ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်

ရွှီဖုန်းနှင့် လျောင်ဖန်တို့သည် ရှန်ထုံမျှော်စင်ထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့သည် ယန်ကျန့်တွင် ပြဿနာအမှန်တကယ်ရှိနေကြောင်း၊ အလွန်ပြင်းထန်သော ပြဿနာဖြစ်ပြီး သူ ပေါ်မလာနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေများကြောင်း အပြည့်အဝ အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ သူတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်ဝယ်မှ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားရမည်။

အကယ်၍ သူ လုံးဝမသေသေးလျှင်တော့ သူတို့က သူ့ကို နောက်ဆုံးခရီး ပို့ပေးလိုက်မည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေက ဒီအထိရောက်လာမှတော့ သူတို့ လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်လို့မဖြစ်ဘူး။

"ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ အသင်းဖော်တွေကိုလည်း သတိထားရမယ်၊ သူတို့ တာချန်းမြို့မှာ ရှိနေသင့်တယ်။"

ရွှီဖုန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"သူတို့လာရင် သတ်ပစ်လိုက်ပေါ့။ သူတို့ ပေါ်မလာမှ ငါ စိတ်ပူရမှာ။"

လျောင်ဖန်၏ အသံသည် ခပ်အက်အက်နှင့် တောင့်တင်းနေပြီး သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသလိုပင်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟွာသည် အံကြိတ်ကာ ဒီလူနှစ်ဦးရှေ့တွင် ရပ်ပြီး သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အခုရပ်တန့်လိုက်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ပစ်တော့မှာ။"

ရွှီဖုန်းက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာသည် ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူ၏အသံသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

"ပစ်ရဲရင်ပစ်လိုက်၊ ဒီအဆောက်အအုံထဲက လူတိုင်းကို အတူတူ သေစေမယ်။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တယ်၊ လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။ ငါတို့ အခုလေးတင် ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ကျန်းဟန်ကို ရှင်းပြီးပြီ၊ ထုံချန် သေသလားတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သေလုနီးပါးဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ဒီစကားကိုကြားသောအခါ ကျန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ထုံချန်ထံတွင် မကောင်းတာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ရွှီဖုန်း၏ ပါးစပ်မှ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ကျောရိုးထဲ စိမ့်အေးသွားသည်။

ရွှီဖုန်းသည် ကျန်းဟွာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကဲ ပြော၊ မင်း အတူတူ ပျက်စီးချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မလား။"

ကျန်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မတည်မငြိမ် ပြောင်းလဲနေသည်။

သူ၏အထောက်အထားနှင့် ရပ်တည်ချက်အရ ဒီရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ သို့သော် သူသည် ဒီအဆောက်အအုံထဲမှ လူများ၏ အသက်နှင့်လည်း နောက်ပြောင်လို့မဖြစ်ပေ။

အကယ်၍ သူ ဒီလူများကို ဒေါသထွက်စေလျှင် သူတို့ ခြိမ်းခြောက်သည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဒီလိုတွေးလိုက်တာနဲ့...သူ၏သေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုသည် အလိုအလျောက် လျော့ရဲသွားသည်။

"နားလည်လွယ်တဲ့လူပဲ၊ မင်းလိုလူမျိုးကို ငါ သဘောကျတယ်။"

ရွှီဖုန်းက ကျန်းဟွာထံမှ သေနတ်ကို အလွယ်တကူ ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နားလည်လွယ်တဲ့လူတွေက အများအားဖြင့် အသက်မရှည်တတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သေပေးပါဦး။"

"ဘောင်း!"

သေနတ်သံတစ်ချက်၊ နဖူးကို ထိမှန်သွားသည်။

ကျန်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။

"အား!"

ခန်းမအနီးမှ ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ ဝန်ထမ်းအမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများထံမှ အော်သံထွက်ပေါ်လာပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း။"

ယခုလေးတင် စကားပြောခဲ့သော လုံခြုံရေးအစောင့်သည် မျက်လုံးများနီရဲလာပြီး တိုင်တစ်တိုင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုန်းကာ သေနတ်ဆွဲထုတ်ပြီး ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဒီလုံခြုံရေးအစောင့်၏ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုသည် တိကျပြီး အထူးလေ့ကျင့်မှုများ ရရှိထားသဖြင့် ရွှီဖုန်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ထိမှန်ခံရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

"သေခြင်းတရားကို မသိကျိုးကျွန်ပြုနေတာပဲ။"

