သက်ရောက်မှုနှင့် နည်းလမ်း

"အခုလေးတင်ပဲ ကျွန်တော် ဌာနချုပ်ကို မှတ်တမ်းအသစ်တစ်ခု ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီ၊ A အဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ကုတ်နံပါတ် 'အခန်းနံပါတ် ၃၀၁' လို့ ပေးထားတယ်။"

တာချန်းမြို့သို့ ပျံသန်းနေသော လေယာဉ်ပေါ်တွင်...လီယန်က အလုပ်ကိစ္စများကို အစီရင်ခံရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဖြစ်ရပ်က အပြည့်အဝ မဖြေရှင်းရသေးသောကြောင့် မှတ်တမ်းတစ်ခု တည်ထောင်ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်၏ အဆင့်ကို သတ်မှတ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စများဖြစ်သည်။

သို့သော် တာချွမ်းမြို့ရှိ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် လီလဲ့ဖိန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်လျှင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို S-အဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်လျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဖြစ်ရပ်အများစုကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ကာ မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်သာ ကျန်တော့သည်ဖြစ်သောကြောင့် S-အဆင့်ဟု သတ်မှတ်လိုက်လျှင် သက်ရောက်မှု အလွန်ကြီးမားသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်တစ်ဆင့် လျှော့ချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဌာနချုပ်က ဖွင့်တဲ့ မှတ်တမ်းက ငါတို့နဲ့ သိပ်မသက်ဆိုင်ပါဘူး၊ ငါတို့က အစီရင်ခံဖို့ပဲလိုတယ်၊ ဖြစ်ရပ်က ယာယီထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်နေပြီပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

သူ လီယန်ကို အစီရင်ခံခိုင်းရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည်။

လီယန်ကိုယ်တိုင် အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုနေရာမှ အခြေအနေကို သိပ်မရှင်းလင်းပေ။ ထို့ကြောင့် တကယ်အရေးကြီးသော အချက်အလက်အားလုံးသည် ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ရှိနေသည်။

ပြီးတော့ သူဖန်တီးလိုက်သည့် မှတ်တမ်းက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

"အခန်းနံပါတ် ၃၀၁"

ယန်ကျန့်က လေယာဉ်ခန်းတွင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း ပုံဆွဲဘုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူ ဘယ်ကနေရှာတွေ့မှန်းမသိသော ခဲတံတစ်ချောင်းဖြင့် စာရွက်ဖြူပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုံကြမ်း ဆွဲနေသည်။

သူ အရင်က ပုံကြမ်းဆွဲနည်း မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် အခု သူ ဆွဲနိုင်နေပြီ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အမှတ်တရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုအထဲတွင် ပုံကြမ်းဆွဲခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် နည်းစနစ်များနှင့် နည်းလမ်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။

သူ အရင်က သင်ယူခဲ့ဖူးသလိုပင် ထိုအမှတ်တရများသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ဘဲ တာချွမ်းမြို့ကို ကျူးကျော်ခဲ့သော တစ္ဆေအရိပ်က ခိုးယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှတ်တရများတွင် အရာအားလုံးပါဝင်ပြီး ပုံကြမ်းဆွဲခြင်းသည်လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် အခန်းတစ်ခန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က စာရွက်ဖြူပေါ်တွင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

နံရံများ၊ ကြမ်းပြင်များ၊ စားပွဲများနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖော်ပြထားသည်။

ယန်ကျန့်က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ တွင် သူ သေချာမစုံစမ်းရသေးသည့် အရာများစွာ၊ မဖော်ထုတ်ရသေးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ နောက်ထပ် စွန့်စားမှုများ မလုပ်ချင်တော့သဖြင့် သူ့အမှတ်တရထဲမှ အရာများကို ရိုးရှင်းစွာ ပုံဆွဲပြီး မှတ်တမ်းတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ...ပုံကြမ်းဆွဲပြီးသွားသည်။

ယန်ကျန့်က မှတ်တမ်းကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ထားသော အလောင်းကောင် သံချောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင် သံချောင်းက တစ္ဆေအရိပ်ကို ထိုးစိုက်ထားဆဲဖြစ်သည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ အသံက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လက်ရှိ ယန်ကျန့်သည် မည်သည့်အချိန်မဆို သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ထိန်းချုပ်မရသော တစ္ဆေအရိပ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကြောင့်ဖြစ်စေ နှစ်ခုစလုံးက သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိန်စာပြီးဆုံးသွားသောအခါ ယန်ကျန့်သည်လည်း သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် သူရရှိထားသော အချိန်သည် မများလှပေ။

"ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကို တစ္ဆေအရိပ်ပေါ်မှာ သက်ရောက်စေပြီး သူ့ကို ကျိန်စာခံခိုင်းရမယ်။ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်က တစ်ခါပြန်ပြီး ရပ်တန့်သွားတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ့အသိစိတ်က အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါက ပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကိုပါ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့လက်ထဲမှ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သေတ္တာငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းအတွင်းမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ မရှိတော့သည်ကို သူ ခံစားမိသည်။

သေတ္တာသည် ထည့်စရာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး တကယ့်ကြောက်စရာမှာ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာတေးသွားတစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

အခု ထိုတေးသွားတစ်ပိုင်းက သူ့စိတ်ထဲတွင် နေရာယူနေသည်။

သူနောက်တစ်ကြိမ် သေဆုံးသွားမှသာ ကျိန်စာတေးသွားက အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အခု တခြားတစ်ယောက်က အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကို ဖွင့်လျှင်ပင် အချည်းနှီးသာဖြစ်မည်။ ၎င်းထဲမှ မည်သည့်အသံမှ ထွက်လာမည်မဟုတ်သလို သာမန်လူများအပေါ်လည်း ဘာသက်ရောက်မှုမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါကြောင့် ပြဿနာက အရင်အတိုင်းပဲ၊ သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ဘယ်လိုဆက်လက် ရှင်သန်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာပဲ။"

ယန်ကျန့် ထိုအကျပ်အတည်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ယခင်က သူသည် ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားနှင့် သဘာဝလွန်ဓာတ်ပုံများ၏ အကူအညီဖြင့် သူ့အသိစိတ်ကို လွှဲပြောင်းခဲ့သည်။ အခု သူ့လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြား ရှိသော်လည်း သူ့အသိစိတ်ကို လွှဲပြောင်းလိုလျှင် ကိုယ်စားလှယ်လူတစ်ယောက် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်စားလှယ်သည် သဘာဝလွန်ဓာတ်ပုံထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမည်။

ပြီးတော့ သဘာဝလွန်ဓာတ်ပုံရိုက်နိုင်သည့် ကင်မရာက ဌာနချုပ်၏ လက်ဝယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်ကင်မရာသည် ကြိုတင်လိုအပ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အောင်မြင်နိုင်ခြေဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေအရိပ်၏ အသိစိတ်က သူနှင့်အတူ လိုက်လွှဲပြောင်းသွားလျှင်ကော။

သို့ဆိုလျှင် အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူ သေရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အခုအခြေအနေက အရင်နှင့်မတူတော့ပေ။ အရင်က ယန်ကျန့်သည် ကျိန်စာတစ်ခုတည်းကိုသာ ခံနေရသော်လည်း အခု သူသည် နှစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ထို့ကြောင့်...

အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်၍ ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားမှတစ်ဆင့် အသိစိတ်လွှဲပြောင်းသည့်နည်းလမ်းသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ နောက်တစ်နည်းရှိသေးတယ်၊ အဲ့ဒါက ဘာမှမလုပ်ဘဲ တစ္ဆေအရိပ်က ငါ့အသိစိတ်ကို ကျူးကျော်တာကို ခွင့်ပြုလိုက်ဖို့ပဲ။ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ ငါကံကောင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျိန်စာက ငါ့ကို သတ်ချင်မှ သတ်လိမ့်မယ်။ တစ္ဆေအရိပ်က ကျိန်စာရဲ့ဒဏ်ကို အဓိကခံသွားရဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။"

ယန်ကျန့်တွင် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ဒါကလည်း လောင်းကြေးထပ်ခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေအရိပ်က သူ့ကို ကျူးကျော်နေသလို သူကလည်း တစ္ဆေအရိပ်ကို ကျူးကျော်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အသိစိတ်တို့၏ ရောယှက်မှုက နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဖြစ်သည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာမှ ကျိန်စာကို နှစ်ဦးသား မျှဝေခံစားရမည်မှာ သေချာသည်။

"တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ အသိစိတ်ထဲကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်လိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျိန်စာပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ တစ္ဆေအရိပ်ကို ခံခိုင်းပြီး ရပ်တန့်သွားတဲ့ အခြေအနေဖြစ်အောင် လုပ်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ငါ့မှာ အရေးပေါ်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့အသိစိတ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် မသိစိတ်ဖြင့် တစ္ဆေဗီရိုကို သတိရသွားသည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေဗီရိုနှင့် သဘောတူညီချက် ပြီးမြောက်ခဲ့လျှင် သူသည် တစ္ဆေဗီရိုအား သူ့အသိစိတ် မသေဆုံးစေရန် တောင်းဆိုနိုင်သည်။

