ငရဲတံခါး

မင်းနေပြည်တော်တွင် မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်၌ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ တန်းတွင် ရပ်ရင်း တောင်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစောက အဲ့ဒီအရာက သာမန်ပြည်သူတွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းပြီး မင်းနေပြည်တော်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို လှုပ်ရှားခွင့်မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက ဒီနေ့အတွက်ပဲကိုး"

"မသိသော ရန်သူက ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်နဲ့ ရန်သူကို သိမှသာ ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"မင်း အရာအားလုံးကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပေမဲ့လည်း မင်း ဒါကို မတားဆီးခဲ့ဘူး။ မင်းက အဲ့ဒီမိစ္ဆာကို လောကကြီးပေါ်ကို ဆင်းသက်လာဖို့ တမင်တကာ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ ဒါမှ မင်းက သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့နိုင်မှာ"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးကို ဒဏ္ဍာရီလာ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖွေဖို့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ဝင်ခိုင်းတာကတော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်ကူးပေါက်ရာ လျှောက်လုပ်လွန်းမနေဘူးလား"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ လေသံက အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။ ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ သူက ချင်ကျန့်အန်းကို နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တစ်ပိုင်း ကြိုတင်ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း သူက သူ၏အသက်ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီအကြောင်းကြောင့် သူက သူ၏တပည့်၏ ကလေးများကို နောက်ထပ် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အကျပ်အတည်းများ မကြုံတွေ့စေချင်တော့ပေ။

ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက တစ္ဆေသရဲ ချီစွမ်းအင်တွေနဲ့ တစ္ဆေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သက်ရှိစိတ်ဝိညာဉ်တစ်စုံ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရင် ဒါဟာ ချက်ချင်း လားရာပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက မြစ်ဝါစမ်းချောင်းမြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သူသာ လားရာတောင် မခွဲခြားနိုင်ရင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်မှာလဲ"

သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ မင်း အဘိုးကြီးက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကစားပွဲမျိုးကို စကစားခဲ့တာလဲ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက ရှန်လီ ဒါမှမဟုတ် စွန်းချီကို မြေအောက်ကမ္ဘာ ဝိညာဉ်ဘုံကို ဝင်ရောက်ဖို့ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ငါ မလုပ်ခဲ့တာပေါ့"

"တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖွေဖို့က လမ်းညွှန်ပေးမယ့် တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှန်လီနဲ့ စွန်းချီမှာ အဲ့ဒီစွမ်းရည် မရှိဘူး"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် စစ်သည်တော်က မှန်းဆလိုက်သည်။

"မင်းဆိုလိုချင်တာက ချင်ဖုန်း... လီယန်များလား"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက အရမ်းကျယ်ပြန့်တယ်။ ချင်ဖုန်းက အဲ့ဒီလူနဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ ကြုံတွေ့ဖို့က ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက တခြားတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းနေတာ"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ဒီစကားများကို ဆင်ခြင်တွေးတောလိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ဖြစ်နိုင်မလား၊ ငါ့တပည့်ရဲ့ သေဆုံးမှုကလည်း မင်းရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလား"

သူ၏အသံ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းတိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ လမ်းခွဲတွေ ရှိသလိုပဲ"

"ငါ လုပ်နိုင်သမျှကတော့ စမှတ်ကို အတည်ပြုပြီးတော့ အဆုံးသတ်ဆီကို သွားဖို့ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က သူ၏အရှိန်အဝါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုတစ်ယောက်၏ စကားများကို နားလည်စပြုလာသည်။ ချင်ကျန့်အန်း၏ သေဆုံးမှုမှာ အဘိုးကြီး၏ တွက်ချက်မှုများထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူက တည်ရှိနှင့်ပြီးသား အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံပြီး လားရာကိုသာ အတည်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ကျန့်အန်းသာ မသေဆုံးခဲ့လျှင် အဘိုးကြီးမှာ အခြားတန်ပြန်နည်းလမ်းများ ရှိခဲ့နိုင်သည်...

