မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ

မိစ္ဆာ၏ ထူးဆန်းသော နယ်မြေမှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ အစီအရင်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အစွမ်းအစမှာ ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ သို့သော် တိုက်ပွဲကို ကျောက်ချရပ်တည်ပေးရန် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများမရှိဘဲ သူတို့ ဒီလိုမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်ရန် မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမှောင်အရိပ်တစ်ခုက ညကောင်းကင်ယံမှ ထိုးဆင်းလာပြီး ကြီးမားသော သတ္တဝါထံသို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ဝင်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအနက်ရောင်အရိပ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်!

ဘုန်း!

မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုက ဆွေယန်မြို့ကို နှစ်ပိုင်းခွဲသွားကာ အမည်မသိသော အကွာအဝေးအထိ ရှည်လျားသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူက အနက်ရောင်အရိပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည် - ဒါဟာ နွားတစ်ကောင်အရွယ်အစားရှိပြီး ကျောပေါ်တွင် တောင်ပံတစ်စုံနှင့် ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

"ဒါ ချုံချီပဲ"

ဒီသတ္တဝါ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်သည်၊ သခင်ကြီး နန်ထျန်းလုံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ!

သူ သံသယဝင်သည့်အတိုင်း ပုံရိပ်များစွာက လေကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး တောင်ပိုင်းဒေသ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ တပ်မှူးဖြစ်ပြီး လှံအင်မော်တယ်နှင့် ဓားရူးတို့က အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းကို အံ့အားအသင့်ဆုံးဖြစ်စေသူမှာ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ တိုက်ပွဲအတွင်း ဖောက်ပြန်ခဲ့သော ဓားတစ္ဆေ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက လဲကျနေသော မိစ္ဆာကို လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါဟာ သူတို့၏ ယခင်နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်သော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း!

မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးခြေလက်များက မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ဦးခေါင်းက လေထဲတွင် မျောလွင့်နေကာ နန်ထျန်းလုံ၏ အုပ်စုထံသို့ သူ၏သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်သေမင်းအလင်းလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက သေမင်းအလင်း၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိနိုင်ပြီး သူတို့အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ၎င်းကို အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားကြသည်။ သေမင်းအလင်းက ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်သွားပြီး ညကောင်းကင်ယံထက်ပင် ပိုမည်းမှောင်သော အနက်ရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထက်မှ ကောင်းကင်ယံတွင် အပိုင်းအစတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သာ ဒီတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ထိမှန်ခဲ့လျှင် အကျိုးဆက်များမှာ စိတ်ကူးမမီနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"ဆရာ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ဓားရူး ကျန်းထျန်းယီက မေးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်ရစ်ထားသော ဓားတစ္ဆေက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ မင်းကို သင်ပေးခဲ့တာတွေအားလုံးကို မေ့သွားပြီလား။ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ မင်းက အစပြုလှုပ်ရှားရမယ်"

"သေချာကြည့်ပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကံတရားကနေတစ်ဆင့် ဘယ်လောက် နားလည်နိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်စမ်း"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဓားတစ္ဆေက သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ စွမ်းအင်များက မီတာတစ်ရာရှည်သော ဧရာမဓားတစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ စုစည်းသွားသည်။ ရွှေရောင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်က ဓားတစ္ဆေပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး သူက သူ၏ညာလက်ကို ပြင်းထန်သော ခုတ်ချက်ဖြင့် အောက်သို့ လွှဲချလိုက်သည်။

အနက်ရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်းက နေရာလွတ်ကို ခွဲခြမ်းသွားပြီး မိစ္ဆာ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ချင်ဖုန်း၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်ရှေ့တွင် မိစ္ဆာက တစ်စစီ ကြေမွသွားသည်!

