အမှောင်ထုထဲမှ အခန်း

"ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ နာရီဝက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းနယ်နိမိတ်ကို ရောက်သွားပြီး ဒီလူတွေကို ထပ်သတ်နေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။"

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ယန်ကျန့်သည် ကြားခံနယ်ကို အသုံးပြု၍ လျိုပိုင်မုကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် စစ်ဆင်ရေး၏ နောက်တစ်ဆင့်ကို စတင်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန်ရှိသော ရန်သူများကို ရှင်းလင်းရန် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေအားလုံးသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဖုံးကွယ်နေသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြစ်ပြီး သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရလျှင်ပင် လွှတ်ပေး၍မဖြစ်ပေ။

ဖုန်းချွမ်းက ခြောက်သွေ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သဲလွန်စအချို့ကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှာ အမည်မသိအန္တရာယ်တချို့တော့ ရှိရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ အသေခံဖို့အတွက် အတွင်းနက်ထဲကို ထွက်ပြေးသွားမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထုံချန်က ဘေးမှ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒီလူတွေ သေချာပေါက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ။ ငါ အရင်က ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဖမ်းတုန်းက အကြိမ်များစွာ တွေ့ဖူးတယ်။ လွတ်လမ်းမရှိဘူးဆိုတာ သိရင်တောင် သူတို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံကြတုန်းပဲ။"

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်မပြောဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"လီယန်ကော။ သူ ဘာလို့မပေါ်လာသေးတာလဲ။"

ဟွမ်ကျီယာက ပြောသည်။

"ကျွန်မ ဘာဖြစ်သွားလဲတော့မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့မရတော့ဘူး။"

ဖုန်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

"သူ အစောက အဖွဲ့နဲ့ ကွဲသွားပြီးနောက် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာများလား။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"လီယန်က အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ။ အရင်က ပြန်လည်စတင်တဲ့ အချိန်မှာ လီယန်နောက်ကို လိုက်နေတဲ့တစ်ယောက်က နောက်တစ်ခါ ပေါ်လာတယ်၊ ဒါကြောင့် လီယန် အဆင်ပြေတယ်။ အခု ဆက်သွယ်လို့မရဘဲ မပေါ်လာသေးတာက အများစုက ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး အတွင်းမှာ လမ်းပျောက်နေလို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေရာက အခြေအနေက ဒီလိုပဲ၊ တချို့လူတွေက နားလည်ရခက်တဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ပြီး လမ်းပျောက်သွားကြတယ်။"

"လီယန် လမ်းပျောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လောလောဆယ် သူ့အတွက် စိတ်မပူကြနဲ့တော့။ သူ ဒီအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ ငါတို့ လက်ရှိတာဝန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြစို့။"

သူသည် လီယန် အဖွဲ့နှင့် ကွဲသွားရုံဖြင့် စစ်ဆင်ရေးကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားစပြုသည်။

"အဖွဲ့နဲ့ နောက်တစ်ခါ မကွဲကြနဲ့တော့။ အတူတူသွားကြမယ်၊ ငါတို့ နောက်ထပ်ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆုံးရှုံးနိုင်တော့ဘူး။"

သူသည် ရှေ့ဆုံးမှ တစ္ဆေငယ်နှင့်အတူ ဦးဆောင်သွားသည်။

အခြားသူများက နောက်မှ လိုက်ကြသည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးမှ လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဒီဧရိယာနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်၊ သူ ယခင်က ဒီနေရာသို့ ရောက်ဖူးသလိုပင်၊ မရင်းနှီးမှုနှင့် သတိထားမှု ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် ဘာမှမရှိသော စင်္ကြံကို ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

"လူတိုင်း ပုန်းအောင်းသွားကြပြီ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ရှာဖို့ခက်တယ်၊ နာရီဝက်နဲ့ မလုံလောက်နိုင်ဘူး။ ဒီအချိန်ကုန်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းနယ်နိမိတ်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းမှာ အန္တရာယ်တွေရှိတယ်၊ ကြည့်ရတာ တစ်ဖက်က ငါတို့ကို အချိန်ဆွဲပြီး အားကုန်အောင်လုပ်နေတဲ့ သဘောပဲ။"

နံရံများကို အနက်ရောင်၊ မည်းညစ်နေသော ရှေးဟောင်းထုံးကျောက်အုတ်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဟွမ်ကျီယာက စဉ်းစားပြီး အကြံပြုလိုက်သည်။

"တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်၊ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းပဲရှိရင် သူတို့ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်ကျန့်သည် လှုပ်ရှားခြင်း ရပ်တန့်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