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် မရှင်းလင်းတာ တစ်ခုရှိတယ်။ လီယန်က ချင်ဖုန်းနဲ့ မတွေ့နိုင်လောက်ဘူးဆိုရင် ငါ့တပည့်ကရော သူနဲ့ ဘယ်လိုတွေ့နိုင်မှာလဲ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပြန်ဖြေသည်။

"သွေးသားနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှုက ချည်နှောင်မှုတွေကို ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး။ သူတို့က ယင်နဲ့ယန်ရဲ့ ခြားနားမှုနဲ့ ကွဲကွာနေရင်တောင်မှပေါ့"

...

အမှောင်ဖုံးနေသော လောကကြီးတွင် လခြမ်းကွေးတစ်ခုက ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကောင်းကင်မှာ သဲမုန်တိုင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ မှုန်ဝါးဝါး မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် မြေကြီးမှာ က မာကျောပြီး အထီးကျန်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်တိုင်များက မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် ချောက်ကမ်းပါးများတွင် တစ္ဆေမီးများက စမ်းရေပန်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး ကောင်းကင်မြင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ကြီးမားသော အနက်ရောင် ကျောက်တံခါးပေါ်တွင် ဦးခေါင်းခွံနှစ်ခုက တံခါးထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးပေါက်များက ခဲနေသော အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အနီရောင်မီးတောက်များက တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

အနီရောင် မီးတောက်များ၏ တောက်ပမှုတွင် တံခါးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် စာလုံးလေးလုံးကို မြင်နိုင်သည်

ငရဲတံခါး!

ငရဲတံခါး ဝင်ပေါက်မှ အရိုးဖြူများဖြင့် ခင်းထားသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဧရာမ ပုံရိပ်တစ်ခုက တံခါး၏ အရပ်တစ်ဝက်နီးပါး ရပ်တည်နေသည်။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။

ကျားခေါင်းနှင့် နွားကိုယ်၊ မျက်လုံးသုံးလုံးနှင့် ချွန်မြက်သော ဦးချိုတစ်စုံတို့ဖြင့် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ကြီးမားသည့် လက်များက ဆန့်တန်းထားပြီး အေးစက်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ အရိုးလမ်းပေါ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေများကို နာကျင်စွာ အော်ဟစ်စေပြီး သူတို့ ငရဲတံခါးဆီသို့ လေးလံစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

အဖွဲ့ကို ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ရှိသော တစ္ဆေအရာရှိဖြစ်သည့် နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာ အစောင့်များက ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ဆိုကြသည်။

"သခင်ကြီးထူဘို ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူးနဲ့တူတယ်"

"သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းနိုင်မှာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ လွင့်မျောနေတဲ့ ဝိညာဉ်တချို့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သခင်ကြီးထူဘိုက အရင်တုန်းက သူတို့ကို အလောင်းဆီထဲမှာ ကြော်ပြီးတော့ သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ ကြွပ်ကြွပ်မြည်အောင် ဝါးစားရတာကို ကြိုက်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသက တစ္ဆေဧကရာဇ်အသစ်က အရင် တစ္ဆေဧကရာဇ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရုံတင် မကဘဲ သူက ငါတို့ကို ဒီလွင့်မျောနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကို မခွဲခြားဘဲ စားသုံးခွင့် မပြုတော့ဘူး"

တစ္ဆေဧကရာဇ်အသစ်အကြောင်း ပြောမိသည်နှင့် သန်မာသော နွားခေါင်းအစောင့်က တုန်လှုပ်သွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ရှူးတိုးတိုး အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သတိဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက တစ္ဆေဧကရာဇ်အကြောင်း လျှာရှည်ရဲသေးတယ်။ မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား"

"အရင် တစ္ဆေဧကရာဇ် ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာကို မင်းမေ့သွားပြီလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြင်းမျက်နှာအစောင့်၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်တကြား ကျယ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက မြင်ကွင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ အထက်မှ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်တန်း ဆင်းသက်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသည်။

အလောင်းဘုရင်နှင့် အစွမ်းထက်သော တစ္ဆေစစ်သူကြီးများက သက်ရှိစိတ်ဝိညာဉ်များ၏ အနံ့ကို ရရှိခဲ့ပြီး အက်ကွဲကြောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အသည်းအသန် ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းဘုရင်နှင့် တစ္ဆေစစ်သူကြီးများကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် လက်သီးများ ဖြင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယခင် တစ္ဆေဧကရာဇ် ပေါ်လာပြီး ထိုသူနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲကျသည်။ မြေကြီးကိုတုန်လှုပ်စေသော တိုက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံ၏ တောင်ပိုင်းဒေသမှ မိုင်ရာချီသော မြေပြင်ကို ညီညာသွားစေခဲ့သည်!

