တစ်နာရီ
Vol. 59 Ch. 875
ယန်ကျန့်သည် ထုံချန်နှင့် ဖုန်းချွမ်းကို တင်ဆောင်လာသော ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးကို မောင်းနှင်ကာ တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"မင်း ဘယ်တုန်းက ရဟတ်ယာဉ်မောင်းသင်လိုက်တာလဲ။"
လမ်းတွင် ထုံချန်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဒီနေ့ပဲ။"
"……….."
ရဟတ်ယာဉ်သည် ရှန်ထုံမျှော်စင်တွင် ဆင်းသက်ခဲ့သော်လည်း မထွက်ခွာမီတွင် ယန်ကျန့်သည် လူတိုင်းကို အစည်းအဝေးလုပ်ရန် အကြောင်းကြားပြီးဖြစ်သည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်...ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်...
ယန်ကျန့်၏ ရုံးခန်းသည် ယခုအခါ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လူများဟု ပြောဆိုခြင်းထက် သူတို့အများစုသည် တစ္ဆေဆရာများဟု ပြောလျှင် ပိုမှန်ကန်ပေမည်။
ထုံချန်၊ ဖုန်းချွမ်း၊ လီယန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ သူ့အပါအဝင် တိတိကျကျ တစ္ဆေဆရာခြောက်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်သည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကယ်တင်၍မရတော့ပေ၊ ဒါက အလွန် နှမြောစရာကောင်းသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ ဒီမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အအေးပါ။"
အတွင်းရေးမှူး ကျန်းလီချင်သည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုင်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး ကိုကာကိုလာတစ်ဘူးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ယူပြီးနောက် သူမသည် နာနာခံခံဖြင့် ဘေးသို့ဆုတ်ခွာသွားပြီး နောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယန်ကျန့်သည် ကိုကာကိုလာကို သောက်နေပြီး ဖြူဖျော့ကာ မျက်နှာအမူအရာမရှိပေ၊ သူ၏မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်အလင်းဖြင့် မျက်တောင်ခတ်နေသည်။
သူ လူတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည် အပေါ် ငါ အရမ်းစိတ်ပျက်မိတယ်။ တစ္ဆေဆရာနည်းနည်းလေးက ငါမရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို အနိုင်ယူသွားတယ်။ လူခြောက်ယောက်၊ ငါတို့မှာ လူခြောက်ယောက်ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့သုံးယောက်တည်းနဲ့တင် ငါတို့ အဖွဲ့လိုက်နီးပါး ရှင်းလင်းခံ လိုက်ရတယ်။"
"အဲ့ဒီကူးချန်မပါဘဲ ရွှီဖုန်း၊ လျောင်ဖန်နဲ့ အဲ့ဒီဖေ့တုန်းတို့တင် မင်းတို့ကို အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးစေခဲ့တယ်။"
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အမှန်တကယ်ပင် ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များပြီး အဖွဲ့လိုက် ကျဆုံ လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။
"ဒီအခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာ ငါပါ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ။ငါ ဒီအန္တရာယ်ကို တာချန်းမြို့ကို ယူဆောင်မလာခဲ့သင့်ဘူး။"
ဖုန်းချွမ်းက ထုံထိုင်းသော မျက်နှာအသားအရေနှင့် တိုးညင်းပြီး ထူးဆန်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်နဲ့။ အန္တရာယ်ကြုံတဲ့အခါ အကူအညီတောင်းတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ မင်းရဲ့ ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့၊ မသိသေးတဲ့ ရန်သူတွေကို နားလည်ဖို့ပဲ၊ အဲ့ဒီမှာ ဘာအမှားမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုံချန်၊ မင်းက ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခံလိုက်ရတာကတော့ တကယ်ပဲ မသင့်တော်ဘူး။"
ထုံချန်သည် အလွန်အပြစ်တင်မိပြီး သူ၏မျက်နှာ အသားအရေ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။
"မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းက အရမ်းညံ့ဖျင်းတယ်။ ဖုန်းချွမ်းအဆင့်ရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်က အကူအညီတောင်းနေတယ်ဆိုရင် အခြေအနေရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို မင်း ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားသင့်တယ်။ မင်းက ကျန်းဟန်နဲ့အတူ အတင်း ပြေးသွားတယ်၊ အကူအညီပေးတဲ့ အရှိန်က ကောင်းပေမယ့် ဒီလိုလုပ်ရပ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာနဲ့ တူတူပဲ။"