ရွှီဖုန်းက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်ထုံထိုင်းနေပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားသည်။

ကျွတ်

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရိုးများ ဆက်တိုက်ကျိုးသွားပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများ ယိုဖိတ်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားနည်းစွာ လဲကျသွားသည်။

"သာမန်လူတွေကို သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ သုံးဖို့ လိုလို့လား။"

လျောင်ဖန်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဖုန်းက ပြောသည်။

"နည်းနည်းပါးပါး သတ်ရုံနဲ့ ငါ့ဒေါသမပြေဘူး၊ အရင်တုန်းက ယန်ကျန့် ငါ့ကို ဘယ်လို သေလုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့လဲ မင်းမသိဘူး။"

"လူအနည်းငယ်ကို ဖမ်းပြီး ယန်ကျန့် တကယ်ဘယ်မှာလဲလို့ မေးလိုက်။ ဒါက ယန်ကျန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီပဲ၊ သူ့နဲ့ နီးနီးစပ်စပ် ပတ်သက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်တော့ ရှိရမှာပဲ။"

လျောင်ဖန်က များများစားစား မပြောဘဲ နေရာကို အကဲခတ်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆီးကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်နှင့် နီးစပ်သော ဝန်ထမ်းငါးဦးရှိကြောင်း သူ သိရှိသွားသည် -

ကျန်းဝေ့၊ ကျန်းယန်၊ ကျန်းလီချင်၊ ဝမ်ဘင်းနှင့် ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော ကျန်းဟွာတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ယန်ကျန့်၏ ရုံးခန်းသည် ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် ရှိကြောင်းကိုလည်း သိရှိသွားကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ဦးသည် နှောင့်နှေးမနေဘဲ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျန့်၏ ရုံးခန်းသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး သူတို့လာမည်ကို ကြိုသိကာ ကြိုတင်လစ်ထွက်သွားသလိုပင် ဖြစ်သည်။

"အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီလား။ အောက်ထပ်က တစ်ယောက်ယောက်က သတိပေးစာပို့ရင်တောင် ဒီလောက်မြန်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ ထုံချန် မသေသေးဘူး၊ ငါတို့ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။"

ရွှီဖုန်းသည် ရုံးခန်းကို အကဲခတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်ကို ဘေးချင်းကပ် လုံခြုံရေးအခန်း၏ တံခါးပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။

"ဒါ လုံခြုံရေးအခန်း ဖြစ်ရမယ်။"

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ။" လျောင်ဖန်က ပြောသည်။

ရွှီဖုန်းသည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းသော်လည်း ရှေ့မှ တံခါးသည် မမြင်ရသော သဘာဝလွန်စ ွမ်းအားတစ်ခုခုက လိမ်လိုက်သလို ပုံပျက်သွားပြီး မကြာမီ ပျက်စီးမှုလက္ခဏာများ ပြသလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြိုကျသွားသည်။

"ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ လုံခြုံရေးအခန်းလား။ တော်တော်ခမ်းနားသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

တစ္ဆေဆရာများသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် လွှမ်းမိုးနိုင်သည့်အပြင်၊ လုံခြုံရေးအခန်း၏ တံခါးများကို အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စိတ်ကူးမမီနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ခွန်အားကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သည်။

အခန်းသည် မကျယ်ဝန်းပေ။

နှစ်ဦးသား အခန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပစ္စည်းနှစ်ခုသာ တွေ့ရှိသည်။

သစ်သားအခေါင်းတစ်လုံးနှင့် အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မှန်တစ်ချပ်။

"အဲ့ဒါက သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ၊ အခေါင်းတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ အရမ်းထူးခြားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုရှိနေတာကို ငါ ခံစားမိတယ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့် အထဲမှာ လဲလျောင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လျောင်ဖန်က အခြေအနေကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်တာပေါ့။"

ရွှီဖုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သစ်သားအခေါင်းကို တိုက်ရိုက် မတင်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ပုပ်သိုးနေသော အသားနံ့တစ်ခုက သူတို့၏အာရုံကို တိုက်ခိုက်လာသည်။

အတွင်းသည် အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော်လည်း အခေါင်းထဲတွင် အနက်ရောင်အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ထူးဆန်းသော အလောင်းကောင်တစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

