အသိစိတ်နှင့် မှတ်ဉာဏ်

ဒေါက်တာချန်သည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ ဖင်အန်း နည်းပညာ သုတေသနစခန်းမှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ မကြာသေးပေ။

ဒါက သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သုတေသနဌာန ပိတ်သိမ်းသွားပြီး သူ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် ဒီငြိမ်းချမ်းပုံရသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသာ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များအပေါ် ဆက်လက်သုတေသနလုပ်နေပါက တစ်နေ့တွင် ထိန်းချုပ်မရသော သဘာဝလွန်လေ့လာမှုတစ်ခုခုတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အလုပ်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ဒေါက်တာချန်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အခြားဖိတ်ခေါ်မှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူသည် အခြားသုတေသနဌာနများသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်လည်း ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး လက်ထောက်အနည်းငယ်နှင့်အတူ တာချန်းမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။

သူသည် တာဝန်ခံမည်သူ့ကိုမျှ မသိသလို အသင်းခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကိုလည်း မသိပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဒေါက်တာချန်သည် ယန်ကျန့်နှင့် တစ်ခါတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး ခေတ္တခဏ ပြောဆိုဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာချန်သည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အနာဂတ်ကို တာချန်းမြို့အပေါ် ပုံအပ်ထားသည်။

"ပါမောက္ခ၊ ကျွန်တော် တကယ်တော့ ဒီကို မလာခဲ့သင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ တခြားသုတေသနဌာန တစ်ခုခုကိုသာ ပြောင်းသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းရော၊ ရပိုင်ခွင့်တွေရော ဒီမှာထက် အများကြီး ပိုကောင်းမှာ။ အရေးအကြီးဆုံးက ယန်ကျန့်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအပေါ် သုတေသနလုပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်မှုမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးထားမှာမဟုတ်ဘူး။"

အဆောင်အတွင်း...ဒေါက်တာချန်နှင့် လက်ထောက်နှစ်ဦးတို့ စကားစမြည်ပြောဆိုရန် စုဝေးနေကြသည်။

လက်ထောက်တစ်ဦးက မကျေမနပ် ညည်းညူနေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဒီပလိုမာ၊ ပညာရေးနောက်ခံ သို့မဟုတ် အလုပ်အတွေ့အကြုံအရ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေရုံသာ ဖြစ်နေသည်။

ဒါက သူတို့ကို စော်ကားခြင်းပင်။

ဒေါက်တာချန်ကတော့ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီလိုတွေးတာက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ တခြားအတွေးတစ်ခုရှိတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ တစ်နေကုန် အဲ့ဒီတစ္ဆေသရဲကိစ္စတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေစရာမလိုတော့ဘူးလေ၊ ငါတို့ လုံခြုံတယ်။ တာချန်းမြို့က ပြည်သူ့လုံခြုံရေးက တခြားနေရာတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေတာကို မင်းတို့ မသတိထားမိဘူးလား။"

"တာဝန်ခံဖြစ်တဲ့ ယန်ကျန့်က အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်။ ဌာနချုပ်ကတောင် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရတယ်။ ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် တာချန်းမြို့ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်းပြချက်အောက်က ဖောင်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ကုမ္ပဏီကို ဝင်ဖို့စီစဉ်ထားတယ်လို့ ဖော်ပြထားလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် အထက်လူကြီးတွေက ငါတို့ကို တကယ်လွှတ်ပေးမယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား။ ဌာနချုပ်က ငါတို့ကို မလိုအပ်ရင်တောင် ငါတို့ကို ထိန်းထားဖို့ အလုပ်မရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခုခု စီစဉ်ပေးမှာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့ အနာဂတ်အတွက် ပိုစဉ်းစားဖို့လိုသေးတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အသင်းခေါင်းဆောင် အဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့မလွယ်ဘူး။ တခြားမြို့တွေမှာလည်း ရှိပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို မသိဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချနိုင်မှာလဲ။"

"ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ဒီလောက်မာနမကြီးကြပါနဲ့။ မင်းတို့အားလုံးက ပညာတတ် သုတေသန ပညာရှင်တွေဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခေတ်က ပြောင်းသွားပြီ။ ဟိုဘက်က ရုံးအဆောက်အအုံကို လှည့်ပတ်သွားကြည့်ရင် ငါတို့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ တစ်ပုံကြီး မတွေ့ရဘူးလို့ မင်းတို့ယုံလား။ တန်ဖိုးမထားခံရတာက ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ အဲ့ဒါ အသင်းခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိတဲ့သူပဲ၊ သူ့ကုမ္ပဏီကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့လူတွေက ဝင်ချင်နေကြတာ။"

ဒေါက်တာချန်သည် သူ၏လက်ထောက်နှင့် ကျောင်းသားနှစ်ဦးကို အလွန်စိတ်ရှည်စွာ နှစ်သိမ့်နေသည်။

သူသည် အစွန်းရောက်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသနပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ၏အသက်အရွယ်နှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏စိတ်နေစိတ်ထားသည် ပါမောက္ခဝမ်ရှောင်မင်ထက် များစွာ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်။

"ယန်ကျန့်က ကုမ္ပဏီကို ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲတောင် ငါမသိဘူး၊ သူ့ကိုသာ တွေ့နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ တစ်ခါတစ်လေ ငါ အသုံးဝင်ကောင်းဝင်နိုင်သေးတယ်။"

ဒေါက်တာချန်က ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီအဆင့်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဖို့ အခုတကယ်မလွယ်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်ကို မပြောနှင့်၊ သူ၏အတွင်းရေးမှူးနှင့် ချိန်းဆိုမှုရရန်ပင် ခက်ခဲပြီး ရချင်မှရမည်ဖြစ်သည်။

"ဇီ ဇီ!"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဆောင်ရှိ မီးများ ရုတ်တရက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်အလင်းရောင် မှိန်ကျသွားပြီး နီမြန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဒေါက်တာချန်နှင့် သူ၏အဖော်များသည် ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လက်ထောက်တစ်ဦးက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မင်းကို ငါသိတယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အဲ့ဒီသုတေသနစခန်းမှာ မင်း ဝမ်ရှောင်မင်နဲ့အတူ သုတေသနလုပ်နေခဲ့တယ်။ ငါက ယန်ကျန့်ပဲ။"

အသံမဆုံးမီမှာပင် ယန်ကျန့်သည် အခန်းထဲတွင် ပေါ်လာနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ပေါ်ပေါက်လာမှုက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်ကို လျော့ကျသွားစေသလိုပင်၊ ဖော်ပြမရနိုင်သော အေးစက်မှုတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

"ယန်... မစ္စတာယန်၊ မင်္ဂလာပါ။"

ဒေါက်တာချန်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

သုတေသီတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်းမှ အခြေအနေနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်၏ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာမှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသလောက် ထိတ်လန့်မနေခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်မကမ်းဘဲ ရိုင်းစိုင်းစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်မှာ သူစိမ်းများ အဝေးတွင်နေသင့်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဒါက တမင်တကာလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့အတွက် ကောင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီအခြေအနေတွင်ရှိသော သူ့ကို သက်ရှိလူတစ်ဦးက ထိတွေ့ခြင်းသည် ကောင်းသောအကြံမဟုတ်ပေ။

"အားနာစရာတွေ မလိုပါဘူး၊ မင်းကို မေးစရာမေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်။ သက်ရှိတွေရဲ့ အသိစိတ်အကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်အထိ သုတေသနလုပ်ထားလဲ။"

ယန်ကျန့်က စကားပြောရင်း တိုက်ရိုက် လိုရင်းကိုပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး ယန်ကျန့်က သူ၏အရည်အချင်းနှင့် တန်ဖိုးကို စမ်းသပ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။