"မင်းတို့နှစ်ယောက် အကူအညီပေးတာကြောင့် သူတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေမယ်လို့ ထင်နေလား။"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။
"မင်းရဲ့ မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်ကြောင့် ကျန်းဟန်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ သူတို့ကို တာချန်းမြို့ကို တိုက်ရိုက်ကျူးကျော်ဖို့ အားပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားတယ်။"
"ငါတို့ လူခုနစ်ယောက်အဖွဲ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းဟန်သေပြီး ဖုန်းချွမ်း ဖြုတ်ချခံရတာကို မြင်ရတယ်၊ မင်းလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရတယ်၊ ဒါ့အပြင် ငါမရှိတာကို သတိပြုမိသွားတော့ ကျန်နေသေးတဲ့ အနည်းငယ်က ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မရှိဘူးဆိုတာ လူအတစ်ယောက်တောင် အခွင့်အရေးလို့ မြင်မှာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါသာဆိုရင်လည်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်မှာပဲ။"
"ဒါကြောင့် သူတို့ လာခဲ့ကြတယ်။"
"သူတို့အစီအစဉ်အရ ဖုန်းချွမ်းကို ဖြုတ်ချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားကြမှာ၊ တာချန်းမြို့ကို ဝင်ဖို့ လုံးဝရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်က သူတို့ကို ဒီအခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်တာပဲ။"
"ဒီအရာအားလုံးက တကယ်ပဲ ငါ့တာဝန်ပါ။"
ထုံချန်သည် တာဝန်ကို မရှောင်လွှဲဘဲ သူ့အပေါ်တွင် လက်ခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒါက လုံးဝအကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်သည် ယခင်က သူ့ကို အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းအကြောင်း အသိပေးခဲ့ပြီး ထုံချန်ကို တာချန်းမြို့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ကြည့်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ယန်ကျန့်မရှိသည့် ဒီရက်များအတွင်း ထုံချန်သည် မြို့၏တာဝန်ခံဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် မရှိစေရဘူး။ ပြီးတော့ လာမယ့်လုပ်ဆောင်ချက်တွေမှာ မင်း အမှားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မလိုအပ်တဲ့ ကြင်နာမှု အနည်းငယ်ကို စွန့်ပစ်ဖို့လိုတယ်။ တကယ့်စေတနာတရားဆိုတာ လူအနည်းငယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါဇင်လောက်ကို ကယ်တင်တာမဟုတ်ဘူး၊ မြို့တစ်မြို့၊ ဒေသတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံးကို ကယ်တင်တာပဲ။"
" နားလည်ပါတယ်။"
ထုံချန်က ပြန်ဖြေသည်၊ သူ၏မျက်လုံးများ တွေးနေပုံပေါက်ပြီး ဒီအခက်အခဲမှ သင်ခန်းစာရရှိခဲ့ပုံရသည်။
ယန်ကျန့်သည် ထို့နောက် လီယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။"
"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ အဲ့ဒီက အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးပါပြီ၊ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေတွေအားလုံး စာရင်းကိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်ရဲ့ တံခါး ပျက်စီးသွားပြီး ပြင်ဆင်ဖို့ နှစ်ရက်လောက် လိုပါလိမ့်မယ်။ တစ္ဆေမှန်ကိုတော့ အမှတ်တစ် လုံခြုံရေးအိမ်ထဲမှာ ယာယီသိမ်းဆည်းထားပါတယ်။ တစ္ဆေတက်စီကတော့ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ယာယီပဲ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး မစူးစမ်းရဲသေးပါဘူး။"
လီယန်က ထိုနေရာမှ အခြေအနေကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံသည်။
"ရွှီဖုန်းနဲ့ လျောင်ဖန်တို့ရဲ့ အလောင်းတွေကိုတော့ မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီကူးချန်ကိုတော့ အဲ့ဒီသတ္တုအခေါင်းထဲမှာ သော့ခတ်ထားပြီး လုံးဝဂဟေဆော်ပိတ်ထားပါတယ်။ တစ္ဆေတွေ ပြန်ရှင်သန်လာမယ့် အန္တရာယ်တော့ မရှိသင့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချရအောင် ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး တံခါးခေါက်တစ္ဆေ သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာကို ပို့ဆောင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဟွာ သေသွားတော့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရတာ နည်းနည်းခက်ခဲနေတယ်..."
