ဆုရယူရန် ထိပ်တန်းဖြစ်နိုင်သူ လင်ကျင်ထိုင်
Vol. 5 Ch. 71
စာရင်းရေးအကြီးအကဲမှာ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက စွမ်းအင်ဆေးလုံးနှင့် အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူပြီး တံဆိပ်ပြားထဲသို့ စွမ်းအင်တစ်စုကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် စွမ်းအင်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး လော့ချန်၏ အချက်အလက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“လော့ချန်…”
မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အကြီးအကဲက လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းမှာ အပြင်စည်းတပည့်များအတွင်း ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူလည်း တစ်စုံတစ်ရာ ကြားဖူးသည်။ ခဏတစ်ဖြတ် တွေးတောပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အကြီးအကဲက မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ပြိုင်မလို့လား… ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အကုန်သိပြီးပြီလား… ကျွန်းပေါ်ရောက်သွားရင် အားလုံးကို မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမှာနော်…”
လော့ချန်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်ရက်သာရှိသေးသည်။ ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သူမှာ ယခင်က တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အကြီးအကဲက လော့ချန်နှင့် ချင်တို့ယွမ်၏ ရန်ငြိုးအကြောင်းကိုလည်း ကြားဖူးသဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လော့ချန်က သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသည်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲရဲ့ သတိပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် သိပါတယ်…”
ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အကြီးအကဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်အစောပိုင်းရှိ အလုပ်သင်တပည့်များက သိချင်စိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ကံကောင်းမည်ဟု မျှော်လင့်စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုသို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားသူများမှာ ထိုသူများပင်ဖြစ်သည်။
'အင်း… ငါ့မှာ တားဆီးပိုင်ခွင့်လည်း မရှိပါလား…'
ထိုသို့တွေးလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အကြီးအကဲက လော့ချန်၏ အချက်အလက်များကို စာရင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် မနက် ဒီနေရာမှာ စုဝေးပြီး ချီယွမ်ကျွန်းကို ထွက်ခွာရမယ်…”
“ဟုတ်ကဲ့…”
လော့ချန်က အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ ရုတ်တရက် ဟန်ဖုန်းက လော့ချန်နှင့် ပုခုံးချင်းတိုက်လျက် ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ လော့ချန်က ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုသို့ စာရင်းသွင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ဖုန်းက သွားဖြီးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်လေး… ချီယွမ်ကျွန်းမှာ ငါနဲ့မတိုးမိပါစေနဲ့…”
အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဟန်ဖုန်းက စွမ်းအင်ဆေးလုံးသုံးလုံးနှင့် အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို “ဘုန်း” ခနဲ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ငါ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ပြိုင်မယ်…”
“ငါကတော့ မင်းနဲ့တွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေတာပဲ…”
မာန်ဖီနေသော ဟန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လော့ချန်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
ကျန်းလျန်က အလျင်အမြန် လိုက်လာသည်။
“လော့ချန်… မင်း တကယ်ပဲ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ပြိုင်မလို့လား…”
ကျန်းလျန်က မေးလိုက်သည်။
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျန်းလျန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်သည်။
“အဲဒီအခါ မင်း ဟန်ဖုန်းနဲ့ တွေ့မိရင် ချက်ချင်း ပြေးဖို့ မမေ့နဲ့…”
လော့ချန်က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။
“သူက အဲဒီလောက်ထိ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တဲ့လား…”
ကျန်းလျန်က အားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“လုံးဝပဲ လော့ချန်… ဟန်ဖုန်းဆိုတဲ့သူက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်… ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းပညာနဲ့ ကြယ်လေးပွင့်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားခဲ့တယ်… သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ထူးချွန်လွန်းတယ်… စိတ်ထားလည်း ရက်စက်တယ်…”
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးအတွင်း ဟန်ဖုန်းဟာ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး… သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးနဲ့ နီးစပ်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်…”
“အိုး… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးအတွင်း တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူးပေါ့…”
လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
“ဒါဆို နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ… သူ ငါနဲ့ မတိုးမိပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်…”
“အင်း…”
ကျန်းလျန်တစ်ယောက် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပေ။ 'သူနဲ့ မတိုးမိပါစေနဲ့ ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ…'
'ကြည့်ရတာ စိုးရိမ်ရမယ့်သူက ဟန်ဖုန်းဖြစ်နေသလိုပင်…'
ကျန်းလျန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားသည်။
'လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိသူတစ်ယောက်က ဟန်ဖုန်းကို မျက်လုံးထဲပင် မထည့်သည်လား...'
