အခန်း (၁၂)

သုံးနှစ်အကြာ

အနီရောင်ကုန်းမြင့် အကယ်ဒမီ

ဝမ်ယန်ချောင်သည်သူ၏ဝတုတ်သောခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထန်ဝူလင်း ဘက်သို့ပိုမိုနီးကပ်စွာတိုးတိုးလာပြီး“ ဝူလင်း ကျောင်းရှောင်လောင် ကအဆင့် ၁၀ ကိုကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ဒီညသူ စိတ်၀ိညာဉ် ၀ ယ်မယ်ဆိုတာငါကြားတယ်။ မင်းကရော? မင်းကအဆင့် ၉ မှာရှိနေတယ်ဆိုပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်ငါ့ကိုမပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါတို့ဘွဲ့ရခါနီးပြီ။ မင်းကငါတို့ဘွဲ့ရတဲ့အချိန်မှာအဆင့် ၁၀မရောက်ရင်မင်းအိမ်ပြန်ရပြီးအကယ်ဒမီရဲ့ထောက်ခံစာမပါဘဲနေရလိမ့်မယ်။ နောက်ပိုင်းမှာအလယ်တန်းအကယ်ဒမီကို ၀ င်ဖို့တော်တော်ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ”

သုံးနှစ်တာကုန်လွန်သွားပြီး ထန်ဝူလင်း အတွက်ကြီးမားတဲ့အပြောင်းအလဲတွေဖြစ်လာတယ်။

မူလကအရပ် အမြင့် ၁.၂ မီတာသာရှိခဲ့ပြီးယခုအခါ ၁.၄ မီတာမြင့်လာသည်။ သူကသူ့ရွယ်တူတွေထက်နည်းနည်းပိုမြင့်နေပြီ။ခန္တာကိုယ် တည်ဆောက်မှုကလည်းမပိန်ဘူး။ အပြင်လူ၏ရှုထောင့်မှကြည့်ရင်တော့ သူကအထူးသန်မာပုံမပေါ်။သူ၏ကြီးထွားမှုနှင့်အတူသူ၏မျက်နှာသည် ပို ချောမောလာသည်။ သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်သည်ငွေပြာမြက်ဖြစ် သော်လည်း အကယ်ဒမီ တွင်အလွန်လူကြိုက်များနေဆဲဖြစ်သည်။ဝမ်ယန်ချောင်သည်သူ၏ပထမနှစ်တွင်သူတွေ့ကြုံရသောအခက်ခဲဖြစ်သည်။ သူသည် ထန်ဝူလင်းစာသင်ခုံများ တွန်းလှဲလိုက် မြေကြီးပေါ်ဆောင့်တွန်းလိုက်နင့်မျိုးစုံအနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ သိုင်းဝိညာဥ်တွေရော ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေမှာပါကျွမ်းကျင်မှုမရှိတော့စွမ်းအား သိပ်ကွာခြားမှုမရှိဘူး။ အင်အားသာလျှင် အဓိက ကွာခြားမှုဖစ်တယ်။ ထန်ဝူလင်းသည်ပုံစံက သန်မာမှူမရှိပုံပေါ်သော်လည်း ဝမ်ယန်ချောင်အားလက်တစ်တည်းနှင့် ေဇောက်ထိုးမြောက်ပြလိုက်သောအချိန်မှစပြီး ဝမ်ယန်ချောင်သည်ထန်ဝူလင်းရဲ့နောက်လိုက်ဖစ်လာခဲ့တယ် သိုင်းဝိညာဉ်အတန်းတွင်ကျောင်းသားတစ်ဒါဇင်သာရှိခဲ့ပြီး၎င်းတို့အနက်ခြောက်ယောက်မှာအဆင့် ၁၀ ထိရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤသုံးနှစ်အတွင်းသူတို့သည်မူလတန်းအကယ်ဒမီတွင်သူတို့၏လေ့လာမှုပြီးခါနီးပြီ။ သူတို့သည်အလယ်အလတ်အကယ်ဒမီတစ်ခုသို့ ၀ င်ရောက်သောအခါသူတို့၏အထူးပြုများကို ခွဲခြား၍ သူတို့၏အထူးပြုအကယ်ဒမီကိုတက်ရောက်လိမ့်မည်။ ဘုန်းကျက်သရေမြို့ သည်သေးငယ်သောမြို့ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်အလယ်အလတ် ဝိညာဥ်မာစတာ အကယ်ဒမီမရှိဘူး။ အလယ်အလတ်တန်းစားမြို့တစ်မြို့ရှိအလယ်တန်းအကယ်ဒမီတစ်ခုတွင် ၀ င်ခွင့်ရရန်လူတစ် ဦး သည် ၀ိညာဉ်

