နောက်ချန်ရစ်ခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက ပြန်လည်စတင်ပြီး နာရီဝက်အကြာသို့ ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် လျိုပိုင်မုဟုခေါ်သော ထိုသူကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသေးပေ။ ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ ကြိုတင်နိမိတ်ထဲတွင် လျိုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသင်းဖော်တစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သည်၊ ယန်ကျန့်တွင် သူ၏ထောက်လှမ်းရေးမှတ်တမ်းမရှိသော်လည်း လျိုပိုင်မုသည် အချို့သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ချုပ်တည်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူသည် ထင်းခုတ်ဓား၏ ကျိန်စာကို အစပျိုးလိုက်ပြီး လျိုပိုင်မုမှ ချန်ထားခဲ့သော ကြားခံနယ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဖြတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဖြတ်ပိုင်းချက်သည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်ပြီး လျိုပိုင်မု၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ သူ၏ခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ထင်းခုတ်ဓား၏ ကျိန်စာသည် ယန်ကျန့်အပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သွေးနီရောင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု သူ၏လည်ပင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်၊ ဒီဒဏ်ရာသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်သာမက တစ္ဆေအရိပ်ပေါ်တွင်ပါ မြင်နိုင်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်၏ လည်ပင်းတွင်လည်း ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒီလိုကျိန်စာမျိုးသည် တစ္ဆေကြမ်းများကိုပင် သက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း ၎င်းဖြစ်ပေါ်စေသော ဒဏ်ရာများသည် ထင်းခုတ်ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဒဏ်ရာများနှင့် ကွဲပြားသည်။

ကျိန်စာမှ ဒဏ်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းနိုင်သော်လည်း ခုတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဒဏ်ရာများသည် အချိန်တိုအတွင်း မပျောက်ကင်းနိုင်ပေ၊ တစ္ဆေကြမ်းများအတွက်ပင်လျှင် မပျောက်ကင်းနိုင်ဘဲ အချိန်များစွာ ပိုလိုအပ်သည်။

ပြည့်စုံသော တစ္ဆေအရိပ်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထင်းခုတ်ဓား၏ ကျိန်စာမှ ဆောင်ကြဉ်းလာသော အန္တရာယ်ကို ထေမိနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ လည်ပင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ထင်းခုတ်ဓားကို ကြားခံနယ် အစမပျိုးဘဲ သုံးရင် ကျိန်စာက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ သက်ရောက်ပြီး အတွင်းထဲက တစ္ဆေကို မထိခိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြားခံနယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ အတွင်းက တစ္ဆေကလည်း ဒဏ်ရာရတယ်၊ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။"

ပြင်းထန်သော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထိုနေရာတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်အဖြစ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြောင်းသွားတော့မည့်ပုံပင်။

သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ပေ။

တစ္ဆေအရိပ်၏ စုတ်ပြဲနေသောနေရာသည် တစ္ဆေ၏ မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ်ပြုပြင်နိုင်စွမ်း အစွမ်းပြလာသည်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းစပြုလာပြီး ဒဏ်ရာကို ပိတ်သွားစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...လျိုပိုင်မုသည် ယန်ကျန့်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို မသိရှိသေးပေ။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်ကြီးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လျိုပိုင်မုနှင့် အခြားသူများသည် စံအိမ်၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ ဒီနေရာကို မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသူများပင်လျှင် စံအိမ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ၊ အထူးကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် နေ့စဉ် ပြောင်းလဲမှုအချို့ကို လုပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီပြောင်းလဲမှုတွေက ဖော်ပြမရနိုင်ဘဲ ပုံမမှန်ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ အပိုတံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာတတ်သည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မရင်းနှီးသော နေရာများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အပိုစင်္ကြံများ။

တစ်ခါတစ်ရံ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များပင် ဖြစ်ပွားတတ်သည်။

လူများစွာသည် စံအိမ်ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ယခုထိ ပြန်ပေါ်မလာသေးပေ။

လူတိုင်း ချိန်သီးနာရီကျိန်စာ၏ သက်ရောက်ခြင်းကို မခံရလျှင် သူတို့ ဒီနေရာတွင် နေလိုကြမည် မဟုတ်ပေ၊ နေခဲ့လျှင်ပင် သူတို့ စံအိမ်၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်ကာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လှည့်လည်သွားလာဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ နည်းပါးသော်လည်း မည်သူမျှ စွန့်စားမှု မယူလိုကြပေ။

