ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

မိစ္ဆာတစ္ဆေမျက်နှာဖုံးစွပ် ပုံရိပ်က လှုပ်ရှားခြင်းမပြုဘဲ အဲဒီအစား တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ မေမေလေး နေကောင်းရဲ့လား"

"နေ့ဘက်မှာတော့ သူ အရင်ကနဲ့ ဘာမှမခြားနားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညနက်လာတဲ့အခါ သူက သူ့အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ငိုနေတတ်တယ်။ အိပ်လို့မပျော်ဘူး"

မျက်နှာဖုံးစွပ် ပုံရိပ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မေမေလေးက အမျိုးသမီးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သုံးနှစ်ကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း စည်းမျဉ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘွဲ့အမည်ခံ ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်ခြင်းတွေကို ထည့်မစဉ်းစားဘဲ သူ့ကို လူသစ်တစ်ယောက် ရှာခိုင်းလိုက်ပါ"

ချင်ဖုန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မေမေလေးကို မပြောရဲဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိမ့်မယ်"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်တို့ ကလေးရပြီလား။ ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား"

"မကြာတော့ပါဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ကျွန်တော် ပြန်သွားတာနဲ့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ်"

နှစ်ဦးသားကြားမှ တည်ငြိမ်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည့် ဖလှယ်မှုက ရှိနေသူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေသည်။ နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့ကလည်း သူတို့၏တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ဒီ "အစ်ကိုကြီး" က တစ္ဆေဧကရာဇ်နှင့် ရှင်းလင်းစွာ ရင်းနှီးပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တော်တော်လေး နီးကပ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စူးရှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်းကိုသာမက ကြည့်ရှုနေသူတိုင်းကိုပါ မှင်တက်သွားစေသည်။ နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာ အစောင့်များ အံ့ဩသွားကြသည်။

"သူတို့ မှန်းဆတာ မှားသွားတာလား"

ယခင်က ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ထူဘိုပင်လျှင် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏စိုးရိမ်နေသော နှလုံးသား အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ် ပုံရိပ်က တင်းမာစွာ ဆုံးမသည်။

"ငါ အသက်မရှိတော့ဘူး။ မင်းက အခု မင်းမိသားစုရဲ့ ထောက်တိုင်ပဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရင်ကလိုပဲ ပြုမူပြီး အရာရာတိုင်းမှာ ဝင်ရှုပ်နေနိုင်သေးတာလဲ"

"မင်း ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို မစဉ်းစားရင်တောင်မှ မင်းရဲ့ မေမေလေးက မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးရမယ့် ထိုးနှက်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမလားဆိုတာကို စဉ်းစားသင့်တယ်"

"ဒါ့အပြင် ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်တို့က မွေးဖွားတော့မှာ။ ဒီနွံအိုင်ထဲကို ခြေစုံပစ်ဝင်မယ့်အစား မင်း ဘာလို့ အိမ်မှာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်မှုတွေ မလုပ်နေရတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက နီရဲနေသော်လည်း သူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"မူလကတော့ ကျွန်တော် ဆင်းမလာချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့် စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

"ခင်ဗျားက အရင်ကလိုပဲ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ရတာ ကြိုက်တုန်းပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ အဲ့ဒီအကျင့်ကို ဖျောက်လို့မရဘူးလား"

မျက်နှာဖုံးစွပ် ပုံရိပ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မိစ္ဆာတစ္ဆေ မျက်နှာဖုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ မျက်ရည်များကို ချုပ်တည်းရင်း ဆိုသည်။

"အဖေ၊ သား အဖေ့ကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ"

ချင်ကျန့်အန်းက ချင်ဖုန်း၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။

"ပြီးတော့ ငါလည်း မင်းတို့အားလုံးကို လွမ်းနေခဲ့ပါတယ်"

နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့က မယုံနိုင်စွာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ "အစ်ကိုကြီး" က ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ သူက တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ သားကိုး!

လေထဲတွင် ချုပ်တည်းခံထားရသော ထူဘိုမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။ သူက အစောပိုင်းက တစ္ဆေဧကရာဇ်ကို ဒီလူကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ အကြံပေးရဲခဲ့သေးသည်။ ဘယ်လို သတ္တိမျိုးက သူ့ကို အဲ့ဒီလို လုပ်စေခဲ့တာလဲ!

သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ချင်ကျန့်အန်းက ကြီးမားသော ထူဘိုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ သူက အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အခု၊ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းပြ"

...