ကွင်းတစ်ခုရှိရန်လိုအပ်သည်။

ဝမ်ယန်ချောင်သည်အဆင့် ၁၀ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရရှိသောကျောင်းသားခြောက်ယောက်တွင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့မရမီအဆင့်10 ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်သို့ရောက်သောမည်သည့်ကျောင်းသားမဆိုအကယ်ဒမီမှထောက်ခံစာရရှိရန်အရည်အချင်းပြည့်မီပြီးအလယ်တန်းအကယ်ဒမီသို့ ၀ င်ရန်သိသိသာသာလွယ်ကူစေသည်။ထောက်ခံစာအရ ထိုကျောင်းသားသည်လိုအပ်သောကျွမ်းကျင်မှုရှိသည်ဟုသက်သေပြခဲ့သည့်အချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကအသက် ၁၀ နှစ်မတိုင်ခင်အဆင့် ၁၀ ကိုမရောက် ခဲ့ရင်အလယ်တန်းအကယ်ဒမီမှာကျောင်းအပ်ခွင့်ရဖို့စာမေးပွဲတွေအများကြီးဖြေဖို့လိုလိမ့်မယ်။

သူ့တိုးတက်မှုနှုန်းသည်သူတို့ရဲ့ဆရာ လင်ရှီမိန် ကိုအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ဝိညာဥ်မာစတာ တို့တွင် ၃ နှစ်အတွင်းအဆင့် ၃အဆင့်မှ ၀ိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့် ၁၀ သို့တိုးတက်လာခြင်းသည် မြန်ဆန်သည်ဟုထည့်သွင်းစဉ်း စား၍ မရပါ။ အများအားဖြင့်၎င်းကိုပျမ်းမျှအမြန်နှုန်းဟုသာယူဆရသည်။

သို့သော်သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်သည် ငွေပြာမြက် ဖြစ်သည်။ ဤအမှိုက်သိုင်းဝိညာဉ်ကိုသုံးနှစ်အတွင်းအဆင့် ၁၀ သို့ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းသည်နှေးသည်ဟု စဉ်းစား မရပါ။ ပါရမီရှင်တွေနဲ့နှိုင်းယှဉ်လို့မရပေမယ့်လည်းဒါဟာအတန်းထဲမှာအထက်အဆင့်မှာပဲရှိနေတယ်။