"ငါတို့ ဌာနချုပ်ကို ဆက်ဆံရေးအရာရှိအသစ်တစ်ယောက် စီစဉ်ခိုင်းဖို့လိုတယ်၊ အချို့ကိစ္စတွေက မလွှဲမရှောင်သာ တစ်ယောက်တော့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။"
ဟွမ်ကျီယာက အကြံပြုသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဌာနချုပ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်။"
လီယန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်း ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို အသုံးပြု၍ အော်ပရေတာကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ဌာနချုပ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်သည်။
ခေါ်ဆိုမှုကို ကိုင်တွယ်သူမှာ ရှန်လျန် ဖြစ်သည်။
လီယန်သည် ရှန်လျန်နှင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်သွယ်ပြီး ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို အကျဉ်းချုံး ဖော်ပြလိုက်သည်။
ရှန်လျန်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပုံရပြီး မယုံနိုင်သလောက်ဖြစ်နေသည်။
"ဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ရွှီဖုန်းနဲ့ ဖေ့တုန်း၊ တခြားတစ္ဆေဆရာတွေနဲ့အတူ မင်းတို့အားလုံးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ အခု မင်းတို့အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ ဌာနချုပ်ကနေ အကူအညီတစ်ခုခု လိုအပ်သေးလား။"
ရွှီဖုန်းသည် ရှောင်ချွန်းမြို့၏ တာဝန်ခံဖြစ်ပြီး ဖေ့တုန်းသည် ပထမမျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးသည် ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး မှတ်တမ်းအချက်အလက်များ ရှိသောကြောင့် ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ရှန်လျန် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
"ရှန်လျန်၊ အားနာစရာတွေ မလိုပါဘူး၊ ငါ ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။"
ယန်ကျန့်က အားနာစရာစကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
"ငါ အခု အချက်နှစ်ချက်ပဲ ပြောတော့မယ်။ ကျန်းဟွာကို ရွှီဖုန်း သတ်သွားတယ်၊ ဆက်ဆံရေးအရာရှိ အသစ်တစ်ယောက် ဒီကို လာဖို့ စီစဉ်ပေး။ ဒုတိယအနေနဲ့ ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအပြီးမှာ ငါ ကိုယ်တိုင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တာတုန်းမြို့ကို သွားမယ်။"
"ယန်ကျန့်၊ မင်း တာတုန်းမြို့မှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။"
ရှန်လျန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း အသေးစိတ်ကို တိုက်တွန်းမေးမြန်းသည်။
"အဲ့ဒီမှာ တာဝန်ခံအသင်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ရှိပြီးသား၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေလည်း မဖြစ်ပွားသေးဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကြား ပဋိပက္ခမဖြစ်ပွားအောင် အသင်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး တွေ့ဆုံခြင်းကို တားမြစ်ထားတယ်။"
"ရွှီဖုန်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဖေ့တုန်းဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီ အရပ်သားတစ္ဆေဆရာ လျောင်ဖန်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံးက တာတုန်းမြို့ကနေ လာတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ချိန်သီးနာရီရဲ့ ကျိန်စာသင့်နေကြတယ်။ ငါ အဲ့ဒီနေရာကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ ဒီနေ့ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။"
ယန်ကျန့်က တည့်တည့်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်မှုမရှိဘဲ ဖော်ပြလိုက်သည်။
ဌာနချုပ်ဆက်သွယ်ရေးအခန်းတွင် ရှန်လျန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လှုပ်ခတ်သွားသည်၊ သူ ယန်ကျန့်၏ တာတုန်းမြို့သို့ သွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။
ဒါက သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။
ပိုတိတိကျကျပြောရရင်...
သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ
"ယန်ကျန့်၊ အဲ့ဒီက အခြေအနေက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးတယ်..." ရှန်လျန်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုပဲထားလိုက်တော့၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်က ပို့ပေးပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကတ်ကြေးက မရောက်သေးဘူး၊ ဘာလို့လဲ။"
ယန်ကျန့်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
ရှန်လျန်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။
"ချောင်ယန်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေပြီး လောလောဆယ် မထွက်ခွာနိုင်ဘူး၊ သူ အဲ့ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို သုံးဖို့လိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကတ်ကြေးက လမ်းမှာ ရောက်နေပါပြီ၊ ရက်အနည်းငယ် ပေးလိုက်ပါ၊ ဒီကကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း မင်းဆီကို ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုပဲထားလိုက်တော့။"
