အောင်ပွဲနှင့် လှည့်စားခြင်း

သေ... သေသွားပြီလား။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ လူတိုင်းသည် တတိယထပ်မှ နံရံတွင် လှံဖြင့်စိုက်ထားခံရပြီး အသက်လက္ခဏာ မပြတော့သော အလောင်းကောင်ကို မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ ကြည့်နေကြသည်၊ မျက်နှာများတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်မှုအတိုင်းအတာတစ်ခုကို ပြသနေသည်။

"လျိုပိုင်မု ရှင်းထုတ်ခံလိုက်ရတာလား။ မင်းတို့ ငါ့ကို နောက်နေတာလား။"

"ဒီလိုလူတစ်ယောက်က ယန်ကျန့်ရှေ့မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်တောင် မခံနိုင်ခဲ့ဘူးလား။"

"အလောင်းကောင် သံချောင်း၊ လျိုပိုင်မုကို စိုက်ထားတာက အလောင်းကောင် သံချောင်းပဲ၊ ယန်ကျန့် အဲ့ဒါကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာ၊ သူ တကယ်ပဲ လုပ်ရဲတာပဲ။"

ဒီအဖြူရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်သည် လျိုပိုင်မုဖြစ်ပုံရပြီး ဒီလူများကြားတွင် အတော်လေးမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ခဏတာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားစေသည်၊ အကြောင်းမှာ မည်သူမျှ ဒီလိုအစမျိုးကို မျှော်လင့် မထားခဲ့ပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ တိုက်ပွဲသည် လူအင်အားများခြင်းနှင့် မဆိုင်ဘဲ တစ္ဆေကြမ်းများ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကြောင့် မသေဆုံးဘဲ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နိုင်သူအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

ဒါကြောင့် ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

လျိုပိုင်မုကို သတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် နောက်တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ၊ ဒီကောင် သေချာပေါက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်၊ အကြောင်းမှာ အလောင်းကောင် သံချောင်းဖြင့် စိုက်ထားခံရသည်နှင့် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို မခံနိုင်ပေ။

သူ ရှေ့သို့ဆက်သွားပြီး နောက်တစ်ဦးထံသို့ တည့်တည့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်ကို မြန်မြန်သတ်၊ သူသာမသေရင် ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်။"

ခဏတာ ထိတ်လန့်မှုသည် သူတို့၏ခုခံနိုင်စွမ်းကို မလုယူသွားခဲ့ပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်အမျိုးမျိုးသည် ယန်ကျန့်ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်မှ တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲနေသည်ကို ခံစားမိသည်၊ လေထုသည် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်၊ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပုန်းအောင်းနေသလိုပင်။

သို့သော် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ အရိပ်များသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်မျိုးမျိုးသော တစ္ဆေသရဲချည်နှောင်မှုမှ အတင်းအကျပ် လွတ်မြောက်သွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။"

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလို ကြည့်နေသည်။

သူ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများသည် ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမရှိကိုပင် သံသယဝင်သွားသည်၊ ၎င်းတို့သည် လုံးဝအသုံးမဝင်ပုံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သတိပြုရမည်မှာ တကယ့်တစ္ဆေများကိုပင် ခဏတာ ထိန်းထားနိုင်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

သူ၏ထိတ်လန့်မှုထဲတွင် ထိုသူသည် လှည့်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ အာရုံခံစားမှု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သူ ခံစားမိသည်၊ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်၊ အေးစက်မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားသွားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးစေသည်။

"ကူညီပါ၊ ကူညီကြပါ..."

ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အကူအညီတောင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ယန်ကျန့် သူ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ နင်းချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘန်း!

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ခေါင်းသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားကာ ထို့နောက် သူ၏အသိစိတ်သည် မေ့မြောသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် နိုးထလာတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း ထိန်းချုပ်ထားရုံနဲ့ ဒီတိုက်ပွဲထဲကို ဝင်လာဝံ့တယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ သေဖို့ ဒီလောက်အလျင်လိုနေတာလား။"

သူ သူ၏ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ နောက်တစ်ဦးထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

"သွားစမ်းကွာ၊ သူ ငါ့ဆီကို လာနေပြီလား။"

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

ယန်ကျန့်၏ မည်းနက်သော လက်ဖဝါးသည် သူ၏လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှ မြှောက်တင်လိုက်သည်၊ သူ၏မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် အနီရောင်အလင်းဖြင့် မှိတ်တုတ်ခတ်နေသည်။

တစ္ဆေလက်၏ ဖိနှိပ်မှု ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းသည် သီးခြား တပ်ဆင်ထားသလို ပြုတ်ကျသွားသည်၊ သက်ရှိများနှင့်မသက်ဆိုင်ဘဲ အခြားအလောင်းကောင်တစ်ခုမှ ယူဆောင်လာသလိုပင်။

"ក្រាក!"

