ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပေါ့၊ ငါ ငရဲမသွားရင် ဘယ်သူသွားမှာလဲ

ချင်ဖုန်း၏ နေရာလွတ် လက်စွပ်ထဲတွင် အရသာရှိသော ဝိုင်များနှင့် ဟင်းလျာများစွာ ပါဝင်သော်လည်း သူ၏အမြင်တွင်တော့ အချိုပွဲများမှာ ထိုတစ်ယောက်ကို ပေးအပ်ရန် အသင့်တော်ဆုံး လက်ဆောင်များ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမျိုးသမီးများမှာ အချိုများရှေ့တွင် အမြဲတမ်း မခုခံနိုင်ကြဘဲ အမျိုးသမီး ပိုငယ်လေ ပိုကြိုက်လေ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဝူရွှမ်းကတော့ ဒီအမျိုးအစားထဲတွင် မပါဝင်ပေ။ သူမက "ယုန်လေးက အရမ်းချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ၊ သူ့ကို ပြုတ်သင့်လား ပေါင်းသင့်လား" ဟု ပြောမည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ကောင်မလေးငယ်လေးက လက်ရာမြောက်သော မုန့်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စူးစမ်းသော အမူအရာဖြင့် အပေါ်အောက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဒီမုန့်ကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ စားဖိုမှူးက ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော အရောင်၊ ရနံ့နှင့် အရသာတို့ကို ကြွားဝါနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာလည်း မှိန်ဖျော့သော အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဒါဟာ လောကီအရာဝတ္ထုပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ပိုင်ဆု၏ အသက်စွမ်းအင်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားပင်။ ဒီအကာအကွယ်အလင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် လောကီအရာဝတ္ထုမှာ တစ္ဆေဘုံသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ထူထပ်သော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်နှင့် သေခြင်းအရှိန်အဝါတို့ကြောင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တွန်းအားပေးခံရသော တစ္ဆေဘုရင်က နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုတစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရလျှင် သူမက မသိနိုင်သော အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ရှင်သန်ခဲ့သော အမျိုးသမီးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ အချိုပွဲများကို စိတ်ဝင်စားပါ့မလား။

သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူက ကောင်မလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ "အင်း~" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကောင်မလေးငယ်မှာ တစ္ဆေဘုံ၏ အုပ်စိုးသူဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်းမှ လေများနှင့် မိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း တစ္ဆေဘုံမှာ အဆုံးစွန်တော့ အရမ်းကို ဆိုးလှသည်။ တစ္ဆေများနှင့် မသေသူများမှလွဲ၍ ပြောပလောက်အောင် ကောင်းမွန်သော အစားအစာ မရှိသလောက်ပင်။

သူမ အများဆုံး စားသုံးလေ့ရှိသော အရာများမှာ ထိုတစ္ဆေများ၏ အလောင်းများဖြစ်ပြီး ဒါက လူ့ဘုံ၏ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဒီအချိုများမှာ တစ္ဆေဘုံမှ နေထိုင်သူများအတွက် မယှဉ်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပိုင်ဆု၏ အသက်စွမ်းအားဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ကောင်မလေးငယ်မှာ ဒီလက်ဆောင်များကို လုံးဝ မခုခံနိုင်တော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် အချိုပွဲတစ်ပုံလုံးမှာ သူမကြောင့် လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမက ကြည်လင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ရှိသေးလား"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်များကို မြှောက်ပင့်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဘုရင်၊ ခင်ဗျား ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို အရင် လွှတ်ပေးလို့ရမလား"

တစ္ဆေဘုရင်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖခင်ချင်မှာ ယခင်က ပထမအလွှာ ကန့်သတ်ချက်ကို ဖောက်ထွက်ခဲ့သောကြောင့် သူမက ဒုတိယအလွှာကို အထူးအားဖြည့်ထားခဲ့သည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ဖခင်ချင်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ စကားပြောခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်းများ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။များများစားစား တွေဝေမနေဘဲ ကောင်မလေးက သူမ၏လက်စွပ်များကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဖခင်ချင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီး လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ချင်ဖုန်းက ထို့နောက် နေရာလွတ် လက်စွပ်ထဲမှ အချိုများ ပိုမိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် တောင်ပုံရာပုံ ပုံလိုက်သည်။ သူမ၏ သခင်ကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးကလည်း ချင်ဖုန်း ယူဆောင်လာသော လူ့ဘုံမှ အရာများအပေါ် တော်တော်လေး စူးစမ်းနေသည်။