အလောင်းကောင်၏ အချို့အစိတ်အပိုင်းများသည် ပြင်းထန်စွာ ပုပ်သိုးနေပြီး အခြားအစိတ်အပိုင်းများမှာမူ ပုပ်သိုးမှုလက္ခဏာမပြဘဲ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ရွှီဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။ ဘာကြောင့် အကြပ်အတည်းအခြေအနေတစ်ခုထဲ ရောက်သွားလဲတော့ ငါမသိဘူး။ လက်ရှိမှာတော့ ဘာသဘာဝ လွန်တုံ့ပြန်မှုမှ မပြဘူး။ ငါတို့ ယူသွားသင့်လား။"

"မသေချာတဲ့ ဘာကိုမှ မထိနဲ့၊ မတော်တဆမှုတွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာမှာစိုးလို့။ ဒီမှန်ကို ယူသွားကြစို့၊ ပြီးတော့ ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်ကို သွားစစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်။ ငါ စုံစမ်းပြီးပြီ၊ ယန်ကျန့် ရုံးခန်းမှာမရှိရင် သူ အိမ်မှာ သေချာပေါက် ရှိနေမှာ။ သူ့နေရာကို သွားရင် သေချာပေါက် ပိုရလိမ့်မယ်။"

လျောင်ဖန်သည် တစ္ဆေမှန်ကို သယ်ဆောင်ရင်း အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရွှီဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လျင်မြန်စွာ နေရာပြောင်းလိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သစ်သားအခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မသဲမကွဲ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

ဒါက စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားလားတော့ သူ မသိပေ၊ သို့သော် အလောင်းကောင်၏ ပုပ်သိုးနေသော အစိတ်အပိုင်းများသည် ဆက်လက်ပုပ်သိုးမည့်အစား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပုပ်သိုးနေသော နေရာများ လုံးဝပြန်ကောင်းသွားသည်နှင့်...

အခေါင်းအတွင်းမှ အရာသည် သေချာပေါက် ထွက်လာလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စသည် သူနှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်အတွင်း...အမှတ်နှစ် လုံခြုံရေးအိမ်တွင် လူအတော်များများ စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။

လီယန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ ပြီးတော့ ကျန်းလီချင်၊ ချန်ရှူမေ့နှင့် ကျန်းဟန်၏ မိသားစုဝင်များ၊ ကျန်းဝေ့၏ အဖေ ကျန်းရှန့်ကူနှင့် အခြားဒုက္ခသည်များ။

"ထုံချန် အခုလေးတင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောသွားတယ်၊ ရွှီဖုန်းနဲ့ လျောင်ဖန်လို့ခေါ်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ နှစ်ယောက် တာချန်းမြို့ကို ရောက်နေပြီ။ သူတို့ ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ကျန်းဟန်ကို ရှင်းပြီးသွားပြီ။ သူတို့ အခု ရှန်ထုံမျှော်စင်မှာ ရှိနေတယ်၊ ငါတို့အသင်းခေါင်းဆောင်ကို ရှာနေတာ။"

လီယန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြမိုဘိုင်းဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုံခြုံရေးအိမ်အတွင်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ သူ၏အကြည့်သည် မှောင်မိုက်နေသည်။

"ပြီးတော့ ထုံချန်က အခု ဒဏ်ရာရနေပြီး သိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး။ သူ လောလောဆယ် ပြန်မလာနိုင်သေးဘူး၊ ငါတို့ကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ မှာသွားတယ်။"

ဟွမ်ကျီယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်နေသည်။

"ထုံချန်က ဒီလောက်စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတောင် ဒဏ်ရာရသွားတယ် ဟုတ်လား။ ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ကျန်းဟန် တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား။ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပြင်းထန်သွားရတာလဲ။"

"ပြိုင်ဘက်တွေက ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာပြီး ငါတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အနိုင်ယူတိုက်ခိုက်နေတာ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အခက်အခဲကြုံရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

လီယန်က ပြောသည်။

"အခု ထုံချန်က ငါ့ကို အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားတယ်။"

မူလက အစီအစဉ်အရ ယန်ကျန့်မရှိလျှင် ထုံချန်က တာဝန်ယူမည်၊ ထုံချန်မရှိလျှင် ဖုန်းချွမ်း၊ ဖုန်းချွမ်းမရှိလျှင် ကျန်းဟန်ဖြစ်သည်။ အခု အဖွဲ့များစွာမှ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော အဖွဲ့ဝင်အများစု ကျဆုံးသွားသဖြင့် သူကဲ့သို့ လူသစ်တစ်ဦးကို တာဝန်ယူခိုင်းတော့သည်။