သို့ဆိုလျှင် သူသည် ကျိန်စာပေါက်ကွဲမှုမှ အန္တရာယ်ကင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် တစ္ဆေဗီရိုနှင့် သဘောတူညီချက်သည် မပြီးမြောက်သေးပေ။

ယန်ကျန့်သည် မည်သည့်တောင်းဆိုမှုမှ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။

"ငါ့မှာ နောက်ဆုံး အရေးပေါ်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ လူ့အရေပြားကျမ်းပဲ"

နောက်ဆုံးမှာတော့...ဒီလိုသေရေးရှင်ရေး အရေးကြီးသည့် လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် ယန်ကျန့်သည် အချက်အလက်များကို ဖော်ပြနိုင်သော အန္တရာယ်များသည့် လူ့အရေပြားကို တစ်ဖန်ပြန်လည် သတိရသွားသည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းသည် အချက်အလက်များနှင့် နည်းလမ်းများကို ဖော်ပြနိုင်ကောင်း ဖော်ပြနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းတွင် ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များ ပါဝင်နေသည်ကို ယန်ကျန့် မပြောရဲပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ အန္တရာယ်ကို သိနေသည့်တိုင် သူ သေချာပေါက် ကြိုးစားမည်သာ ဖြစ်သည်။

မကြိုးစားလျှင် သေမှာသေချာပြီး ကြိုးစားလျှင် အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက်အမျှင်တန်းလေး ရှိသေးသည်။

ဘယ်လမ်းကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လေယာဉ်သည် တာချန်းမြို့၏ လေဆိပ်သို့ ဆိုက်ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

တာချွမ်းမြို့၏ တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြို့ပြပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တာချန်းမြို့သည် ရှင်းလင်းစွာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လူများစည်ကားပြီး နေရာသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

အတိတ်ကာလနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ သက်ဝင်မှုက အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် တာချန်းမြို့သို့ လူများ ပိုမို ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စသည် လျှို့ဝှက်သော်လည်း သတင်းပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး အခြေချနေထိုင်သော မြို့တစ်မြို့သည် လူများစွာအတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

လေဆိပ်ရှိ လူအသွားအလာက အရာအားလုံးကို သက်သေပြနေသည်။

"မင်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်၊ ငါ ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတချို့ရှိတယ်၊ စာတိုက်ကိစ္စကို ငါပြန်လာမှ ဆွေးနွေးကြမယ်။"

လေယာဉ်ပေါ်မှမဆင်းခင် ယန်ကျန့်က လီယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရမည်ကို သူသိသည်။

ယန်ကျန့် မဖြေရှင်းနိုင်မှာကို သူ စိုးရိမ်သော်လည်း...

သူ မမေးခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ မေးလည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယန်ကျန့် တကယ်သာ မရှိတော့လျှင် အရာများစွာသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မည်။

"ဒါဆို အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ဂရုစိုက်ပါ။"

လီယန်က သတိပေးစကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်နေသလား၊ သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ အားပေးနေသလားမသိဘဲ လေသံအေးအေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်...

နှစ်ဦးသား လေဆိပ်တွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

လီယန်က ကားဖြင့်ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ယန်ကျန့်ကမူ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

တကယ်တော့ သူ တာချွမ်းမြို့မှ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ပြန်လာနိုင်သော်လည်း သူ၏အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သောကြောင့် ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က တာချန်းမြို့ရှိ ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်မှ အရိပ်ကို အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် စိုက်ထားဆဲဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို တစ္ဆေအရိပ်မှ ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခြင်းမခံရစေရန် တစ္ဆေအရိပ်၏ ကန့်သတ်ချက်များက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီသွားပြီး တစ္ဆေငယ်ဆီက လူ့အရေပြားကျမ်းကို ပြန်ယူရမယ်။"

ယန်ကျန့်က တည့်တည့်တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်က တစ်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထို့နောက် မကြာသေးမီက ပြန်လည်မွမ်းမံထားသော ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်ပေါ်လာသည်။

မွမ်းမံပြီးနောက် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဗီလာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ ဒီမှာနေသည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းများ တည်ဆောက်ထားပြီး သာမန်လူများ လုံးဝမဝင်နိုင်ပေ။

အခုက နေ့လယ်ခင်းဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်မှကျလာသော နေရောင်ခြည်ကို ခံယူနေသော်လည်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကောင်နံ့က လှည့်ပတ်နေသည်။