သူ့ကို မည်သည့်အခွင့်အရေးမှမပေးဘဲ သူ၏လည်ပင်းကို အတင်းအကျပ် ချိုးလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တတိယမြောက် တစ္ဆေဆရာကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် လှုပ်ရှားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ အနည်းငယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကောင်တစ်ကောင်က ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်၊ သူ၏ခြေထောက်များသည် အမြစ်တွယ်ထားသလို နေရာမှာတင် ခိုင်မြဲနေပြီး ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးသည့် ခံစားမှုသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဂျာကင်အထူ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်နှစ်ဆယ်ပိုင်းရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ အရမ်းမောက်မာ မနေနဲ့။ မင်းတစ်ယောက်တည်း အားကောင်းရင်တောင် မင်းက လူတစ်ယောက်တည်းပဲ။ မင်း ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထင်သေးနေတာလား။"

"မင်း တော်တော်စွမ်းတာပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အနီရောင်အလင်းသည် ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ရဲ့ ချီးကျူးစကား မလိုအပ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ၊ ငါ မင်းကို ချီးကျူးနေတာမဟုတ်ဘူး။ ငါပြောနေတာက မင်း တော်တော် စွမ်းတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကို သတ်ရတာ နည်းနည်းဒုက္ခများနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူ သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...တတိယထပ်တွင် လျိုပိုင်မုကို စိုက်ထားသော ရွှေရောင်လှံသည် ရုတ်တရက် မည်းနက်သော တစ္ဆေလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

အမျိုးသမီးသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မြန်မြန်၊ ယန်ကျန့်ကို အခုသတ်လိုက်၊ ဖန်ထုံ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ငါ လုပ်နေပြီ။"

အတော်အတန်ပုသော်လည်း အလွန်ကြွက်သားထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးလာသည်။ ထိတ်လန့်နေသော်လည်း သူ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

ဒီအမျိုးသားကို ဖန်ထုံဟုခေါ်ပြီး ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူ။

သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် သေစေနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှု ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ ဝင်တိုက်လိုက်သည့် မည်သူမဆို သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ဒီသဘာဝလွန်စွမ်းအားသည် လျောင်ဖန်၏ တစ္ဆေတက္ကစီမှ လာခြင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် တစ်ချိန်က ကားဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတက္ကစီနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် သဘာဝလွန် စွမ်းအားအချို့၏ ကူးစက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ သေသင့်သော်လည်း ချိန်သီးနာရီကို အားကိုး၍ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် အမှန်တကယ်တွင် တစ္ဆေတက္ကစီ၏ ယာဉ်မောင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...သေဆုံးသွားသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါတို့ကို မရှိဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ပြုံးလိုက်သည်၊ သူ၏အသံသည် နက်ရှိုင်းပြီး သင်္ချိုင်းမြေတွင် မြှုပ်နှံထားသော လူသေတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ဘန်း!

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ဖန်ထုံ၏ ဝင်တိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး လွင့်စင်သွားသည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို ထရပ်လိုက်သည်။

မြေပြင်သည် ရွှံ့များဖြင့် ပြန့်ကျဲနေပြီး သူ၏ရင်ဘတ်၊ တိုက်မိခဲ့သည့်နေရာသည် နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်နေသည်၊ သက်ရှိအသားမရှိဘဲ ဖြူဖွေးနေသော အရိုးများနှင့် စိုစွတ်သော ရွှံ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အင်္ဂါများနှင့် ကြွက်သားများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မသေဘူးလား"

ဖန်ထုံဟုခေါ်သော အမျိုးသားသည် မယုံနိုင်စွာ ဖုန်းချွမ်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ တစ္ဆေသုံးကောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ မင်း ငါ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုသတ်နိုင်မှာလဲ။"

ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်နှာသည် ကြမ်းတမ်းသွားသည်၊ သူ မူးဝေပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ နာကျင်မှုသည် သူ၏အသားမှ မဟုတ်ဘဲ သူ၏အသိစိတ်ကို နှိပ်စက်နေပုံရသည်။

ဒီကောင်က သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ အသိစိတ်ကို သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်နိုင်သလိုပင်၊ တစ္ဆေတက္ကစီနှင့် တူသည်။

ဒီလိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုး။

အကယ်၍ အဖွဲ့မှ တခြားအဖွဲ့ဝင်သာဆိုလျှင် သူတို့ ထိုတိုက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဖုန်းချွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုအချိန်တွင် အက်ကွဲနေသော လှံသည် ပြုတ်ကျနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း။"

အမျိုးသမီးသည် ပြေးလာပြီး အရာဝတ္ထုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

