နာအယ် တို့၏အစာစားနိုင်စွမ်းသည်လင်မယားနှစ်ယောက်အားထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကိုပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက်သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကျွေးနိုင်ပါ့မလားဆိုတဲ့ကိစ္စကိုအရင်ဆုံးရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။

ညစာစားပြီးနောက် လန်ယွဲ့ နှင့်ထန်ကျီရမ် တို့ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးသူမလည်းအလုပ်ရှာမည်ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ထန်ကျီရမ် ရဲ့ ၀ င်ငွေကိုသာမှီခိုနေမယ်ဆိုရင်သူတို့အတွက်နေရေးကတော်တော်ခက်လိမ့်မယ်။

“ကြည့် နာအယ် ဒါကငါ့ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ “ ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏လက်ကိုဆုပ်လိုက်ပြီးသူ့လက်ဖဝါး၌ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကာအပြာရောင်ရှိသောမြက်ပင်ငယ်တစ်ခုကိုထုတ်ပြသည်။ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူနူးညံ့စွမ်းအားကိုထုတ်လွှတ်ထားသည်။ အံ့သြမှုအပြည့်နှင့် နာအယ် ငွေပြာမြက်နဲ့ကစားသည်။ “ အစ်ကိုကြီး၊ အနာဂတ်မှာငါလည်းသိုင်းဝိညာဉ်ရှိမှာလား”

ထန်ဝူလင်း က“ မင်းသေချာပေါက်ရှိမှာပေါ့။ လူတိုင်းမှာကိုယ်ပိုင်သိုင်းဝိညာဉ်ရှိတယ်။ နင့်အသက်ခြောက်နှစ်အထိစောင့်၊ နောက်နှစ်နိုးထခြင်းနေ့မှာနင် သိုင်းဝိညာဉ်ကိုနှိုးနိုင်တယ်။ ငါပင်ပန်းနေပြီ၊ ငါလက်ကိုမမြောက် နိုင်တော့ဘူး။ ငါသွားအိပ်တော့မယ်။နင် လည်းစောစောအိပ် “ သူစကားပြောနေစဉ်ပင် ထန်ဝူလင်း သည်သူ့ကုတင်ပေါ်လှဲချနေပြီဖြစ်သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာဘဲသူအသက်ရှူသံတွေတည်ငြိမ်လာပြီးသူအိပ်ပျော်သွားသည်။

နာအယ် ကသူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့အမှတ်တရတစ်ချို့ကိုပြန်အမှတ်ရချင်ပင်မဲ့သူမရဲ့စိတ်ကမှုန်ဝါးဝါးနဲ့ဘာကိုမှမမှတ်မိဘူး။ သူမကုတင်ပေါ်တွင်လှဲချပြီးနောက်သူမလည်းအိပ်ပျော်သွားသည်။ ညဉ့်အခါ၌ ထန်ဝူလင်း နှင့် နာအယ်တို့အခန်းတံခါးပွင့်သွားပြီး ထန်ကျီရမ် ဝင်လာသည်။ သူ့သားရဲ့ကုတင်ဘေးမှာဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မန်ထျန် ပေးတဲ့ဆေးပုလင်းကိုထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့သား၏လက်မောင်းပေါ်သို့ဆေးလုံးကိုလိမ်းကျံဖို့ ထန်ဝူလင်းရဲ့အကျီကိုဆွဲလိုက်သည်။

“ဟင့်?” ထန်ကျီရမ် သည် ထန်ဝူလင်း ၏လက်ကိုမြင်သောအခါအံ့သြသွားသည်။ သားဖြစ်သူရဲ့လက်မောင်းမှာပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာမရှိတာကိုသိလိုက်ရတော့သူပိုအံ့သြသွားတယ်။ လန်ယွဲ့ ေပြောသလိုဘာမှဒဏ်ရာမှမရှိပေ။သူသည် ထန်ဝူလင်း ၏လက်ဖဝါးကိုဂရုတစိုက်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးများသည်အစင်းရာအနည်းငယ်မျှမရှိဘဲတောက်ပပြီးသန့်ရှင်းနေသည်။ထိတ်လန့်သွားပြီး ထန်ကျီရမ် သည်သူ့သားရဲ့အခြားလက်မောင်းရှိအင်္ကျီများကိုအလျင်အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။ သူဘယ်လိုပဲကြည့်ပါစေသားဖြစ်သူရဲ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကလုံးဝမထိခိုက်ထားဘူး။ထန်ကျီရမ် သူ့မိန်းမကသူ့ကိုယ်လိမ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိတယ်။သို့သော်အမာရွတ်များဘာကြောင့်ပျောက်သွားတာလဲ။ ဘာ့ကြောင့်လဲ။

ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါကသူ့သားရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုလား။ အလိုအလျောက်ကုစားနိုင်သောအထူးသိုင်းဝိညာဉ်အချို့ရှိသည်၊ သို့သော် ငွေပြာမြက် တွင်ဤကဲ့သို့သောစွမ်းရည်ရှိသည်ကိုသူတစ်ခါမှမကြားဖူးပါ။သူသတိမပြုမိတာက ထန်ဝူလင်း ရဲ့အနက်ရောင်ဆံနွယ်တွေအောက်မှာသူ့နဖူးကမှိန်ဖျော့နေတဲ့ရွှေရောင်သွေးကြောတစ်ခုရှိနေတယ်။

ထန်ကျီရမ် ထိုနေရာတွင်ထိုင်ပြီးခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲကဆေးပုလင်းကိုကြည့်ပြီးတော့သူ့သားကိုကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာသူကဆေးပုလင်းကိုသိမ်းပြီးအခန်းထဲမှထွက်သွားသည်။ မနက်ကျမှသူ့သားရဲ့အခြေအနေကိုစုံစမ်းတာအကောင်းဆုံးဘဲ။

မနက်စောစော။

ထန်ဝူလင်း သည်နံနက်စောစောအိပ်ရာမှထသည်။ အဝတ်အစားလဲပြီးတဲ့နောက်သူကသူ့အမေကိုကူညီဖို့မီးဖိုချောင်ကိုပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူကဘယ်လိုချက်ပြုတ်ရမှန်းမသိသေးပေမယ့်သူကပန်းကန်တော့ဆေးတတ်တယ်။ “လင်းလင်း၊ မင်းရဲ့လက်တွေနာနေသေးလား” “ ဟင့်အင်း။ လုံးဝနာတော့ ဘူး။ အရမ်းကြီးမပြင်းထန်ပါဘူး “ထန်ဝူလင်း ကသူ့ဖက်ကိုလှည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ မနေ့ကနာကျင်မှုသည်မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဒါတင်မကသေးဘဲသူ့လက်တွေကအရင်ထက်တောင်ပိုအစွမ်းထက်လာတယ်လို့သူခံစားရတယ်။

“ မနေ့ကငါတို့ကိုအန်ကယ်မန်ထျန်းပေးတဲ့ဆေးကတော်တော်ကောင်းပုံရတယ်။ မနေ့ကမင်းအိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်အဖေကသွားပြီးမင်းရဲ့လက်မောင်းမှာဆေးတချို့လိမ်းပေးထား တယ်။ သူအခန်းထဲကထွက်လာတာနဲ့ချက်ချင်း ထန်ကျီရမ် ကဒီစကားပြောသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။ သူသည်မည်သည့်ဆေးကိုမှမလိမ်းခဲ့ပေ။

သူတို့ရဲ့ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့မနက်တစ်လျှောက်လုံးသူတို့ရဲ့ဒီအိမ်သေးသေးလေးဟာပျော်ရွှင်ရယ်မောသံတွေနဲ့ပြည့်လျှံနေတယ်။

“အဖေ၊ မြန်မြန်လာကျနော့်ကို ကျောင်းခေါ်သွားပါ။ကျနော်အခုသိုင်းဝိညာဉ်တွေအကြောင်းကိုလေ့လာနေတယ်။ အားး! မနေ့ကကျနော် အရမ်းပင်ပန်းပြီးတရားထိုင်ဖို့မေ့သွားတယ်။ကျနော် အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့အခါတရားထိုင်ဖို့သား ကိုသတိပေးပါဦး။ ကျနော်ထန်ဝူလင်း ဟာအစွမ်းထက် ဝိညာဥ်မာစတာ တစ်ယောက်ဖြစ်လာမှာသေချာတယ်! “