အတင်းဝင်ရောက်ခြင်း

"ထုံချန်ကို မသတ်ဘဲထားခဲ့တာက အနာဂတ်အတွက် အန္တရာယ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ ငါတို့ ယန်ကျန့်ရဲ့လူနှစ်ယောက်ကို ရှင်းပြီးသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အခုက သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေပဲ။ တစ်ယောက်ကို အသက်ရှင်လျက် ထားခဲ့တာက ရန်သူတစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့တာနဲ့ တူတူပဲ။"

ဟောင်းနွမ်းပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော တက္ကစီထဲတွင် ရွှီဖုန်း၏ သွေ့ခြောက်နေသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူ လျောင်ဖန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ့ထံမှ အဖြေတစ်ခု ရရန် မျှော်လင့်နေသည်။

လျောင်ဖန်၏ မျက်လုံးများက ကြမ်းတမ်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ထုံချန်ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့ အခုလေးတင် သူ့ကို တိုက်နိုင်ခဲ့တာ။ သူ မသေသေးဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေများမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်နေရင် သူက ငါတို့ကို ဆက်တိုက်ခိုက်နေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူဘယ်လောက်တောင် သေသွားပြီလဲ မင်းမမြင်ဘူးလား။ တစ္ဆေတွေသာ ပြန်ရှင်သန်လာရင် အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။"

"မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်က အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာဖို့ပဲ။ ထုံချန် ငါ့ရဲ့တိုက်ချက်ကြောင့် မသေသေးရင်တောင် သူ ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ လဲလျောင်းနေရမှာပဲ။ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးခွင့်မရဘဲ သူ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ ယန်ကျန့်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိတယ်။"

"ဒီမှာနေတာက တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ တကယ့်ပစ်မှတ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့၊ မင်း တာချန်းမြို့ကို သွားဖို့ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ချင်နေတာမှ မဟုတ်ရင်ပေါ့။"

ဤသို့ကြားသောအခါ ရွှီဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လျောင်ဖန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သိရှိလိုက်သည်။

နှောင့်နှေးမှုက နောက်ထပ်မတော်တဆမှုများ ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အကျိုးအမြတ်မရဘဲ သေဆုံးမှုနှင့် ဒဏ်ရာများသာ ရရှိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်။

"မင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ကားသည် တာချန်းမြို့သို့ ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်သည်၊ နောက်ပြန်လှည့်ရန်မှာ တကယ်တမ်းတွင် လက်တွေ့မကျတော့ပေ။ သူ နောက်ထပ်များများစားစား မပြောတော့ဘဲ ထုံချန်နှင့် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေတက္ကစီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်...သူတို့ ယခုလေးတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နေရာတွင် ထူထပ်သော မြူသည် ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်မိုင်နီးပါးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အဝေးပြေးလမ်းမကြီး၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သို့သော် ဖြစ်ရပ်သည် အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် လမ်းကို အချိန်မီ ပိတ်ဆို့နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ယာဉ်များသည် မြူဇုန်ထဲသို့ သတိမထားမိဘဲ မောင်းဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။

မြူထူထပ်သော ဧရိယာ၏ အလယ်ဗဟို၊ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးဘေးတွင် ထုံချန်သည် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများဖုံးနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ နာကျင်စွာ ရုန်းကန်ထထိုင်လိုက်သည်၊ သူ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

သူသည် သေဆုံးသွားသော တစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း...သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သာဖြစ်ပြီး တိုက်မိကာ လွင့်စင်သွားခြင်းသည် သေစေနိုင်လောက်အောင် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

"ငါလိုးမသားတွေ"

ထုံချန်သည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

သူ ထရပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် အားမရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လမ်းဘေးရှိ အကာအရံတန်းကို မှီကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။

"သူတို့ တာချန်းမြို့ကို ဦးတည်နေတယ်၊ ပစ်မှတ်က ယန်ကျန့်ပဲ။ သူတို့ ယန်ကျန့်ရဲ့ အခြေအနေမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာကို ခံစားမိသွားကြပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို အပြီးသတ်ရှင်းပစ်ချင်နေတာ..."

ထုံချန်သည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။

သူ၏စိတ်သည် ကြည်လင်နေသည်၊ သူ့ကို တိုက်ခဲ့သော လူနှစ်ဦးသည် အဘယ်ကြောင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ နားလည်သည်။

သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ယန်ကျန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် ထိုမျှ အရေးမကြီးပေ။

"ယန်ကျန့်က အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်မှာ သူ့အခြေအနေကို ဖြေရှင်းနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်အထိ ဒါကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်၊ တခြားဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အဲ့ဒီနှစ်ယောက် တာချန်းမြို့ကို ရောက်သွားရင်တောင် ယန်ကျန့်ကို ရှာတွေ့နိုင်ခြေမရှိဘူး။ ပြဿနာက အဲ့ဒီမှာ မပြီးဘူး၊ သူတို့ ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို သေချာပေါက် သွားကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့... သတ်ဖြတ်လိမ့်မယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူတို့ကို တားရမယ်။"

ထုံချန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်ရန် ရုန်းကန်သည်။

သို့သော် ဒဏ်ရာရနေသည့်အတွက် သူ မူးဝေသွားသည်၊ သူ၏နှာခေါင်းမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး ထရပ်လိုက်သောအခါ သွေးထွက်ခြင်းသည် ပိုဆိုးလာသည်။

မူးဝေမှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျသွားကာ သွေးများပါ ပါလာသော ပြင်းထန်သည့် ချောင်းဆိုးခြင်းများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများဖြင့် လျောင်ဖန်နှင့် ရွှီဖုန်းကို တားဆီးရန်မပြောနှင့်၊ အချိန်မီ ကုသမှုမခံယူပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

"လီယန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်တို့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကာကွယ်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောရမယ်။"

အားမရှိတော့ဟု ခံစားရသဖြင့် ထုံချန်သည် အခြေအနေအရ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ကာ သူ၏အသင်းမှ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်ရှိသော အနည်းငယ်သည် ထိုအသက်မငဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ဦးကို ခုခံနိုင်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

ဟွမ်ကျီယာနှင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်တို့တွင် တကယ့်အစွမ်းအစ မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး လီယန်သည် အသင့်အတင့်ဖြစ်သော်လည်း အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူသာ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် ထုံချန်သည် သုံးဦးသားကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခိုင်းရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန်နှင့် ရှန်ထုံမျှော်စင်ရှိ အခြားသူများကို ကာကွယ်ရန်သာဖြစ်ပြီး တစ္ဆေမှန်အကြောင်းကိုတော့...

"ကျန်းဟန်၊ မင်း တစ္ဆေမှန်နဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ တကယ်ပဲ အားကိုးလို့ရရဲ့လား။"

ထုံချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာသည်၊ အကြောင်းမှာ တစ္ဆေမှန်ဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ရန်မှာ မှန်ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ကူညီရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အခုတော့ မှန်ကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်...တာချန်းမြို့ရှိ ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်...ယန်ကျန့်၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ လုံခြုံရေးအခန်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်။

အတွင်းတွင် သစ်သားအခေါင်းတစ်လုံးကို ထားရှိပြီး အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မှန်တစ်ချပ်လည်း ရှိသည်။

သစ်သားအခေါင်းတွင် ယန်ကျန့်၏ ဇာတိမြို့မှ ယူဆောင်လာသော တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်၏ အလောင်းကို ထည့်ထားပြီး အဝတ်စဖုံးထားသော မှန်သည် သေသူကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်သော တစ္ဆေမှန်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ဖေ့တုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တွင် တစ္ဆေမှန်ရှေ့၌ သူ၏အရိပ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ပစ္စည်းဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အခု...တစ္ဆေမှန်အတွင်း၌ ကျန်းဟန်၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

သို့သော် မှန်ကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ပေ။

အရာအားလုံးသည် တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

"ဒါဘယ်နေရာလဲ။ ငါ တစ္ဆေမှန်ကို သုံးခဲ့တာ မှတ်မိတယ်၊ ငါ တစ်ခါသေပြီးသွားပြီလား။ ငါ အခု မှန်ထဲမှာလား။" တစ္ဆေမှန်အတွင်းမှ ကျန်းဟန်သည် ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ သူ မှန်ထဲသို့ ကြည့်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူ မှန်အတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်သည် မည်းမှောင်နေပြီး သူ ဘာမှမမြင်ရပေ။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်သည် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တစ္ဆေမှန်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကျန်းဟန် ဘာမှမသိတော့ပေ။

သူသည် တုံ့ပြန်မှုမနှေးဘဲ မကြာမီ သူ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။

အကြောင်းမှာ ကျန်းဟန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ္ဆေကို မခံစားရတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။

အကြောင်းမှာ လူတစ်ဦးသည် တစ္ဆေမှန်အတွင်း၌ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း တစ္ဆေသည် မရှင်သန်နိုင်သောကြောင့် သူသည် သူ၏တစ္ဆေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ပုံမှန်ဘဝနဲ့ နေနိုင်ပြီ။ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ပေမယ့် ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျန်းဟန်သည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်ဘဝကို နေထိုင်နိုင်ပြီဟု တွေးနေသည်။

"အခု ငါ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားသင့်တယ်။"

ထို့နောက် သူ လှုပ်ရှားစပြုကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး တစ္ဆေမှန်မှ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနေသည်။

သို့သော် မကြာမီ ကျန်းဟန်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

အေးစက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ဘေးရှိ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေပဲ!"

ထို့နောက် ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ္ဆေမှန်မှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးပမ်းသည်။

သို့သော် သူ လူးလွန့်နေစဉ်မှာပင် အနီးအနားမှ နောက်ထပ်လက်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းဟန်၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များနှင့် လည်ပင်းကိုပါ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လက်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေများကဲ့သို့ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားသည်။

လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိ။

အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို နောက်သို့ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်၊ ငရဲချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဆွဲချသွားသလိုပင်၊

"မဟုတ်ဘူး၊ မလုပ်နဲ့!"

ကျန်းဟန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ၏ရူးသွပ်သော အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနည်းငယ်မျှသော တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

အမှောင်ထုထဲမှ ​ေလဟာနယ်သည် ကျောချမ်းစရာကောင်းလှသည်။

အမှောင်ထုမှ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်သည် ထိုမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ကျန်းဟန်သည် မှန် ဘယ်မှာရှိသည်ကို မခံစားမိပေ၊ ၎င်းကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အမှောင်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ မပြသနိုင်ပေ။

စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၊ ပြိုလဲခြင်း။

ကျန်းဟန်သည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

ကူညီမည့်သူမရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တစ္ဆေမှန်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲချခံရသည်ကို အားမတန်မာန်လျှော့ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အဆုံးတွင်...ကျန်းဟန်၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေမှန်အတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် တစ္ဆေမှန်ကို ကျော်လွန်၍ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း... မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ထိုအရာအားလုံးကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းဟန်သည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေဆုံးခဲ့ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ပြိုလဲမှုကို နှစ်ကြိမ် တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် အရေးမကြီးတော့ပေ။

သူသည် ထိုကမ္ဘာတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ၊ သူ၏ သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ်၊ သူ၏ကလေးကို ချီပိုးပြီး သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရိုးရှင်းသော အိပ်မက်သည် မရရှိနိုင်တော့ပေ။

နာရီဝက်အကြာတွင် ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော တက္ကစီတစ်စီးသည် တာချန်းမြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်လာကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကားရပ်သည်နှင့်...၎င်းသည် လူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသိသည်၊ ကုမ္ပဏီဝင်ပေါက်သည် ကားရပ်နားခြင်းမပြုရဇုန်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ ဥက္ကဋ္ဌယန်၏ ကားဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထူးဆန်းသော ယာဉ် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ လုံခြုံရေးအစောင့်များက ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကားရပ်ခွင့်မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ကားကို ချက်ချင်း ရွှေ့ပေးပါ..."

လျောင်ဖန်နှင့် ရွှီဖုန်းတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်သည် ရွှီဖုန်း၏ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စကားလုံးများသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

သူသည် သာမန်လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟွာ၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စုံစမ်းစစ်ဆေးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ရှန်ထုံမျှော်စင်လား။ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီပေါ့။"

လျောင်ဖန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအဆောက်အအုံက တကယ်ပဲ မြင့်တာပဲ၊ ယန်ကျန့်က ဘဝကို ဘယ်လိုပျော်မွေ့ရမလဲဆိုတာ သိတယ်။ သူက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေရာမှာ နေနေချိန်မှာ ငါတို့က ကြွက်တွေလို ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး သွားလာနေရတယ်၊ ဒါက တကယ်ပဲ မတရားဘူး။"

ရွှီဖုန်းသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ လုံခြုံရေးအစောင့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါတို့က တစ္ဆေဆရာတွေ၊ ယန်ကျန့်ကို တွေ့ဖို့လာတာ။ သူ့ကို သုံးမိနစ်အတွင်း ငါတို့ကို လာတွေ့ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားရှာမယ်။"

လုံခြုံရေးအစောင့်၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ချက်ချင်း ရေဒီယိုဖြင့် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ အထူးအခြေအနေတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ တစ္ဆေဆရာတွေလို့ ဆိုတဲ့ လူနှစ်ယောက် ကုမ္ပဏီအောက်ထပ်ကို ရောက်နေပါတယ်..."

လျောင်ဖန်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ရွှီဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အစောက မြို့ပြင်မှာ ဖုန်းချွမ်းနဲ့ အဲ့ဒီကျန်းဟန်ကို ရှင်းခဲ့တယ်၊ ထုံချန်ကို လွင့်စင်အောင် တိုက်ခဲ့တယ်၊ အခု ငါတို့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီတံခါးဝကို ရောက်နေပြီ။ သူသာ ပေါ်မလာသေးဘူးဆိုရင် သူ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာက ငါတို့ထင်ထားတာထက် ပိုပြင်းထန်နေပြီ။"

"သူ သေသွားတာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ရွှီဖုန်းက သူ၏ကောက်ချက်ကို သဘောတူညီစွာ ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်သည်။

"ရဲကျန့်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲ့ဒါကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ သူ့ရဲ့ တာချန်းမြို့ကို စွန့်စားဝင်ရောက်ဝံ့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါတို့အားလုံးကို သတ်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကံကောင်းလို့ ငါတို့ ဖုန်းချွမ်းကို အရင်ရှင်းခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့သာ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် နိုင်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါကိုပဲ လက်ဦးမှုရယူခြင်းက ပိုအားသာတယ်လို့ ခေါ်တာ၊ ပြိုင်ဘက်ကို အသက်ရှူခွင့်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

လျောင်ဖန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏အပြုံးသည် မသိစိတ်ဖြင့် မှေးမှိန်သွားသည်။

ထုံချန် ဒီမှာ မရှိရင်တောင် သူ မဆင်မခြင် ရယ်မောဝံ့တော့ပေ။

ဖေ့တုန်းသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖွဲ့က လူခုနစ်ယောက်ပါတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပဲ။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သူ့ကို မပါဘဲဆိုရင် လူသုံးယောက်ကျန်သေးတယ်။ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ပြီးတော့ လီယန်လို့ခေါ်တဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်။"

ရွှီဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မလာမီတွင် သူတို့သည် သတင်းအချက်အလက်များကို ရှင်းလင်းစွာ စုံစမ်းခဲ့ကြသည်။

"ရွှီဖုန်း၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ မင်း ယန်ကျန့်နဲ့ ကိစ္စရှိရင် ငါက ဌာနချုပ်က ဆက်ဆံရေးအရာရှိ ကျန်းဟွာပါ။"

သုံးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး အလုပ်တွင် ထိရောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကုမ္ပဏီမှ လျင်မြန်စွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

သူ၏အမည်မှာ ကျန်းဟွာဖြစ်ပြီး သူ ရွှီဖုန်းကို သိသည်။

ရွှီဖုန်းသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျန်းဟွာသည် သူ၏ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို မြင်ဖူးသည်။

"ဒီနေ့ ငါ ယန်ကျန့်ကိုပဲ ရှာနေတာ၊ နာရီဝက် ကျန်သေးတယ်။ သူသာ ပေါ်မလာရင် ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားရှာမယ်။"

ရွှီဖုန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အခု အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး မျက်နှာသာတောင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ငါက အခု အလိုရှိသူ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း အသိတရားရှိတာ ပိုကောင်းမယ်။"

ကျန်းဟွာ၏ မျက်နှာသည် တွန့်သွားသည်။

သူ တကယ်တော့ အချိန်ဆွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် အခု ဒီမှာ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ဆက်သွယ်ပေးပါ့မယ်။"

"ဒီမှာ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ငါ့ကို အဲ့လောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ရမယ်လို့ မင်းထင်နေလား။ ကြည့်ရတာ ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ရှာရတော့မယ်ထင်တယ်။"

ရွှီဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးရှိ လျောင်ဖန်က ပြောသည်။

"သုံးမိနစ် ပြည့်ပြီ၊ ယန်ကျန့် ပေါ်မလာဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။

သုံးမိနစ်သည် ယန်ကျန့်ကို မျက်နှာသာပေးရန်မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကို လေ့လာရန်၊ ယန်ကျန့် တကယ်ပေါ်လာမည်လား မလာမည်လားကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ရလဒ်က ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။

ဒီအခြေအနေတွင် ယန်ကျန့် ပေါ်မလာခြင်းသည် သူ တကယ်ပဲ အခြေအနေဆိုးနေသည်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

"ဒါဆို သူ့ကို သွားရှာကြစို့။"

ရွှီဖုန်းသည် နှောင့်နှေးမနေဘဲ ကုမ္ပဏီထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ဝင်သွားသည်။