ဝမ်ချာလင်

တာတုန်းမြို့။

ပင်လယ်နှင့်နီးပြီး စီးပွားရေး အလွန်ဖွံ့ဖြိုးသည်။

ဒီအချက်နှစ်ချက်က တာတုန်းမြို့သည် အလွန်စည်ကားဝပြောကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုပြီး စီးပွားရေး၊ လူဦးရေ သို့မဟုတ် မြို့ပြဧရိယာအရ တာချန်းမြို့ကို အများကြီး ကျော်လွန်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေ ပြန်လည်ထကြွလာနေတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာတော့...

ဒီလိုမြို့ကြီးတွေက ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေကို ပိုလို့တောင် လိုအပ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် မည်သည့်ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်ရပ်မဆို သိသာထင်ရှားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

တာတုန်းမြို့၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်မှာ ဝမ်ချာလင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွင် ဖော်ပြထားသည်

ဝမ်ချာလင်

အမျိုးသား

အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်

တာတုန်းမြို့တွင် မွေးဖွားသည်။

ပြည်ပမှ ပညာသင်ပြန် မဟာဘွဲ့ရတစ်ဦး

...

ကိုယ်ရေးရာဇဝင်သည် အတော်လေး သာမန်ဖြစ်ပြီး အများပြည်သူရင်းမြစ်များမှ စုဆောင်းနိုင်သော သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်ကာ သူ၏ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် အထောက်အထားမှလွဲ၍ အထူးသတိပြုစရာ ဘာမှမရှိပေ။ အကယ်၍ သူ၏ရာထူးသာမရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ချာလင်၏ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်သည် ခေတ်ပြိုင်လူငယ်များအတွက် စံပြတစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်လောက်သည်။

ငယ်ရွယ်၊ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ပညာအရည်အချင်းမြင့်မားသည်။

နောက်ခံကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည်။

သူ့ကို ယဉ်ကျေးပြီး ချမ်းသာတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဟု သေချာပေါက် မှတ်ယူနိုင်သည်။

ယခု နေ့လယ် လေးနာရီခွဲ ရှိပြီ။

တာတုန်းမြို့ရှိ နင်အန်းအဆောက်အအုံ။

ဒီအဆောက်အအုံသည် မီတာငါးရာအထိ မြင့်မားပြီး အထပ်တစ်ရာကျော်ရှိကာ တာတုန်းမြို့၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး၏ ပိုင်ရှင်သည် အများပိုင်ကုမ္ပဏီ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုသူ၏အမည်မှာ ဝမ်ချာလင် ဖြစ်သည်။

အလွန်မရင်းနှီးသော အမည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တာတုန်းမြို့၏ ထိပ်တန်းသူဌေးကြီးများ အသိုင်းအဝိုင်းပင်လျှင် မကြားဖူးပေ။ ရံဖန်ရံခါ ကြားဖူးပြီး စုံစမ်းရန် ကြိုးစားသူများသည် အကျပ်ရိုက်သွားပြီး ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိအချို့၏ ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခြင်းကို ခံရသည်။

ထိုအချိန်တွင်...နင်အန်းအဆောက်အအုံ၏ အထပ်တစ်ရာမြောက်သည် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းပြီး မြို့ကြီး၏ ဆူညံသော လှုပ်ရှားမှုများ၏ သက်ရောက်မှုမရှိပေ။

ယနေ့တွင် ကိုယ်ပိုင်ပါတီပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။

ဖိတ်ကြားခံရသူများသည် နာမည်ကျော် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ ပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် ခန့်ညားသော ကြယ်ပွင့်များနှင့် သူဌေးကြီးများမဟုတ်ဘဲ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးတွင် တူညီသောအချက်တစ်ခုရှိသည်။ သူတို့သည် အားလပ်ချိန်များတွင် စစ်တုရင်ကစားခြင်းကို နှစ်သက်ကြသည်။

ဂို၊ နိုင်ငံတကာစစ်တုရင်၊ တရုတ်စစ်တုရင်...

နာမည်ကျော် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စစ်တုရင်ကစားသမားအချို့ပင်လျှင် ဖိတ်ကြားခံရသူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။

"မစ္စတာဝမ်ချာလင်က တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ စစ်တုရင်စွမ်းရည်ရှိတာပဲ။ အမေရိကက အဲ့ဒီ ဂျောင်ချုန်းဆိုတဲ့သူက နိုင်ငံတကာစစ်တုရင်ပြိုင်ပွဲမှာ ဒုတိယဆုရခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အခုလေးတင်ပဲ မစ္စတာဝမ်ကို ငါးပွဲဆက်တိုက် ရှုံးသွားတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သိထားသင့်တာက ဂျောင်ချုန်းက သူတို့ ပြိုင်ပွဲမှာ ချန်ပီယံကို အနိုင်ရခဲ့တဲ့ ပွဲတွေရှိခဲ့တယ်။"