ယန်ကျန့်သည် နောက်ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဖုန်းချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရှန်လျန်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။
"ယန်ကျန့်၊ တာတုန်းမြို့က အခြေအနေက တကယ်ပဲ ရှုပ်ထွေးတယ်။ မင်းသွားရင် ဌာနချုပ်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အခြေအနေကို မကြီးထွားစေပါနဲ့။"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မလုပ်ပါဘူး။"
ယန်ကျန့်သည် ဆက်သွယ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။
"ပြင်ဆင်ကြ၊ ငါတို့ တစ်နာရီအတွင်း တာတုန်းမြို့ကို ထွက်ခွာမယ်။"
"ဘာလို့ တစ်နာရီနောက်ကျပြီးမှလဲ၊ အခုမဟုတ်ဘူးလား။"
ဖုန်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။
"အခု သူတို့ကို အလစ်ငိုက်တိုက်ခိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့ ရွှီဖုန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ သေသွားတဲ့သတင်းကို မသိသေးလောက်ဘူး။"
ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါက သူတို့အားလုံးကို တစ်ခါတည်းမိအောင် ဖမ်းချင်လို့ပဲ၊ သူတို့ကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးလိုက်တာ။"
"သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ သတင်းတစ်ခု လွှင့်လိုက်၊ ငါတို့အဖွဲ့ တာတုန်းမြို့ကို လက်စားချေဖို့ သွားနေတယ်လို့။"
"လူသိရှင်ကြားလား။" ဖုန်းချွမ်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ လူသိရှင်ကြားပဲ။" ယန်ကျန့်က တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ နည်းနည်းမဆင်မခြင်နိုင်ရာ မကျဘူးလား။ ပြိုင်ဘက်က တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရင်ကော။" ဖုန်းချွမ်းက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"အစွမ်းအစမရှိတဲ့သူတွေက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အစွမ်းအစရှိတဲ့သူတွေကတော့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ သတင်းတစ်ခုမလိုအပ်ဘူး၊ ရလဒ်က အတူတူပဲ။"
"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ ဒီလိုပဲလုပ်ကြတာပေါ့။" ဖုန်းချွမ်းက ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေထဲမှာ ကိုယ်စားလှယ်အရုပ်တစ်ရုပ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်သုံးတိုင်နဲ့ တစ္ဆေကြွေရုပ်သုံးခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ အကုန်ယူသွားမယ်။ ငါတို့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လူသိရှင်ကြားဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ပြင်ဆင်မှုမှာတော့ ခြိုးခြံလို့မဖြစ်ဘူး။"
ယန်ကျန့်သည် စိတ်မလွတ်သေးဘဲ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သေချာစွာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။
"ကျန်နေသေးတဲ့ အချိန်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ အသုံးချကြ။"
ယန်ကျန့် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး တာတုန်းမြို့သို့ လက်စားချေရန် သွားနေသည့်သတင်းသည် သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ယခင်က တည်ငြိမ်နေသော အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
တာဟိုင်မြို့မှ ရဲကျန့်သည် သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိသွားသည်။
သူ၏သဘာဝလွန်ဖိုရမ်၏ ကွန်ရက်သည် ရှင်းလင်းစွာ အလွန်အားကောင်းသည်။
"တာတုန်းမြို့လား။ ယန်ကျန့်က တာတုန်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သွားနေတာလား။ ဒါ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတာပဲ၊ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ တကယ်ပဲ၊ ပြိုင်ဘက်မရှိတဲ့ ရက်တွေက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းပြီး ညိုးငယ်စရာပဲ။"
နို့သောက်ရင်း anime ကြည့်နေသော ရဲကျန့်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ သူ၏ခါးမှ အလှဆင်ထားသော ဓားရှည်ကို မထိဘဲမနေနိုင်ဘဲ လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားစပြုနေသည်။
"ငါလည်း ပါဝင်သင့်လား။"
"မပါဝင်တာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ သူ ဌာနချုပ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထောက်ထားပြီး တာတုန်းမြို့ကို သွားနေတာ၊ ငါတို့ သဘာဝလွန်ဖိုရမ် ပါဝင်ရင် အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
မန်နေဂျာက ရဲကျန့်ကို ထိုစိတ်ကူးမှ ဖျောင်းဖျရန် အလျင်အမြန် အကြံပေးသည်။
သူသည်လည်း ရဲကျန့် ယန်ကျန့်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လျှင် တကယ်ပဲ သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်၊ ဌာနချုပ်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် အကူအညီမဖြစ်နိုင်ပေ။
"ငါ ရှုံးမယ်လို့ မင်းထင်နေလား။"
ရဲကျန့်က ထို့နောက် ပြောသည်။
"ငါ အခု ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားတစ်လက်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်သွားပြီ၊ ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်စရာမရှိဘူး။"
"..."