သူမက တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး စွဲမက်ဖွယ်ရာ အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတွေကလွဲလို့ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား"

ချင်ဖုန်းက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က မုန်ဖြစ်ပြီး နာမည်က မုန်ရွှမ်းပါ။ ကျွန်မက မူလ ပရမ်းပတာအရုဏ်ဦးကတည်းက အရှင်မရဲ့ ညာလက်ရုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို အမှုထမ်းခဲ့ပါတယ်"

မုန်... ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက အံ့အားသင့်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ပြောထွက်သွားသည်။

"မုန်ပိုများလား"

မုန်ရွှမ်း၏ အပြုံးက အားတင်းထားပုံရသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို အစ်မ မုန်ရွှမ်းလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အစ်မမုန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ~"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားသည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီ အသက်ရှိသော အဒေါ်မုက သူ့ကို "အစ်မ" ဟု ခေါ်ခိုင်းစဉ်က သူ၏ စိတ်က တော်တော်လေး မအေးနိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ယောက်က ပို၍ပင် အရှက်မရှိပေ။ ချင်ဖုန်းက မူလ ပရမ်းပတာအရုဏ်ဦးကတည်းက အတိအကျ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာကို မသိသော်လည်း ဒါဟာ အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတော့ ရှိရမည်။ ဒီတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘာအရှက်အကြောက်မှမရှိဘဲ "အစ်မ" ဟု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခေါ်ခိုင်းနိုင်ရတာလဲ။

ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ကျောရိုးနဲ့ နိယာမတွေ ရှိရမယ်။ သူက ဒီလို စိတ်ရင်းမမှန်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြောထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထိုတစ်ယောက်က အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ရင်တောင်မှပေါ့။ ခဏအကြာတွင်...

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်မမုန်~"

"အင်း"

မုန်ရွှမ်းက ကျေနပ်သွားပြီး သူမ ချင်ဖုန်း၏ လည်ပင်းတွင် တင်ထားသော မိစ္ဆာဓားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အရသာရှိသော ဝိုင်အိုးအချို့ကို ထုတ်ယူရင်း ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် ဒီကို အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ပေးစရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကျွန်တော် ချက်လုပ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားယစ်မူး သေရည်တချို့ ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါ"

မုန်ရွှမ်းမှာ တစ္ဆေဘုရင်ကဲ့သို့ပင် ဒီလို အသစ်အဆန်းပစ္စည်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ဝိုင်အိုးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် စွဲမက်ဖွယ်ရာ ရနံ့တစ်ခုက လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာသည်။ သူမသာမက အဝေးမှ ထူဘို၊ နွားခေါင်းနှင့် မြင်းမျက်နှာတို့ပင်လျှင် ထိုရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မုန်ရွှမ်းက အိုးတစ်လုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။ အသက်စွမ်းအားဖြင့် ပတ်ရစ်ထားသော ဝိုင်က သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားပြီး သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေကာ သူမထံမှ ကျေနပ်သော မြည်သံတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

ချင်ဖုန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"အစ်မမုန်၊ ဖြည်းဖြည်းပေါ့။ နောက်ထပ် ရှိပါသေးတယ်"

ဖခင်ချင်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအော်၊ မင်းကို ဒီလောက် မြှောက်ပင့်တတ်အောင် ငါ ဘယ်တုန်းကမှ သင်ပေးခဲ့တယ်လို့ မမှတ်မိပါဘူး"

ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဖေက အရမ်း မြင့်မြတ်တယ်...

ချင်ဖုန်းက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ သူ လူ့ဘုံတွင် ရှိနေစဉ်က သူ၏အဖေက ဆက်သွယ်မှုများ၏ အရေးပါမှုကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ တစ္ဆေဘုံတွင်ပင် ဒါကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ!

ဒီနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး တစ်ယောက်က ငယ်ပေမဲ့ ရှင်းလင်းစွာပင် တစ္ဆေဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ချင်ဖုန်းက သူတို့ကို မြှောက်ပင့်နေခြင်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူ၏အဖေ၏ တစ္ဆေဘုံတွင် လုံခြုံမှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို အာမခံရန် ဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏အဖေက သူ၏အပြုအမူများနောက်ကွယ်မှ စိတ်ရင်းမှန်ကို ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မလဲဟု တွေးတောနေသည်။

ကောင်မလေးနှင့် မုန်ရွှမ်းတို့က လက်ဆောင်များကို အပြည့်အဝ ခံစားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။

"ကျွန်တော် ဝန်ခံရပါမယ်။ ကျွန်တော် မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက လူ့ဘုံကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ မသေနိုင်ပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့အတွက် မြစ်ဝါစမ်းချောင်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းက တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ဆွတ်ခူးဖို့ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်သာ ကြင်နာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထိုစကားများကြောင့် ချင်ကျန့်အန်း မှင်တက်သွားပြီး ဖုန်းအော်က ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် မုန်ရွှမ်းတို့ကလည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မုန်ရွှမ်းက လေသံအေးဖြင့် ဆိုသည်။

"မင်း မြစ်ဝါစမ်းချောင်းဒေသရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို သိရဲ့လား။ ငါတောင်မှ အဲ့ဒီကို သွားရင် အရမ်း သတိထားရတယ်။ မင်းသာ သွားခဲ့ပြီး အသေးအဖွဲ မတော်တဆမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း ပြန်လည်ကယ်တင်ခြင်းမရနိုင်အောင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ မြစ်ဝါစမ်းချောင်းတွေမှာ ပေါက်ရောက်ပေမဲ့ သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝတစ်ခု ရှိတယ် - သက်ရှိတွေသာ ဒါကို ဆွတ်ခူးနိုင်တယ်။ မင်း သေဆုံးပြီးနှင့်နေမှတော့ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

သူမ၏ စကားများက တဖြည်းဖြည်း တိုးလျှသွားသည်။ မုန်ရွှမ်း၏ လှပသော မျက်လုံးများက ကျယ်သွားပြီး သူမ၏ အစွမ်းထက်သော အာရုံများက ချင်ဖုန်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ထောက်လှမ်းမိလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မင်း အသက်ရှင်နေတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကို ယူဆောင်လာခဲ့တာလား"

ချင်ဖုန်းက ဖုံးကွယ်ရန် မရွေးချယ်ဘဲ အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ ညိတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မ၊ သူ..."

မုန်ရွှမ်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စပြောလိုက်သော်လည်း ကောင်မလေးက လက်ထောင်ပြလိုက်သဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံရဲ့ နတ်ဘုရားစည်းမျဉ်းတွေသာ ဒီလောက် ပျက်စီးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က မင်း ရောက်ရှိလာတဲ့အခိုက်မှာပဲ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့မှာပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဒီလောက် အန္တရာယ်စွန့်စားရတာ တကယ်ပဲ တန်လို့လား"

'ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ အစကတည်းက ဒီကို ဆန္ဒအလျောက် ဆင်းလာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရတာ...'

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး စီနီယာအစ်ကို ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့၏ မိသားစုများမှ အမျိုးသမီးအားလုံးကို စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်တွင်တော့ သူက ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားဖြင့် ဆိုသည်။

"ရှေးပဝေသဏီကတည်းက ငါတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက သေခြင်းတရားကို မရင်ဆိုင်ရဖူးလို့လဲ။ ဒီတာဝန်ကိုသာ ထမ်းဆောင်ရမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရမှာလဲ"

သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ငေးကြည့်လိုက်ပြီး လောကကြီးအတွက် ညည်းညူသော အငွေ့အသက်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပေါ့၊ ငါ ငရဲမသွားရင် ဘယ်သူသွားမှာလဲ"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ တစ္ဆေဘုရင်နှင့် မုန်ရွှမ်းတို့က စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလောက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လူတစ်ယောက် တကယ်ပဲ ရှိနိုင်ပါ့မလား။

"ဖုန်းအော်..."

အဖေဖြစ်သူက သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း တားမြစ်သည့် စကားလုံးများက သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ကျေနပ်သော အကြည့်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ် မှိန်ဖျော့စွာ လင်းထိန်နေသော ဂူထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကြာပွင့်ပုံစံ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး ထူးဆန်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"လေးစားဖို့ကောင်းလိုက်တာ"