အကယ်၍ ဒီသဘာဝလွန်လက်နက်သည် ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလျှင် တကယ်ပဲ ဘာအခွင့်အရေးမှ ကျန်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

"အခွင့်အရေးရှိသေးလား။"

အမျိုးသမီးသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် လေထဲတွင် ပြုတ်ကျနေသော လှံကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အကယ်၍ သူမ လုယူနိုင်ခဲ့လျှင် သူမ တစ္ဆေမျက်လုံးရှင် ယန်ကျန့်ကို ဒီနေရာမှာ သတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိနိုင်သည်။

ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားမှ အန္တရာယ်ရှိသောအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဒီအမျိုးသမီးသည် စိတ်ကူးမမီနိုင်သော ပြတ်သားမှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒီအချိန်တွင် သူမသည် သူမနှင့် ယန်ကျန့်၏ ကံကြမ္မာများကို ချိန်ခွင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ မည်သူက ပိုသာလွန်သည်ကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

"ဖမ်းမိပြီ"

နောက်တစ်ခဏတွင်...ပြုတ်ကျလာသော လှံရှည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီအမျိုးသမီးက အရင်ဦးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သူမ လှံရှည်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏတာ အိပ်မက်ထဲရောက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဆိုးဘူး။"

ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ချုပ်တည်းခံထားရပြီး သူ၏အကြည့်သည် တည်ငြိမ်နေကာ လှံ လုယူခံရသည်ကို ကြည့်နေသည်။

"သေလိုက်စမ်း။"

အမျိုးသမီးသည် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော လက်နက်ကို ယန်ကျန့်၏ ခေါင်းဆီသို့ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တစ္ဆေကြမ်းများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ထင်းခုတ်ဓားသည် ယန်ကျန့်နှင့် မထိတွေ့မီမှာပင် သူ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ဒီအမျိုးသမီးသည် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းက ဒီလောက်တုံးနေတာလား။ လူ့အရေပြားကိုတောင် မဖြတ်နိုင်ဘူးလား။

"မင်း ဓားကို မှန်မှန်ကန်ကန် မသုံးဘူး၊ ကြားခံနယ်ကို အစမပျိုးဘဲ ဒီအရာက သံတိုသံစပဲ။"

ယန်ကျန့်၏ အသံသည် အေးစက်နေပြီး သူ လှံရှည်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

အားကောင်းသော အင်အားတစ်ခုက အမျိုးသမီးကို လက်နက်ကို လွတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်စေပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ လျှောကျသွားကာ အရှိန်ကြောင့် သူမ ယန်ကျန့်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

"လျိုယွဲ့၊ သတိထား၊ သူ့ဆီကနေ ဝေးဝေးနေ။"

အနီးအနားမှ တစ်စုံတစ်ဦး ပြေးလာပြီး လျိုယွဲ့ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အသည်းအသန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။

လျိုယွဲ့သည် နောင်တဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်နှမြောစရာပဲ၊ ငါ အခုလေးတင် ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘာဝလွန်လက်နက်ကို ရလိုက်တာကို။"

သူမ လောင်းကြေးမထပ်သင့်ခဲ့ပေ၊ သူမ ယန်ကျန့်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှင်းပစ်နိုင်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး ဒီသဘာဝလွန်လက်နက်ကို အသုံးပြု၍ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ခဲ့လျှင် ယန်ကျန့် သေချာပေါက် ဒီမှာသေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် အခုတော့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။

"အရမ်းနုံအတာပဲ၊ မင်း ရတယ်လို့ထင်တဲ့ အခွင့်အရေးက ငါ မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"

ယန်ကျန့်က ခပ်အေးအေးပြောလိုက်သည်၊ အရိပ်များသည် သူ၏ခြေထောက်များမှ ဧရိယာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"အစကတည်းက ငါ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မယူဆခဲ့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့သဘာဝလွန်လက်နက်ကလည်း ကိုင်ထားရုံနဲ့ သုံးလို့ရတဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။"

ကြားခံနယ် အစပျိုးသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် လှံရှည်ကို ရှေ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ရှေ့မှ မည်သည့်လူကိုမှ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...လျိုယွဲ့ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်၊ သွေးနီရောင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ကာ သူမ၏ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ဖြတ်သွားသည်။

"ဒုန်း!"

