တောင်ပံပေါက်ရင်တောင် လွတ်လမ်းမရှိဘူး

လင်ဟန်ကုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အကြီးအကဲဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်သူက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လော့ချန်ကို ချီယွမ်ကျွန်းထဲကနေ ထွက်မသွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ...”

လင်ဟန်ကုန်းက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲဟယ်ကလည်း သိသိရက်နဲ့ ဘာကြောင့် ထပ်မေးနေသေးတာလဲ... ဒီအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပြီးရင် ကျင်းမင်ဆရာကြီးက အကြီးအကဲရဲ့ ကျေးဇူးကို မမေ့လျော့ပါဘူး...”

အကြီးအကဲဟယ်က ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်ကို ယွမ်မန်လီက ဂိုဏ်းထဲ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့သူလို့ ငါကြားထားတယ်... သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်လိုဆက်နွယ်မှုရှိလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး...”

ယွမ်မန်လီနှင့် ကျင်းမင်တို့က အဓိကတပည့်များအဖြစ် အဆင့်တူညီသော်လည်း ယွမ်မန်လီက ဤတစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်မှုတွင် အောင်မြင်သွားပါက အနေအထားမှာ မထူးမခြားနားဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် သတိထားလုပ်ဆောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

“အကြီးအကဲဟယ်က ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေတာကိုး...”

လင်ဟန်ကုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို အကြီးအကဲစိတ်မပူပါနဲ့... လော့ချန်နဲ့ ကျွန်တော်က ချီရှန်မြို့ကနေ အတူတူလာခဲ့တာ... သူ့ရဲ့နောက်ကြောင်းကို ကျွန်တော်သေချာသိတယ်... သူက မူလကျိမိသားစုနဲ့ ဆက်နွယ်မှုနည်းနည်းရှိပေမယ့် ကျိမိသားစုက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ... ယွမ်မန်လီနဲ့လည်း ရေစက်ဆုံရုံသာ ဆုံခဲ့တာ... သူ့ကို သနားလို့ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားပေးလိုက်တာဖြစ်မယ်... ဒီကိစ္စကို အကြီးအကဲ စိတ်ချလက်ချ လုပ်လို့ရတယ်...”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အကြီးအကဲဟယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း... ငါသိပြီ...”

လင်ဟန်ကုန်းက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဒါဆိုလည်း ကျွန်တော် သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်နော်...”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လင်ဟန်ကုန်းတို့အဖွဲ့က လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

လင်ဟန်ကုန်းတို့အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အကြီးအကဲဟယ်က မုတ်ဆိတ်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ အိပ်ငိုက်နေတဲ့အချိန် ခေါင်းအုံးလာပို့ပေးသလိုပဲ... အခုဆို လော့ချန်က ချီယွမ်ကျွန်းပေါ်မှာ သေဆုံးသွားရင်တောင် ငါ့အပေါ် အပြစ်တင်လို့မရနိုင်တော့ဘူး...”

လင်ကျင်ထိုင်က မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

အကြီးအကဲဟယ်က ခေတ္တမျှစဉ်းစားလိုက်ကာ အေးစက်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“ချီယွမ်ကျွန်းက ကြီးမားလွန်းတယ်... မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် မင်း လျှို့ဝှက်ပြီး သတင်းထုတ်လွှင့်လိုက်... လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူတိုင်းကို အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်မယ်လို့...”

လင်ကျင်ထိုင်က ခေတ္တမျှမျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားကာ မသမာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲက ဉာဏ်ပညာထက်မြက်လှပါတယ်... ဒီသတင်းထွက်သွားတာနဲ့ လော့ချန်ဟာ တောင်ပံပေါက်နေရင်တောင် ချီယွမ်ကျွန်းထဲက ပျံထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး...”

ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် စာရင်းပေးထားသော အလုပ်သင်တပည့်များက ထောင်နှင့်ချီရှိပြီး ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်သာ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းနိုင်သည်။ ထိုအရာနှင့်ယှဉ်လျှင် လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုလွယ်ကူလှသည်။

ထိုသတင်းထွက်သွားသည်နှင့် မည်မျှထိ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သိသာလှပေသည်။ လူတိုင်းလူတိုင်းက လော့ချန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ကြတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

လော့ချန်တစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် မဟုတ်ပေ။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးဆိုလျှင်တောင် တောင်ပံပေါက်နေလျှင်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

“ဘယ်သူကများ သူ့ကို ဒီလောက် ဂုဏ်မောက်နေတဲ့စိတ်နဲ့ နေခိုင်းလို့လဲ...”

အကြီးအကဲဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

လော့ချန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ရုံမက ကျင်းမင်၏ ကျေးဇူးတစ်ခုကိုပါ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် တစ်သွယ်နှစ်ဖြာအကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချင်တို့ယွမ်ထံ လာရောက်လည်ပတ်နေသည်။

“ဦးလေး... လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်က မနက်ဖြန် ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ကြားထားတယ်...”

အနည်းငယ်မျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူလာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။

ချင်တို့ယွမ်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက်မဟုတ်ရင် ငါ့ဆီကို တမင်လာလည်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ကို ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်ထိ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ...”

“ဒီကောင်က ကျွန်တော့ကို အကြိမ်ကြိမ်ရန်စလာတာ... ဦးလေးကိုတောင် မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်... သူ့ကို နည်းနည်းလောက်မနှိပ်စက်ရရင် ကျွန်တော့ရဲ့ဒေါသတွေ ပြေလျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်များထဲတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ယွမ်မန်လီကို မကြောက်ရွံ့ခဲ့လျှင် သူက ခရမ်းရောင်တိမ်ယံတောင်ထွတ်သို့ ကိုယ်တိုင်တက်ရောက်ကာ လော့ချန်ကို ကိုယ်တိုင်သင်ခန်းစာပေးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ချင်တို့ယွမ်ရှိနေသည့်အတွက် လော့ချန်ကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရအောင် ရိုက်နှက်ပြီး သိုင်းပညာဖျက်ဆီးလိုက်လျှင်တောင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ချင်တို့ယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ကို အပြစ်ပေးဖို့ဆိုတာ ဘာများခက်ခဲလို့လဲ... ငါက ဖိုင်ရွှမ်နဲ့ ချောင်ချင်းဆိုတဲ့ ဗိုလ်စွဲဖို့ အလားအလာရှိတဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကို ပြောထားပြီးပြီ... သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေပဲ... လော့ချန်ကို တွေ့ရင် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်မှာ...”

ချင်တို့ယွမ်၏ လေသံက အင်္ကျီလက်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သလိုပင် ပေါ့ပါးလှသည်။

စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး ချင်တို့ယွမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောသည်။

“ဒါတွေက အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စသေးသေးလေးတွေပဲ... မင်းက အချိန်ပြည့်သိုင်းကျင့်စဉ်ကို အာရုံစိုက်လေ့ကျင့်တာကမှ အရေးကြီးတာ... ငါမြင်တာတော့ မင်းဟာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးကို မကြာခင် တက်လှမ်းတော့မယ်ထင်တယ်...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ်ဘဝင်မြင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ချင်တို့ယွမ်က ဆက်ပြောသည်။

“အင်း... ကောင်းတယ်... ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားပါ... မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အပြင်စည်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ယောက်ထဲမှာ မင်းအတွက် နေရာတစ်နေရာတော့ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ...”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ယောက်ဆိုသည်မှာ တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်မဟုတ်ပါလား။

အချိန်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်လွန်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် လော့ချန်က စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်နေသည်။

ဤတစ်ညအတွင်း သူက ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးလုံးငါးလုံးကို တစ်ခါတည်း ဝါးမျိုလိုက်သည်မှာ အတော်အတန် ရူးသွပ်သလိုပင်။

ယခုအချိန်ထိ ကျင့်ကြံနေသည့်အတွက် သူ၏ သွေးကြောတစ်ခုလုံးက ဖောင်းကားနေကာ နာကျင်လာသည်။ စွမ်းအင်ကို တစ်ကြိမ်လည်ပတ်တိုင်း သွေးကြောများကို ဓားဖြင့်ဖြတ်တောက်နေသလို ခံစားရသည်။

ထိုသို့အခြေအနေတွင် လေ့ကျင့်မှုရလဒ်က အတော်အတန် ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် လော့ချန်က လေ့ကျင့်မှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်တစ်ခုလုံးက လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေပြီး အရိုးများထဲမှ တဒုန်းဒုန်းဖြစ်နေသည့် ခံစားမှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ထိုအခြင်းအရာမှာ အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ပြသနေသည်ပင်။

အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆုပ်ရန် လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး အံကြိတ်လျက် ဆက်လက်ခံစားနေသည်။

တောင့်တင်းလှသော သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖျပ်ခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မမြင်ရသည့် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းထဲတွင် သေးငယ်သည့် လေဆင်နှာမောင်းငယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ဘုန်း...”

လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရိုးမြည်သံတစ်ခု ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ မည်းနက်နေသည့် အညစ်အကြေးများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏကြာသည်နှင့် အရာအားလုံး အေးဆေးတည်ငြိမ်သွားကာ လော့ချန်က မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ခွန်အားပြည့်ဝနေသည်ကို ခံစားရပေသည်။

“စွမ်းအင်က အရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲကို ဝင်ရောက်သွားပြီ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေး...”

လော့ချန်၏ အကြည့်များထဲတွင် အံ့အားသင့်ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤတစ်ညအတွင်း ရူးသွပ်စွာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးလုံးငါးလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်မှာ အန္တရာယ်များသည်ဆိုသော်လည်း အအချည်းအနှီးမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို တရားဝင်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထရပ်လိုက်သည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ငှက်ကျီးအမွေးလို ပေါ့ပါးလှပြီး အင်အားသည်လည်း သုံးမကုန်နိုင်သလို ခံစားရသည်။

ထိုစဉ် သူက မျက်လုံးများဖြည်းဖြည်းချင်းမှိတ်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အရိုးများကကျောက်စိမ်းသဖွယ် တောက်ပနေသည်။

“ဒါက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေး... စွမ်းအင်က အရိုးထဲဝင်ရောက်သွားပြီး ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း၊ အရိုးတွင်းခြင်ဆီဖြူစင်ခြင်းဆိုတာ တကယ်ကို ထူးခြားလှပါတယ်...”

လော့ချန်က အံ့အားသင့်စွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြောရင်း ယခုလက်ရှိအင်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ဖြစ်လာကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးရိုက်ချက်က လေထုထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပြတင်းပေါက်များကိုပင် တဖတ်ဖတ်မြည်အောင် တုန်ခါစေသည်။

“အိုက်ယား... ဒီလက်သီးတစ်ချက်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင်တစ်သောင်းအင်အားတိုးလာတာပဲ။ ပေါင်နှစ်သောင်းငါးထောင်အထိ ရောက်သွားပြီ... လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားနဲ့ ညီမျှသွားပြီ...”

ဤလက်သီးထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသည့် စွမ်းအင်ကို ခံစားမိသည်နှင့် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားတစ်ဦးက ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲခြင်း၊ သွေးကမူ ပြဒါးရည်ကဲ့သို့ သန်မာပြီး ဒေါသမထွက်ဘဲပင် သန်မာလှသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် တိုင်းတာ၍မရပေ။ သူက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို ယခုမှ တက်လှမ်းပြီးစရုံတွင်ပင် အင်အားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားနှင့် ညီမျှသွားပြီဖြစ်သည်။

“အခုငါ့ရဲ့ ခွန်အားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားနဲ့ ညီမျှတယ်... ဒါပေမယ့် တကယ့်လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေရဲ့ သွေးက ပြဒါးရည်လို သန်မာပြီး တင့်တယ်လှတယ်... တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အင်အားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် တိုင်းတာလို့မရဘူး... ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာရဖို့ဆိုရင် ဒီလောက်နဲ့တော့ လုံးဝမလုံလောက်ဘူး...”

စွမ်းအားအဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း လော့ချန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိသိသာသာ နားလည်ထားသည်။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါးရှိသည့် သိုင်းသမားများကို အကုန်လုံးအနိုင်ယူနိုင်လောက်သည်အထိ မာန်မကြီးမားခဲ့ပေ။

“ချီယွမ်ကျွန်းပေါ်တက်ပြီးမှ သားရဲဝိညာဉ်တွေကို အများကြီးဝါးမျိုရမယ်... စစ်မှန်တဲ့နဂါးကျင့်စဉ်ကို အဆင့်တက်လှမ်းရမယ်...”

စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်က ဒုတိယအကြိမ်ပြောင်းလဲမှုကို ပြီးမြောက်သွားပါက လော့ချန်၏ အင်အားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှုက နောက်ထပ်တစ်ဆင့်တက်လှမ်းသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ ချီယွမ်စမ်းသပ်မှုတွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာကို ယှဉ်ပြိုင်ရယူရန်ဆိုသည်မှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်လာမည်ပင်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နံနက်ခင်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ မီးခိုးလို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး နံနက်ခင်းအချိန်သို့ နီးကပ်လာချေပြီ။

လော့ချန်က ရိုးရှင်းစွာ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သန့်ရှင်းသည့် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကြယ်ကြွေဓားကို ကောက်ယူကာ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်များကို ဖြတ်သန်းလျက် ကျောက်စိမ်းပြာကွင်းပြင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။