"မင်းရဲ့အစီအစဉ်က ဘာလဲ။" ဟွမ်ကျီယာက မေးလိုက်သည်။

သူမ မကြောက်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမသည်လည်း လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ တစ္ဆေတမန်တော်ဖြစ်ရပ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်ကပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဝံ့ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် အခုလည်း ထိုနည်း၎င်းပင်။

"ငါမသိဘူး။"

လီယန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် ဒီနယ်ပယ်တွင် အတွေ့အကြုံမရှိသလို ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမည်ကိုလည်း မသိပေ။

"ဒီမှာ ပုန်းနေတာကတော့ သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။" ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ငါတို့ကို ရှာတွေ့ရင် ငါတို့ သေမှာသေချာတယ်။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး သူတို့နဲ့ တည့်တည့်တိုး ရင်ဆိုင်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။"

ချန်ရှူမေ့က သူ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ရုန်းထွက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊ တကယ်ပြောတာ။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ရင် မေမေ လုံခြုံသွားမှာ။"

"သူတို့ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ခေါင်ကျတာကို။"

ချန်ရှူမေ့က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ရှုန်ဝမ်ဝမ် အသက်စွန့်ပြီး အပြင်ထွက်သွားမည်ကို မလိုလားပေ၊ အလွန်အန္တရာယ်များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အခုသာ ယန်ကျန့် ဒီမှာရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။"

ထို့နောက် သူမသည် ဒီအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် ယန်ကျန့် ပြန်လာရန် တောင့်တနေသည်။

လီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တကယ်တော့ အစောက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအတွင်း ထုံချန်က ယန်ကျန့်၏ နေရာကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် လက်ရှိတွင် အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်အတွင်း၌ ရှိနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသည်။

သို့သော် သူသည် ခဏအကြာက အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအရာ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းနေသည်။

"တကယ်တော့ ငါတို့ လုံးဝအနိုင်ရနိုင်ခြေမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မမေ့နဲ့၊ ငါတို့မှာ တစ္ဆေငယ် ရှိသေးတယ်။"

လီယန်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေငယ်က အသင်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ အတူရှိနေတယ်။ ငါတို့သာ အတူတကွ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်နိုင်ရင် ငါတို့သုံးယောက်ရယ်၊ တစ္ဆေငယ်ရယ်ပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကို အရင်ဖြုတ်ချနိုင်ရင် အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ထုံချန်က ငါ့ကို အဲ့ဒီနှစ်ယောက် အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အကုန် ပေးထားတယ်၊ ရွှီဖုန်းက အရင်က ရှောင်ချွန်းမြို့ကို တာဝန်ယူခဲ့ပြီး ကုတ်နံပါတ်က တစ္ဆေဖက်တွယ်သူ၊ လျောင်ဖန်ကတော့ တစ္ဆေတွေကို သုံးပြီး လူတွေရဲ့နာမည်ကို ခေါ်နိုင်တယ်၊ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင် သေမှာသေချာတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ တက္ကစီအဟောင်းတစ်စီး ရှိတယ်။"

"အဲ့ဒါက သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ကားနဲ့မတိုက်မိအောင် သတိထားသရွေ့ ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်။"

"အနိုင်ရနိုင်ခြေရှိမှတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ကျန်းဟန်အတွက် လက်စားချေကြစို့။ အသင်းခေါင်းဆောင် မရှိရုံနဲ့ ငါတို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာမျိုး မဖြစ်စေရဘူး။"

ဟွမ်ကျီယာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်လည်း လက်ထောင် ထောက်ခံတယ်၊ ဖေဖေရှုန်ကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့၊ လာရဲရင် ပြန်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကလည်း ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ လီယန်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ သူတို့ကို ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်မှာ ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ကြမယ်၊ တခြားသူတွေကတော့ လုံခြုံရေးအိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ငါတို့ ကိုင်တွယ်ပြီးမှ ထွက်လာကြပေါ့။"

သုံးဦးသား လျင်မြန်စွာ သဘောတူညီလိုက်ကြပြီး ဘုံရန်သူကြောင့် စည်းလုံးညီညွတ်သွားကာ အခြားသူများအတွက် လက်စားချေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှူမေ့က ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဒီအကြံကို ဆန့်ကျင်လျှင်ပင် အသုံးမဝင်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ရန်သူသည် တံခါးဝသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းမပြုလျှင် လူတိုင်း အန္တရာယ်ကျရောက်လိမ့်မည်။