နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာသော စာတို

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာ မရောက်လာမီမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သည်။

အစီအစဉ်ဖြစ်စေ၊ အခေါင်းဖြစ်စေ၊ လက်နက်များဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း စီစဉ်ပြီးဖြစ်သည်။

အလျင်စလိုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လူ့အရေပြားကျမ်းမှ ဖော်ပြသော ကျိန်စာပေါက်ကွဲမည့် အချိန်သည် တိကျမှုရှိမရှိ ယန်ကျန့် မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက အချိန်ကိုက် တုံ့ပြန်ရန် စောင့်နေပြီး လမ်းခုလတ်တွင် မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုမျိုးမဆို လုပ်လို့ရတယ်၊ အသက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကလွဲလို့ပေါ့။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့အသက်နဲ့ပတ်သက်ရင်ပေါ့။

ယန်ကျန့်သည် ကျိန်စာပေါက်ကွဲမှုကို တစ်ရက်ကြိုတင်ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး အခု သူသည် အခေါင်းကို လုံခြုံရေးအိမ်၏ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားသည်။ ထို့နောက် သူ၏အသစ်ပြုလုပ်ထားသော လှံ၊ သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာနှင့် သူ၏မိုဘိုင်းဖုန်းတို့နှင့်အတူ တံခါးကိုပိတ်ကာ အခေါင်းထဲတွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

ဖုန်းဘက်ထရီကုန်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူသည် Power Bank တစ်လုံးကိုလည်း အထူးယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ဘေးရှိ လေးလံသော သတ္တုအခေါင်းအဖုံးကို မတင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

အခေါင်းအဖုံးကို ယန်ကျန့်က အံကျလျောများထဲသို့ လျှောဝင်စေရန် ဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသည်၊ သူ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပါက အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကလစ်!"

အခေါင်းအဖုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်စဉ် လေးလံသော သတ္တုအံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုသို့ လေလုံသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သက်ရှိလူတစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ဂရုမစိုက်ပေ။ အကယ်၍ သူ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လျှင် သူနိုးထလာသောအခါ သူသည် သက်ရှိဟု မသတ်မှတ်တော့ဘဲ အသက်ရှူရန် သို့မဟုတ် အောက်ဆီဂျင်လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရင်းနှီးသော်လည်း သူစိမ်းဆန်သော ဖိအားတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဒါက ဟွမ်ကန်းရွာတွင် သူ အလောင်းထည့်အိတ်များထဲ ပုန်းအောင်းခဲ့သည့် အချိန်များသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

အခေါင်းအတွင်းပိုင်းသည် မမှောင်မိုက်ပေ၊ နီရဲသော အလင်းရောင်တစ်ခုက နေရာငယ်လေးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ အခေါင်း၏ တင်းကျပ်မှုကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ၏လက်ရာသည် မဆိုးလှပေ။

သတ္တုအခေါင်းအဖုံးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် အဆစ်များကို ရွှေဖြင့် ခြိုးခြံမှုမရှိဘဲ ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် တစ္ဆေနယ်မြေကိုပင် သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာစေသည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေမှတော့ အားလုံးကို စလိုက်ကြရအောင်။"

သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် နေပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာအဟောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စာရွက်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော စာလုံးတန်းများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။

"ကျွန်တော်က ယန်ကျန့်ပါ။"

သူသည် သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာအဟောင်းတွင် ပါဝင်သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးရန် ရည်ရွယ်သည်၊ သို့မှသာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူ၏အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်များက တခြားတစ်ယောက်၏ အမှတ်တရများ ဖြစ်မသွားဘဲ သူ၏ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်က အပြစ်ပေးခံရသော လူများကဲ့သို့ပင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏မျက်နှာကို သတင်းစာအဟောင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

လတ်ဆတ်သော သွေးများစိမ်ထားသော သတင်းစာအဟောင်းသည် ထူးထူးခြားခြား ဆန်းကြယ်ပြီး ယန်ကျန့်၏ အရေပြားပေါ်တွင် ချက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ကပ်သွားကာ သူ၏မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့ကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။ အပြင်မှကြည့်လျှင် သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ မြင်နိုင်တော့သည်။