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ထိတ်လန့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် ဗလာဖြစ်နေကာ သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

အသက်လက္ခဏာမရှိတော့ပေ။

သူမ၏နဖူးအလယ်မှ အဆက်မပြတ် ကျနေသော သွေးအိုင်တစ်ခုသာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ကွဲအက်နေသော နဖူးကို ထိလိုက်သည်၊ ဒဏ်ရာသည် တစ္ဆေအရိပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကင်းနေသည်။

"မင်း သူ့ကို ကယ်ဖို့လာတာ၊ ကြည့်ရတာ မင်းတို့ တော်တော်ရင်းနှီးပုံပဲ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါ မင်းတို့ကို အတူတူ လမ်းဆုံးထိ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

လှံရှည်သည် အောက်သို့ ထိုးစိုက်သွားပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော တစ္ဆေကြမ်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

အလောင်းကောင် သံချောင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အပိုင်းတစ်ခု

ဖိနှိပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေကြမ်းသည် အိပ်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး ယန်ကျန့်သည် သူ၏လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

လျိုယွဲ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ယခုအခါ ထိတ်လန့်နေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။

ယန်ကျန့်သည် လျိုပိုင်မု၊ လျိုယွဲ့နှင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကျန်းချင်တို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်၊ ခြေဖြင့်နင်းသတ်ခံရသော ကံဆိုးသူအပါအဝင် လေးယောက်ဖြစ်သည်။

ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူဖြစ်သော ဖန်ထုံသည် မသေသေးသော်လည်း နီးစပ်နေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ထုံဟုခေါ်သော ထိုသူသည် ဖုန်းချွမ်း၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော သင်္ချိုင်းဟောင်းတစ်ခုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း မြှုပ်နှံခံနေရသည်။

ရုန်းကန်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ခေါင်းသာ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ပြသနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားလူများသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် သဘာဝလွန်ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများတွင် ပါဝင်နေကြသည်။

"ရွှီမင်၊ ရွှီမင်။"

ရွှီမင်ဟုခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လက်ရှိတွင် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အသုဘဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ထူးဆန်းသော ကလေးတစ်ဦး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသည်။

ကလေးသည် တာချန်းမြို့မှ ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်မှ တစ္ဆေမွေးကင်းစကလေးနှင့် ဆင်တူသည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏မျက်စိဖြင့် ကလေးသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ နာမည်ကို အကျယ်တဝင့် ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လျိုယွီဟုခေါ်သော လူတစ်ဦးသည် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် သေဆုံးသွားသည်၊ သူ၏အလောင်းသည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

အခု ဒီတစ္ဆေကလေးက သူ၏နာမည်ကို ခေါ်နေသည်။

"ရွှီမင်၊ ရွှီမင်လား။"

တစ္ဆေငယ်သည် ရွှီမင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ဗလာဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ စကားပြောသူသည် ရှေ့တွင်ရှိနေသော်လည်း အသံသည် နောက်မှ လာနေသလိုပင်။

ရွှီမင်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်ထားသော သဘာဝလွန်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ ဒီတစ္ဆေကလေးကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအတွက် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

သေသူများ ဝတ်ဆင်သော အသုဘဝတ်စုံသည် သဘာဝလွန်တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးပုံရပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

"ဒါပဲ၊ ဒါပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဒါက လျောင်ဖန်ရဲ့ တစ္ဆေခေါ်သံပဲ၊ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်က ခေါ်တဲ့အခါ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ရဘူး၊ လှည့်ကြည့်ရင် သေမှာသေချာတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှီမင်သည် အမှတ်ရသွားပြီး ဒီတစ္ဆေကလေး၏ လှည့်စားနိုင်စွမ်းများသည် လျောင်ဖန်၏ တစ္ဆေခေါ်သံနှင့် ကိုက်ညီကြောင်း သိရှိသွားသည်။

လျောင်ဖန်သည် ယန်ကျန့်၏ လက်တွင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဒါက ကောက်ချက်ချရန် မခက်ခဲပေ။

တစ္ဆေခေါ်သံကို ယခုအခါ ဒီသတ္တဝါလေးက ထိန်းချုပ်ထားသည်။

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ လျောင်ဖန်ရဲ့ တစ္ဆေခေါ်သံကို အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ သုံးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက ငါ့ကို အဆက်မပြတ်ခေါ်နေတယ်။"

ရွှီမင်သည် တစ္ဆေငယ်က သူ၏နာမည်ကို ပိုခေါ်လေလေ သူ နောက်ပြန်လှည့်ရန် မခုခံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်ခံရလေဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသည်။

ဒီသတ္တဝါက တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် နိုးထလာမယ့် အန္တရာယ်ကို မခံရဘူးလား။

"ထွက်ပြေး။"

မခုခံနိုင်ဘဲ ရွှီမင်သည် အံကြိတ်ကာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ လှည့်ပြေးသွားသည်။

ဒီနည်းဖြင့်သာ သူတွင် ပါးလွှာသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိသည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်တွင် တစ္ဆေငယ်သည်လည်း လှုပ်ရှားသွားသည်၊ သူ ဘယ်လောက် မြန်မြန်ပြေးပါစေ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏နာမည်ကို နောက်မှ ခေါ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...ရွှီမင်သည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို နောက်ထပ်မခုခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ခေါင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မကောင်းတော့ဘူး။"