"ဂိုဆရာကြီး ကျန်းကျယ်ကျိလည်း အစောက ရှုံးသွားတယ်၊ ပြီးတော့ မျက်နှာသာ မရမှာစိုးလို့လားမသိဘူး၊ သူ နေရာကနေ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ။"

"ဒီတရုတ်စစ်တုရင်ကျွမ်းကျင်သူကလည်း ရှုံးတော့မယ်ထင်တယ်။"

လူမှုနောက်ခံအမျိုးမျိုးမှ လူတစ်စုသည် စုဝေးကာ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

သူတို့သည် အလယ်မှ တရုတ်စစ်တုရင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ဦးမှာ ခေါင်းပြောင်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်စားထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးမှ သာမန်အဘိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်တူသော်လည်း တရုတ်စစ်တုရင်ကို အလွန်နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး သဘာဝအရည်အချင်းများစွာ ရှိသည်။ သူ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ပွဲဝင်ခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကစားသမားအားလုံးက ဒီခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းကို အနိုင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသူမှာ သာမန်စီးပွားရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်မှန်တပ်ကာ ပြုံးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ပညာတတ်ဆန်သော ကျက်သရေရှိမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်၊ သူ၏စကားပြောဆိုမှုနှင့် အမူအရာများတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြနေပြီး လူများကို အလိုအလျောက် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ခံစားစေသည်။

ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေနဲ့ လောင်စာဖြည့်ထားတဲ့ ဒီလိုလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီလောက်ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် ရှုံးသွားပြီ..."

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် စစ်တုရင်ခုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ အကွက်ပိတ် မခံရသေးသော်လည်း နောက်ထပ်သုံးကွက်အတွင်း သူ ပြန်လည်အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ကြောင်း သူ သိသည်။

"ကစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဝမ်ချာလင်က ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ပွဲလောက် ကစားချင်သေးလား။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မနိုင်ဘူး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုတော်ပါတယ်။"

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် ခေါင်းခါကာ ထရပ်လိုက်သည်။

" မကျေနပ်သေးဘဲ ခင်ဗျားနဲ့ နောက်ထပ်ပွဲအနည်းငယ် ကစားချင်ပေမယ့် အချိန်နှောင်းနေပြီ၊ ကလေးကို ကျောင်းကနေ သွားကြိုရဦးမယ်။"

"အလျင်မလိုပါနဲ့၊ ခင်ဗျား မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ကလေးကို ကြိုဖို့ ကားမောင်းသမား တစ်ယောက် စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ နောက်ထပ်ပွဲအနည်းငယ် ကစားလို့ရတာပေါ့။"

ဝမ်ချာလင်က ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး နောက်ထပ်ဂိမ်းအနည်းငယ်အတွက် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခဏစောင့်ကြပါဦး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် လာလည်မှာမို့ပါ။ သူ့ကို အရင်ဆုံး ဧည့်ခံပါရစေ၊ လူတိုင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အမြဲပြုံးနေသော ဝမ်ချာလင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး သူ အဆောက်အအုံ၏ ကြီးမားသော ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်...အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ခဏအကြာက မြင်လိုက်ရသမျှသည် စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

သို့သော် ထို့အထပ်ရှိ မီးများသည် နှောင့်ယှက်ခံရသလို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး လေထဲတွင် ဖယ်ရှား၍မရသော အေးစက်သော ချမ်းတုန်မှုတစ်ခု လှည့်ပတ်နေသည်။ ယခင်က တည်ငြိမ် အေးချမ်းသော လေထုသည် ရုတ်တရက် ညှိုးငယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး ရှိနေသူများကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်ယန် ရောက်လာပြီလား။"

ဝမ်ချာလင်သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက တာတုန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ ဝမ်ချာလင်ပါ။ အသင်းခေါင်းဆောင်ယန်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြားသိခဲ့ရပြီး ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူပါတယ်။"

အခြားဖိတ်ကြားခံရသော ဧည့်သည်များသည် ချက်ချင်း အခြားထောင့်တစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အထပ်၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးထောင့်၊ မီးများ ပျက်သွားသည့်နေရာတွင် အလင်းရောင် မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်ခုနစ်ခုသည် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအပါအဝင် ရုတ်တရက် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။

လူများစွာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ထိုနေရာသည် ဝင်ပေါက်၏ ဦးတည်ရာဘက်တွင် မဟုတ်ပေ၊ ယခင်က ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိသင့်ပေ။

"ခင်ဗျားက ဝမ်ချာလင်လား။"

ရွှေရောင်လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အရိပ်များထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေကာ သူစိမ်းများ မချဉ်းကပ်သင့်ကြောင်း ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်ယန် ငါ့ဖိုင်ကို မြင်ဖူးမှာပါ၊ ကျွန်တော် ဝမ်ချာလင် မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေလား။"

သူ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လေသံသည် နောက်ပြောင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ "ခင်ဗျား တော်တော် အေးအေးဆေးဆေး နေတာပဲ၊ စစ်တုရင်ကစားဖို့ စိတ်ရှိနေတုန်းပဲ။"

"ဒါက ငါရဲ့ ဝါသနာတစ်ခုပါ။ အသင်းခေါင်းဆောင်ယန် ကစားတတ်လား။ ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားရင် ပွဲအနည်းငယ်အတွက် ထိုင်ကစားလို့ရတယ်။"

ဝမ်ချာလင်က ဖိတ်ခေါ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိပါတယ်။"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ခေါင်းဆောင်ယန်လည်း ကစားတတ်မှတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်လိုစစ်တုရင်မျိုး ကစားလေ့ရှိလဲ သိပါရစေ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ချစ်ကြည်ရေးပွဲတစ်ပွဲ ကစားပြီး အချင်းချင်းဆီက သင်ယူကြရင်ကော။"

"ခင်ဗျား ဘယ်စစ်တုရင်ကို ကျွမ်းကျင်လဲ။" ယန်ကျန့်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်က ပြုံးရင်းပြောသည်။

"တရုတ်စစ်တုရင်ဆိုရင်ကော။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ ခေါင်းဆောင်ယန်။"

"ငါ အနီရောင်အရုပ်တွေ ယူပြီး အရင်သွားမယ်၊ နယ် ၇ ရှေ့တိုး တစ်ကွက်"

ယန်ကျန့်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏အသံသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

ဝမ်ချာလင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အခြားသူများလည်း ထိုနည်း၎င်းပင်။

"စစ်တုရင်ခုံတောင် မခင်းရသေးဘူးလေ..." ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အမြောက် ၂ အလျားလိုက်ရွှေ့ ၅။"

ဝမ်ချာလင်သည် သူ၏မျက်မှန်ကို အနည်းငယ် ညှိလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"မြင်း ၈ ရှေ့တိုး ၇။"

"မြင်း ၂ ရှေ့တိုး ၃" ဝမ်ချာလင်ကလည်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုကြပြီး နောက်တစ်ကွက်ကို မပြောမီ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

တစ်စုံတစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိပေ။

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထိုင်ချကာ သူတို့ ယခုလေးတင် ဖော်ပြခဲ့သော အကွက်များနှင့် ကိုက်ညီအောင် စစ်တုရင်ခုံကို စတင်ခင်းကျင်း လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂိမ်းသည် ယခုမှ စတင်သည်၊ သိပ်မရှုပ်ထွေးသေးသဖြင့် သူ ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ အကယ်၍ နောက်ကျသွားလျှင် သူ မလုပ်နိုင်တော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ အကွက်များ၏ ပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို မမှတ်မိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ရထား ၈ အလျားလိုက်ရွှေ့ ၇"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးစွာ ပြောရင်း အရုပ်များကို စတင်စားတော့သည်။

ဝမ်ချာလင်က လျင်မြန်စွာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်သည်။

"အမြောက် ၂ အလျားလိုက်ရွှေ့ ၇။"

သူတို့၏ အပြန်အလှန်တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ အရုပ်များကို ယူလိုက်သည်နှင့် ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။

အခြားသူများသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ ကြည့်နေကြပြီး မိစ္ဆာများ ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေရသလိုပင်။

ဒီနှစ်ယောက် တကယ်ပဲ သာမန်လူသားတွေလား။

သူတို့က စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုလုံးကို သူတို့စိတ်ထဲမှာ တည်ဆောက်ထားပြီး စစ်တုရင်ခုံမပါဘဲ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ကစားနေကြတယ်။ သူတို့ အရုပ်တွေရဲ့ နေရာတွေကို မှားယွင်းစွာ မှတ်မိမှာကို မကြောက်ဘူးလား။

"သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေကြတာလဲ။ စစ်တုရင်ကစားချင်ရင် ဖေဖေရှုန်ကို ရှာလေ၊ ကျွန်တော်က ထိပ်ဆုံးပဲ။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ လိမ်လည်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုလုံးကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။ သို့သော် အရုပ်များကို ချထားလျှင် သူ ဒီဝမ်ချာလင်ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်သည်။

နှစ်ဦးသားသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ဘုတ်ပေါ်တွင် အရုပ်များ နည်းနည်းလာသည်။

သို့သော် ရလဒ်သည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

"အကွက်ပိတ်ပြီ၊ မင်း ရှုံးပြီ။"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်က တကယ်ပဲ ထက်မြက်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်တာပဲ။ ငါ ရှုံးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ စစ်တုရင်ကစားရတာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းခဲ့ပါတယ်။ နောက်တစ်ပွဲ ကစားကြမလား။"

"ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားတာလဲ။ ဒီအကွက်၊ မင်းကြီးအတိုင်ပင်ခံ ၄ ရှေ့တိုး ၅၊ ကစားလို့ရသေးတယ်လေ..."

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် ဘုတ်ပေါ်မှ စစ်တုရင်အရုပ်များကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အံ့ဩရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူသည် ထင်ရှားစွာပင် ထိုမျှဝေးဝေး မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

နှစ်ဦးစလုံးသည် နည်းဗျူဟာများ ချမှတ်နေကြပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အရင်အကွက်ပိတ်သူသည် အားနည်းသွားပြီး ခုခံကာကွယ်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ မရှုံးနိုင်ပေ။

သို့သော် သူတို့ အရှိန်အဟုန် ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ရလဒ်သည် အရေးမကြီးတော့ပေ။

ယန်ကျန့်သည် နောက်တစ်ပွဲ ကစားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ထိုအစား သူ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ချိန်သီးနာရီကျိန်စာအကြောင်း ဘယ်လောက်သိလဲ။"

"အလျင်မလိုပါနဲ့။ ခေါင်းဆောင်ယန် စိတ်ဝင်စားရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ၊ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆို ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။ လူတိုင်း ရောက်နေကြပြီ၊ ခင်ဗျား နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် နှောင့်နှေးရတာကို ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ ခေါင်းဆောင်ယန် ငါ တမင်တကာ အချိန်ဆွဲနေတယ်လို့ သံသယမဝင်နဲ့။ ငါ အဲ့ဒီလူအုပ်စုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး။"

ဝမ်ချာလင်သည် ခပ်တိုးတိုးရယ်မောလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသည်။

"ထိုင်"

ယန်ကျန့်က ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ လီယန်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏နေရာများတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ခေါင်းပေါ်မှ မီးများသည် ပိတ်သွားပြီး လူတိုင်းကို အရိပ်ထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားသည်၊ သူတို့ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် လေထုသည် ပိုအေးစက်လာပြီး လူတစ်ဦး၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်တက်သွားစေသည်။

အချို့သည် မစ္စတာဝမ်၏ ဧည့်သည်များကို စပ်စုစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဟုခေါ်သော သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ရွှေရောင်လှံတစ်ချောင်းကို ဇာတ်ကောင်တစ်ခုခုအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသလို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မပြောနှင့်။

အမြင်အာရုံကို အဖမ်းစားဆုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်သွားနေသော မထင်မရှား ကလေးငယ်ဖြစ်သည်။

ဒီအေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် ကလေးအတွက် ဖိနပ်တစ်ရံတောင် မရှိဘူးလား။

သို့သော် အနည်းငယ် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုကလေး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပုံရပြီး သူ ရုတ်တရက် ဒီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လူများစွာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကလေးသည် အလောင်းကောင်တစ်ကောင်ကို ဝတ်ဆင်ပေးသော အသုဘဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးများသည် မျက်ဆံမရှိဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ နီရဲနေသည်။

"မန်နေဂျာလျို၊ ငါ့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ ကူညီပေးပါ၊ ငါရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုခု ရှိလို့ပါ။"

ဝမ်ချာလင်က ပြောပြီးနောက် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေများ၊ ရုတ်တရက်ပြဿနာတစ်ခုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ဧည့်ဝတ်မကျေပွန်မှုတစ်ခုခုရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။"

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ တကယ်ပဲ အသစ်အဆန်းတစ်ခု သင်ယူလိုက်ရတယ်။ စစ်တုရင်ကို ဒီလိုကစားလို့ရပြီး ဒီလောက်တောင် ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ အထင်ကြီးစရာပဲ။"

ခေါင်းပြောင်လူလတ်ပိုင်းသည် အဆက်မပြတ် ချီးကျူးမဆုံးဖြစ်နေသည်။

သူသာ သူ၏မျက်စိဖြင့် မမြင်ခဲ့ရလျှင် ဒီကမ္ဘာပေါ်တွင် စစ်တုရင်တစ်ပွဲကို သူတို့၏စိတ်ထဲတွင်သာ ပြီးမြောက်နိုင်သော လူများရှိသည်ကို သူ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

ကျန်သူများလည်း ဝမ်ချာလင်ကို လျင်မြန်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အချို့သည် ဖြူဖျော့ပြီး တုန်လှုပ်နေကြသည်၊ ရှင်းလင်းစွာ ကြောက်လန့်နေပြီး အလွန်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။

တစ္ဆေငယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့သွားကြသည်။

မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦး၏ အလောင်းကောင်နှင့်တူသော သူ၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင်ပင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသည်။

အွန်လိုင်းပေါ်မှ မကောင်းသော ကောလာဟလအချို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူတို့ နောက်ထပ်မေးမြန်းဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများမှ ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလိုကြသည်။