သူ တာချန်းမြို့တွင် အခြေချနိုင်မလားဆိုသည်မှာ ဤအခါသမယအပေါ် မူတည်နေသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဒေါက်တာချန်က သူ၏စကားလုံးများကို စုစည်းကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာယန်၊ လူ့အသိစိတ်ကို သုတေသနလုပ်ရတဲ့ အဓိကဦးတည်ချက်ကတော့ သက်ရှိလူတွေရဲ့ အသိစိတ်က သဘာဝလွန်လွှမ်းမိုးမှုတွေရဲ့ တိုက်စားခြင်းကို မခံရအောင် ဘယ်လိုသေချာအောင် လုပ်မလဲဆိုတာပါပဲ။ ဒီဘာသာရပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာခဲ့ကြပြီး ဘယ်တော့မှ မပြတ်တောက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ပါမောက္ခဝမ်တို့နဲ့ ဆွေးနွေးခွင့်ရခဲ့ပြီး ကောက်ချက်တချို့ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။"

"ရလဒ်တွေက ဘာတွေလဲ။" ယန်ကျန့်က တိုက်တွန်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က ပြောသည်။

"ရလဒ်တွေက တော်တော်ဆိုးပါတယ်။ လူ့အသိစိတ်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုနဲ့ တိုက်စားမှုကို ရိုးရှင်းစွာ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ သာမန်လူတွေက အရမ်းပျော့ညံ့ပြီး သဘာဝလွန်နှောင့်ယှက်မှုတွေကို အလွယ်တကူ လက်မြှောက်အရှုံးပေးတတ်ကြတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သေဆုံးခြင်း၊ ရူးသွပ်ခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုကွဲခြင်း စသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။"

"ဒီလိုလား။"

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

ဒေါက်တာချန်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဌာနချုပ်က အဖိုးကြီးချင်ရဲ့ ဖိုင်တွေကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။"

"အိုး၊ ဘာကောက်ချက်လဲ။"

ယန်ကျန့်၏ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာသည်၊ အထူးသဖြင့် သူက အဖိုးကြီးချင်ကို ဖော်ပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာချန်က လျှို့ဝှက်ချက်အတော်များများကို သိထားပုံရသည်။

ဒေါက်တာချန်က ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် အဲ့ဒီအထူးဖိုင်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုတေသနလုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီကောက်ချက်ရဲ့ မှန်ကန်မှုအပေါ်မှာတော့ မသေချာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တော်တော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်။ အကယ်၍ လူ့အသိစိတ်က သဘာဝလွန်တိုက်စားမှုကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် တစ္ဆေတွေကို လူ့အတွေးအခေါ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးလိုက်ရင်ကော။"

"တစ္ဆေတစ်ကောင်သာ လူ့အတွေးအခေါ်တွေ ပိုင်ဆိုင်သွားရင် အဲ့ဒါက တစ္ဆေဆရာတွေက တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေက လူကို ထိန်းချုပ်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်သွားသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောက်ချက်တစ်ခုပဲ။

"သုတေသနက ဘာတွေ့ရှိခဲ့လဲ။"

"ဒါကတော့ အခြေအနေပေါ်မူတည်ပါတယ်။"

ဒေါက်တာချန်က သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"မစ္စတာယန်၊ ခင်ဗျား 'တစ္ဆေများ ရပ်တန့်သွားခြင်း' ဆိုတဲ့ အယူအဆကို သိရမှာပါ။ ကျွန်တော် ပါမောက္ခဝမ်ဆီက မကြာသေးခင်က ကြားခဲ့တယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရပ်တန့်သွားတယ်ဆိုတာက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ ဖြစ်ပေါပြီး အပြန်အလှန် ပဋိပက္ခတွေဖြစ်စေကာ တစ္ဆေကို လှုပ်ရှားမှုရပ်ဆိုင်းသွားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုထဲကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့လိုက်တာပါ။"

