အချိန်အခါမှားခြင်း

"ခရက်!"

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်း၌ ကျိုးပဲ့မပြည့်စုံသော သစ်သားတံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လီယန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှသာ သတိကြီးစွာဖြင့် ချောင်းကြည့်ကာ ထွက်ဝံ့သည်။

"ပြီးသွားပြီလား။ အပြင်ဘက်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး၊ ကြည့်ရတာ ငါတို့ နိုင်သွားပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲ။ ခေါင်းဆောင် ဒီမှာရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီလူတွေ ငါတို့နဲ့ ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် သူ ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ လီယန်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဗလာဖြစ်နေသည်။

သေဆုံးသူများ၏ အလောင်းကောင်များမရှိသလို ယန်ကျန့်၊ ထုံချန်၊ ဖုန်းချွမ်း၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ် သို့မဟုတ် အခြားမည်သူ့ကိုမှလည်း သူ မမြင်ရပေ။

ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေကာ လီယန်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။

လီယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ပြဿနာသည် သူ့ထံတွင် ရှိနေကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိလိုက်သည်။

"ငါ လမ်းပျောက်သွားတာများလား။"

လူတိုင်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အခြားသူများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူသာလျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ချက်ချင်း သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်မလှည့်လည်တော့ဘဲ ယခင်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို သုံးသပ်စပြုနေသည်။

သို့သော် လီယန် ပြန်လည်အမှတ်ရလေလေ သူ လုပ်ခဲ့သမျှသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်ပြီး ဘာပြဿနာမှမရှိကြောင်း တွေ့ရှိလေပင်။

ကနဦးတွင် သူ တစ္ဆေဆရာနှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး ထိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

အခန်းတွင် ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိပေ၊ ၎င်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော သာမန်အခန်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် တစ္ဆေကြမ်းများမရှိသလို အခြားတစ္ဆေဆရာများလည်း မရှိပေ။

တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ သူ ထိုအခန်းထဲတွင် အနည်းငယ်ကြာကြာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါက မတတ်နိုင်ပေ။

အစပိုင်းတွင် သူ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီးနောက် ထုံချန်၏ ငိုသံကို ရှောင်ရှားရန် သူ အခန်းထဲတွင် ယာယီနေထိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်မထွက်ဘဲ တံခါးပိတ်တစ္ဆေ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ အခန်းကို ပိတ်ဆို့ကာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားမှ သီးခြားခွဲထုတ်ထားခဲ့သည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သိသာထင်ရှားသည်။

အခန်းထဲတွင် နေထိုင်သော လီယန်သည် ငိုသံ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံခဲ့ရပေ။

လီယန် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"ငါ အခန်းထဲမှာ သော့ခတ်ထားတုန်း အပြင်ဘက်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အရင်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ကို ဆက်သွယ်သင့်တယ်။"

ချက်ချင်းပင် သူ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖုန်းတွင် လိုင်း ရှိကြောင်း ပြသနေသည်၊ ဒါက သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသည် အလွန်ထူးခြားသော်လည်း ဖုန်းလိုင်းများကို သီးခြားမခွဲထုတ်ပေ။

ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း၏ ညာဘက်အပေါ်ထောင့်တွင် လက်ရှိအချိန်ကို ပြသနေသည် - ၆ နာရီ ၂၆ မိနစ်။

ခေါ်ဆိုမှု အောင်မြင်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီ အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ်ဖက်တွင် လိုင်းမရှိ...

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ဆီမှာ ဖုန်းလိုင်း ရှိတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ဖုန်းမှာလည်း ရှိသင့်တယ်။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ဖုန်းက ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းမဟုတ်လို့ ဖြစ်နိုင်မလား။"

လီယန်သည် ခန့်မှန်းလိုက်ပြီးနောက် ထုံချန်၏ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို ခေါ်ဆိုရန် လှည့်လိုက်သည်။

လျင်မြန်စွာပင်...

ရလဒ်သည် ယခင်အတိုင်းပင် - တစ်ဖက်တွင် လိုင်းမရှိပေ။

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ လီယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်ခေါ်ဆိုမှု မဝင်လျှင်၊ နှစ်ကြိမ်မဝင်လျှင် ပြဿနာဘာလဲဆိုတာ ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်၊ နောက်ထပ်ကြိုးစားမှုများသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

"ငါ ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားမှတော့ အခု အသေချာဆုံးနည်းလမ်းက ငါ့ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို သေချာအောင်လုပ်ပြီး ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာဖို့ပဲ။"

သူသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေခြင်းသည် အလွန်မိုက်မဲရာကျသည်၊ ထို့ကြောင့် လီယန်သည် အရင်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီယန်သည် ပင်မတံခါးမှ မထွက်ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ တက်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ မှန်မရှိသော ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ခုန်လွှားကာ အမည်မသိကျိန်စာတစ်ခု၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသည်၊ လေထဲတွင် အရိုးထဲစိမ့်ဝင်သော အေးစက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ဦး ဒီလိုနေရာမျိုးတွင် နေထိုင်ပါက သူတို့၏အာရုံကြောများသည် အလွန်အမင်း တင်းမာလာပြီး ပြဿနာများ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

လီယန်သည်လည်း လုံးဝသတိကြီးစွာထားနေသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတွင် တစ္ဆေများရှိနိုင်သည်ကို အတော်အတန် သေချာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ယခင်က မရှိခဲ့လျှင်ပင် ယခုလေးတင် တစ္ဆေဆရာများစွာကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တစ္ဆေကြမ်းများသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်ခြေ များသည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော တစ္ဆေနှင့် ထိန်းချုပ်ထားသော တစ္ဆေသည် အဆင့်တူမဟုတ်ပေ။

သင် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းနိုင်သော်လည်း သူ၏အတွင်းမှ တစ္ဆေသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်နှင့် သင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိနိုင်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာသည့်အခါ မတော်တဆမှုများမရှိခဲ့ပေ။

လီယန်သည် ပြတင်းပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းမှ လှန်ထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာပင်...

ခရက်"

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဟောင်းနွမ်းပြီး လေးလံသော တံခါးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာပြီး တိုးညင်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ အသံသည် နူးညံ့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်ကြီးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လီယန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ အလိုအလျောက် အိမ်ကြီး၏ တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...လီယန်၏ မျက်ဆံများ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

သူ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ခုနစ်ခန့်က အဝတ်အစားပုံစံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မမြင်နိုင်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်၊ အနည်းငယ် ကြည်လင်နေသလို၊ အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှင်းပြမရနိုင်သော အဖြူအမည်းအရောင်ဖြင့် ပေါ်လာသည်။

ဒါက လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲကို ထည့်သွင်းထားတဲ့ နေရာလွဲနေတဲ့ အဖြူအမည်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံလိုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီဖြစ်စဉ်မျိုးကို လီယန် အရင်က မြင်ဖူးတယ်။

သူ တာချွမ်းမြို့တွင် ယန်ကျန့်နှင့်အတူ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရှေ့တွင် အလားတူအရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်... ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။

အဲ့ဒါက အဘွားကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒါကတော့ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကွဲပြားသော ရုပ်ရည်များ။

သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ်ခံစားမှုသည် အတူတူပင်။

"မဟုတ်မှလွဲရော၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် အပြင်ဘက်ကနေ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲကို လျှောက်ဝင်လာတာလား။"

ဒီအတွေးသည် လီယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ့ကို မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားဝံ့ခြင်းမရှိအောင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

တစ္ဆေသည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နေရာမှာပင် ရပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်၊ သူ၏တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို လှည့်ကာ ထိုပြာနှမ်းနေသော မျက်လုံးများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသလို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထုံထိုင်းစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

လီယန်သည် တစ္ဆေ ချောင်းမြောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ကာ ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် သူ နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်တင်းသွားသည်။

အကြောင်းမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သူ ယိုယွင်းနေသော သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦး၊ ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လက်ချင်းတွဲကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် အသက်မဲ့နေပြီး သေသူများကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အချိန်တွင် အေးခဲနေသော ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

"အပြင်ဘက်မှာ နောက်ထပ်ရှိသေးတာလား။"

လီယန်၏ မျက်ဆံများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ ထိတ်လန့်စပြုလာသည်။

တစ္ဆေသုံးကောင်

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအနီးတွင် တစ္ဆေသုံးကောင် အမှန်တကယ် ပေါ်လာသည်။

ဒီမှာ တကယ်ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် တစ္ဆေတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။ ဘာလို့ အရင်က ဒါကို မရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ အခု လမ်းမှားသွားပြီး ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး အတွင်းက တကယ့်သဘာဝလွန်တည်ရှိမှုကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားတာလား။

"တခြားပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်မယ်။"

ထိတ်လန့်နေသော လီယန်သည် ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရင်း တက်ထွက်ဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သူသည် ဒီတစ္ဆေသုံးကောင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံများကို အစမပျိုးမိရန်သာ မျှော်လင့်သည်။

မဟုတ်လျှင် အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာရန် ခက်ခဲနိုင်သည်။

လီယန်၏ ကံသည် မဆိုးပုံရသည်၊ ခန်းမထဲမှ တစ္ဆေသည် သူ၏အကြည့်ကို သူ့အပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သော်လည်း သူ့ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ကင်းလှည့်ပြီးနောက် အိမ်၏နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ဆက်လက်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ စုံတွဲ၏ အကြည့်ကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်ရှားပြီးနောက် လီယန်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ တက်ထွက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအပြင်ဘက်မှ ကွင်းပြင်တွင် သက်တမ်းအမျိုးမျိုးရှိသော အခေါင်းများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားသည်၊ အချို့သည် နံရံများကို မှီထားသည်။ ဒီအခေါင်းများ၏ ပုံစံများနှင့် အရောင်များသည် ကွဲပြားသည်၊ အချို့သည် အနက်ရောင်ဆေးသုတ်ထားသည်၊ အချို့သည် အနီရောင်၊ အချို့သည် သဘာဝသစ်သားအရောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏မီးခိုးရောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးအိုနှစ်ယောက် ပျောက်သွားပြီလား။"

သို့သော် လီယန် ပြတင်းပေါက်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအို၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဘိုးအိုစုံတွဲသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါ ငါ့စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားပဲလား... ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီတစ္ဆေနှစ်ကောင် ထွက်သွားတာလား။"

လီယန်သည် ထိုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

သူသည် ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံရလျှင် သူ အသတ်ခံရနိုင်ခြေများသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

"ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်!"

နာရီတစ်လုံး အချက်ပေးသံသည် အချိန်ကိုက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

လီယန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ဖုန်းပေါ်မှ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

၆ နာရီ ၃၀ မိနစ်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားအချိန်ကာလတစ်ခုတွင်...

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဝင်ပေါက်တွင်...ယန်ကျန့်၊ ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်နှင့် အခြားသူများသည် တစ္ဆေနယ်မြေမှ ထွက်လာကြသည်။

သူတို့ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ကြသည်။

"ခြောက်နာရီ တိတိပဲ၊ နာရီက အချက်ပေးစပြုနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်လည် မစတင်ခဲ့ဘူးထင်တယ်၊ အချိန်က ရှေ့ဆက်သွားနေတုန်းပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းအိတ်ဆောင်နာရီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လက်တံများသည် နောက်ပြန်မရွေ့ဘဲ ရှေ့ဆက်တိုးနေသည်။

မနက် ၆ နာရီ ၅ မိနစ်၊ ၆ နာရီ ၆ မိနစ်...

ဖုန်းချွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နာရီက နာရီစေ့တိုင်း မြည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းက အကြိမ်တိုင်းမဖြစ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းချုပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျပန်းဖြစ်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် ခန်းမသို့ ပြန်သွားပြီး နာရီသံများကို လိုက်၍ နာရီစင်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် ကျရှုံးခဲ့သည်။

နာရီသံသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ၎င်းသည် တကယ်ဘယ်နေရာမှ လာသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ နာရီသည် အိမ်၏နက်ရှိုင်းသော တစ်နေရာရာတွင် ရှိသည်ဟုသာ မသဲမကွဲ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နာရီကို ရှာဖွေပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်သူများစွာသည် နာရီကို ရှာဖွေမတွေ့ခဲ့လျှင် သူ မတော်တဆ ရှာတွေ့ရန်မှာ သေချာပေါက် မလွယ်ကူပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"လီယန်ကို ပြန်လည်စုဖွဲ့ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်၊ ခြောက်နာရီ ကျော်သွားပြီ၊ ငါတို့ အခု လှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် သတ်ကြစို့၊ ဒီလူတွေ နောက်တစ်ခါ အသက်ပြန်ရှင်လာ နိုင်မလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်။"

ထုံချန်က ယန်ကျန့်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် စိုက်ထားခံနေရဆဲဖြစ်သော ထူးဆန်းသော အလောင်းကောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ္ဆေကော။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါတို့ ထိန်းသိမ်းရေးထည့်စရာ ယူမလာခဲ့ဘူး၊ ဖုန်းချွမ်း ငါ့ကို ဒီမှာ ကူညီပေး၊ ဒီတစ္ဆေကို မြှုပ်လိုက်။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲ စိုက်ထားခံထားရသော တစ္ဆေကြမ်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုကွဲစပြုလာပြီး သင်္ချိုင်းမြေတုံးများ ပြုတ်ကျလာသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သင်္ချိုင်းဟောင်းတစ်ခုကို စုပုံလိုက်သည်။

သင်္ချိုင်းဟောင်းသည် တစ္ဆေကြမ်းကို မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းချွမ်းသည် လှုပ်ရှားပြီး သင်္ချိုင်းဟောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် အလောင်းကောင် သံချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သင်္ချိုင်းဟောင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဖိနှိပ်မှုပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးသည်။

ဖုန်းချွမ်း၏ သင်္ချိုင်းမြေသည် မူလကတည်းက တစ္ဆေကြမ်းများကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း အချို့သော ပမာဏနှင့် အမြင့်ကို စုပုံရမည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် တစ္ဆေကြမ်းသည် သင်္ချိုင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မည်။

အခု တစ္ဆေသုံးကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဖုန်းချွမ်းက သူ့ခေါင်းတစ်လုံးကို သင်္ချိုင်းမြေနဲ့ မမြှုပ်သရွေ့ တစ္ဆေအရိုးစုတွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို သုံးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့အတွက် ဒီလိုပြန်လည်ရှင်သန်မှုရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို သူ လျစ်လျူရှုနိုင်တယ်။

"အလုပ်အရင်ပြီးအောင်လုပ်ကြစို့၊ ဒီသင်္ချိုင်းဟောင်းထဲက တစ္ဆေကို နောက်မှ ဖြေရှင်းကြမယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ပုံမှန်မဟုတ်မှုများမရှိကြောင်း သေချာအောင် ခေတ္တကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဲ့ဒီအဖြူရောင်ဆံပင်နဲ့ကောင်ကို အရင်သတ်ဖို့လိုသေးတယ်၊ သူ့ရဲ့အလစ်ငိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို မခံရအောင်၊ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်ယောက်သေလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ။ သူ့ကို အရင်ရှင်းလိုက်ကြစို့။"

ဒီလိုပြောရင်း သူသည် လျိုပိုင်မု ယခင်က ရှိခဲ့သော နေရာသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

သူ၏ခြေထောက်များမှ အရိပ်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထင်းခုတ်ဓား၏ လက္ခဏာများကို အသုံးပြု၍ ကြားခံနယ်ကို အစပျိုးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...လျိုပိုင်မု၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ...ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်၊ လျိုပိုင်မု၏ ကြားခံနယ်မှ ချန်ထားခဲ့သော လွင့်မျောနေသော အရိပ်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။