သူတို့နှစ်ဦး ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်ထွတ်တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နေထိုင်ရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
“လော့ချန်… မင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပြီး မနက်ဖြန် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထား… ကျန်တဲ့အကြောင်းတွေကို ငါစီစဉ်ပေးမယ်… မနက်ဖြန်မနက် ငါ မင်းကို လာခေါ်မယ်…”
ကျန်းလျန်က ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ဦး သိကျွမ်းချိန်တိုတိုလေးနှင့်ပင် အလွန်တရာ အဆင်ပြေလှသည်။
“ကျေးဇူးပဲ…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် လော့ချန်က ကျန်းလျန်ထံမှ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို သိရှိခဲ့ရသည်။ ဤချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးသို့ ရောက်ရှိထားသည့် အလုပ်သင်တပည့်များမှာ တစ်ရာနီးပါးရှိသည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိသူများဆိုလျှင် အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ကျော်ရှိသည်။
ဤအချက်က လော့ချန်အား ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။ ဤသူများမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အလုပ်သင်တပည့်များသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ပြင်ပ၌ဆိုလျှင် ထူးချွန်သူများဖြစ်ကြပြီး မထီမဲ့မြင်ပြု၍မရပေ။ ဤသူများထဲမှ ထင်ရှားပေါ်လွင်ရန်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ထိပ်သီးဆယ်ဦးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ဆိုလျှင် ပိုလို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော်လည်း လော့ချန်က စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ပေ။ ထိပ်ဆယ်ဦးထဲ မဝင်နိုင်လျှင်တောင်မှ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် ဤချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှ စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။
“စွမ်းအားအဆင့်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ…”
လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်တောင်မှ သူ့တွင် ယုံကြည်မှုရှိပြီး အနည်းဆုံး ခုခံတိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောနေရင်းဖြင့် လော့ချန်၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရုတ်တရက် လော့ချန်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကြည့်များကို ရှေ့သို့ လှမ်းပို့လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ နေထိုင်ရာနယ်မြေ၏ ထောင့်တစ်နေရာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူသူအလှည့်အပြောင်းနည်းပါးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ လော့ချန်၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။ ထိုသူမှာ သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပုံရပြီး အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို သိုင်းထားသည်။ မျက်နှာမှာ သန့်ရှင်းဖြူစွတ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပစ်ထားကာ ရပ်နေရင်း ကျက်သရေရှိသော အမူအရာဖြင့် ထူးခြားနေသည်။
ခြေသံများကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လင်ကျင်ထိုင်…”
ထိုအပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျန်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး လော့ချန်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူက ဟယ်အကြီးအကဲရဲ့ နှလုံးသားတပည့်ဖြစ်တဲ့ လင်ကျင်ထိုင်ပဲ… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတယ်… စွမ်းအားကလည်း သိပ်ကိုသန်မာတယ်… ဒီတစ်ကြိမ် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ဆုရယူဖို့ ထိပ်တန်းဖြစ်နိုင်သူ ဆယ်ဦးထဲက တစ်ဦးပဲ…”
“ဆုရယူဖို့ ထိပ်တန်းဖြစ်နိုင်သူ ဆယ်ဦးထဲကတစ်ဦး…”
လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူက ထိုလူထံမှ ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားရသည်။ ဟန်ဖုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလူ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှပို၍ သာလွန်သည်ကို မသိရပေ။