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောက် လောင်ကျွမ်းချိန်အကြာတွင် ချင်ကျန့်အန်းက ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို သိရှိပြီးနောက် သူက ထူဘိုကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါတည်ထောင်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖီဆန်ရဲတယ်ပေါ့"

ထူဘိုက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေပြီး အသက်ပင် မရှူဝံ့ပေ။

"ဒီကျွန်တော်မျိုး ခဏတာ စိတ်ရှုပ်သွားလို့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အပြုအမူကို ကျူးလွန်မိတာပါ"

"ဒီချောမောတဲ့ လူငယ်လေးက ခင်ဗျားရဲ့ သားမှန်းသာ ကျွန်တော် ကြိုသိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်မှာ အသက်ဆယ်ဘဝ ရှိရင်တောင်မှ သူ့ကို လက်ရွယ်ဖို့ ဝံ့မှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ကြီးမြတ်သော တစ္ဆေဧကရာဇ်၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မလောက်လေးမလောက်စား အကျိုးပြုမှုတွေကို သတိရပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် မသေချင်ပါဘူး"

အဆုံးတွင်တော့ ထူဘိုမှာ မျက်ရည်များကြားမှ စကားပြောနေခဲ့သည်... ဖခင်ချင်က ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ခဏတာ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"သူ တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော့်ကို လက်မလှုပ်ရှားခဲ့သလို ဘာစိတ်ဝိညာဉ်ကိုမှလည်း မစားသုံးခဲ့ပါဘူး။ သေဒဏ်ကတော့ အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြစ်ပေးမှုကတော့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ"

"ဒီအချိန်ကစပြီး သူက နွားခေါင်းနဲ့ မြင်းမျက်နှာတို့အောက်မှာ အမှုထမ်းပြီး ငရဲတံခါးကို အတူတူ စောင့်ကြပ်ရမယ်"

"ဟမ်"

နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့က အော်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့လို သတ္တဝါတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထူဘိုနှင့် ငရဲတံခါးကို ကြီးကြပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခြင်း ခံရနိုင်မှာလဲ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူဘိုက ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက ချင်ဖုန်းနှင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီအစီအစဉ်နဲ့ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အဖေ၊ အဖေက တစ္ဆေဧကရာဇ်တွေထဲက တစ်ပါး ဖြစ်လာတာ အခုမှ မကြာသေးဘူး။ ပြီးတော့ အဖေ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကတော့ နည်းပါးနေသေးတယ်။ ထူဘိုက သွေးကြောင်ပြီး သေရမှာကြောက်ပေမဲ့ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့တာပဲ။ သူက အဖေ့အတွက် အသုံးဝင်နေနိုင်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် သူ သေစရာမလိုပါဘူး"

"ကျွန်တော် သူ့ကို နွားခေါင်းနဲ့ မြင်းမျက်နှာတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်စေခဲ့တာ။ သူ နာကြည်းမှုထားပြီး နောက်ကျရင် လက်စားချေမလားဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြည့်ချင်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကတော့... ကဲ ထားလိုက်ပါတော့"

"တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကတော့ နွားခေါင်းနဲ့ မြင်းမျက်နှာတို့ရဲ့ အစွမ်းအစက ထူဘိုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာပဲ"

"အဲ့ဒါအတွက်တော့ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုအပြီးတွင် ဖခင်ချင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါ့သားက ဒီလိုပြောပြီးမှတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။ နွားခေါင်း၊ မြင်းမျက်နှာ"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရှိပါတယ်" နှစ်ဦးသား တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက် လော့ဖူတောင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီ။ ငါ့သားကို စိတ်မပျက်စေရအောင် မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစကို မြန်မြန် တိုးတက်အောင် ကြိုးစားကြ"

သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များက ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာနေသည်။ တစ္ဆေဘုံမှ တောင်ငါးလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော မြေအောက်ကမ္ဘာ စွမ်းအင်များ၏ ခိုလှုံရာများဖြစ်ပြီး တစ္ဆေသတ္တဝါများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အလွန်အမင်း အရှိန်မြှင့်ပေးသည်။ အတိတ်တွင် သူတို့က ဒီလိုနေရာမျိုးတွေအနားကို သွားခွင့် ဘယ်တော့မှ ရခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။

သို့သော် ဒီနေ့တော့ သူတို့က အစွမ်းထက်သော နာယကတစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒီအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်ရန် ကံကြမ္မာပါလာခဲ့ပြီ။

"ကြီးမြတ်သော တစ္ဆေဧကရာဇ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချင်ကျန့်အန်းက အရိုးများခင်းထားသော လမ်းပေါ်မှ စိတ်ဝိညာဉ်အုပ်စုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ငရဲတံခါးထဲကို လိုက်ပို့ပြီး သူတို့ရဲ့ သင့်တော်တဲ့ တည်းခိုခန်းတွေကို ပို့ပေးလိုက်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ" နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့က ချက်ချင်း လိုက်နာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူဘိုက လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မြှောက်ပင့်စွာ ဆိုသည်။