အသက်ရှူမရသဖြင့် အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

အသက်ရှူကျပ်နေသလို ခံစားရသဖြင့် ယန်ကျန့်သည် အသက်ရှူရန် မသိစိတ်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သတင်းစာက ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ နစ်ဝင်သွားသည်။

သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာအဟောင်းသည် ပျော့ညံ့ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဆုတ်ဖြဲရန် ခက်ခဲသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ လစ်ဟာမှုမရှိအောင် ပိတ်ထားသည်။

သို့သော် သူသည် အသက်ရှူမကျပ်သေးဘဲ သတိရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း အသက်ရှူကျပ်သွားလျှင်ပင် သူ သေမည်မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာသည် သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျိန်စာဆက်လက်ရှိနေသရွေ့ ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဒဏ်ရာများ မည်မျှပြင်းထန်သည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ခေါင်းကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်လိုက်လျှင်ပင် သေဆုံးမည်မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။

"စလိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်၏ နောက်ဆုံးအတွေးသည် အရာအားလုံး စနစ်တကျရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ လက်ဆန့်ကာ သူသည် တစ္ဆေအရိပ်ကို စိုက်ထားသော အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး။

အခုတော့ ၎င်းကို အလောင်းကောင် သံချောင်းဟု မယူဆသင့်တော့ဘဲ အက်ကြောင်းများပြည့်နေသော လှံရှည်တစ်ချောင်းဟု ယူဆသင့်သည်။

ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်နှင့်...လုံးဝထိန်းချုပ်ခံထားရသော တစ္ဆေအရိပ်သည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရသွားသည်။

လျင်မြန်စွာပင်...ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် ဆုံးရှုံးသွားသည်၊ သူသည် မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်တုန်းက အခြေအနေသို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်သွားသည်။သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မရသော်လည်း သူ၏အသိစိတ်သည် ရှင်းလင်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေအရိပ်မှ အသိစိတ်ကို ကျူးကျော်ခြင်းသည် ပြန်လည်ဖြစ်ပွားလာသည်။

ယန်ကျန့်သည် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုက သူ၏အသိစိတ်ကို မျိုချရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ခံစားမိသော်လည်း အရာအားလုံးကို အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ခေါင်းလောင်းသံက ထိန်းထားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် ပျော့ညံ့သော ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုဖြစ်စဉ်သည် အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာပြီးဆုံးသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျိန်စာပေါက်ကွဲသည့်အခါ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်သည် သွေးစွန်းနေသော သတင်းစာဟောင်းဖြင့် မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ကာ သူကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော အခေါင်းထဲတွင် အလောင်းကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်တောင့်တင်းစွာ လဲလျောင်းနေသည်၊ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ အချဉ်ဖောက်ထားသလို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးမြေ့ပျက်စီးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မည်သူမျှ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သာမန်အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ထင်ရသောအရာသည် အသိစိတ်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အစီအစဉ်အောင်မြင်ရန်၊ အသိစိတ်ပြန်လည်ရရှိရန်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေကို အစားထိုးကာ သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ အသိစိတ်ရှိသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်လာရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ အလောင်းကောင်သည် ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးသည် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်...အေးစက်သော အခေါင်းအတွင်း၌ အမှောင်ထုကြားမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်လောင်လာသည်။

အလင်းရောင်သည် ယန်ကျန့်၏ အလောင်းဘေးရှိ မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဖုန်းထဲတွင် စာတိုတစ်စောင် ရောက်နေသည်။

ပေးပို့သူမှာ... ဖုန်းချွမ်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ဘာမှမသိတော့ဘဲ ဂရုစိုက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းချွမ်း၏ စာတိုသည် ယန်ကျန့်တစ်ဦးတည်းထံ ပေးပို့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်၏ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးထံသို့ ပေးပို့သော အုပ်စုလိုက်စာတိုဖြစ်ပြီး စာတို၏အကြောင်းအရာမှာ စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။

"ကူညီပါ!"