"တစ်ချိန်က တစ်စုံတစ်ယောက်က စံအိမ်အတွင်းက ချိန်သီးနာရီကို ရှာဖွေဖို့အတွက် သုံးလအပြည့် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့တယ်၊ ပြောင်းလဲမှုတိုင်း၊ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ နေရာသစ်တိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တယ်၊ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ခဲ့ရပေမယ့် သူတို့ စံအိမ်ရဲ့ ပုံစံအများစုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိနားလည်သွားခဲ့တယ်။"

လျိုပိုင်မုသည် မှတ်စုအမျိုးမျိုးနှင့် ရေးဆွဲထားသော ပုံကြမ်းများစွာဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါကို သူတစ်ဦးတည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူအုပ်စုများစွာ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုချိန်သီးနာရီကို ရှာဖွေရန် ရည်မှန်းချက်ရှိသူများသည် လျိုပိုင်မုတစ်ဦးတည်းသာ ကန့်သတ်မထားပေ၊ သူသည်လည်း စံအိမ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် အဖွဲ့များကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ သူတို့ အန္တရာယ်အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အရာများစွာကို သေချာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဆယ့်နှစ်ရက်တစ်ခါ ပေါ်လာတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်၊ အဲ့ဒီတံခါးကို အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မစူးစမ်းရသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ချိန်သီးနာရီရဲ့ အချက်ပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နေရာနဲ့ အရမ်းနီးတယ်။ ဒီနေ့က အဲ့ဒီတံခါး ပေါ်လာတဲ့နေ့ပဲ၊ ဒါက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လျိုပိုင်မုသည် မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော စံအိမ်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကျိုးအပြစ်များကို ချိန်ဆနေစဉ် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏မူလအကြံအစည်အရ သူသည် စံအိမ်ကို ဒီလောက်စိုးရိမ်တကြီး စူးစမ်းရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

ဒီနေ့ ယန်ကျန့်က အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။

သူ့ကို မသတ်လျှင် သူသာ ဒီနေ့ သေဆုံးရမည့်သူဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် လျိုပိုင်မုသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် သူ၏တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ ထိုချိန်သီးနာရီကို ရယူရန်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

အစည်းအရုံး ဥက္ကဋ္ဌကို ရှာဖွေခြင်းသည် လူတိုင်းကို စိတ်အေးစေရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ တကယ်တမ်းတွင် သူတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိသည်။

အစည်းအရုံး ဥက္ကဋ္ဌသည် စံအိမ်ထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေသည်၊ အများစုမှာ သူ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် အလောင်းကောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါတစ်လေ ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီးဖြစ်သော တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ ကျန်းချင်က တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လျိုပိုင်မု၊ ငါတို့ အခုလို လူစုခွဲလိုက်ရင် ယန်ကျန့်နဲ့ သူ့လူတွေက ငါတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အလွယ်တကူ ဖြိုခွဲသွားနိုင်တယ်။ ငါတို့သာ အတူတူနေရင် ရန်သူက စိုးရိမ်မှုတွေကြောင့် လှုပ်ရှားဖို့ သတိထားနေဦးမှာပဲ။ ဒီလိုဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးက မင်းလုပ်မယ့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

သူသည် ဝမ်ထုံနှင့် လျိုပိုင်မုတို့နှင့်အတူ ရှိနေပြီး ယာယီအဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားသည်။

လျိုပိုင်မု၏ အကြည့်သည် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ ပြောလိုက်သည်။

"ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး၊ အတူတူနေရင် အကုန်တစ်ပြိုင်နက် ဖမ်းမိမှာ၊ လူစုခွဲရင် တစ်ယောက်ချင်းစီ ရှင်းထုတ်ခံရနိုင်တယ်၊ ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုစလုံးက သေလမ်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လူစုခွဲရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးပိုကောင်းတယ်။ စံအိမ်က ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြောင်းလဲနေတယ်၊ အခုမှရောက်လာတဲ့ ယန်ကျန့်က နေရာအထားအသိုကို သေချာပေါက် မသိဘူး။"

"ဒါကြောင့် ငါတို့ နောက်ဆုံးမစူးစမ်းရသေးတဲ့ နေရာကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ အချိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်၊ အန္တရာယ်များနိုင်ပေမယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။"

ကျန်းချင်သည် အားမတန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သူတို့လို သားကောင်များသည် ကြောင်ဖြစ်တဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံနေရသလို ခံစားနေရသည်။

ဝမ်ထုံက ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မသိသေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေတာက စွန့်စားမှုပဲ၊ ငါတို့လည်း စံအိမ်အတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။"

လျိုပိုင်မုက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုစလုံးမှာ စွန့်စားမှုတွေ ပါဝင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ စွန့်စားမှုကို ကိုယ့်လက်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့သည် အခြားသူများနှင့် တိတ်တဆိတ် ခွဲထွက်သွားပြီး စံအိမ်၏ တတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တတိယထပ်မှ စင်္ကြံသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး ပျက်စီးနေသည်၊ သစ်သားကြမ်းခင်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ပြိုကျသွားနိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို အောက်ထပ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေနိုင်သလို အသံမြည်နေသည်၊ အချို့ပျဉ်ပြားများသည် ကျိုးပဲ့ပျောက်ဆုံးနေပြီး အဆိုးဆုံးမှာ တစ်နေရာတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဟနေသည်။

အပေါက်သည် မည်းနက်နေပြီး အတွင်းကို မမြင်နိုင်ပေ၊ လူများသည် စမ်းသပ်ရန် အရာဝတ္ထုများကို ပစ်ချခဲ့ကြသော်လည်း အရာဝတ္ထုများသည် ဒုတိယထပ်သို့ မကျဘဲ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်မှ အနက်ရောင်အပေါက်ကို လျစ်လျူရှုကာ သုံးဦးသား ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။

သူတို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်သည် ခန်းမထဲတွင် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ။"

နှစ်ဦးသားသည် စင်္ကြံအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားကြပြီး အဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းသစ်သားတံခါးတစ်ချပ် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနေရာတွင် နံရံတစ်ခုသာ ရှိပြီး တံခါးမရှိပေ၊ သို့သော် ဒီနေ့ ဒီသစ်သားတံခါး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သစ်သားတံခါးဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဆေးဖြင့် ပုံကြမ်းတစ်ခု ရေးဆွဲထားသည်၊ အချို့အချိန်များတွင် ဒီနေရာတွင် တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာမည်ကို အခြားသူများ သိရှိစေရန် အမှတ်အသားတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒီနေရာကို ကောင်းကောင်းသိသော လျိုပိုင်မုသည် တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ဒီနေရာကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ရောက်ဖူးသော်လည်း အတွင်းသို့ ခြေချရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

ဒီတစ်ကြိမ် သူ ရှေးဟောင်းသစ်သားတံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက်သည်။

သံချေးတက်နေသော တံခါးသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ပြုတ်ကျသွားနိုင်သလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ အော်မြည်နေသည်၊ သို့သော် တံခါးနောက်တွင် ဆိုးယုတ်ပြီး အေးစက်သော လှေကားတစ်ခု ရှိနေသည်၊ ထူးဆန်းစွာပင် ၎င်းသည် အောက်သို့ဆင်းမည့်အစား အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

ဒါက တတိယထပ်ဖြစ်ပြီး ခြေဖျားထောက်ရပ်လိုက်လျှင် မျက်နှာကြက်ကို ထိနိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် အပေါ်တွင် ဘာမှမရှိပေ။

သို့သော် ဒီတတိယထပ် သစ်သားတံခါးအတွင်းမှ လှေကားသည် တစ်နေရာရာသို့ ဦးတည်နေသည်။

လျှို့ဝက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်မသိနေရာတစ်ခုသို့...

ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ မဟုတ်ပေ။

မဝင်မီမှာပင် ဖျော့တော့ပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခုသည် လှေကားမှ ပျံ့လွင့်လာသည်၊ အလောင်းကောင်တစ်ကောင် ဆွေးမြေ့နေသလိုပင်၊ အတွင်းမှ အပူချိန်သည် ထူးထူးခြားခြား အေးစက်နေပုံရပြီး ထူးဆန်းသောအသံများကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနိုင်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦး သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသလိုပင်။

"ဝင်သွား။"

လျိုပိုင်မုသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်၊ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကျန်းချင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆင်းကာ တောင့်တင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှေကားကို တက်သွားသည်။

ဝမ်ထုံသည် နောက်မှ လိုက်သွားရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။

သို့သော် သူတို့ လှေကားတက်စပြုပြီး မကြာမီမှာပင်...ရုတ်တရက်...ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားနေသော လျိုပိုင်မုသည် သူ၏ခြေလှမ်းများတွင် အေးခဲသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမှင်များသည် ထောင်ထလာကာ မကြုံစဖူးသော အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားနိုင်မီမှာပင်...နောက်တစ်ခဏတွင်...ထူးဆန်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု သူ၏လည်ပင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လျိုပိုင်မုသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုအလျောက် သူ၏လည်ပင်းကို သူ၏လက်ဖြင့် ဖိကုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ။

တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ခေါင်းသည် ပြုတ်ကျသွားပြီး လှေကားကို ဒုန်းခနဲ ရိုက်မိကာ အောက်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

ခေါင်းပြတ်နေသော လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။

"လျိုပိုင်မု။"

သူ၏နောက်မှ ကျန်းချင်သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး လှေကားမှ လိမ့်ကျလာသော ခေါင်းကို အလိုအလျောက် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"ဒီလှေကားပေါ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာလား။ ငါတို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလား။"

ဝမ်ထုံသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းသည် အသိစိတ်ရှိနေပုံရပြီး ခဏတာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ပြီးနောက် သူ လျင်မြန်စွာ တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ တစ္ဆေတိုက်ခိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ ယန်ကျန့်ပဲ။ ယန်ကျန့် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်နေတာ။"

ကျန်းချင်က အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုများ ဒီလောက်သေချာနေရတာလဲ။"

"ငါ့မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းက ဖန်ရှီမင်လည်း ဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ အသတ်ခံခဲ့ရတာ။ လူတိုင်းသိတယ်၊ ယန်ကျန့်မှာ တခြားသူတွေကို မမြင်ဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါက သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တယ်၊ ထင်းခုတ်ဓားဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ အရင်က ကိုင်ထားတဲ့ လက်နက်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ ငါ အဲ့ဒါကို သတိထားနေခဲ့တာ။"

လျိုပိုင်မုသည် အံကြိတ်လိုက်သည်၊ သူ၏အသားအရေသည် ပိုမိုဖြူဖျော့လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးနေသည်။

သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားအချို့သည် သူ၏အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးနေပုံရသည်။

"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ကျန်းချင်၏ အသားအရေသည် လှုပ်ခတ်နေပြီး သူ ထိတ်လန့်စပြုလာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မမြင်ရဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်၊ ဘယ်နေရာကို ပြေးသည်ဖြစ်စေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

လျိုပိုင်မု၏ မျက်နှာသည် တစ်ရိပ်ရိပ် ဖြူဖျော့လာပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကောင် ရှေ့မှ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော်လည်း လဲမကျပေ၊ နားလည်ရခက်သော သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုခုက ၎င်းကို ထောက်ပံ့ထားသလိုပင်။

လျိုပိုင်မုသည် ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။

"ဘာတွေ ထိတ်လန့်နေစရာရှိလို့လဲ။ ရှေ့ဆက်သွား။ ငါတို့ အခု နောက်ပြန်လှည့်လို့မရတော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ နည်းလမ်းက တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမှာပဲ၊ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေက အမြဲတမ်း သိသာထင်ရှားတဲ့ စွန့်စားမှုတွေ ပါဝင်တယ်။ သူ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာက သူ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလို့ပဲ၊ ငါ နာရီဝက်အကြာက သူ့အသင်းဖော် လီယန်ကို သတ်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးပေါ့။"

"ယန်ကျန့်က ငါ အဲ့ဒီလှည့်ကွက်ကိုသုံးပြီး သူ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ခါ သတ်မှာကို ကြောက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ အရင်ဦးစွာ လှုပ်ရှားပြီး ငါ့ကို အရေးယူခဲ့တာ။ ဒီတိုက်ခိုက်မှုအပြီးမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက် လုံခြုံသွားပြီဆိုတာ ငါ သေချာတယ်။"

"ယန်ကျန့်လို လူတစ်ယောက်က မင်းတို့လိုလူတွေအပေါ် တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြုန်းတီးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အမြင်မှာ မင်းတို့က ရှင်းလင်းရလွယ်ကူပြီး သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို သုံးရတဲ့ စွန့်စားမှုကို မထိုက်တန်လို့ပဲ။"

"မြန်မြန်လုပ်၊ မနှောင့်နှေးနဲ့၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ဒီမှာနေတာက အန္တရာယ်များတယ်၊ တစ္ဆေကြမ်း ပြန်ရှင်သန်လာတာနဲ့ မင်းတို့အားလုံး သေလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ ဒီအခြေအနေနဲ့ အများကြီး အသက်မရှည်တော့ဘူး။ ချိန်သီးနာရီကို ရှာတွေ့မှသာ ငါ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို ပြန်လည်စတင်နိုင်မှာ။"

သူ သူတို့ကို တိုက်တွန်းသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ ယခုလေးတင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒါက အလွန်မကောင်းသော လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် အံကြိတ်ကာ သူတို့၏စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေမှုကြားမှ ဆက်လက်တက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး တစ်ခဏလေးမျှတောင် မနေဝံ့ကြပေ။

တစ္ဆေကြမ်း ပြန်လည်ရှင်သန်လာလျှင် ဒီလှေကားသည် ငရဲပြည်သို့ သွားရာ သေမင်းတမန် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊ မည်သူလာသည်ဖြစ်စေ သေဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။