အခန်း (၁၃)

“ဝူလင်ဒီမှာ!” အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လူငယ်တစ် ဦး သည်အရပ်ရှည်ရှည် ခိုင်ခံ့သောခန္တာကိုယ်နှင့်လူက တန်ဝူလင်အားနှုတ်ဆက်ကာအော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ အစ်ကိုလုံ” ထန်ဝူလင်း ကအပြုံးနဲ့မေးတယ်၊ “ဒီနေ့ကျေနာ့်အတွက်ဆရာ့ကဘာလုပ်ခိုင်းတာလဲ

အစ်ကို လုံ ကပြုံးပြီး “ မင်းလုပ်ဖို့အများကြီးရှိတယ်။ အခန်းထဲသွားပြီးကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြည့်လိုက်။ အဲဒါကိုပြောနေတာ၊ ငါမင်းကိုတကယ်ကိုမနာလိုဖြစ်တယ်။ မင်းကအရမ်းငယ်သေးပေမယ့်မင်းရဲ့အလုပ်ကငါ့ထက်တောင်ပိုနေပြီ! “ ပန်းပဲလုပ်ငန်းသည်လုံ့လဝီရိယရှိသောအလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း၊ အလုပ်ပိုလုပ်လေ၊ တစ် ဦး တစ်ယောက်၏ ၀ င်ငွေပိုရလေဖြစ်သည်။

ရယ်မောရင်း ထန်ဝူလင်း က “ကျေနာ်အကို နဲ့ယှဉ်ရင်၊ ဆရာကကျနော့်ကို ကိုကြီးကြီးမားမားတာဝန်တွေမလုပ် ခိုင်းသေးတာလဲ။ “

အစ်ကိုလုံက“ ဒါဆိုရင်မင်းကိုပိုခိုင်မာတဲ့အခြေ ခံ ကိုရစေချင်လို့ပါ မြန်မြန်သွားပါ။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်မင်းမှာရှိနေတဲ့အချိန်နှစ်နာရီအတွင်းဒီနေ့အလုပ်ကိုပြီးအောင်လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ”

မန်ထျန် ၏အလုပ်ရုံတွင်မန်ထျန်၊ အစ်ကို လုံ နှင့် ထန်ဝူလင်း တို့အဖွဲ့ဝင်သုံး ဦး သာရှိသည်။ မူလကအစ်ကိုလုံ သည် မန်ထျန် ၏တစ် ဦး တည်းသောတပည့်ဖြစ်သော်လည်း ထန်ဝူလင်း ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်သူသည်ဒုတိယတပည့်တစ် ဦး ကိုရရှိခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်ကအလုပ်ရုံကိုဒုတိယအကြိမ်ရောက်ချိန် မှစတင်ပြီး ထန်ဝူလင်း သည် မန်ထျန်း ကို ‘ဆရာ’ ဟုစတင်ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

မန်ထျန်း သည်အလွန်တင်းကျပ်သောဆရာတစ် ဦး ဖြစ်သည်။ ထန်ဝူလင်းကအကယ်ဒမီမှာထက်အလုပ်ရုံမှာပိုသင်ယူရတယ်လို့သူ့ကိုယ်သူတွေးတတ်တယ်။လူတိုင်းတွင်အလုပ်လုပ်ရန်အလုပ်ခန်းတစ်ခုစီရှိသည်။ မန်ထျန်း သည်ပန်းပဲလုပ်ရန်သတ္ထုအစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုအပြင်ဘက်သို့ယူဆောင်လာသည်။ သူသည်ရိုးရှင်းသတ္ထုများကို အကိုလုံနှင့်ထန်ဝူလင်း တို့အားပေးပြီးရှုပ်ထွေးသောသတ္ထု များပုံဖော်ခြင်းကိုကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်သည်။

မန်ထျန်း အထူးလေ့ကျင့်မှုတစ်ခုစီကိုအပတ်တိုင်းပေးလေ့ရှိပြီး ကျန်တဲ့ရက်သတ္တပတ်တွေမှာသူတို့က မန်ထျန်း ပေးထားတဲ့အလုပ်တွေကိုပြီးအောင်လုပ်ရမယ်။ သူတို့ပိုအလုပ်လုပ်လေလေသူတို့ရဲ့လက်ရာကောင်းလေလေသူတို့ရတဲ့ငွေကပိုများလေလေ။

ထန်ဝူလင်းက သူ့ကိုယ်ပိုင်ပန်းပဲလုပ်သောအခန်းထဲကို ၀ င်သွားသည်။ အခန်းကအပြင်ဘက်မှာလိုညစ်ပတ်မနေပဲ သူ့အခန်းကိုအလွန်သပ်ရပ်သန့်ရှင်းစွာထားသည်။

ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ကုန်ကြမ်းအချို့နှင့်အနားတွင်အသေးစိတ်အစီအစဉ်တစ်ခုစာရွက်တစ်ခုရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

သူဒီကိုပထမဆုံးရောက်သောအခါမန်ထျန်းက အင်အားသုံးရတာနည်းပြီး သက်သာတဲ့လုပ်ကိုင်ပုံ နည်းစနစ်များသင်ပေးနိုင်ရန်သုံးလကြာအောင်သံထုရိုက်ချင်းကိုလုပ်ခဲ့ရသည်။ နေ့တိုင်းသူသည်သံကိုနှစ်နာရီကြာအောင်ထုရိုက်ခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်နာရီသည်သူ့အတွက်အမြဲလိုလိုဒုက္ခတွင်းနက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ၏အမြဲမပြတ်လေ့ကျင့်မှုကြောင့်ထန်ဝူလင်း သည်ယခင်ကထက်ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။ မူလကသူသည်သံတူလေးတစ်ခုကိုသုံးသော်လည်းတူကိုတဖြည်းဖြည်းပိုကြီးပြီးပိုလေးသော သံများဖြင့်အစားထိုးခဲ့သည်။ သုံးလကြာလေ့ကျင့်ပြီးနောက်သူသည်ရိုးရှင်းသောသတ္တုပုံသွင်းခြင်းအလုပ်ကိုလုပ်ခွင့်ရခဲ့သည်။ တစ်နှစ်အကြာတွင်သူသည်လွယ်ကူတဲ့သတ္ထုစက်အစိတ်အပိုင်းများကိုစတင်ဖန်တီးခဲ့သည်။

သူသည်သေးငယ်သောအစိတ်အပိုင်းများ၊အပိုပစ္စည်းများမှအလတ်စားအစိတ်အပိုင်းများသို့တိုးကာထုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ မန်ထျန်း သည်သူနှင့် အကိုလုံ တို့ကိုယှဉ်သည်။ သို့သော် ထန်ဝူလင်းကဇွဲရှိသည်။ သူသည်ထိုနေရာတွင်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့်သုံးနှစ်တာကာလအတွင်းသူ၏အခက်အခဲများအားညည်းညူခြင်းမရှိပေ။

အသေးစိတ်အစီအစဉ်မူကြမ်းကိုသေချာကြည့်ပြီးနောက်သူဒီနေ့လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကိုသူနားလည်သွားတယ်။ သူသည်သံချပ်ကာခြေချင်းဝတ်အရိုးအဆစ်

အကွေ့များပါသည့်အတွက်မှိုဖြင့်ပြုလုပ်လျှင်ပြီးနှစ်ကြိမ်ထပ်ပြီးပုံသွင်းရဦးမယ်။ ထိုသို့ပုံသွင်းရန်မှာလည်းအရမ်းခက်ခဲပီးအဆင့်တွေများသည်။

ပန်းပဲလုပ်ငန်းကိုအဆင့်များစွာခွဲခဲ့သည်။ ယေဘူယျအားဖြင့်ပြောရရင်အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်မှု အ့တာကတော့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအားအကြိမ်တစ်ရာသန့်စင်ရမှာဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပိုမိုခက်ခဲတာကသန့်စင်မှုတစ်ထောင်

သတ္တုတစ်ခုကိုအကြိမ်ကြိမ်သန့်စင်လေလေသတ္တုတစ်ခုတွင်အညစ်အကြေးနည်းပါးလေလေဖြစ်သည်။ ထုံးစံအတိုင်းသန့်စင်မှုတစ်ထောင်ရဲ့ဖိအားကိုခံနိုင်ရည်ရှိရန်အရည်အသွေးရှိသောသတ္တုတစ်ခုလိုအပ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထန်ဝူလင်း သည်သန့်စင်ထားသောအစိတ်အပိုင်းတစ်ထောင်ကိုမဖန်တီးနိုင်ခဲ့သေးသဖြင့်ဤအလုပ်ကိုလုပ်ရန်မဖစ်နိုင်ပေ။

မီးဖိုကိုထုတ်လိုက်ပြီးသတ္တုကိုအလယ်မှာထည့်လိုက်ကာ မီးအပူပေးလိုက်တယ် နက်ပြောင်နေတဲ့တူတစ်စုံကိုထုတ်လိုက်တယ် သန့်စင်မှုတစ်ထောင်ဆိုတာ သူ့အတွက်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ ရအောင်လုပ်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ် ယခုတူတွေကို မန်ထျန်ကိုယ်တိုင်အကြိမ်တစ်ထောင်သန့်စင်ပြီး သူ့ကိုလွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်ကလက်ဆောင်ပေးတာဖစ်တယ်။ တစ်ခုကိုကီလို40လောက်လေးပြီးသာမန်လူတွေကတော့ဘယ်လိုမှအသုံမပြုနိုင်ဘူး ထန်ဝူလင်းလက်ထဲမှာတော့ ပုံမှန်ပါပဲ

မီးဖို၏မြင့်မားသောအပူချိန်အောက်မှာသတ္တုနီရဲလာသည်။ ထန်ဝူလင်လက်တစ်ဖက်စီ၌သံတူကိုလျင်မြန်စွာလွှဲလိုက်ပြီး အားပြင်းသောရိုက်ချက် များနှင့်အတူသူသည်ပန်းပဲလုပ်ငန်းကိုထိုနေ့စတင်ခဲ့သည်။

ပန်းပဲလုပ်ငန်းသည်ပန်းရံဆရာတစ် ဦး ၏အလုပ်ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသောကုန်သွယ်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ပန်းပဲသမားတစ် ဦး ဖြစ်လာရန်သူ၏ ဦး နှောက်ကိုသုံးရန် မန်ထျန်း ကသူ့ကိုစစသင်ချင်းမှာပြောခဲ့ဖူးသည်။ သတ္တုကိုထုရိုက်သည့်လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းသူသည်တုန်ခါမှုနှင့်သတ္တု၏သွေးကြောလိုင်းများရှိအပြောင်းအလဲများကိုခံစားရသည်။ ဤအရာနှစ်ခုကိုဂရုစိုက်မှသာလျှင်သူသည်အရည်အသွေးကောင်းသောကုန်ပစ္စည်းများကိုပန်းပဲလုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

သူ့ရဲ့လစဉ် ၀ င်ငွေကမများပေမယ့်သူကလစဉ်သတ်မှတ်ပမာဏတစ်ခုကိုသိမ်းဆည်းနေဆဲ။ညီမငယ်အတွက်သုံးရန်အနည်းငယ်ကိုခွဲထားပြီးကျန်များကိုသူတို့၏မိသားစုအသုံးစရိတ်အတွက်မိခင်အားပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူသည်ယခုကိုးနှစ်သားအရွယ်သာရှိသေးသော်လည်းသူ၏သုံးနှစ်အတွင်း ပို၍ တည်ကြည်လာသည်။နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်သူသည်အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်းအနားကမျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုယူလိုက်ပြီးသူ့ချွေးတွေကိုသုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့တွင်တောက်ပသောသတ္ထုဆယ်ခုကိုကြည့်ပြီး သူကကျေနပ်ေနသည်။

အပိုပစ္စည်းပြု လုပ်ခြင်းကိုကျင့်သားရလာပြီးနောက်သူသည်ဤအလုပ်ကိုကြိုက်နှစ်သက်လာခဲ့သည်။ သူသည်သူ၏တူနှင့်သံတုံးများကိုနေ့တိုင်းတံဆိပ်ခတ်ထုရိုက်ခဲ့သည်။ ဒါဟာသူ့ခံစားချက်တွေကိုဖွင့်ချဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုဘဲ။ သူလုပ်ထားသောအစိတ်အပိုင်းများသည်အထူးကောင်းမွန်သည်။ ထိုအစိတ်အပိုင်းများကို မန်ထျန်း ထံမှချီးမွမ်းခြင်းကိုတောင်ခံရသည်။

“ ဆရာ။ ” ထန်ဝူလင်း သည် မန်ထျန်း သူ၏အပိုပစ္စည်း ပြုလုပ်ထားသောအခန်း၌ရှိနေသည်ကိုသူသိသောအခါသူပြုထားသည်များကိုပြရန်ပြင်လိုက်သည်။

မန်ထျန်း သည်ပစ္စည်း ကိုစစ်ဆေးရန်အလုပ်စားပွဲခုံသို့လျှောက်လာသည်။ သူကခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထန်ဝူလင်းကို ငွေစက္ကူအချို့ကိုကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ ဒီမှာဒီလရဲ့လစာ။ မင်းရဲ့လုပ်တာတော်တော်ကောင်းတယ်။ ”

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ” ထန်ဝူလင်း သည်စက္ကူငွေများကိုအလျင်အမြန်လက်ခံပြီးအိတ်ကပ်ထဲထည့်လိုက်သည်။ သူစိတ်လှုပ်ရှားပြီးမျက်နာနီရဲလားကာ ပျော်ရွှင်စွာလက်သီးကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။မန်ထျန် ကသူ့ကိုသံသယဖြစ်တဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်တယ်။ “မင်းရဲ့လစဉ်လုပ်အားခရတာကိုမင်းဒီလောက်ပျော်နေတာငါတစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ “ ထန်ဝူလင်း ကအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး “ဆရာ၊ ငါ ၀ိညာဉ်ကွင်း ၀ ယ်ဖို့ပိုက်ဆံအလုံအလောက်စုဆောင်းပြီးပြီ!”

မန်ထျန်း ကသူ့ကိုမျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ပြီးခံစားချက်အရိပ်အယောင်ဖြင့် “မင်းကမင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကအဆင့် ၁၀ ထိရောက်နေပြီလို့မင်းပြောနေတာလား။ “

ထန်ဝူလင်း ကခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အ့လောက် နီးပါးရှိနေပြီ “

မန်ထျန်း ကရှားရှားပါးပါးပြုံးပြပြီး “ကံကောင်းပါစေ။”

“ဆရာ၊ကျနော် အရင်ပြန် ဦး မယ်” ထန်ဝူလင်းသည်သူ၏ပြီးစီးသောစက်အစိတ်အပိုင်းများကိုသေတ္တာတစ်လုံးထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီးပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ဖြင့်ထွက်ခွာသွားသည်။

ထန်ဝူလင်းထွက်ခွာသွားသည်ကိုသူကြည့်နေစဉ် မန်ထျန်းကပိုကြီးပြုံးပြီး “ နောက်ဆုံးတော့ဒီကောင်လေးကသာမန်ကလေးတစ်ယောက်လိူပဲဖစ်မှာပါပဲ သူ့သိုင်းဝိညာဥ်ကငွေပြာမြက်ပဲလေ ဝိညာဥ်ကွင်းဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ကံမကောင်းမှာသူဆိုးရိမ်နေတယ်။အ့တာလည်းငါ့အတွက်ကောင်းပါတယ်လေ ဒီကလေးရဲ့အရည်အချင်းကငါ့ထက်အများကြီးသာတယ်။သူ့ကိုငါ့နေရာကိုဆက်ခံခိုင်းလို့ရတယ် “