ဒါက အကူအညီတောင်းသော စာတိုတစ်စောင်ဖြစ်သည်။

နံနက်စောစော ရှန်ထုံမျှော်စင်အတွင်း...ယနေ့ တာဝန်ကျအရာရှိများမှာ ထုံချန်နှင့် ကျန်းဟန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းရလား ထုံချန်။ ဖုန်းချွမ်းဆီက စာတိုတစ်စောင်ပဲ၊ သူ တကယ်ပဲ အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြ မက်ဆေ့လွှတ်လိုက်တာ။"

ကျန်းဟန်သည် သူ၏ဖုန်းပေါ်မှ သတင်းအချက်အလက်များကို အမှားမရှိကြောင်း အတည်ပြုရန် အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးရင်း အံ့အားသင့်နေသည်။

ဒါက ဘာ ကြေငြာမတ်ဆေ မှ မဟုတ်သလို တစ်ယောက်ယောက်က မှားပို့လိုက်တာလည်း မဟုတ်ပေ။

"ငါလည်း ရတယ်။"

ထုံချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဌာနချုပ်မှ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို အသုံးပြုကာ ပေးပို့သူ၏ အထောက်အထားကို တိုက်ရိုက်အတည်ပြုနိုင်သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ ဖုန်းချွမ်းဆီကပဲ၊ သူ အခု တာချန်းမြို့မှာပဲ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တည်နေရာပြ အချက်အလက်အရ သူက ရွေ့လျားနေတုန်းပဲ၊ မြို့လယ်ခေါင်ကိုတော့ မရောက်သေးဘူး။"

ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်လည်း မရှိဘူး၊ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ယန်ကျန့်သည် အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို ထုံချန်တစ်ဦးတည်းသာ သိပြီး သူမသည် ထိုသို့သော သတင်းအချက်အလက်ကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ဝေလောက်အောင် မိုက်မဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူမက ကျန်းဟန်ကို ယန်ကျန့်သည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်လာမည်ဟုသာ အသိပေးထားသည်။

"ယန်ကျန့်မရှိဘူး၊ ငါ တာဝန်ယူမယ်။ ဖုန်းချွမ်းက အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြ လွှတ်တဲ့နေရာရဲ့ အခြေအနေကို သွားစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထုံချန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဟန် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ တစ္ဆေနယ်မြေ မရှိဘူးလေ၊ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ အကူအညီပေးဖို့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထုံချန်က ပြန်ပြောသည်။

"ဘာ တစ္ဆေနယ်မြေလဲ။ ငါတို့က လူတွေလေ၊ ကားမောင်းသွားလို့ မရဘူးလား။ ယန်ကျန့်က ထူးခြားလို့သာ တစ္ဆေနယ်မြေကို မဆင်မခြင် သုံးတာ၊ သာမန်တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို ဒီလိုထိန်းချုပ်မရဘဲ သုံးစွဲတာကို ဘယ်လိုခံနိုင်မှာလဲ၊ သေဖို့ အလျင်လိုနေတာမှ မဟုတ်တာ။"

"ဒါပေမဲ့ ကုမ္ပဏီက မကြာသေးခင်က ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီး ခွဲဝေပေးထားတယ်လို့ ငါမှတ်မိတယ်၊ ငါ ကျန်းဟွာကို သွားမေးလိုက်မယ်။"

ကျန်းဟွာသည် ဌာနချုပ်မှ စေလွှတ်သော ဆက်ဆံရေးအရာရှိဖြစ်သည်။

သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ယန်ကျန့်နှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန်နှင့် အထောက်အပံ့ပေးရေး တာဝန်အမျိုးမျိုးအတွက် တာဝန်ရှိသည်။

"ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးတော့ အမှန်ပဲ ရရှိနိုင်ပါတယ်၊ သုံးဖို့ လိုအပ်ပါသလား။"

ထုံချန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟွာက အခြေအနေကို ချက်ချင်း အတည်ပြုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အခုပဲ သုံးဖို့လိုတယ်၊ အခြေအနေက အရမ်းအရေးကြီးနိုင်တယ်။"

ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ရဟတ်ယာဉ်က သုံးမိနစ်အတွင်း ပျံတက်ပါလိမ့်မယ်၊ ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းကို ကြွပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထုံချန်သည် ချက်ချင်းပင် သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဖြင့် အမိုးပေါ်ရှိ ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းသို့ တက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟွာက လေယာဉ်မှူးကို ပျံတက်ရန် ပြင်ဆင်ရန် လျင်မြန်စွာ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲလား။ ဟွမ်ကျီယာ၊ လီယန်၊ သူတို့ကို ခေါ်ဖို့ မလိုဘူးလား။" ရဟတ်ယာဉ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတွင် ကျန်းဟန်က စိုးရိမ်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်။

"အရမ်းစိတ်မပူပါနဲ့၊ အရင်ဆုံး အခြေအနေကို သွားကြည့်ကြရအောင်။ တာချန်းမြို့အနီးမှာ ကြီးမားတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားဖို့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဖုန်းချွမ်းရဲ့ တည်နေရာပြဆစ်ကနယ် က ရွေ့လျားနေတယ်၊ ငါ သူ့ကို စာပို့ကြည့်ပေမယ့် သူ ပြန်မဖြေဘူး၊ ဒါကြောင့် တကယ့်အခြေအနေကို အတည်မပြုဘဲ လူတိုင်းကို စုစည်းလိုက်တာက အရမ်းမဆင်မခြင်နိုင်ရာကျလိမ့်မယ်။"

ထုံချန်က ရှင်းပြသည်။

ထိုချဉ်းကပ်ပုံကို ယန်ကျန့်ထံမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ယခင်က တာချွမ်းမြို့သို့ သွားစဉ်က သူသည် လီယန်ကိုသာ ခေါ်သွားပြီး သူတို့ မကိုင်တွယ်နိုင်သော အရာတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့မှသာ သူမနှင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

ထိုနည်းဖြင့် အန္တရာယ်ကို လျှော့ချနိုင်သည်။

အခု ယန်ကျန့်မရှိသဖြင့် ထုံချန်သည် ယာယီအသင်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ရှေ့ဆောင်လမ်းပြရန် လိုအပ်သည်။

မကြာမီ...ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးသည် ရှန်ထုံမျှော်စင်မှ ပျံတက်သွားပြီး အချက်ပြ၏ ရင်းမြစ်ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။

ဖုန်းချွမ်း၏ တည်နေရာပြနေရာသည် တာချန်းမြို့၏ မြို့ပြင်ရှိ အဝေးပြေးလမ်းမတစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဧရိယာသည် ထူထပ်သော မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးသည် ထူထပ်သော မြူများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ထို့အပြင် မြူသည် တာချန်းမြို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ မြူသည် ရွေ့လျားနေသော်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် လက္ခဏာမပြဘဲ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏လွှမ်းခြုံမှုသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ပိုမိုထူထပ်လာသည်။

ထူထပ်သော မြူအတွင်း...ထိတ်လန့်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ပိုင်းရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ညစ်ပတ်နံစော်နေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၊ ဆံပင်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ထူထဲသော မြေကြီးအလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် ရွှံ့လူတစ်ဦးနှင့်တူသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံခံထားရပြီး ယခုမှ တူးဖော်ခံရသလိုပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုပ်သိုးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည်။

သူသည် ဖုန်းချွမ်း ဖြစ်သည်။

ကုတ်နံပါတ်၊ တစ္ဆေမြူ

ဖုန်းချွမ်း၏ မြေကြီးဖုံးနေသော မျက်နှာသည် မည်သည့်အမူအရာမှ မပြတော့ဘဲ ထူးဆန်းစွာ တောင့်တင်းနေသည်။

သို့သော် သူ၏ဖော်ထုတ်ထားသော မျက်လုံးများတွင် မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်နိုင်သည်။