နောက်ဆုံးတွင် 'ကြယ်တာရာများကို ဆွတ်ခူးပြီး အသက်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း' နတ်ဘုရားအနုပညာ မရှိသော တစ်ယောက်က ယခင် တစ္ဆေဧကရာဇ်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ရိုက်သတ်ပြီး သူ၏နေရာကို ယူခဲ့သည်! ထို့နောက် တစ္ဆေဧကရာဇ်အသစ်က စည်းမျဉ်းအသစ်များစွာကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တစ်ခုမှာတော့ လွင့်မျောနေသော စိတ်ဝိညာဉ်များကို မခွဲခြားဘဲ စားသုံးခြင်းကို တားမြစ်ခြင်းပင်...

သို့သော် ဒီအကြောင်းကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ စစ်အင်အားမှာ တည်ငြိမ်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး တစ္ဆေတပ်မတော်များက အခြားဒေသများကို အများကြီး သာလွန်သွားကာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော တစ္ဆေဘုရင်ကို မီလုနီးပါးပင်။ မြင်းမျက်နှာအစောင့်က ပြန်လည်အမှတ်ရနေစဉ်မှာပင် သူတို့အပေါ်မှ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ရှည်လျားပြီး ဆွဲငင်ထားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုက နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာ အစောင့်များ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း!

အရိုးလမ်းက တုန်ခါသွားပြီး ချင်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ အံ့အားသင့်စွာပင် ဒီလောက် အမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျပြီးနောက် သူ လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လောကကြီးမှာ အဝါရောင်မြူများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပုံရပြီး အကွာအဝေးတိုတိုမှာပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။

ပြီးတော့ အဝါရောင်မြူများက သူ ဆင်းသက်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်လာပြီးနောက် သူ့ထံသို့ စုဝေးလာသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ပျော်ဝင်နေပုံရပြီး သူက ဒီအဝါရောင်မြူများကြောင့် စားသုံးခြင်း ခံရတော့မည့်အလား အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်!

သက်ရှိစိတ်ဝိညာဉ်က မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိဟူသော ဆိုရိုးစကားမှာ အပြောသက်သက် မဟုတ်ပေ! သူ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး သူ၏ဆရာနှင့် စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေစဉ်မှာပင် ရွှမ်းယီ၏ ပုံရိပ်ယောင်က ပေါ်လာသည်။

စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ နတ်ပင်လယ်မှာ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားရာ ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ နတ်ပင်လယ်က သဘာဝအတိုင်းပင် လိုက်ပါလာသည်။ ရွှမ်းယီက ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ဒါဆို ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကိုး"

ချင်ဖုန်းက မျက်ရည်ကျလုနီးပါးပင်။ သူက ဒီလို မထင်မရှား နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးချင်စိတ် တကယ်ပဲ မရှိပေ!

"စီနီယာ၊ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ဒီမြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် ဖျက်ဆီးခံနေရပုံပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်ကယ်ပါ"

ရွှမ်းယီက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆက်မပြတ် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ချင်ဖုန်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော မီးတောက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝေ့ဝဲနေသော အဝါရောင်မြူများကို ကြည့်ကာ တွေးတောစွာ ဆိုသည်။

"တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်နေတဲ့ မီးတောက်တွေက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ။ သူတို့ကို မငြိမ်းသွားအောင် လုပ်"

"ပြီးတော့ ဒီအဝါရောင်မြူတွေက မင်းဆီကို တိုးဝင်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းပတ်လည်မှာ သေခြင်းအငွေ့အသက် မရှိလို့ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ..."

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းနည်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ဖယောင်းတိုင်နဂါးရဲ့ ယင်-ယန် နိယာမတွေကို သုံးပြီး မင်းခေါင်းပေါ်က မီးတောက်တွေကို အသက်စွမ်းအားနဲ့ ကာကွယ်လိုက်။ ပြီးတော့ သေခြင်းစွမ်းအားကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်။ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်သင့်တယ်"