"ဒီကိစ္စငယ်လေးအတွက် ခင်ဗျားတို့ ဂုဏ်သရေရှိ နှစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စိတ်ဝိညာဉ်အုပ်စုကို လမ်းညွှန်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ မြှောက်ပင့်သော အမူအရာမှာ သူ၏ခန့်ညားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် တော်တော်လေး မလိုက်ဖက်ပေ။ သို့သော် ဒီအသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ အခုတော့ ချင်ကျန့်အန်းနှင့် ချင်ဖုန်းတို့အတွက် သိပ်ပြီး အရေးမပါတော့ပေ။

ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေပတ်လည်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အဖေက လောကကို ကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အံ့အားသင့်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏သေဆုံးပြီးနောက်မှာပင် သူ၏အဖေက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုထဲတွင် ကံကောင်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့ပုံရသည်။

"အဖေ၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းက တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဖခင်ချင်က အဖြစ်အပျက်များကို အတိုချုံး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူ၏သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ဝိညာဉ်အသိစိတ်က မပျောက်ကွယ်သွားဘဲ အဲဒီအစား အလင်းဖြူတစ်ခုက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ သယ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဒါဟာ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှ အက်ကွဲကြောင်း ပွင့်နေချိန်ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေသတ္တဝါများစွာက လူ့ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ချင်ကျန့်အန်းက သူ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ဝင်ရောက်မှုကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို အဆက်မပြတ် အာဟာရဖြည့်ပေးသော အနက်ရောင်-ရွှေရောင် တောက်ပမှုတစ်ခုကို သူ၏အတွင်းထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံတွင် တိုး၍တိုး၍ အားကောင်းလာစေကာ သူ သဘာဝအတိုင်းပင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒါက သူ့ကို ယခင် တစ္ဆေဧကရာဇ်နှင့် တိုက်ပွဲသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့ပြီး သူက ရာထူးကို ယူရန် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ စည်းမျဉ်းအသစ်များ တည်ထောင်ပြီး ကွယ်လွန်သူများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။

"အလင်းဖြူ... ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာဆီက ဖြစ်နိုင်မလား"

ချင်ဖုန်းက မှန်းဆလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ့အပြင် တခြားဘယ်သူကမှ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အဲ့ဒီ အနက်ရောင်-ရွှေရောင် တောက်ပမှုအတွက်တော့ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက မင်းနေပြည်တော်မှာ ဆရာက ငါ့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ"ချင်ကျန့်အန်းက တွေးတောစွာ ဆိုသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏အဖေ၏ ဆရာမှာ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် ဖြစ်ရမည်ဟု ဆင်ခြင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က သေခြင်းစွမ်းအင်နဲ့ မကူးစက်ခံရဘဲ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲဆိုတာကို ငါတွေ့တယ်။ မင်း မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဘယ်လိုဝင်လာခဲ့တာလဲ"

ထို့နောက် ချင်ဖုန်းက ဒီအထိ ဦးတည်လာခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များ၏ အသေးစိတ်အပြည့်အစုံကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ချင်ကျန့်အန်းက လူ့ဘုံတွင်လည်း ဒီလို မိစ္ဆာဆန်သော သတ္တဝါများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်ကို သိသောအခါ သူ၏မျက်ခုံးများ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားသည်။

တစ္ဆေဧကရာဇ်ငါးပါးထဲမှ တစ်ပါးအနေဖြင့် သူက သဘာဝအတိုင်းပင် ဒီလို တစ္ဆေသရဲ သတ္တဝါမျိုးကို အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ရုံသာမက မသတ်နိုင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ပညာရပ်များကို အသုံးပြုရန်ပင်။

"...နတ်ဘုရားဘုံကနေ ကျဆုံးလာတဲ့ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက မြစ်ဝါစမ်းချောင်းတွေက တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက မသတ်နိုင်သူတွေကို ချေမှုန်းနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒီဒဏ္ဍာရီကို သိနှင့်နေရမယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ငါ့ရဲ့ စီနီယာ သိုင်းညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ငါ့ကို ဒီကို ပို့လွှတ်ခိုင်းခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သက်ရှိတွေသာ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ဆွတ်ခူးနိုင်တာကိုး"

ချင်ကျန့်အန်း၏ အမူအရာက လေးနက်သွားသည်။

"ငါ မြစ်ဝါစမ်းချောင်းရဲ့ တည်နေရာကိုတော့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာကို မင်း သဘောပေါက်ရဲ့လား။ ခြေတစ်လှမ်းမှားလိုက်တာနဲ့ ထာဝရ ငရဲကျသွားနိုင်တယ်"

"တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ဒီတာဝန်ကို ယူရမှာပဲ" ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ဆိုသည်။

ဖခင်ချင်က ပိုမပြောမီမှာပင် သာယာသော အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပိုင်း နယ်မြေများရဲ့ တစ္ဆေဧကရာဇ်က ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလဲလို့ ငါတွေးနေခဲ့တာ။ ဒီလောက် ချောမောတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."