တစ္ဆေမြူသည် ရွေ့လျားနေပြီး သူလည်း ရွေ့လျားနေသည်။

သို့သော် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု မဟုတ်သလို သူ့အပေါ်တွင် သေချာပေါက် ပစ်မှတ်ထားသော တစ္ဆေကြမ်းလည်း မရှိပေ။

တစ္ဆေမြူနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ရွေ့လျားခြင်းသည် သူ့အတွက် အားအင်ကုန်ခမ်းစေပြီး စဉ်ဆက်မပြတ်အသုံးပြုခြင်းသည် သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ဟန်ချက်ပျက်စေကာ တစ္ဆေကြမ်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည့်အခါ သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဖုန်းချွမ်းတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ထိုသို့ပြုလုပ်ရသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် အလွန်ကံဆိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ သူ၏ယခင်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖေ့တုန်းနှင့် ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို စုံစမ်းနေစဉ်တွင် သူသည် အချို့လူများ၏ သတိထားမှုနှင့် ရန်လိုမှုကို နှိုးဆွခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံနေ ရသည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကြားမှ ပဋိပက္ခများသည် အမြဲတမ်း သေရေးရှင်ရေးကိစ္စဖြစ်သည်။

"တာတုန်းမြို့၊ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၊ ချိန်သီးနာရီကျိန်စာရဲ့ ရင်းမြစ်က အဲ့ဒီကနေ လာတာ။"

ဖုန်းချွမ်းက အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အသံသည် ထူထပ်သော မြူကို ကျော်လွန်၍ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

သို့သော် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် တက္ကစီအဟောင်းတစ်စီးသည် သူ့ကို အနီးကပ်လိုက်နေပြီး မခါချနိုင်ခဲ့ပေ။

တက္ကစီသည် အတော်လေးဟောင်းနွမ်းပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီ၊ ကားသင်္ချိုင်းများတွင်ပင် မတွေ့နိုင်တော့သဖြင့် ၎င်းကို မောင်းနှင်နိုင်သေးသည်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲသည်။

"မင်းကိုသတ်လိုက်ရင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်။ ဖေ့တုန်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ၊ ထုံချန်ကို လွတ်သွားစေတယ်၊ မင်းကိုလည်း မသတ်နိုင်ဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေါက်ကြားသွားအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကျိန်စာက လူအများကြီးရဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်၊ မင်းက ဒီကိစ္စကို စပ်စုပြီး စုံစမ်းမနေသင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် မင်းသာ တာချန်းမြို့မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရိုးရိုးသားသား ပုန်းနေခဲ့ရင် ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဖို့ စောင့်နေလို့ရတယ်။"

ပျက်စီးနေသော တက္ကစီအတွင်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကားမောင်းနေသူမှာ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာဖုံးပါသော ခေါင်းစွပ် နှင့် ဂျာကင် ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်လုံးများသာ ဖော်ထုတ်ထားသည်။

တက္ကစီ၏ နောက်ခန်းတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

တစ်ဦးမှာ ဖေ့တုန်းဖြစ်ပြီး ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေခေါင်းကိုင်သူ

သူ၏အသားအရေသည် ညိုမည်းနေပြီး သူ၏ဦးရေပြားသည် ကွဲအက်နေကာ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏အရေပြားကို ပြင်းထန်စွာ ခွာချထားသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစင်းရာများကို ပြသနေသည်။

နောက်တစ်ဦးမှာ ပိန်လှီသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ လမ်းလျှောက်နေသော မัมမီတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လူသုံးဦး။

သုံးဦးစလုံးသည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများဖြစ်ပြီး ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို စုံစမ်းသော ဖုန်းချွမ်းကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် ထင်ရှားစွာပင် သူတို့သုံးဦးနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"မင်း လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားတယ်၊ မင်းက တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားပေမယ့် မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တစ္ဆေတွေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာမယ့် အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတုန်းပဲ။ မင်းက အဲ့ဒီ တခြားလောကက ဖြစ်တည်မှုတွေနဲ့ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒါက မင်းအတွက် အဆုံးသတ်ပဲ။"

အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံနှင့်အတူ တက္ကစီအဟောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ထူထပ်သော မြူထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။