သူ အနီးအနားမှ ထုံးကျောက်အုတ်နံရံတစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နံရံနောက်တွင် လျှို့ဝှက်အခန်းငယ်လေးတစ်ခုရှိသည်၊ ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုကို ထားရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း ထိုအရာသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လူတစ်ဦးအတွက် ပုန်းအောင်းရာနေရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသည်။

ရွှီမင်ဟုခေါ်သော တစ္ဆေဆရာသည် နံရံတစ်ချပ်သာ ခြားလျက် တွေးလိုက်သည်။

"ခြေသံတွေ ရပ်သွားပြီ... ယန်ကျန့်က ဒီမှာ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခန်းရှိမှန်း ဘယ်လိုများ သိနိုင်မှာလဲ။ ဒါ သူ့ရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီကိုလာတာ၊ တစ္ဆေနယ်မြေကိုလည်း သုံးခွင့်မရှိဘဲ သူ ငါ့ကို ရှာတွေ့သင့်တဲ့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် သူသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ချွေးများထွက်နေသည်။

သို့သော် သူ မလှုပ်ဝံ့သလို အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ပေ။

အကယ်၍ ယန်ကျန့် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလျှင် သူ သေရွာသို့ရောက်သည်နှင့် တူတူပင်။

သူ ကောင်းကောင်းပုန်းအောင်းနေသော်လည်း သူပုန်းအောင်းနေသည့်နေရာအပြင်ဘက်တွင် ခြေသံတစ်စုံ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက်မသွားသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည်။

သူသည် ယန်ကျန့်နှင့် သူ၏အသင်းဖော်များကြားမှ စကားပြောဆိုမှုများကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

ရွှီမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အတွင်းမှ အားပေးလိုက်သည်။

"လူတော်တော်များများက ဒီလျှို့ဝှက်အခန်းအကြောင်းကို သိကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့က မလုံခြုံဘူးလို့ထင်ပြီး ငါ့ကို သုံးခိုင်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့ သေချာပေါက်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ လုံခြုံသင့်တယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ၊ ငါ ဒီလောက်စိုးရိမ်မနေသင့်ဘူး။"

သို့သော် ဒီအတွေး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့်...

ရုတ်တရက်...

"ဘန်း!"

သူ၏ရှေ့မှ နံရံသည် ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် မည်းနက်ပြီး ရေခဲတမျှအေးစက်သော လက်တစ်ဖက်သည် ကွဲအက်နေသော နံရံကို ဖြတ်ဝင်လာပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘာ။"

ရွှီမင်၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒီရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူ အလိုအလျောက် ခုခံရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သည် အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းနေသည်၊ သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ လက်ဖဝါးနှင့် လုံးဝမတူဘဲ လူသေတစ်ဦး၏ လက်နှင့် ပိုတူသည်။

ကြီးမားသော ဆွဲအားတစ်ခုက ရွှီမင်ကို နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်၊ သူ့ကို သူ၏ရှေ့မှ အပေါက်တစ်ခုထဲသို့ ညှစ်ထည့်ရန် ကြိုးစားနေသလိုပင်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်မှ အရိုးများ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျိုးသွားသည်။

နံရံသည် ဒီကြီးမားသော အင်အားကို မခံနိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြိုကျသွားသည်။

သူသည် ဖုန်နှင့်သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ထုံချန်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဒီမှာ တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေတာလား။"

သူလည်း ယန်ကျန့်၏ ရုတ်တရက်လုပ်ဆောင်ချက်ကို ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ သူ၏မည်းနက်သော မျက်ဆံများသည် လုံးဝခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"မင်း တော်တော်ကောင်းကောင်း ပုန်းနေတာပဲ။"

ရွှီမင်သည် ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရင်း ပိုမိုထိတ်လန့်လာပြီး အခြားဘာကိုမှ မစဉ်းစားဘဲ အလျင်အမြန် အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီနိုင်ပါတယ်..."

သူ မသေချင်ပေ။

သူသာ သေချင်ခဲ့လျှင် သူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ၊ သူ ယခုအချိန်အထိ ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ယန်ကျန့်ဦးဆောင်သော အဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ ပြန်လည်စတင်ပြီးနောက် ရှင်သန်လာမည်ဟု လောင်းကြေးမထပ်ဝံ့ပေ။

ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘာနဲ့ ကူညီမှာလဲ။"

ရွှီမင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လမ်းပြနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တခြားသူတွေရှာဖို့ ခေါ်သွားနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ကင်းထောက်လုပ်ပေးနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ချမ်းသာပေးပါ။"

ယန်ကျန့်၏ မည်းမှောင်နေသော တစ္ဆေလက်သည် ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်သည်။

"မင်း ဦးဆောင်တဲ့လမ်းတွေကို ငါ မယုံဘူး။"

ခရက်

ပြတ်သားသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရွှီမင်ဟုအမည်ရသော တစ္ဆေဆရာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး သူ နေရာမှာတင် ရက်စက်စွာ သေဆုံးသွားသည်။

ပြီးတော့ သူ တစ်နာရီအတွင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေဆုံးခဲ့သည်၊ ဒါက သူ၏ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလောင်းကို လျှို့ဝှက်အခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ ရှေ့ဆက်သွားသည်။

"နောက်တစ်ယောက်"

ထုံချန်က မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့မလိုဘူးလား။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ တစ္ဆေကြမ်းအဖြစ် ရှင်သန်လာနိုင်တယ်။"

"မလိုပါဘူး၊ ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက လမ်းပျောက်သွားရုံပဲ၊ သူတို့ အပြင်ဘက်ကို သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ ဒီလူတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ ဒီကိုလာတာ၊ နောက်ဆက်တွဲတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ချာလင်ကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်၊ သူ့နယ်မြေမှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူနဲ့ ရန်ကြွေးမရှင်းရသေးဘူး၊ သူ ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တချို့ကို ကိုင်တွယ်သင့်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ရွှီမင်၏ အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်မဖြုန်းခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ သူတွင် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အခြေအနေများလည်း မရှိပေ။

အကယ်၍ ဖုန်းချွမ်းသာ သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြှုပ်နှံရလျှင် သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ဝိညာဉ်သုံးကောင်နှင့်ပင်လျှင် သူလည်း ဝိညာဉ်ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ခံရလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်...

ယန်ကျန့်သည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ဆက်လက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အခန်း၏ တံခါးသည် ဟောင်းနွမ်းပြီး ယိမ်းယိုင်နေသည်၊ သော့ပင်မခတ်ထားဘဲ အတွင်းသည် မည်းမှောင်နေပြီး လက်ငါးချောင်းပင် မမြင်နိုင်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဒါက ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ ဖြေရှင်းမရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော အခန်းတစ်ခန်း

အမှောင်ခန်းအတွင်းသည် အဆုံးအစမရှိပုံရသည်၊ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ စွန့်စားဝင်ရောက်လျှင် လမ်းပျောက်သွားနိုင်ပြီး ထို့နောက် ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။

ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်သေဆုံးသွားသော လျောင်ဖန်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပါဝင်နေသည်။

လျောင်ဖန်၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် တစ်ချိန်က ဒီအခန်းကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်၊ ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့် ချည်ထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ တိုင်းတာခဲ့သည်။ ကြိုးသည် မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသွားသော်လည်း အဆုံးသို့မရောက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် ရှင်းပြမရနိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကြိုးသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြတ်တောက်သွားကာ တိုင်းတာမှု ကျရှုံးခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။

သို့သော် နေရာတစ်ခုက အန္တရာယ်များလေလေ၊ ပိုလုံခြုံလေပင်။

ဒီအမှောင်ခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းသည် တွေ့ရှိရန် အတော်လေး မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်သွားကာ ဝင်ရန်ဆန္ဒမရှိပေ။

"အတွင်းထဲမှာလည်း တစ်ယောက်ယောက် ပုန်းနေတာလား။ ဖေဖေရှုန်တော့ ဒီအမှောင်ခန်းလေးထဲကို ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် ယိမ်းယိုင်နေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သော်လည်း ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး အတွင်းသို့မဝင်ခဲ့ပေ။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ချောင်းကြည့်ရာ သူသည် ရှေ့သို့ ဆယ်မီတာခန့်အထိ အတွင်းမှ ပိုမိုရှင်းလင်းသော ပုံရိပ်ကို မြင်နိုင်ပြီး ဒီအကွာအဝေးအတွင်း၌ သူ ယခင်တစ္ဆေဆရာများစွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အကွာအဝေးသည် လုံလောက်စွာ နည်းပါးသောကြောင့် သူတို့ လမ်းပျောက်မည့် အန္တရာယ်မရှိပေ။

ယန်ကျန့်က အကြံပြုလိုက်သည်၊ သူကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမည့်အစား ပိုကောင်းသော အကြံတစ်ခုကို တွေးလိုက်သည်။