"ဒါက တာအိုရဲ့ နိယာမတွေ ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေတဲ့ ဓားသိုင်းကွက်ပဲ"

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

ဒါတင်မကဘဲ ချင်ဖုန်းက ဓားတစ္ဆေ၏ အစွမ်းအစမှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက သူခံစားခဲ့ရသည်ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်ကို ခံစားမိနိုင်သည်။ ထိုလူက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ရှင်းလင်းစွာပင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဓားတစ္ဆေက သူ၏ညာလက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအင်များမှ ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားရှည်က ကြေမွသွားသည်။

"ဒီဓားကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်းလို့ ခေါ်တယ်"

"မိစ္ဆာ သေပြီလား"

ကျန်းချင်ဖန်နှင့် အခြားသူများက မယုံနိုင်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောင်ပိုင်းဒေသ တပ်မှူးက တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သတိပြုမိပုံရပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ကြေမွနေသော မိစ္ဆာအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ အခြားသူများက သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိကြသည်။

သူတို့ ထိတ်လန့်စွာပင် သေဆုံးသွားသင့်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော မိစ္ဆာသတ္တဝါ၊ ၎င်း၏ မျက်နှာတိုင်း ကြေမွသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသော်လည်း အခုတော့ ချမ်းစိမ့်ဖွယ်ရာ အပြုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလောင်း၏ ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပြန်လည်စုစည်းစပြုလာသည်!

လှံအင်မော်တယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာက တကယ်ပဲ မသတ်နိုင်ဘူးလား"

ထိုမေးခွန်းကို မည်သူကမှ မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက အလေးအနက် ဆိုသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ သူ ဒီမိစ္ဆာကို အကြိမ်ထောင်ချီ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဒါက အရင်အတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်သေးတယ်။ ဒါက မသေနိုင်ပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေပုံပဲ"

"ဒီလောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ မသေနိုင်ပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေလို ပညာရပ်မျိုးတွေ ရှိနေလို့လား"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ချိန်တုန်းက ငါတို့လည်း အတူတူပဲ တွေးခဲ့ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နတ်ဘုရားဘုံက ကိုယ်ပွားတွေနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက ကြယ်တာရာများကို ဆွတ်ခူးပြီး အသက်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းတို့က သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိပေမဲ့ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အနောက်ပိုင်း နတ်ဘုရားဘုံက ဗုဒ္ဓတွေက သူတို့ကို တစ်ခါက အကျဉ်းချခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကို မဟာဗုဒ္ဓရဲ့ အလင်းနဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် အဆက်မပြတ် သန့်စင်ခဲ့သေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ငါတို့မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်ခဲ့တယ် - သူတို့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက အဆုံးမရှိပုံပဲ"

"ငါတို့ရဲ့ ရုန်းကန်မှု နှစ်ထောင်ချီအတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ မဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ ငါတို့ ဘာအဖြေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"

"ဒါကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်နဲ့ ဗုဒ္ဓတွေက ဒါကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ပညာရပ်တွေကို အားကိုးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒါကို တကယ်တမ်း ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သေးဘူး"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာက နောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးခြေလက်များက ပြင်းထန်စွာ လွှဲရမ်းကာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ချွန်မြက်သော လေစီးကြောင်းများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ တပ်မှူးနှင့် အခြားသူများက အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် မိစ္ဆာထံသို့ တိုးဝင်သွားကြရာ သူတို့၏ တိုက်ပွဲနောက်ဆက်တွဲရလဒ်များက မျှော်စင်အလားမြင့်မားသော လှိုင်းများကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေသည်။

မိစ္ဆာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းအစ ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစားနှင့် လေးလံသော လှုပ်ရှားမှုများက တိုက်ခိုက်မှုအကြိမ်အနည်းငယ်အပြီးတွင် သူ့ကို အားနည်းသွားစေသည်။ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လှံအင်မော်တယ် စီးမာခုံက မိစ္ဆာ၏ ဧရာမဦးခေါင်းကို ထွင်းဖောက်သွားသော လှံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားသည်!