လင်ရှီမိန် သည် ထန်ဝူလင်း ကိုလမ်းညွှန်သင်ပြပေးသည့် အတိုင်းဤကလေးမှာကျင့်ကြံချင်းပါရမီ ရှိသည်ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့အတွက်စွမ်းအင်သဘောတရား တွေကိုသိဖို့အရမ်းလွယ်တယ်။ ထို့ပြင်သူ၏တွေးတောဆင်ခြင်မှု အခြေအနေ(တရားထိုင်တာ) ကိုအလွန်အာရုံစိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်ထန်ဝူလင်း ၏လျင်မြန်သောတိုးတက်နှုန်းကိုသူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤကလေး၏ဝိညာဉ်ရေးရာစွမ်းအား(ဒါက လည်းဒီစာစဥ်ရဲ့အဓိကအချက်ပါ ဝိညာဉ်ရေးရာစွမ်းအားကဒီစာစဥ်မှအရေးပါတယ်။ ဝိညာဥ်ရေးရာစွမ်းအားများမှပိုအဆင့်မြင့်တဲ့စိတ်ဝိညာဥ်တွေကိုစုပ်ယူလို့ရမှာ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ဝိညာဥ်ရေးရာစွမ်းအားကမတူဘူး။ဝိညာဥ်စွမ်းအားကအတွင်းအားလိုစွမ်းအား။ ဝိညာဥ်ရေးရာစွမ်းအားက စိတ်ရဲ့စွမ်းအားခံနိုင်ရည်ပဲ) သည်သူ့ရွယ်တူများထက်အဆပေါင်းများစွာပိုမြင့်သည်၊ ထို့ကြောင့်သူကပိုအာရုံစိုက်ပြီးလျင်မြန်စွာအဆင့်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်နောက်ဆုံးတွင် လင်ရှီမိန်သည် ထန်ဝူလင်း ကိုပိုအရေးပေး လာသည်။ သူမသည်မကြာခဏညွှန်ပြမှုများနှင့်တစ်ဦးတည်းသီးသန့် သွန်သင်ပေးတတ်သည်။ ထန်ဝူလင်းကလည်း သူမကိုစိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ ဘွဲ့မရမီလဝက်အလိုတွင် ထန်ဝူလင်း သည်အဆင့် ၉ သို့ရောက်ရှိခဲ့ပြီးအဆင့် ၁၀နှင့်1ဆင့်သာကွာသည်။ ဤနောက်ဆုံးအဆင့်ပြီးနောက်သူသည် ၀ိဉာဥ်ကွင်းတစ်ခု နှင့်ပေါင်းစပ်ပြီး ။ စစ်မှန်သောစိတ်ဝိညာဉ်သခင်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

၀ိညာဉ်ကွင်းမရှိသောဝိညာဥ်မာစတာ သည်သာမန်လူတစ်ယောက်ထက်အများကြီးမသန်မာချေ။ “ ကံကောင်းပါစေ။ ငါတို့တွေဘွဲ့ရပြီးရင်အတူတူအလယ်တန်းအကယ်ဒမီကို ၀ င်ရမယ်ဆိုဘယ်သူကအတိအကျပြောနိုင်မှာလဲ။ ” ဝမ်ယန်ချောင်ကရယ်သည်။ “ အစ်ကိုကြီးကမင်းကိုအနိုင်ကျင့်တယ်လို့မပြောနဲ့။ မင်းမှာကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဉ်ရှိနေရင်ငါတို့နောက်ထပ်တိုက်ပီး။အချိန်တန်ရင်ဘယ်သူကအနိုင်တိုက်မလဲဆိုတာငါတို့တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ”

ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲကိုစာအုပ်များထည့်နေစဉ်သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းအိပ်မက်မက်နေလိုက်" သူသည်ဝမ်ယန်ချောင်အားသူ သန်မာကြောင်းကိုပြောမှာမဟုတ်။

ထန်ဝူလင်းကျောင်းဆင်းတော့အိမ်တန်းမပြန်သေးပဲအပေါက်ဝမှာလူတစ်ယောက်ကိုစောင့်နေတယ်။မကြာပါဘူး၊ ငွေရောင်ဆံကေသာမှာအမွှေးရနံတွေလိမ်းချယ်ထားတဲ့ကောင်မလေး မျက်နာချင်းဆိုင်ကျောင်းခန်းမစီးကနေပြေးလာပါတယ်။

“ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ေချာ်လဲသွားမယ်။ " ထန်ဝူလင်း ၏အသံသည်သူမအပေါ်ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်ပြည့်လျှံနေသည်။

နာအယ် တွင်အရင်ကငွေရောင်ဆံပင်ကေတိုရှိခဲ့ပြီးသုံးနှစ်ကြာသည့်တိုင်သူမအများကြီးမပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ကျန်နေခဲ့သလိုသူမကအရင်ကထက်အရပ် နည်းနည်းပိုမြင့်လာသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါ ချိုချဥ် စားချင်တယ်" နာအယ် က ထန်ဝူလင်း ရဲ့လက်မောင်းကိုဆုပ်ကိုင်ရင်းရယ်မောလိုက်သည်။

“ ကောင်းပြီ။ အ့ဆို တစ်ခုသွားဝယ်ရအောင်၊ ပြီးရင်အလုပ်ရုံကိုငါမသွားခင်မင်းကိုအိမ်ငါလိုက်ပို့မယ်။ " ထန်ဝူလင်း ကသူမခေါင်းကိုပုတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများထွက်ခွာသွားချိန်တွင်ဤမောင်နှမနှစ် ဦးကိုမည်သူမျှအံ့သြခြင်းမရှိကြပေ။ သူတို့ကဒီလိုသွားလာနေ တာကြာပါပြီ။

နာအယ် သည် ထန် မိသားစုနှင့်အတူနေခဲ့သည့်ဒုတိယနှစ်တွင်သူမနိုးထခြင်းအခမ်းအနားသို့တက်ရောက်ခဲ့ပြီးအံ့စရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤအံ့သြခြင်းမှာသူမ၏သိုင်းဝိညာဉ်သည်အလွန်အစွမ်းထက်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်။ ထိုအစားသူမသည်မည်သည့်သိုင်းဝိညာဉ်မျှမပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအရာသည်တိုက်ကြီးသမိုင်းတစ်လျှောက်တွင်တွေ့ရခဲသောအရာဖြစ်သည်။

သဘာဝအားဖြင့်သူမသည်သိုင်းဝိညာဉ်မပါဘဲလေ့လာရန်အကယ်ဒမီ၏ရိုးရိုးအတန်း သို့သာတက်နိုင်သည်။

နာအယ် သည်အလွန်လှပလာသည်၊ အခြားမိန်းကလေးများအားလုံးကမနာလိုပြီးယောက်ျားလေးအားလုံး၏စိတ်ဝင်စားမှုကိုခံရ ပသည်။။ တစ်ခါတုန်းကကျောင်းသားအုပ်စုတစ်စုကသူ့ကိုတားတယ်၊ သူကသူတို့ကိုအားလုံးကိုအနိုင်ယူဖို့မတတ်နိုင်တဲ့အတွက် နာအယ် ကိုကာကွယ်ဖို့သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာသုံးခဲ့ရတယ်။ အဆုံး၌သူသည်ဒဏ်ရာများရ ခဲ့သော်လည်း နာအယ်ကိုဘယ်သူမျမထိခဲ့ပေ။

သူသည် ဝိညာဥ်မာစတာ အတန်းမှကျောင်းသားဖစ်သောကြောင့်ကြီးလေးသောပြစ်ဒဏ်များကိုမခံခဲ့ရ။ ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင်သူသည်ကျော်ကြားသွားပြီး ကျောင်းမှဘယ်သူကမှနာအယ်ကိုအနိုင်ကျင့်ရန်မရဲတော့ပေ။

သရေစာအချို့ ၀ယ်ပြီးနောက် ထန်ဝူလင်း သည်သူ၏ကျောင်းလွယ်အိတ်နှင့်အတူအိမ်တွင် နာအယ် ကိုထားခဲ့သည်။ ဆီတွေပေကျံေနတဲ့အ ၀ တ်တွေဝတ်ပြီးအိမ်မှတစ်ခေါက်ပြန်ထွက်သွားတယ်။

မန်ထျန် ၏အလုပ်ရုံသည်သူ၏နေ့စဉ်ဘ ၀ ၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီ။