ဝမ်မိသားစု၏ တတိယမျိုးဆက်
Vol. 59 Ch. 878
ကျယ်ဝန်းသော ကျွန်းသစ်သားလ္ဘက်ရည်ခုံရှေ့တွင် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ့တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျန့်အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက်ကို ညင်သာစွာ ပြုံးရင်း အေးအေးဆေးဆေး လောင်းထည့်ပေးနေသည်။ ရေနွေးငွေ့ထနေသော လက်ဖက်ရည်သည် ထူးခြားသော လက်ဖက်ရွက်ရနံ့ကို ပေးစွမ်းပြီး လေထဲမှ ထူးဆန်းသောအနံ့အချို့ကို အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်စေသည်။
"အသင်းခေါင်းဆောင်ယန်၊ တာတုန်းမြို့က သမိုင်းရှည်ကြာတဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ။ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်တုန်းက ဒီမြို့မှာ အရေးပါတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့ သမိုင်းဝင်အမွေအနှစ်တွေက အမြဲတမ်း ထူးခြားတဲ့ လူတွေနဲ့ ဖြစ်ရပ်တချို့ကို ပေါ်ပေါက်စေတတ်တယ်။"
"ချိန်သီးနာရီကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုပါပဲ။"
ဝမ်ချာလင်သည် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဇာတ်ကြောင်းပြောပြသည်။
"ငါ တာဝန်မယူခင်တုန်းက အဲ့ဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကို စုံစမ်းခဲ့ဖူးပြီး ညနက်ပိုင်းမှာ အိမ်အိုကြီးထဲကနေ ပဲ့တင်ထပ်လာတဲ့ နာရီသံတွေကို ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အနီးအနားက နေထိုင်သူတွေ၊ ညဘက်ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေတောင် အကုန်ကြားဖူးကြတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ သိသလောက်တော့ ဒီနေ့အထိ ဘယ်သူမှ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ချိန်သီးနာရီကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး။"
ဒီနေရာတွင် သူ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ရှက်စရာကောင်းတာက ငါ အဲ့ဒီနာရီကို ရှာဖို့ ငါ့အဖေကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ အကယ်၍ ခင်ဗျား၊ ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒီနေ့ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ငါ့အဖေနဲ့ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ကို အဲ့ဒီအိမ်ထဲကနေ ကယ်တင်ပေးခြင်းဖြင့် ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
"ဟုတ်တယ်၊ အဆင်မပြေရင်တော့ အတင်းအကျပ်မလုပ်ပါနဲ့။ နောက်ဆုံးတော့ အချိန်က ငါ့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးပါလိမ့်မယ်။"
"မင်းက မင်းအဖေကို အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲ လွှတ်လိုက်တာလား။"
ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကို လက်ဆန့်ယူလိုက်သည်။
ရေနွေးငွေ့ထနေသော လက်ဖက်ရည်သည် လျင်မြန်စွာ အေးစက်သွားပြီးနောက် သူ ညင်သာစွာ သောက်သုံးလိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...သူ ဒီအရာတွေနဲ့ အသားမကျပေ။
"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါလေးစားတဲ့လူတွေ များများစားစားမရှိပါဘူး၊ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ပါ ခေါင်းဆောင်ယန်။ ခင်ဗျားက အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝနဲ့ တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး S-အဆင့် ပြိတ္တာကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အထိ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်၊ အသင်းခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ရယူနိုင်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းထဲက ဖန်ရှီမင်ကိုတောင် အနိုင်ယူခဲ့ပြီး အာရှမှာ အကောင်းဆုံးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြွေးကြော်ထားတဲ့ ရဲကျန့်ကိုတောင် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်အတွင်း ခင်ဗျားရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို ဒဏ္ဍာရီလို့ တကယ်ပဲ ခေါ်ဆိုနိုင်ပါတယ်။"
ဝမ်ချာလင်သည် ယန်ကျန့်၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ အကြောင်းအရာကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ဖိုင်အကြောင်း တော်တော်သိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
ဝမ်ချာလင်က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ခင်ဗျားကို မြှောက်ပင့်ဖို့ ရည်ရွယ်တာမဟုတ်ပါဘူး၊ ရိုးရိုးသားသားပြောနေတာပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါက အများကြီး နိမ့်ကျပါတယ်။ တခြားသူတွေအတွက် ငါက အောင်မြင်တဲ့ဘဝ အတွက် စံပြတစ်ယောက်၊ ပညာအရည်အချင်းမြင့်မားပြီး ချမ်းသာတဲ့နောက်ခံရှိသူလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်စလောက်ကောင် တစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး။"
"ကြိုတင်ခန့်အပ်ခံထားရတဲ့ ခေါင်းဆောင်ရာထူးက မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာလား။"
ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား။ ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုပါပဲ၊ ငါအသင်းခေါင်းဆောင်မဖြစ်ရင်တောင် တာတုန်းမြို့မှာ ငါ့စကားက အတည်ပါပဲ။ ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသင့်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းအစက အာဏာမဟုတ်ဘဲ ခွန်အားပါ။ ကျွန်တော် ဝမ်ချာလင် အသက်ရှင်နေသရွေ့ တာတုန်းမြို့က အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ဝမ်မိသားစုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေမှာပါ။"
ဝမ်ချာလင်သည် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရန် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။
မျက်မှန်အောက်တွင် သူ၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်တစ်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
"ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိတာက အများပြည်သူသိတဲ့ အထောက်အထားတစ်ခု ရှိချင်လို့ပါ၊ ကျွန်တော် မြောင်းထဲမှာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေရတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင် မဖြစ်ချင်ဘူး။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့သင့်တာမဟုတ်ဘဲ လေးစားသင့်တယ်၊ ကိုးကွယ်သင့်တယ်တောင် ထင်တယ်။"
ဝမ်ချာလင်သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲမှ တောက်ပမှုသည် မှေးမှိန်သွားသည်။
"ကြည့်ရတာ အကြောင်းအရာက နည်းနည်းလမ်းလွဲသွားပုံပဲ။ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက ချိန်သီးနာရီကျိန်စာရဲ့ ကျိန်စာအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်သိလဲ။ ငါတို့မှာ ဒီလောက်ပဲ အခြေခံရမယ်ဆိုရင်တော့ လှုပ်ရှားသင့်ပြီ။ သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းက အင်အားစုအမျိုးမျိုးက ပွဲကြည့်ဖို့ စောင့်နေလောက်ပြီ၊ ငါ ယန်ကျန့်ကို စော်ကားသူတွေ ဘယ်လိုကံကြမ္မာမျိုးနဲ့ ကြုံရမလဲဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြရမယ်။"
ယန်ကျန့်သည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုသော်လည်း သူ၏အရှိန်အဝါသည် အားကောင်းပြီး ခံ့ညားကာ စူးရှနေသည်။
ဝမ်ချာလင်က ခပ်တိုးတိုးရယ်မောသည်။
"တာတုန်းမြို့က မသေးငယ်ပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုတော့ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက လူဦးရေထူထပ်တဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ပဲ။ အရမ်းပြင်းထန်သွားရင် ဌာနချုပ်က သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ လီကျွင်းက ဒီကို လာနေတုန်းပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။ သူ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့တင်မကဘဲ ခင်ဗျားကို ချုပ်တည်းဖို့လည်း ဖြစ်တယ်။"
"အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ယန်ကျန့်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချာလင်က သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားရဲ့သဘောထားကို နားလည်ပါတယ် အသင်းခေါင်းဆောင်ယန်။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါရစေ နောက်ပိုင်းမှာ မလိုအပ်တဲ့ ပဋိပက္ခကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတစ်ခုခု မဖြစ်အောင်ပေါ့။"
"အဲ့ဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက တကယ်တော့ ငါ့ဝမ်မိသားစုပိုင် အိမ်ပါ။ ငါ့မိသားစုက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကတည်းက တာတုန်းမြို့မှာ အခြေချခဲ့တာပါ။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ အကြီးအကျယ် မဖြစ်ပွားခင်ကတည်းက ငါ ငယ်စဉ်ကတည်းက အဲ့ဒီညစ်ပတ်တဲ့အရာတွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ရတယ်။ အဖေ၊ အမေ၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားအားလုံးက တစ္ဆေတွေနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ကြရတယ်။"
"ငါတို့ ရေတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါ ဝမ်ချာလင်က ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမျိုးဆက်လည်း ဖြစ်တယ်။"
"ဘန်း!"
ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် သစ်သားစားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် အနီရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ့ကို သေမလောက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထူထဲသော ကျွန်းသစ်သားစားပွဲသည် ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားပြီး အနီးအနားရှိ မီးများအားလုံးသည် ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်းသွားသည်။
အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို တိုက်စားသွားသည်။
"မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလား ဝမ်ချာလင်။"
ယန်ကျန့်၏ အသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေလောက်အောင် အေးစက်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။
ဝမ်ချာလင်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏နောက်တွင် အနက်ရောင် အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မရှင်းလင်းသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျယ်ပြောလှသော နာရေးဓာတ်ပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ မီးခိုးရောင်သန်းပြီး အေးစက်နေသည်။ ဒါက တကယ့်တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ပဲ။
ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေကြမ်းက ဝမ်ချာလင်ကို အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေပြီး ဖယ်ရှား၍မရပေ။
"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဘယ်သူမှ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို အစကတည်းက ပြောပြလေ့မရှိပါဘူး။ ငါ ဒါကို အခုဖော်ထုတ်လိုက်တာက ခင်ဗျားကို လှည့်စားခံရတယ်လို့ ခံစားစေနိုင်မှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါသာ နောက်မှပြောခဲ့ရင် ဒါက ခင်ဗျားကို ဒေါသထွက်စေရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တကယ့်ပဋိပက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။"
"ငါ အဲ့ဒါကို မမြင်ချင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"
ဝမ်ချာလင် စကားဆုံးသည်နှင့် အနက်ရောင်အဝတ်အစားဝတ် အဘိုးကြီးဘေးတွင် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေကြမ်းပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ပုံသဏ္ဌာန်သည် အဘိုးကြီးထက် အနည်းငယ်ပုသော်လည်း ထိုနည်း၎င်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းသည်။
တစ္ဆေနှစ်ကောင်
ထူးခြားစွာပင် ဝမ်ချာလင်ကို လိုက်ပါနေသော တစ္ဆေနှစ်ကောင် ရှိနေသည်။
ဒါတွေက တကယ့်တစ္ဆေကြမ်းတွေဖြစ်ပြီး တစ္ဆေကျွန်များ သို့မဟုတ် မပြည့်စုံသော တစ္ဆေပဟေဠိများ မဟုတ်ပေ။
"ငါတို့ တိုက်ကြတော့မှာလား။"
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းချွမ်း၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ထုံချန်၊ လီယန်နှင့် အခြားသူများအားလုံးသည် သူတို့၏ထိုင်ခုံများမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
ယန်ကျန့်သည် သူ၏အသင်းဖော်များကို မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ သူတို့ကို တည်ငြိမ်နေရန်နှင့် အလျင်စလိုမလုပ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဲ့ဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက မင်း တို့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ပေါ့။"
"ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျိန်စာသင့် အိမ်ပါ။ ဒါက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီမှာ မနေဘူး၊ ဒါက ငါ့မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး အခု အမွေဆက်ခံထားတာ။"
ဝမ်ချာလင်သည် လက်ဖက်ရည်ခုံကို အလျင်စလိုမရှိဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှင်းလင်းရင်း စနစ်တကျ ပြောဆိုနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အမွေဆက်ခံတယ်ဆိုတာက ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်က အဲ့ဒီနေရာကို လွယ်လွယ်နဲ့ ခြေချဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တိတိကျကျပြောရရင် ချိန်သီးနာရီကျိန်စာက ငါနဲ့ သိပ်မပတ်သက်ပါဘူး။ ကျိန်စာက ထိန်းချုပ်မရတော့ဘူးဆိုတာ သိရှိသွားတဲ့အခါ ငါ ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်းလင်းစွာပဲ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဖေက အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။"
စကားပြောပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားမတန်မာန်လျှော့ဖြစ်နေပုံရသည်။
ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
"မင်းက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ အမွေဆက်ခံသူဆိုတော့ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း ဘယ်လောက်သိလဲ။"
ဝမ်ချာလင်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။
" ငယ်ငယ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ တော်တော်များများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် အဲ့ဒီညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒါက ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ဒီကံကြမ္မာက ဘယ်ကလာတာလဲလို့ မေးတဲ့အခါ သူက သူ့အဖေပြောခဲ့တာလို့ ပြန်ဖြေတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ အဘိုးက သေသွားပြီ၊ အဖေက သနားစရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ ငါခံစားမိတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကံကြမ္မာထဲမှာ ပိတ်မိနေတာပဲ။ ဒါက ၂၁ ရာစုလေ၊ ဘယ်သူက အဲ့ဒါကို ယုံနေဦးမှာလဲ။"
"ဒါကြောင့် ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြည်ပမှာ ပညာသင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။"
"တစ်ခါတစ်လေ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အဖေက ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပြီး ငါ့ကို ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့လို့လားမသိဘူး... ဒါကြောင့် ပြည်ပမှာ အရမ်းပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်ဘဝကို ရရှိခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက အမြဲတမ်း လူတွေကို လှည့်စားရတာကို ကြိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တာတုန်းမြို့ကို ပြန်လာရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို အမွေဆက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည်ပမှာ ပညာသင်နေခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကြောင့် အဖေ့ကို မေးဖို့ အချိန်မရခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် တရုတ်သမ္မတခေတ်က ကိစ္စရပ်တွေအကြောင်း သိပ်မသိဘူး။"
ဒီနေရာတွင် သူ အနည်းငယ် တောင်းပန်သည့် အရိပ်အယောင်ပြပုံရသည်။
"တစ်ခါတစ်လေ ခင်ဗျားရှာနေတဲ့ သဲလွန်စတချို့ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ရှိနိုင်ပါတယ်။"
"မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းက အရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်။
"ကြည့်ရတာ ခေါင်းဆောင်ယန် မယုံဘူးထင်တယ် ဟုတ်လား။"
"တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ အမွေဆက်ခံသူက ပြည်ပသွားရုံနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေအားလုံး ပြတ်တောက်သွားတယ် ဟုတ်လား။ ငါ ယုံမယ်လို့ မင်းထင်နေလား။"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတိုင်းတွင် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိသည်။
တာချန်းမြို့မှ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသည်လည်း ခြားနားခြင်းမရှိပေ။ အမွေဆက်ခံသူတစ်ဦး ရှိသင့်သည်။ ယန်ကျန့် ယခင်က စုံစမ်းခဲ့ဖူးသည်၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ်ခန့်က ထိုပျက်စီးနေသောအိမ်၏ အိမ်စောင့်အဘိုးကြီးသည် နာမကျန်းဖြစ်၍ သေဆုံးသွားပြီး သူနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး မြှုပ်နှံခံလိုက်ရသည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီဝမ်ချာလင်သည် ထိုရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ သက်ရှိအမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်နေသည်။
"အသင်းခေါင်းဆောင်ယန် ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ။ က ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကို အပြည့်အဝ အမွေမဆက်ခံခဲ့ဘူး၊ သူတို့ရဲ့တစ္ဆေကိုပဲ အမွေဆက်ခံခဲ့တယ်။ ငါ အခု ငယ်ရွယ်စဉ်က စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်ခဲ့မှုအတွက် ပေးဆပ်နေရတာ။"
ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်၊ သူ၏ချောမောသော မျက်နှာသည် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။
"မင်း မပြောမှတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ စုံစမ်းရတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။ ဒီနေ့ မင်းဆီကို လာလည်တာက မင်းကို ကြိုတင်အသိပေးဖို့ လေးစားသမှုပြတာပါ။"
ယန်ကျန့်က ပြောရင်း နောက်ထပ်စကားမပြောတော့ဘဲ ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒီဝမ်ချာလင်က အများကြီး ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ မည်သည့်အဓိက သတင်းအချက်အလက်မှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ပေ။
အချက်နှစ်ချက်သာ သိရှိရသည်။
အဲ့ဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက သူ့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ဖြစ်သည်။
သူ့အဖေက အဲ့ဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်ပါဦး။"
ဝမ်ချာလင်က ရုတ်တရက် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းအိတ်ဆောင် နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်တံများသည် တည်ငြိမ်စွာ တတစ်တစ် မြည်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ဒီအိတ်ဆောင်နာရီပေါ်က အချိန်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းက အချိန်နဲ့ တစ်ထပ်တည်းကျတယ်။ ငါ မလုပ်နိုင်တာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါက အသုံးမကျတဲ့သူပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ခင်ဗျားကတော့ လုပ်နိုင်လောက်တယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကို သွားရင် အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်က အချိန်ကို သတိထားပေးပါ၊ ဒါက ခင်ဗျားကို အကူအညီအချို့ ပေးနိုင်လောက်ပါတယ်။"
ယန်ကျန့်သည် စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
"ငါက ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးမယ်လို့ ထင်နေလား။"
ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်။
"တကယ်တော့ ငါတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေက တူတူပါပဲ။ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေကို ရှင်းလင်းချင်တယ်၊ ငါကတော့ မိသားစုအိမ်ကို ပြန်လည်ရယူပြီး နောင်တတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ငါ့အဖေကို ရှာချင်တယ်။"
"ငါ မင်းကို ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ယုံကြည်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တည်းပဲ။ ဒါကြောင့် ငါရဲ့ယုံကြည်မှုကို သစ္စာမဖောက်ပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံရင် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ သူ အိတ်ဆောင်နာရီကို ယူပြီးနောက် ရှိနေသူအားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အနီရောင်အလင်းသည် အခန်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
လူတိုင်းသည် တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒီနေရာတွင် လှည့်ပတ်နေသော အေးစက်သော တည်ရှိမှုသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ် သွားပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ မှိတ်တုတ်ခတ်နေသော မီးများအားလုံးသည် တောက်ပမှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
"သူတို့ သွားကြပြီလား။"
ဝမ်ချာလင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါက အဖြူအမည်း မိသားစုဓာတ်ပုံတစ်ပုံဖြစ်ပြီး ခါးကုန်းကုန်းဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့် အဘွားကြီးတစ်ဦး — သူ၏အဘိုးအဘွားများ — နှင့် အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ သူ၏အမေ ပါဝင်သည်၊ သို့သော် အမေဘေးမှ နေရာသည် လွတ်နေသည်။
ဒါက မူလက သူ၏အဖေ၏ နေရာဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏အဖေသည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တစ်ထောင့်တွင် ဝမ်ချာလင်၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသည်။
သို့သော် ဓာတ်ပုံထဲမှ ဝမ်ချာလင်သည် အရောင်ဖြင့်ဖြစ်ပြီး အဖြူအမည်းမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဓာတ်ပုံသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်သွားသည်။
ဒါ့အပြင် ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ခံသည် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့် အောင်မြင်မယ်လို့ အမေထင်လား။" ဝမ်ချာလင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံအတွင်းမှ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ စကားပြောသည်ကို ကြားလိုက်သလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် သွားကြည့်ပေးပါဦး။ အဖေ့ကိုတွေ့ရင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ပါ။ သူ့ကို ယန်ကျန့်နဲ့ ပဋိပက္ခ မဖြစ်စေနဲ့။ ယန်ကျန့်မှာ အလောင်းကောင် သံချောင်းရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက အဖေ့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။"
ဝမ်ချာလင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲမှ အမျိုးသမီးသည် အသက်မဲ့စွာ ရွှေ့သွားပြီး သူမ၏ပုံရိပ်သည် ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ခံရှိ ဖိနှိပ်မှုနှင့် ညိုးငယ်မှုရှိသော တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသလို တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။
လူငါးယောက်ပါသော မျိုးဆက်သုံးဆက်၏ ထူးဆန်းသော မိသားစုဓာတ်ပုံတွင် ယခုအခါ နောက်ထပ်နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
အဘိုးအဘွားများနှင့် ဝမ်ချာလင်သာ ကျန်တော့သည်။