ထိုမြူသည် တစ္ဆေမြူ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုသာမက သက်ရှိများကို မျိုချနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပျက်စီးနေသော တက္ကစီသည် မြူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အနီးအနားရှိ ထူထပ်သော မြူသည် ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရသလို လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဖိနှိပ်မှုလား"

ဖုန်းချွမ်း၏ နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားပြီး သူ၏အတွင်းမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ပြန်လည်ရှင်သန်မှုသည် ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားမိသည်။

အခြားအချိန်များတွင်သာဆိုလျှင် ဒါက သတင်းကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်၊ သို့သော် အခုတော့...

ကားသည် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး သူ၏နောက်မှ ကားမီးကြီးများ လင်းလာသည်။

စူးရှပြီး ထူးဆန်းသော ဟွန်းသံများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော တက္ကစီသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ပေါ်လာသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်၊ တက္ကစီအဟောင်းသည် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီး လွင့်စင်သွားစေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုကွဲနေပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် မှုန်ဝါးလာကာ သူ၏ခေါင်းသည် ဗုံးပေါက်ကွဲသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ..."

ဖုန်းချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြေမွသွားပြီး သူ၏ခေါင်းသည် ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် လိမ်နေကာ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

မြူသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘရိတ်အုပ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

လျောင်ဖန်သည် ဆိုးယုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

"မသေသေးဘူးလား။ မင်းရဲ့ တခြားတစ္ဆေရဲ့ အသက်ကယ်စွမ်းအားက တကယ်ပဲ အားကောင်းတယ်။ ဒီတစ္ဆေတက္ကစီနဲ့ တိုက်မိရင် တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်တောင် ခဏတာ လှုပ်ရှားမရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုက ပျက်စီးသွားပြီ၊ မင်း မကြာခင် သေတော့မှာပဲ။"

တက္ကစီအဟောင်းဘေးတွင် လျောင်ဖန်၊ ဖေ့တုန်းနှင့် နောက်တစ်ဦးသည် လိမ်ကောက်နေသော ဖုန်းချွမ်း၏ ငြိမ်သက်နေမှုကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူ၏အသိစိတ် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ထွက်ခွာရန်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်လားဆိုသည်မှာ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ထိုအတွက် တာဝန်မရှိပေ။ သူတို့သည် ဖုန်းချွမ်းကို ရှင်းလင်းရန်၊ တာတုန်းမြို့၏ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပေါ် ဌာနချုပ်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်တောက်ရန်သာ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသည်။

"ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်ခွာဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ ဒါက တာချန်းမြို့၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ နယ်မြေ၊ သူသာ လာရင် ကျွန်တော်တို့ လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဖေ့တုန်းက သတိပေးစကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"သူလာရင်တောင် သူ ငါတို့ကို ဒီမှာ ထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

လျောင်ဖန်က ခပ်အက်အက်၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မမေ့နဲ့၊ တာဟိုင်မြို့မှာ သူက ရဲကျန့်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်ဖော်ထုတ်ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အလောင်းကောင် သံချောင်းက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။"

လျောင်ဖန်က ဆက်ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ သတ်ပြီး ထွက်သွားမှာပဲ။ အသင်းခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်စရာမလိုပေမယ့် ဒါက ငါ သူ့ကို ကြောက်တယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဖုန်းချွမ်းရဲ့ သေဆုံးမှုကို အတည်ပြုဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် ပြန်ပြောဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

ဖေ့တုန်းနှင့် နောက်တစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြသည်။

ဖုန်းချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထူထဲသော မြေကြီးအလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

ထိုအရာသည် အနံ့ဆိုးထွက်သော သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်သည်။

သင်္ချိုင်းမြေသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေပြီး သူ့ကို မြှုပ်နှံရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဤသည်မှာ ဟန်ချက်ညီမှု ပျက်စီးခြင်းဖြစ်သည်၊ တစ္ဆေများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံမှ ပန်ကာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးသည် တာချန်းမြို့၏ အလယ်ဗဟိုမှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ယန်ကျန့် လာနေပြီ။"