သူ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သိရှိပြီး သူ၏မထိန်းချုပ်နိုင်သော လုပ်ဆောင်ချက်ကို ရပ်တန့်ချင်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ၊ ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော သေစေနိုင်သည့် စည်းမျဉ်းကို အစပျိုးလိုက်သည်။

ရွှီမင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

တစ္ဆေငယ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"ရွှီမင်။ ရွှီမင်။"

၎င်းသည် ခေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရွှီမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏လက်ငယ်လေးများဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှီမင်သည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။

ခဏတာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီးနောက် တစ္ဆေငယ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထရပ်လိုက်သည်။

"ချင်ကျိဖုန်း၊ ချင်ကျိဖုန်း..."

၎င်းသည် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး နောက်တစ်ဦး၏ နာမည်ကို ခေါ်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

"ဝူး!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာသည် ငိုကြွေးနေပြီး ငိုသံများသည် သီးခြားဖြစ်နေသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်သံများအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ ပဲ့တင်သံများသည် ထူးထူးခြားခြား လျင်မြန်ပုံရသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပဲ့တင်သံများသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ဆင့်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဒီတစ္ဆေမျက်နှာ ထုံချန်ကို မြန်မြန်ရှင်းပစ်၊ သူ့ကို ဆက်ငိုခွင့်မပေးနိုင်ဘူး၊ ပဲ့တင်သံတွေက ဒီသဘာဝလွန်စွမ်းအားကို တိုးပွားစေနေတယ်..."

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ငိုကြွေးနေရင်း အခြားသူများကို အသည်းအသန် သတိပေးနေသည်။

သို့သော် သူ မပြီးမီမှာပင် သူ ဝမ်းနည်းဖွယ်အမူအရာဖြင့် နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထုံချန်ဘေးတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရောင်ပြန်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်၊ မြေပြင်ပေါ်မှ တစ္ဆေပုံရိပ်နှင့် ထုံချန်၏ ရောင်ပြန်တို့သည် ရောယှက်နေပြီး ထုံချန်၏ ရောင်ပြန်ကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်...ထုံချန်၏ အသားအရေသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူ အရေပြားစုတ်ပြဲနာကျင်မှု၊ ကွဲအက်မှုနှင့် သွေးထွက်ခြင်းကို ခံစားမိသည်။

အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးမှာ သူ၏ငိုသံများသည် မြေပြင်ပေါ်မှ တစ္ဆေက သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရောင်ပြန်ကို သတ်ဖြတ်နေခြင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်းမရှိခြင်းဖြစ်သည်။

"အရိပ်ကို ပျောက်သွားအောင်လုပ်တာက တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် ထိုအချိန်တွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ဒီစာကြောင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ကူညီမယ်။"

ဟွမ်ကျီယာသည် ထုံချန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်၊ သူမ၏ထူထဲသော အနက်ရောင် ဆံပင်များက တွဲကျနေပြီး ထုံချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ ရောင်ပြန်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော တစ္ဆေပုံရိပ်သည် ထူထဲသော အနက်ရောင်ဆံပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ထုံချန်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုဆံပင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားရသည်။

ဟွမ်ကျီယာသည် သူမ၏နောက်ကျောမှ ဆံပင်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ခံနေရသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်။

သို့သော် သူမသည် အခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...မှုန်ဝါးသော တစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခု သူမ၏နောက်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ပိန်လှီပြီး ရှည်လျားသော လက်များကို ဆန့်တန်းကာ ဟွမ်ကျီယာနှင့် ထုံချန်နှစ်ဦးလုံးကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

ဒါက တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူ၊ ဟွမ်ကျီယာ ထိန်းချုပ်ထားသော တစ္ဆေဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူတစ်ဦးကို လည်ညှစ်သတ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ ဖက်တွယ်ကာ တစ္ဆေကာကွယ်မှုတစ်ခု ဖွဲ့စည်းပြီး အခြားသဘာဝလွန်ထိခိုက်မှုများကို ပိတ်ဆို့နိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ဆံပင်ကို ထိတွေ့သည့် ခံစားမှုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

တိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်ထပ်မအောင်မြင်နိုင်တော့ဘဲ ဟွမ်ကျီယာ၏ အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာသည် ငိုကြွေးသည်၊ အသံသည် ပဲ့တင်ထပ်သည်၊

"မင်းကောင်စုတ်လေး၊ မင်း မြန်မြန်မသေဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

ဆိုးယုတ်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခုက ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

ဒီရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သူ ထုံချန်ကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို တားဆီးခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ ရောင်ပြန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာသည်။

ထုံချန်ကို ရောယှက်နေသော တစ္ဆေသည် လှည့်ကာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

"သွားစမ်းကွာ၊ ဖေဖေရှုန်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ကာ အဆောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အသက်!

ဝါးအဆောင်ပေါ်တွင် ကောက်ကွေးနေသော စာလုံးတစ်လုံးဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်။

ချက်ချင်းပင်...ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ မြေပြင်ပေါ်မှ ရောင်ပြန်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုက သက်ရောက်မှုရှိသွားသလိုပင်၊ ရောင်ပြန်သည် ဖုံးကွယ်သွားပြီး နောက်ထပ် မပြသနိုင်တော့ပေ။

"သွားစမ်းကွာ။"

ဆိုးယုတ်သော အမျိုးသားသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် အခြားသဘာဝလွန်ထိခိုက်မှုများမှ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"မြန်မြန်သေလိုက်တော့၊ ဒါ ထုံချန်ရဲ့ ငိုသံ ငါးကြိမ်မြောက်လှိုင်းပဲ။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် လက်ခလယ်ထောင်ကာ လှောင်ပြောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဝူး။"

ပဲ့တင်သံသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာမှ ထုတ်လွှတ်သော ငိုသံများနှင့်အတူ ပဉ္စမအလွှာ တိုးပွားမှုကို ဖန်တီးသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ငိုသံများသည် အချို့သော အရေးကြီးသောအမှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်...တစ်စုံတစ်ဦးသည် မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး... စုစုပေါင်း တစ္ဆေဆရာလေးဦး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

ဆိုးယုတ်သော အမျိုးသားသည် သူတို့ထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ငိုကြွေးရင်း သေဆုံးသွားသည်။

သို့သော် မထင်မရှားနေရာတစ်ခုတွင် တစ္ဆေဆရာနှစ်ဦးသည် ပျက်စီးနေသော တံခါးတစ်ချပ်ကို အသည်းအသန် ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ယခင်ပဋိပက္ခအတွင်း သူတို့သည် လီယန်ဟုခေါ်သော လူသစ်တစ္ဆေဆရာကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်တစ်ယောက်၊ ရှုံးနိမ့်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

အမှန်တကယ်ပင်...လီယန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ မထင်မရှား အခန်းငယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် သစ်သားတံခါးသည် ပိတ်သွားကာ နောက်ထပ်မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

ပျဉ်ပြားများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး မပြည့်စုံသော သစ်သားတံခါးသည် ဘယ်လိုပင် ရိုက်နှက်ပါစေ လုံးဝတုံ့ပြန်မှုမပြပေ။

ထို့အပြင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများသည်လည်း ၎င်းကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ပျော့ညံ့သော တံခါးတစ်ချပ်သည် အရာအားလုံးကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားပုံရသည်။

"နည်းနည်းအနိုင်ကျင့်လို့ရမယ့် လူသစ်လို့ထင်ထားတာ၊ ဒီကောင်က ဒီလောက်ဇွဲကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊ အတွင်းထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ထွက်မလာဘူး။ ခန်းမထဲမှာ တစ်ခုခုမမှန်ဘူးထင်တယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းသင့်တော့ဘူး၊ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီး မမှန်ရင် ငါတို့ ဆုတ်ခွာမယ်။"

တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော လူတစ်ဦးက မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေဆရာများကြားမှ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများသည် အမြဲတမ်း ပြင်းထန်သည်။

သူတို့ လီယန်နောက်ကို ဒီကို လိုက်လာခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထိုပွဲလောရိုက်မှုတွင် မပါဝင်ချင်သောကြောင့ ်ဖြစ်ပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကြောင့် သေဆုံးခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"

နောက်တစ်ဦးက သဘောတူညီသည်။

သူတို့ ဒီမှာ လီယန်နှင့် အချိန်မဖြုန်းချင်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပျက်စီးနေသော သစ်သားတံခါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် အသံမြည်ကာ ပွင့်လာသည်။

အတွင်းသည် မှိန်ဖျော့နေပြီး မသဲမကွဲ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ရပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

"ဟမ်။"

လူတစ်ဦးသည် ချက်ချင်း သတိထားလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ထိတ်လန့်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တံခါးနောက်မှ ကြီးမားသော ဆွဲအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သွားစမ်းကွာ၊ ဒီလီယန်၊ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း ထိန်းချုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူး။"

ဒီအချက်ကို သိရှိပြီးနောက် သူ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။

ထိုသူသည် ချက်ချင်း တံခါးထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

"ဘန်း!"

သစ်သားတံခါးအဟောင်းသည် ပိတ်သွားပြီး အတွင်းတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"တံခါးဖွင့်စမ်း။"

အခြားတစ်ဦးသည် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝင်တိုက်ပြီးနောက် သူသည် ယိမ်းယိုင်နေသော သစ်သားတံခါးကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ရလဒ်သည် ယခင်အတိုင်းပင်၊ သူ သူ၏သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်ရန် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် သူ နောက်ထပ်မကြိုးစားမီမှာပင်...စင်္ကြံသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ငိုသံဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ငိုသံသည် ယခင်က အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သော်လည်း သိပ်သက်ရောက်မှုမရှိပုံရသည်၊ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အလွန်မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ဒီလူသည် သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် ငိုကြွေးနေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် အမူအရာတစ်ခု ပြသနေသည်။

"ငါ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒီငိုသံ..."

သူ သူ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်ရည်များကို ထိရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အေးခဲသွားသည်။

နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

"သေပြီ။"

တံခါးအဟောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာပြီး ထိုသူကို တိုက်မိလိုက်သည်။

သူ ဒုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်၊ ယခုအခါ တောင့်တင်းနေသော အလောင်းကောင်တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

အခန်းထဲတွင် လီယန်၏ ပုံရိပ်ပေါ်လာပြီး ယခုလေးတင် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသော သူသည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ထို့နောက် သူ သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ပြောင်းလဲပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ပုန်းကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဒီငိုသံသည် ခြောက်ကြိမ်မြောက်လှိုင်းဖြစ်နေပြီ။

တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို စီမံခန့်ခွဲသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးသည် ၎င်းကို ပိတ်ဆို့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ယခုအခါ အသင်းခေါင်းဆောင်အဆင့်အောက်ရှိ လူတိုင်းနီးပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခြောက်ကြိမ်မြောက် ငိုသံသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၏ ရင်းမြစ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဒီငိုသံအောက်တွင် မည်သူမျှ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ယခုအခါ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်လာသည်၊ ဒီသတ်ဖြတ်မှုပုံစံသည် သူ့ကို ပစ်မှတ်မထားနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဒီနေရာက တစ္ဆေဆရာအားလုံး ထုံချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

"ရပ်လိုက်တော့၊ လုံလောက်ပြီ၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ငါတောင် သက်ရောက်မှုခံနေရပြီလို့ ခံစားနေရပြီ။"

ဖုန်းချွမ်းသည် သင်္ချိုင်းဟောင်းမှ ရုန်းကန်ထွက်လာသည်။

သို့သော် သူ ထွက်လာပြီးနောက် သင်္ချိုင်းဟောင်းသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အတွင်းတွင် လူတစ်ဦး မြှုပ်နှံထားသည်။

ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူဖြစ်သော ဝမ်ထုံဟုခေါ်သော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး။

ထုံချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟန်ချက်ညီစေရန် ရယ်မောသံကို အသုံးပြုခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူ၏အသင်းဖော်များ တိုက်ခိုက်မခံရအောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဖုန်းချွမ်းနှင့် ဟွမ်ကျီယာနှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သက်ရောက်မှုမခံရပေ၊ သူ အသက်အဆောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ ဆယ်မိနစ်အတွင်း သဘာဝလွန်စွမ်းအားများဖြင့် အသတ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ဒါက သူ့ကို ခန်းမအလယ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့စွာ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ရပ်တည်စေသည်။

"လူတိုင်း သေသွားပြီလား။"

ထုံချန်၏ ငိုသံသည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ခန်းမထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းကောင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အနည်းငယ်မှလွဲ၍ တခြားသူစိမ်းများ ရပ်နေခြင်းမရှိတော့ပုံရသည်။

"ကြည့်ရတာ ရလဒ်က ကြိုတင်မြင်ထားတာနဲ့ ဆင်တူပုံပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် ပြန်ရောက်လာပြီး အလောင်းကောင်တစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်လာသည်၊ သူ၏လှံရှည်သည် သူ့ဘေးတွင် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ကို စိုက်ထားသည်။

"ချိန်သီးနာရီကျိန်စာက ဒီလောက်ပါပဲ၊ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များခဲ့ပေမယ့် အပြင်ဘက်မှာ ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။"

ဖုန်းချွမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်။

"ဒါက ဖေဖေရှုန်ရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကြောင့်ပါပဲ။ အဲ့ဒါသာမရှိရင် ထုံချန် သေသွားမှာဖြစ်ပြီး သူ့နောက်မှာ ကျွန်တော်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့ကောင်က ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို အရင်သတ်လိုက်ရင် ငါတို့ လူသုံးယောက် ဆုံးရှုံးသွားမှာ၊ ရလဒ်က ကွဲပြားသွားပြီး အဖွဲ့လိုက်ရှင်းလင်းခံရတာက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီလူတွေ တကယ်ပဲ နေရာရွေးတတ်တယ်၊ ဒီနေရာက တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ကန့်သတ်ခံထားရပြီး အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

ယန်ကျန့်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"သုံးလို့မရတာမဟုတ်ဘူး၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခံနေရတာ။ ဒီလိုဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုက ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါက ဖိနှိပ်မှု ဒါမှမဟုတ် သက်ရောက်မှုတောင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ နေရာတချို့ကို သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ဘူး။"

သို့သော် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်သည်။

အကယ်၍ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းသာမရှိခဲ့လျှင် လူသုံးယောက် ဆုံးရှုံးခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကွဲပြားသော ရလဒ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒါကလည်း လုံးဝမမှန်ကန်ပေ။

အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်သည် ချုပ်တည်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ သူ၏စွမ်းအားအကုန်သုံး၍ မတိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ နိုင်ခဲ့တယ်လေ။"

ဟွမ်ကျီယာသည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်သည် လွယ်ကူပုံရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝင်သော အန္တရာယ်များကို သူမ ခံစားနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက ချိန်သီးနာရီတစ်လုံး၏ အသံဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သတ်မှတ်အချိန်တစ်ခုကို ညွှန်ပြနေပုံရသည်၊ ချိန်သီးနာရီက အချက်ပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ။"

ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

"မမှန်ဘူး၊ ကြည့်စမ်း၊ တစ္ဆေဆရာတွေရဲ့ အလောင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ်..."

ရုတ်တရက် ဟွမ်ကျီယာသည် အနီးအနားမှ ငိုကြွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် အလောင်းကောင် တစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း မသက်မသာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမထဲတွင် သူတို့ ယခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တစ္ဆေဆရာများ၏ အလောင်းများသည် ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ္ဆေများနှင့်အတူ...ဒါက သူတို့ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခု၏ ဖျောက်ဖျက်ခြင်းကို ခံနေရသလိုပင်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ခေါင်းလောင်းသံက အလောင်းတွေကို သက်ရောက်မှုရှိရင်တောင် တစ္ဆေတွေကို သက်ရောက်မှု မရှိသင့်ဘူး။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ခေါင်းလောင်းသံတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခန့်မှန်းသော်လည်း တစ္ဆေများသည်လည်း ၎င်း၏သက်ရောက်မှုကို ခံရမည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်သွားသည်၊ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အိတ်ဆောင်နာရီတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါက သူတို့မလာမီက ဝမ်ချာလင်က သူ့ကို ပေးခဲ့သော အိတ်ဆောင်နာရီတစ်လုံးဖြစ်သည်။

သူက အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်မှ အချိန်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ အချိန်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် အခု...အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်တွင် ပြသထားသော အချိန်သည် ခြောက်နာရီ တိတိဖြစ်သည်။

သို့သော် အခု ခေါင်းလောင်းသံမြည်သည်နှင့် အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်မှ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ နောက်ပြန်ရစ်သွားသည်။

ငါးနာရီ ငါးဆယ်၊ ငါးနာရီ လေးဆယ်၊ ငါးနာရီ သုံးဆယ့်ငါး...

"ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်!"

ချိန်သီးနာရီ၏ အသံသည် မြည်ဟိန်းသွားပြီး ငါးနာရီခွဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်းသို့ မရောက်သေးပေ။

"ခင်... ခင်ဗျားတို့က... ယန်ကျန့်လား။"

ရုတ်တရက်...လူအနည်းငယ်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းမှ ခန်းမဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်၊ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို တွန်းနေပြီး အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြားသူများသည်လည်း ရင်းနှီးကြသည်။

သူတို့သည် ယခင်က အသတ်ခံခဲ့ရသော တစ္ဆေဆရာများဖြစ်သည်။

"နောက်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာသည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်တွင် ပြသထားသော အချိန်သည် ငါးနာရီခွဲဖြစ်သည်။

သို့သော် တကယ့်အချိန်မှာ ခြောက်နာရီတိတိ၊ နာရီဝက်သည် ချိန်သီးနာရီ၏ ဖျောက်ဖျက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နာရီဝက်အကြာသို့ ပြန်ရောက်သွားသလိုပင်။

"ပြန်လည်စတင်ခြင်း..."

ဖုန်းချွမ်းသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် အံကြိတ်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ဟွမ်ကျီယာနှင့် ထုံချန်နှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့ ယခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူများ သူတို့ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ သူတို့ ဘယ်လိုမထိတ်လန့်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သူတို့ လိမ်နေတာ၊ သူတို့ လိမ်နေတာ၊ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုကစားလို့ရမှာလဲ၊ ဒါ မမှန်ဘူးလေ။ ဖေဖေရှုန် ကျွန်တော် ကစားရတာကို ကြိုက်ပေမယ့် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကစားဖူးဘူး။"

"ယန်ကျန့်၊ အိမ်ပြန်ကြစို့၊ ငါတို့ ဒီလိမ်လည်ကစားသူတွေနဲ့ မကစားသင့်ဘူး။"