ကျန်းလျန်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“လင်ကျင်ထိုင်က ဟယ်အကြီးအကဲကို ကိုယ်စားပြုတယ်… ပုံမှန်ဆိုရင် လူရှေ့မှာ သိပ်မပေါ်ဘူး… သူ ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတာ မင်းကို ရည်ရွယ်ပြီး လာတာဖြစ်မယ်… အခွန်ကြေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲ ဖြစ်မယ်…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုကိစ္စပင်ဖြစ်ရမည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်ကျင်ထိုင်က လျှောက်လှမ်းလာသည်။
ကျန်းလျန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လင်ကျင်ထိုင်၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိသည့်အလား ပြတ်သားသည်။
“မင်း ပြန်တော့…”
“ဟုတ်ကဲ့…”
ကျန်းလျန်က ရင်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း ငြင်းဆန်ရန် မရဲခဲ့ပေ။ လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။
အကြည့်များကို တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်ကျင်ထိုင်က လော့ချန်ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“မထင်မှတ်ထားဘူး… အသုံးမကျသိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က လီဟွေ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာ… တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာပဲ…”
လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။
'ထပ်ပြီး အသုံးမကျသူ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပါးစပ်ဖျားကမချတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါပဲလား…'
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ…”
လော့ချန်၏ လေသံကလည်း အေးစက်လာသည်။
လင်ကျင်ထိုင်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ငါက ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုအတွက် ပြင်ဆင်နေတာမို့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ဝင်မပါဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်… ဒါပေမဲ့ တချို့အကြောင်းတွေကြားလိုက်ရတယ်… တချို့လူတွေက စည်းမျဉ်းမလိုက်နာဘူး… အခွန်ကြေးမပေးဘူးဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် လာရတာပေါ့…”
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤကိစ္စဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။
လင်ကျင်ထိုင်က လော့ချန်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ရှိတဲ့ တပည့်တွေက လစဉ် စွမ်းအင်ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို အခွန်ကြေးအဖြစ် ပေးရမယ်… ဒါက ဟယ်အကြီးအကဲက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ… မင်းက အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ စည်းမျဉ်းမသိတာ အပြစ်မဆိုပါဘူး… ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး…”
လော့ချန်က မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ရွှမ်ယွမ်စည်းကမ်းမှာ ပါတဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကိုပဲ ကြားဖူးတယ်…”
“အိုး…”
လင်ကျင်ထိုင်တစ်ယောက် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
“မထင်ထားဘူး… မင်းက တော်တော်လေး စရိုက်ရှိတဲ့သူပဲ… ဒါပေမဲ့ သန်မာသူဦးစားပေးမှုဆိုတာ အမှန်တရားပဲ… အားနည်းသူတွေက သန်မာသူတွေကို နာခံရမယ်… စည်းမျဉ်းဆိုတာ အမြဲတမ်း သန်မာသူတွေက သတ်မှတ်တာပဲ… အခု ငါ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်းကို ပြောပြမယ်… မင်းရှေ့မှာ လမ်းနှစ်သွယ်ရှိတယ်… တစ်ခုကတော့ လီဟွေ့လိုပဲ နာခံတဲ့ခွေးတစ်ကောင်လို နေပြီး အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်… ဒါဆိုရင် လစဉ် စွမ်းအင်ဆေးလုံးဆယ်လုံးကို အပိုရလိမ့်မယ်…”
“ဒုတိယလမ်းကတော့ အဟက်…”
အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး လင်ကျင်ထိုင်က လော့ချန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်လှမ်းပြီး နှစ်ချက်ပုတ်လိုက်သည်။
“ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားရင် မင်းကို ပြန်လာကြည့်မယ်… မင်းရွေးချယ်မှုက ငါ့ကို စိတ်ပျက်မသွားပါစေနဲ့…”
အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပြုံးလျက် လင်ကျင်ထိုင်က လှည့်ထွက်သွားသည်။