မန်နေဂျာ၏ ပါးစပ်သည် တွန့်သွားပြီး သူ၏အတွင်းမှ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ ရဲကျန့်အား တာတုန်းမြို့သို့ သွားရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆက်လက်ဖျောင်းဖျရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာတွင်...တာချွမ်းမြို့၏ မြို့ပြင်ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ဗီလာတစ်လုံးတွင် ညဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များမှလွဲ၍ မည်သူမျှမနေပေ။
ယခု နေ့ခင်းဘက်တွင် လီလဲ့ဖိန်သည် သူ၏အသိစိတ်ပြန်လည်ရရှိပြီး ဌာနချုပ်နှင့် သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းသတင်းများကို စောင့်ကြည့်နေသည်၊ သူလည်း ဒီစာတိုကို မြင်ခဲ့သော်လည်း လီလဲ့ဖိန်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဒီအပေါ်တွင်မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်သည် အသက်ရှင်နေတုန်းဖြစ်ပြီး အခြား တစ္ဆေဆရာများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် အခြေအနေတွင်ပင် ရှိနေသည်ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။
"သူ အဲ့ဒီ တစ္ဆေအရိပ်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လိုက်တာလား။ သက်ရှိတွေရဲ့ အသိစိတ်ကို ကျူးကျော်နိုင်တဲ့ ဒီလိုတစ္ဆေမျိုးကို သူ ဘယ်လိုထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။"
လီလဲ့ဖိန်သည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးပြီး တွေဝေနေသည်။
သူသည် ကနဦးတွင် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရာ၌ ကျရှုံးခဲ့ပြီး ဒီအခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့သည်၊ မကြာသေးမီကပင် ယန်ကျန့်သည် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
အခြားမြို့တစ်မြို့တွင် တာဝန်ခံ...လျိုစန်း၊ ကုတ်နံပါတ် စက္ကူလူသားသည်လည်း ဒီသတင်းကို သတိပြုမိသော်လည်း "အဲ့ဒီ ချိန်သီးနာရီက ယန်ကျန့်ရဲ့ ဒေါသကို နှိုးဆွလိုက်တာလား။ အခုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတော့မယ်။" ဟုသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် တာတုန်းမြို့၏ ကိစ္စရပ်များကို သိရှိပုံရသော်လည်း ခိုင်မာသော ထင်မြင်ချက်မရှိဘဲ ဒရာမာကို ကြည့်ရှုလိုသည့် စိတ်အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေသည်။
.....
ဒီကိစ္စကို ဒေသခံခေါင်းဆောင်များသာ သိရှိသည်မဟုတ်ဘဲ ဂျပန်နိုင်ငံမှ တစ္ဆေနှင်ကလပ် ၏ သိသာသော အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
ဥက္ကဋ္ဌ မီရှီမာ သည် ကီကို ကို တာချန်းမြို့သို့ စေလွှတ်ကာ ယန်ကျန့်နှင့် နီးစပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ကောင်းသော အထင်အမြင်ချန်ထားရန် အနေအထားအရ အကူအညီအချို့ ပေးသင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေသည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ကုန်ကျစရိတ် များများစားစား မရှိပေ။
နောက်ဆုံးတော့ ဒါက တစ္ဆေမျက်လုံးရှင် ယန်ကျန့် ပွင့်လင်းစွာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး လက်စားချေရန် ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်သည်။
သတင်းသည် လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် များစွာသောသူများသည် ပိုမိုတွေးတောမိကြမည်မှာ၊ အသင်းခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် သူ၏လက်အောက်တွင် တစ္ဆေဆရာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ရှိသူကို ရန်စဝံ့သူမှာ ဘယ်လိုလူမျိုး သို့မဟုတ် အင်အားစုမျိုးဖြစ်မည်နည်း။
ပြီးတော့ ဒုတိယဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာသည် သတင်းရရှိသောအခါ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသေချာဘဲ ရှင်းပြမရနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ခံစားနေရသည်။
"တာတုန်းမြို့ရဲ့ ရေက အရမ်းနက်တယ်..."
သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် ရွှေ့သွားသည်။ သူ စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။
"လီကျွင်းကို တာတုန်းမြို့ကို စေလွှတ်၊ ပြီးတော့ တာတုန်းမြို့က အသင်းခေါင်းဆောင် ဝမ်ချာလင်ကို ယန်ကျန့်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်။ တာဝန်ခံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီးပြီ၊ ငါတို့ ဒါကို လျစ်လျူရှုလို့မဖြစ်ဘူး။"
မကြာမီ ဌာနချုပ်၏ အမိန့်များ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
အသင်းခေါင်းဆောင်အသစ်တစ်ဦး လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ပေါ်လာသည်။
တာတုန်းမြို့၊ ဝမ်ချာလင်
ဒီနာမည်သည် အသင်းခေါင်းဆောင်များ ရွေးချယ်ရေးအစည်းအဝေးတွင် မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အတွင်းပိုင်း ခန့်အပ်ထားသော အသင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး မဲပေးရန်မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။