ဖေ့တုန်းသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယန်ကျန့်၏ လက်တွင် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံခဲ့ရပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ကံကောင်းပြီး လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သူသည် လက်စားချေရန် အတွေးအမြင်များကို မမွေးမြူဝံ့ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေလိုသည်။

အကယ်၍ ဖုန်းချွမ်းသာ ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို စုံစမ်းရန် အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လာမည်မဟုတ်ပေ။

"နေဦး၊ ယန်ကျန့် မဟုတ်ဘူး။"

ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင်နှင့်တူသော နောက်တစ်ဦးက ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်သာဆိုရင် သူက အရင်ဆုံး တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ နေရာကို ဖုံးလွှမ်းမှာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဖိုင်နဲ့ အလေ့အထတွေက ငါတို့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ လူသိများတယ်၊ သတိထားရင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ မခက်ခဲဘူး။"

လျောင်ဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ရယ်သံသည် ခပ်အက်အက်နှင့် ထူးဆန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ယန်ကျန့်က တာချန်းမြို့မှာ မရှိဘူး... မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ မမှန်ဘူး၊ ယန်ကျန့်က တာချန်းမြို့မှာ ရှိတယ်။ ငါ ဒီကို မလာခင် သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို သိထားတယ်၊ သူ မနေ့က မြို့ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။"

"ဒါဆို သူ ဘာလို့မလာတာလဲ။" ဖေ့တုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒုက္ခရောက်နေပြီး မလာနိုင်လို့ပဲ။ ဖုန်းချွမ်းက လမ်းမှာ အကူအညီတောင်းတဲ့ အချက်ပြဆစ်ကနယ် လွှတ်လိုက်ရမှာပဲ၊ အဲ့ဒါတောင် ယန်ကျန့်ကို ဒီကို ခေါ်မလာနိုင်ဘူးဆိုရင် အဖြေက တော်တော်ရှင်းနေပြီ။ ရဲကျန့်နဲ့ တိုက်ပွဲက သူ့ကို အများကြီး သက်ရောက်မှုရှိသွားပုံပဲ။ ဟင်းဟင်း၊ ကြည့်ရတာ နောက်မှ ရဲကျန့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်ထင်တယ်။"

လျောင်ဖန်က တစ်စုံတစ်ခုကို ထက်မြက်စွာ ခံစားမိပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိကျသည်။ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေ မရှိခြင်းကို အခြေခံပြီး ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနေပြီး ယန်ကျန့် မလာနိုင်တော့ကြောင်း သူကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ မျက်စိဖြင့် မြင်ခဲ့ရသလိုပင် သူသည်လည်း ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သော အရည်အသွေးများကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

"ဖုန်းချွမ်းကတော့ သွားပြီ၊ ယန်ကျန့်ကလည်း အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါဆို အဲ့ဒီရဟတ်ယာဉ်ပေါ်က လူက... တစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန် ဖြစ်ရမယ်။"

လျောင်ဖန်သည် ပိုမိုနီးကပ်လာသော ရဟတ်ယာဉ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"သူနာနေတုန်း ဝင်တိုက်မယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖွဲ့ကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်ကြစို့၊ နောက်မှ လက်စားချေတာမျိုး မဖြစ်အောင်၊ ပြီးတော့ အလောင်းကောင် သံချောင်းကိုပါ ယူလိုက်ကြတာပေါ့။"

ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင်နှင့်တူသော နောက်တစ်ဦးက လေသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားတော့မှာလား။ ငါ မှတ်မိသလောက် မင်း ယန်ကျန့်ကို သိတယ်လေ။ အရင်က မေတ္တာတွေကို ထောက်ထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လျောင်ဖန်က ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင်နှင့်တူသော လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုတာ သေချာသရွေ့ ငါတို့ တာချန်းမြို့ကို ဝင်တိုက်မှာပဲ။ ယန်ကျန့်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ နာရီဝက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နှစ်သက်တမ်းနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။"

အလောင်းကောင်နှင့်တူသော လူက ပြောလိုက်သည်။

လျောင်ဖန်က မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ထုံချန်သာ သွားပြီဆိုရင်၊ ယန်ကျန့်လည်း ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုရင် ငါတို့ တာချန်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားကြတာပေါ့။ သူ့လက်ထဲက အဲ့ဒီ အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ငါ လိုချင်နေတာ ကြာပြီ။"

"ရဲကျန့်ကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားခဲ့တာ၊ ငါတို့သာ တကယ်ရလိုက်ရင် ကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနိုင်တယ်။"

သူတို့ လျင်မြန်စွာ ဆွေးနွေးကြသည်။

အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဟတ်ယာဉ်သည် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထုံချန်နှင့် ကျန်းဟန်တို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။

"တစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန်လား။"

လျောင်ဖန်၏ လေသံတွင် ထိုသို့မြင်ရသောအခါ ထူးဆန်းစွာ ပျော်ရွှင်နေသော ရယ်သံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မင်းတို့ ငါ့ကို သိလား။"

ထုံချန်က ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ကျားမမခွဲခြားနိုင်သော၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာ ပြုံးနေသော မျက်နှaနှာက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုလေးတင် မင်းတို့ ရယ်လိုက်တယ်လား။ တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ရယ်စရာကောင်းလို့လား။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရယ်ကြည့်စမ်းပါ။"

သူ၏ပြုံးနေသော မျက်နှာက လျောင်ဖန်ကို ရင်ဆိုင်နေချိန်တွင် နောက်တစ်ဖက်မျက်နှာက သတိလစ်နေပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့် အခြေအနေတွင်ရှိသော ဖုန်းချွမ်းကို မြင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ဒေါသများက နှလုံးသားထဲတွင် ဆူပွက်လာသည်။

ထိုလူများသည် ဖုန်းချွမ်းကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဖုန်းချွမ်းက ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ပြိုင်ဘက်များ များပြားသောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ဤသုံးဦးထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဖုန်းချွမ်း ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်းပင် မရှိတော့သည်လား။

"ဖုန်းချွမ်းက တာဝန်ခံပဲ၊ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို မင်းတို့ စဉ်းစားပြီးပြီလား။"

တစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန်က သုံးဦးကို မေးလိုက်သည်။

လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးသည် ပြုတ်ကျသွားသည်။

မျက်နှာသုံးခုသည် ချက်ချင်းပင် ရှိနေသူအားလုံးထံသို့ ပေါ်လွင်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ဒီလောက်မေးမနေသင့်ဘူး။ မင်းတို့လိုလူတွေက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထဲက ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ၊ မင်းတို့နဲ့ အကျိုးအကြောင်းပြောနေလို့ မရဘူး။ မင်းတို့လိုလူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက သတ်ပစ်ဖို့ပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ တည်ရှိမှုက ပိုကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေကိုပဲ ဖြစ်စေမှာ၊ လူတွေကို ပိုသတ်ဖြတ်မှာ၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး သေပေးကြပါ။"

ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။

ထုံချန်သည် များစွာ တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး သူမ၏အပြစ်ကင်းစင်မှုသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြှုပ်နှံပြီးဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...သူမ ရယ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ၏ တစ္ဆေမျက်နှာက ရယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ၊ ထုံချန်၊ မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ရေးရာဇဝင်မှာ ရေးထားတာနဲ့ တော်တော်ကွာခြားတာပဲ။"

လျောင်ဖန်က ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမပြဘဲ ကြိုးစားကြည့်ချင်စိတ်ဖြင့် ရှိနေပုံရသည်။

ထုံချန်က အားနည်းသောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်က ပေါ်မလာသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"သွားကြစို့။"

လျောင်ဖန်၏ ခပ်အက်အက်အသံက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ"

ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ညိုမည်းသွားသည်။ သူ လာကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူတို့သည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ သုံးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်တုန်းကလဲ။

သူ ယန်ကျန့်နှင့်အတူ ဟွမ်ကန်းရွာတွင် တစ္ဆေအခေါင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကလား။