သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၊ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များ
Vol. 5 Ch. 74
လော့ချန်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တံခါးအပြင်တွင် စောင့်နေသော ကျန်းလျန်နှင့် ဆုံလေသည်။
“လော့ချန်… မင်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား…”
ကျန်းလျန်က လော့ချန်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လှမ်းနှုတ်ဆက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
လော့ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး…”
ကျန်းလျန်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို စိတ်ချရပြီ… ငါက လင်ကျင်ထိုင်က မင်းကို ဒုက္ခပေးမလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ… လင်ကျင်ထိုင်ရဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်က ယဉ်ကျေးပြီး ခန့်ညားပေမဲ့ နည်းလမ်းတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်… သူ့ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့မိတဲ့သူဆိုရင် မသေရင်တောင် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်နဲ့ ကျန်ရစ်တတ်တယ်… အင်းလေ မဟုတ်ရင်လည်း အကြီးအကဲဟယ်ရဲ့ လက်ရုံးဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ…”
လော့ချန်က မနေ့က လင်ကျင်ထိုင်ရိုက်ခဲ့သော လက်ဖဝါးနှစ်ချက်ကို ပြန်သတိရရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် မှုန်မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ထိုအရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားရအောင်…”
“အင်း…”
ကျန်းလျန်က လှုပ်ရှားရန်ပြင်လိုက်စဉ် လော့ချန်ကိုယ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အံ့သြသွားကာ ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ… မင်းကို ကြည့်ရတာ မနေ့ကနဲ့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မတူဘူးလို့ ခံစားရတယ်…”
လော့ချန်က လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သွေးစွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံလာကာ မလိုလားအပ်ဘဲ ကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါထွက်ပေါ်လာသည့်အတွက် ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းဖြစ်သည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ…”
“ဘယ်လို ဘယ်လို ဘယ်လို...”
ကျန်းလျန်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်။
“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေး…”
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းလျန်က အားကျစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ်ကို တော်လွန်းတယ်ကွ… ငါက ကြယ်လေးပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးကို တက်လှမ်းတာ ခြောက်လလောက်ရှိပြီ… ဒါပေမဲ့ အခုထိ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး… မင်းနဲ့ယှဉ်ရင် ငါနိုးကြားထားတာ သိုင်းဝိညာဉ်ကမှ တကယ်အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်လို့ပဲ ထင်ရတယ်…”
လော့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။
သူက ကျန်းလျန်အပေါ် အထင်ကြီးမိပြီး အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည့်အတွက် လုံးဝ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“အားထုတ်ကြည့်ပါဦး… ဖိအားတွေကို တွန်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်…”
“ခက်လိုက်တာ…”
ကျန်းလျန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဆက်ပြောသည်။
“ဒါတွေ မပြောတော့ဘူး… မင်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ ဂုဏ်ယူပါတယ်… ဒီလိုဆိုရင် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ မင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပြီပေါ့… ကံကောင်းရင် အဆင့်တစ်ရာထဲကို ဝင်နိုင်လောက်တယ်…”
ထိုသို့ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လော့ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ အဆင့်တစ်ရာထဲဝင်ရုံမျှသာ မဟုတ်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ကွင်းပြင်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကွင်းပြင်ထက်တွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။
လော့ချန်ခန့်မှန်းကြည့်ရာ ထိုနေရာ၌ အနည်းဆုံး လူတစ်သောင်းခန့် ရှိလိမ့်မည်။ ထိုထဲတွင် စွမ်းအားအနိမ့်ဆုံးမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်ရှိသူများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့လည်း မနည်းမနောပင်။
“လူတွေ ဒီလောက်များနေတာ… ဒီနှစ်ရဲ့ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုက ပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်မယ်ထင်တယ်…”
ကျန်းလျန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လူတစ်သောင်းနီးပါးရှိသော အလုပ်သင်တပည့်များထဲမှ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးသာ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထောင်ပုံတစ်ပုံမှ တစ်ယောက်ကိုသာ ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ရောက်လာသည်နှင့် လူအများက အကြည့်များ လှည့်လာသည်။
လော့ချန်ကို သတိထားမိသူအချို့၏ အကြည့်များမှာ ထူးခြားနေသည်။
“ဟယ်… ဘာလို့ ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ… လော့ချန်… ငါ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရတာလဲ…”
ကျန်းလျန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
လော့ချန်လည်း ထိုအရာကို သတိပြုမိပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်…”
ကျန်းလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ယခင်က မကြုံဖူးသည့်အရာဖြစ်ရာ သူက လော့ချန်ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အဝါရောင်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံတစ်ချောင်းကိုင်ဆောင်ကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသောအရိပ်အယောင်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး သူတို့ထံ တိုက်ရိုက်လျှောက်လာသည်။
“ဖုန်း… ဆရာကြီးဖုန်းရွှမ်…”
အဝါရောင်အင်္ကျီဝတ်လူငယ်ကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းလျန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ထိုလူငယ်က ကျန်းလျန်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“မင်းက လော့ချန်ပေါ့လေ…”
လော့ချန်စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း လေသံမနိမ့်မမြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်… ဘာကိစ္စရှိလဲ…”
“ဟဲ… ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး… နောက်တစ်ခါ မင်းနဲ့ တွေ့ရဖို့ ငါ မျှော်လင့်နေတယ်…”
ဖုန်းရွှမ်က နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ပြုံးရိပ်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ ထားခဲ့ကာ လူအုပ်ရှေ့သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ… တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်…”
ကျန်းလျန်က အံ့သြမှင်သက်မိစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးဖုန်းရွှမ်ကိုယ်တိုင် မင်းနဲ့ လာပြီး နှုတ်ဆက်တယ်ဆိုတာ ထူးဆန်းလွန်းတယ်… သူက ပုံမှန်ဆို မာနကြီးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိထဲမထည့်တတ်ဘူးလေ…”
“ဖုန်းရွှမ်လား… သူက နာမည်ကြီးလား…”
ကျန်းလျန်က အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါ့… ဖုန်းရွှမ်က ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ထိပ်တန်းပြိုင်ဘက်တစ်ဦးလေ... လူကြိုက်များမှုက လင်ကျင်ထိုင်ထက်တောင် ပိုတယ်… ပြောကြတာကတော့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ခြောက်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တယ်တဲ့…”
“ဟုတ်လား…”
လော့ချန်က မျက်ဝန်းများတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းရွှမ်၏ စွမ်းအားအပေါ် သူသိပ်ခံစားမရခဲ့ပေ။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိကျွမ်းကြဘဲလျက် ဖုန်းရွှမ်က အဘယ်ကြောင့် လာရောက်နှုတ်ဆက်ရသနည်း။
ဖုန်းရွှမ်တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ လော့ချန်က ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အကြည့်များစွာက သူ့ကို သတိထားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
အစပိုင်းတွင် လော့ချန်က ၎င်းမှာ သူ၏ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ လော့ချန်က ထိုအကြည့်များထဲတွင် ဖုန်းရွှမ်အပါအဝင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
လူတိုင်းက သူ့အသက်ကို ယူလိုသည့်အလားပင်။
“ဟိုကိုကြည့်စမ်း… အဲ့ဒီဆယ်ယောက်က ဒီတစ်ကြိမ်ရဲ့ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းအတွက် ထိပ်ဆုံးပြိုင်ဘက်တွေပဲ…”
ကျန်းလျန်၏ အသံက လော့ချန်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး ဆွေးနွေးသံများ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်လည်း ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကွင်းပြင်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး ထိုစင်မြင့်အောက်ရှိ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လူဆယ်ဦး ထည်ဝါစွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့က အခြားအလုပ်သင်တပည့်များနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ အကွာအဝေးထားရှိထားသည်။
ထိုဆယ်ဦးတွင် အမျိုးသားခုနှစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးသုံးဦးပါဝင်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကွာအဝေးများစွာ ထားရှိထားသော်လည်း သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးကျယ်လှသော အရှိန်အဝါက လူတိုင်းကို မလိုလားအပ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ကူးလင်ဖုန်း… ယွမ်ကျီလန်… ဖုန်းရွှမ်… ဇိုချန်ရှန်… ချောချင်း… ကျိုးရှို့… လင်ကျင်ထိုင်… ဒီလူတွေရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို အားကောင်းလွန်းတယ်…”
“ဟုတ်တာပေါ့… သူတို့က ဒီတစ်ကြိမ်ရဲ့ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးစာရင်းအတွက် ထိပ်တန်းပြိုင်ဘက်တွေပဲ… တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အဆင့်တူလူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်…”
“ဒီတစ်ကြိမ် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာက သူတို့ဖြစ်မှာ သေချာတယ်…”
ထိုဆယ်ဦးက တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေကြပြီး ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါဖြင့် ကွင်းပြင်ထဲရှိ အကြည့်များအားလုံးကို ဆွဲဆောင်ထားသည်။
လူအများစုက သူတို့နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံရန်ပင် ယုံကြည်မှုမရှိကြပေ။
“အားကောင်းလွန်းတယ်… အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူအုပ်ကြီးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်… ဒါက ထိပ်တန်းပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ သတ္တိပဲ… သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမယ်မထင်ဘူး…”
ကျန်းလျန်လည်း ထိုဆယ်ဦး၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် မှင်သက်မိစွာ စွဲလမ်းသွားပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။
ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်များလော။
လော့ချန်က ထိုဆယ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ လော့ချန်က ယခု တွေးနေသည်မှာ သူတို့ကို မည်သို့အနိုင်ယူရမည်နည်း ဆိုသည့်အရာသာဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် ဤတစ်ကြိမ်ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှု၌ ထိပ်ဆုံးဆယ်နေရာထဲတွင် သူ့အတွက် နေရာတစ်ခုရှိမည်မှာ သေချာသည်။
ထိုအခါတွင် အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ထည်ဝါသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် အကြည့်များစွာက လော့ချန်ထံသို့ ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့က ထိပ်တန်းဆယ်ဦးစာရင်းဝင်များထံမှ ဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်း သုံးဦးဖြစ်သည်။
ဖုန်းရွှမ်အပြင် လင်ကျင်ထိုင်နှင့် နောက်ထပ်တစ်ဦးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြီးမားသော ချောချင်းဖြစ်သည်။
ချောချင်းက လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် တစ်ချက်ယက်လိုက်ပြီး အေးစက်သော ပြုံးရွှင်မှုဖြင့် မြင်ကွင်းထဲတွင် သူ၏သားကောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နှယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်လျှံနေသည်။
“ဖုန်းရွှမ်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး… ချောချင်းပါ မင်းကို သတိထားနေတယ်… သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကလည်း အားကောင်းလွန်းတယ်… ဘာဖြစ်တာလဲ…”
ကျန်းလျန်က အလွန်အံ့သြသွားသည်။
လော့ချန်၏ အကြည့်များလည်း မှိုင်းညှို့လာသည်။
ကျန်းလျန်ပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက လုံးဝမမှားသည့် ခံစားချက်ဖြစ်ရမည်။
တကယ်တမ်းတွင် လော့ချန်က အစကတည်းက သူ့ကို ဝံပုလွေအုပ်ကြီးက ဝိုင်းထားသည့်နှယ် အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိထားသည်။
“မင်းတို့ ဘာအကြံအစည်တွေ ကြံစည်နေကြတာလဲဆိုတာ… ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့…”
လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။
သူ၏ပင်ကိုယ်ဗီဇက ဤတစ်ကြိမ် ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုက ရိုးရှင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးလာသည်။
ဘုန်း… ဘုန်း… ဘုန်း…
လူအုပ်ကြီး ဆွေးနွေးနေစဉ် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ တိမ်လွှာများ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး အစက်ငယ်ငယ်လေး ငါးခုက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအစက်များက တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ကွင်းပြင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလျားတစ်ရာမီတာကျော်ရှိသော ရွှေရောင်စစ်သင်္ဘောငါးစီးဖြစ်သည်။
စစ်သင်္ဘောများက ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲဆယ်ဦး လေထဲသို့ ခုန်တက်လာကာ ကွင်းပြင်ရှိ စင်မြင့်ထက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုထဲတွင် အကြီးအကဲဟယ်လည်း ပါဝင်သည်။
အကြီးအကဲဟယ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ ထိုအခါ ဆူညံနေသော ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ အကြီးအကဲဟယ်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး အသံက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“ငါတို့… နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ ချင်းယွမ်စမ်းသပ်မှုကနေ ကြိုဆိုပါတယ်…”