ဖြူဖျော့သော အသားအရေနှင့် ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် လင်းထိန်သပ်ရပ်သော ခန်းမကြီးရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"မင်း နောက်တစ်ခေါက် သေတော့မှာလား။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ယန်ကျန့်ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိပေ။

ရေခဲနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"မင်း ခံစားမိတာလား။" ယန်ကျန့်က မလှုပ်ရှားဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ လက်စွပ်ကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်ရာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းတစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။ ထိုလက်မောင်းပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်မျက်လုံးတစ်လုံးက ဟိုဟိုဒီဒီ ချောင်းမြောင်းကြည့်နေသလိုပင်။

ထို အနီရောင်မျက်လုံးသည် အပြည့်အဝမဖြစ်ပေါ်သေးဘဲ ပုံကြမ်းသာရှိပြီး အရာဝတ္ထုမရှိပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် တူသော်လည်း တစ္ဆေမျက်လုံးအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

"တစ္ဆေမျက်လုံး ပြန်လည်ရှင်သန်မှုက မင်းကိုတောင် သက်ရောက်မှုရှိနေတာလား။"

ယန်ကျန့်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် နားလည်သွားသည်။

သူ တစ္ဆေနယ်မြေ ခုနစ်လွှာကို ဖွင့်လိုက်စဉ်က သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိခဲ့ခြင်းမှာ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာနှင့် ပြည့်စုံသော တစ္ဆေအရိပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်းက ကွဲပြားသည်။ သူမလည်း တစ္ဆေမျက်လုံး၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်စားခံနေရသောကြောင့် သူမက ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ အရာတွေကို မြင်နိုင်နေပြီ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း သူမ၏လက်မောင်းကို ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏လက်မောင်းပေါ်မှ မျက်လုံးက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် ယန်ကျန့်သည်လည်း ထိုမျက်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြည့်ကို ခံစားမိနိုင်သည်။

"ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏လက်မောင်းပေါ်မှ မျက်လုံးကို ဖုံးလိုက်ပြီးနောက် "ဒီတစ်ခေါက် မင်းအခြေအနေက ပိုဆိုးနေတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို လာပြောတာ။" ယန်ကျန့်က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား အထက်တန်းကျောင်းတွင် သုံးနှစ်ကြာ ကျောင်းနေဖက်များဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း အခု ခံစားချက်များ ကင်းမဲ့သွားသောကြောင့် ရန်သူများကဲ့သို့ အေးစက်နေကြသည်။

တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းကောင်းသိသည်။ အတူတကွ များစွာဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ခံစားချက်များ မရှိခြင်းကသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် မင်း တစ္ဆေငယ်ကို လာရှာတာလား။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ယန်ကျန့်ကို ကောင်းကောင်းသိပြီး သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိသည်။

ယန်ကျန့်က "ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ရက်အနည်းငယ် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူ့ထံမှ ထွက်နေသော အလောင်းကောင်နံ့ကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ ဖြူသွယ်သော လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းပြီး ယန်ကျန့်၏ ပါးကို ထိလိုက်သည်။

"ဒီမြို့မှာ ဘယ်သူသေသေ၊ မင်းတော့ မသေနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ယန်ကျန့်မို့လို့ပဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက ယန်ကျန့်ပဲ၊ ငါ သေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အပြုံးတစ်ချက်ကို အားယူပြုံးလိုက်သည်။

အေးစက်ပြီး ထုံထိုင်းနေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမ လက်ကိုချလိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အသုဘအခေါင်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဗလာနှင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ သူက ခေါင်းအနည်းငယ်စောင်းကာ ဒီဘက်ကို ကြည့်နေပြီး မျက်ဆံမရှိသော အနီရောင်မျက်လုံးများက ထူးဆန်းပြီး ဆိုးယုတ်သော ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေကာ ကျောချမ်းစရာကောင်းလှသည်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေငယ်၏ လည်ပင်းမှ ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းအတွင်းတွင် လူ့အရေပြားကျမ်း ရှိနေသည်။

ဒါက အတိတ်က လူ့အရေပြားကျမ်း ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ပြုလုပ်ခဲ့သော အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ အကယ်၍ လူ့အရေပြားကျမ်း ထွက်ပေါ်လာရဲလျှင် တစ္ဆေငယ်က ၎င်းကို တစ်ကိုက်တည်း စားပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ္ဆေငယ်သည် အနားယူရန်မလိုဘဲ တစ်ရက်လျှင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလုံးလုံး ပေါ့ဆမှုမရှိဘဲ စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။