ဒါဟာ တကယ်ပဲ မသေနိုင်ပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရား ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

"ဒီမိစ္ဆာကို ဖျက်ဆီးဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို သွားပြီး စီနီယာ ပြောခဲ့သလို တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖွေဖို့ပဲလား"

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အမှန်ဟုတ်မဟုတ်ကို အတည်ပြုဖို့ ခက်ခဲတယ်"

"ဘာလို့လဲ" ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက မြစ်ဝါစမ်းချောင်းတွေရဲ့ အလွန်မှာ ပေါက်ရောက်တယ်။ သေဆုံးသူတွေ မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပေါ့။ သက်ရှိတွေသာ ဒါကို ဆွတ်ခူးနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက သေမင်းတို့ရဲ့ မြေပဲ။ သက်ရှိတစ်ယောက်သာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ပြန့်ကျဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ သူတို့က ပန်းကို ပြန်ယူလာဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ"

ဒီဖော်ထုတ်မှုကြောင့် ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားသည်။ မိစ္ဆာကို အနိုင်ယူရန် တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို အသုံးပြုခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နှင့်နေပြီ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက ချင်ဖုန်းဘေးတွင် ဆင်းသက်လာသည် - ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့ပင်။

ချင်ဖုန်း သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာပင် နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဖလှယ် လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ယောက်ချင်းစီက ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်စီ တင်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့၊ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဆရာသခင်ရဲ့ အမိန့်အရ ငါတို့ မင်းကို အောက်ကို ပို့လွှတ်နေတာ" ရှန်လီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတာလား" ချင်ဖုန်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စွန်းချီက သူ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ညီလေး၊ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောနဲ့။ ဆရာသခင်က မင်းကို မြစ်ဝါစမ်းချောင်းကို သွားပြီး တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖွေစေချင်ရုံပဲ"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက သူ၏အကြည့်ကို သူတို့ထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားလျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သက်ရှိလူသားတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပြန့်ကျဲမသွားဘဲ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို မဝင်ရောက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါက ဆရာသခင်က ကျွန်တော့်ကို သတ်တာနဲ့ ဘာများ ခြားနားလို့လဲ"

ရှန်လီက သူ တစ်စုံတစ်ခုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖန်တီးရင်း ရှင်းပြသည်။

"ဆရာသခင်က ပြောတယ်။ တခြားသူတွေက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပြန့်ကျဲသွားနိုင်ပေမဲ့ မင်းကတော့ ညီလေး၊ မတူဘူး"

"ဒီလောကကြီးမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ မင်းပဲ"

"ဆရာသခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါအားလုံးက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်တွေပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" စွန်းချီက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းက နောက်ထပ် အသေးစိတ်အချက်အလက်များ မေးတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ရှန်လီ၏ ညာလက်က ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းဖြူတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူက ချင်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရှူး!

ဒီတစ်ချက်တည်းသော ထိုးနှက်ချက်ဖြင့် ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အတင်းအကျပ် ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူက ပတ်ပတ်လည်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးက မှိန်ဖျော့သော အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ရှန်လီက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"လူတိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေပေါ်နဲ့ ခေါင်းထိပ်မှာ အသက်မီးတစ်တိုင်စီ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းထိပ်က တစ်တိုင်ကို စီးဆင်းနေသော မီးလို့ ခေါ်တယ်"

"စီးဆင်းနေသော မီးကို ယူပြီး ပခုံးပေါ်က အသက်မီးတွေကို တည်ငြိမ်စေတာက ညီလေးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ခြေချတဲ့အခါ သတိထားပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကြင်နာတဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး"

"မင်းသာ ပျောက်ဆုံးပြီး လွင့်မျောနေတဲ့ တစ္ဆေတွေက ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရရင် ပြီးတော့ မင်းပခုံးပေါ်က မီးတောက်နှစ်တိုင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရရင် မင်း သေဆုံးလိမ့်မယ်"

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ လာပုံရသော ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အစိမ်းရောင်မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ ခုခံရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူက ဝဲဂယက်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှန်လီက ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက ငါတို့ညီလေး တစ်ခုခုပြောတာ ကြားလိုက်သလား"

စွန်းချီက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အမှတ်ရလိုက်သည်။

"ငါထင်တာတော့ 'ငါ မင်းအမေကို...' လိုမျိုး တစ်ခုခုပဲ။ အာ၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါကို ထပ်ပြောပြရင် မသင့်တော်ဘူး"