"အကယ်၍ 'ရပ်တန့်သွားတဲ့' တစ္ဆေက လူ့အသိစိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားရင် အဲ့ဒါက လူတွေက တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်နေတာပါ၊ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ တစ္ဆေက မရပ်တန့်သွားသေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ရပ်တန့်မှုက မပြည့်စုံဘူးဆိုရင်တော့ တစ္ဆေက လူ့အသိစိတ်ကို တိုက်စားပြီး တစ္ဆေက လူကို ထိန်းချုပ်သွားတဲ့ အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ တစ္ဆေက ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့အခါ သေဆုံးခြင်းဆီကို ဦးတည်သွားပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က သေချာပေါက် 'ရပ်တန့်သွားပြီ' လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူး၊ လူလုပ် သဘာဝလွန်ပဋိပက္ခတွေကို ဖန်တီးခဲ့ရင်တောင် ဒါက တစ္ဆေရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ယာယီ ရပ်ဆိုင်းထားတာပဲ၊ ဒါက တစ်ရက်၊ တစ်နှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ်အထိတောင် ကြာနိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ထင်ထားသလောက် မကြာဘဲ နာရီအနည်းငယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မိနစ်ပိုင်းလောက်ပဲလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ယန်ကျန့် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ကောက်ချက်က တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။"

တစ်ခါတစ်ရံ အစွမ်းထက်သော တစ္ဆေဆရာများ အဆုံးသတ်တွင် သေဆုံးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအရာကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။

အခြေခံအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏တစ္ဆေများက လုံလောက်စွာ မရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သင်က တခြားဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေကို လုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်သည့်တိုင် တစ္ဆေက သူ၏ရပ်တန့်နေသော အခြေအနေမှ ပြန်လည်နိုးထလာသည်နှင့် သင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးတွင် သက်တမ်းတစ်ခုရှိနေသလိုပင်၊ တစ္ဆေ၏ ရပ်တန့်နေသည့် အချိန်ကာလက သင်၏သက်တမ်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။

"ဒါဆို တစ္ဆေတစ်ကောင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လူ့အသိစိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားရင် တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလား။ ဒါဆိုရင် 'လူ့အသိစိတ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲ' ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဘယ်လိုဖြေမလဲ။"

ယန်ကျန့်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"လူ့အသိစိတ်ဆိုတာ ဘာလဲ ဟုတ်လား။ ဒါက မှတ်ဉာဏ်စီးကြောင်းတစ်ခုပါပဲ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ကြိုက်သလို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာပေါ့။ ခန္ဓာကိုယ်ကနေရတဲ့ အချက်အလက်တွေက ဦးနှောက်ကို ပြန်ပို့တယ်၊ ဦးနှောက်က အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းလုပ်ဆောင်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေအဖြစ် ဖွဲ့စည်းတယ်၊ ဒါကိုပဲ အသိစိတ်လို့ခေါ်တာပါ။"

"ဒါကြောင့် အသိစိတ်ဆိုတာ မှတ်ဉာဏ်ပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး အနှောင့်အယှက်မခံရဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ အသိစိတ်က တည်ရှိနေတယ်၊ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ဆိုရင်တော့ မရှိတော့ဘူးပေါ့။"

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှာ တူညီတဲ့ မှတ်ဉာဏ် အစုအဝေးတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ထဲကို ပြန်ထည့်သွင်းရေးသားလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သေသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား။"

ဒေါက်တာချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယန်ကျန့် တကယ်မေးချင်တာ ဘာလဲဆိုတာ သူ ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

ထိုမေးခွန်းကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားလျှင် မတူညီသော ရှုထောင့်များစွာ ရှိနိုင်သည်။

"အင်း အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလို့ မှတ်ယူရမှာပါ။"

ဒေါက်တာချန်က လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါနားလည်ပြီ။"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ အခု ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပြီ၊ ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ အတိုင်ပင်ခံအဖြစ် အလုပ်လုပ်ပါ။ မင်းရဲ့လစာကို ငါ့အတွင်းရေးမှူးက မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးလိမ့်မယ်၊ စိတ်ကျေနပ်စေရပါမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီ အနီရောင်အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသည်။

အရာအားလုံးက မူလကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ဒေါက်တာချန်က စိတ်မလှုပ်ရှားသော်လည်း လက်ထောက်နှစ်ယောက်ကတော့ သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

ယန်ကျန့်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့သည် ရှင်းပြမရနိုင်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

ဒါက သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရချိန် သို့မဟုတ် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ခံစားရသော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သိသည်၊ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေသုံးကောင်အထိ ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်ပြီး သူသာ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားလျှင် ဖြေရှင်းမရနိုင်သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။