"ထုံချန်၊ မင်းအလှည့်ပဲ။ ဒီအခန်းဘက်ကို ငိုလိုက်ပြီး အဲ့ဒီလူတွေကို အမှောင်ထုရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အပိုင်းထဲကို မောင်းထုတ်လိုက်၊ သူတို့ကို အတွင်းထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားအောင်"

"သူတို့ကို အတွင်းထဲကို မောင်းထုတ်မယ် ဟုတ်လား။"

ထုံချန်သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်။

"အခန်းထဲက အမှောင်ထုက အဆုံးအစမရှိပုံရတယ်၊ သူတို့ ပိုနက်ရှိုင်းသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ဒီက တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်က ဒီတံခါးပဲ၊ အတွင်းထဲမှာ လူတွေ ပုန်းနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အတွင်းပိုင်းကို မသွားသေးဘူး"

"ငါ နားလည်သွားပြီ။"

ဒီစကားကိုကြားသောအခါ ထုံချန်သည် ချက်ချင်း ယန်ကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်သွားသည်။

အချို့က ဒီနေရာ၏ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော သဘာဝကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်ရှားလိုကြသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူ အခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ထုံချန်သည် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ မသွားဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့်သာ လှမ်းလိုက်သည်။

ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းအပြီးတွင် ထုံချန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာမှမမြင်နိုင်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ ကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသလို၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

သူ၏လည်ပင်းကို ထူးဆန်းစွာ လိမ်လိုက်သည်။

ပြုံးနေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ကျားမမခွဲခြားနိုင်သော မျက်နှာတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ တည့်တည့်လှည့်လာသည်။

အရိုးထဲစိမ့်ဝင်သော ရယ်သံတစ်ခုသည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်စပြုလာသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် အမှောင်ထုသည် အဆုံးအစမရှိပုံရသော်လည်း ရယ်သံသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်ပြန်လာသည်၊ ၎င်းသည် အခန်း၏ အရွယ်အစားမျှသာ ကန့်သတ်ထားသလို၊ စိတ်ကူးထားသလောက် မကျယ်ပြန့်ပေ။

ရယ်သံတွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပါဝင်ပြီး အမှောင်ထုသည် ဒီသဘာဝလွန်စွမ်းအားကို လုံးဝမမျိုချနိုင်ပုံရသည်၊ ရယ်သံ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် သက်ရောက်မှုမရှိဘဲ ကျန်နေသည်။

ပြီးတော့ တစ္ဆေမျက်နှာ၏ ရယ်သံကို လုံးဝသီးခြားခွဲထုတ်မရနိုင်သောကြောင့် စုပုံလာသော ပဲ့တင်ထပ်ရယ်သံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်...

တစ္ဆေရယ်သံသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် တိုး၍တိုး၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

"ဒီရယ်သံ... မကောင်းတော့ဘူး၊ ဒါ ထုံချန်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာ ရယ်နေတာပဲ။ သွားစမ်းကွာ၊ ယန်ကျန့် ငါတို့ကို ဒီမှာ ရှာတွေ့သွားပြီ။"

ရယ်သံကို ပထမဆုံးကြားလိုက်ရသူတစ်ဦးသည် ခဏရပ်သွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ယန်ကျန့်နဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်သင့်လား။"

"အပြင်ထွက်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ၊ လျိုပိုင်မုက လစ်ထွက်သွားနှင့်ပြီ၊ ငါတို့သာ ဒီအခန်းကနေ ထွက်သွားရင် ယန်ကျန့်က ငါတို့ကို သေချာပေါက် သတ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ ထွက်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒီရယ်သံကလည်း ယန်ကျန့် ဒီအခန်းကို ကြောက်ပြီး အတွင်းနက်ထဲကို မဝင်လာခဲ့ဘူး ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ထုံချန်ကို ရယ်ခိုင်းပြီး သူ သူ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ကြည့်ခိုင်းတာ။"

သူတို့ အချင်းချင်း သဘောတူညီကြသည်။

"မင်းပြောတာမှန်တယ်၊ ဒါက ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိသလဲဆိုတာပဲ၊ ငါတို့ တောင့်ခံထားနိုင်တယ်။"

အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့သည် အခန်းမှ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ထုံချန်ကိုသာ တောင့်ခံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေဆရာအားလုံးသည် သူတို့၏တစ္ဆေများ ပြန်လည်ရှင်သန်လာမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းသည် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရသည်။

သို့သော် သူတို့မသိခဲ့သည်မှာ ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခုသည် ချွတ်ယွင်းနေပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် ကုန်ကျစရိတ်မရှိသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ကိုပင်။

ဒီလိုနဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာ၏ ရယ်သံသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ရံဖန်ရံခါ ငိုသံများနှင့်အတူ ပါဝင်သည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းထဲတွင် ရယ်သံ၏ ပဲ့တင်ထပ်နှုန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ရယ်သံသည် လေးကြိမ်ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အမှောင်ထုအတွင်းမှ ရယ်သံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်၊ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင် ဘေးတွင်ရပ်ကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံကို ထုတ်လွှတ်နေသလိုပင်။

ပဉ္စမလှိုင်းရယ်သံ ရောက်ရှိလာသည်။

အခန်းအတွင်း၌ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်။

အမှောင်ထုအတွင်းမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားသည် ရယ်သံကို အားနည်းစေပြီး အပြင်ဘက်တွင် သိပ်မရှင်းလင်းစေသော်လည်း ၎င်းပဲ့တင်ထပ်သည့် အရှိန်သည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ရယ်သံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်သည် သေစေနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခြောက်ကြိမ်မြောက်လှိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်းကို သူတို့၏အကန့်အသတ်သို့ နီးပါး တွန်းပို့လိုက်သည်၊ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည် -

"မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီရယ်သံက ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ထပ်ဆင့်နေတယ်..."

သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ထိုသူသည် သူ၏စကားကို မဆုံးမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ထွက်ပြေး။"

အချို့သည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီး အံကြိတ်ကာ အမှောင်ထု၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဒီအချိန်တွင် ထိုထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသူများသည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်၊ သို့သော် အကယ်၍ သူတို့ ထွက်ပေါက်သို့ ဦးတည်သွားလျှင် သူတို့ သေချာပေါက် ယန်ကျန့်၏ ပိတ်ဆို့သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

နေရာမှာနေခြင်းသည်လည်း ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ပေ၊ ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာသည် ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို ဆက်လက်ပြုံးနေသည်။

နှစ်မိနစ်မပြည့်မီမှာပင်...ဒီအမှောင်ခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တစ္ဆေဆရာများကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။

အချို့သည် ထုံချန်၏ တစ္ဆေမျက်နှာ၏ ရယ်သံအောက်တွင် သေဆုံးသွားကြပြီး အခြားသူများမှာမူ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အမှောင်ထု၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းသို့ ထွက်ပြေးသွားကြကာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သို့သော် လုံခြုံရေးအတွက် ထုံချန်၏ ရယ်သံသည် နောက်ထပ်သုံးမိနစ်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒီအခန်းက ထူးဆန်းတယ်၊ ရယ်သံက အခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ကို မစိမ့်ထွက်နိုင်ဘူးထင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်သော်လည်း အတွင်းမှ ထုံချန်ထံမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မကြားရပေ။

ငိုသံမရှိ၊ ရယ်သံပျံ့နှံ့မှုမရှိ။

သို့သော် သူသည် ထုံချန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်နိုင်သည်၊ သူ အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားနေသည်။

ရယ်သံရပ်တန့်ပြီးနောက် ထုံချန်သည် နေရာမှာပင် လှည့်လိုက်ပြီး တံခါးသို့ ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်း လှမ်းကာ ချောမွေ့စွာ ထွက်လာသည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။"

"အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးပြီ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းတယ်။"

ထုံချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒုတိယထပ်ကို သွား၊ အကြွင်းအကျန်တချို့ ကျန်သေးတယ်၊ ဆက်ရှင်းလင်း"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ"

အဖွဲ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ကြီး၏ ဒုတိယထပ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများသည် အိမ်ကြီးအတွင်းမှ ချိန်သီးနာရီ၏ ကျိန်စာသင့်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်...

တာတုန်းမြို့...

နင်အန်းအဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်...

ဝမ်ချာလင်သည် အခြားဧည့်သည်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနေသည်။

ဌာနချုပ်မှ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦး

ဝမ်ချာလင်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသားအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်လီ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားပြီ၊ ယန်ကျန့်က သူ့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး အိမ်ကြီးထဲကို ဝင်သွားနှင့်ပြီ၊ အိမ်ကြီးအတွင်းက လူအများစုက အခုလောက်ဆို အများစု အသတ်ခံလိုက်ရလောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ သူက ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ သွားခဲ့တယ်၊ ကြည့်ရတာ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို ငါ့အတွက် ချန်ထားခဲ့ပုံပဲ။"

သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် ဌာနချုပ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ သူ၏ပြတ်သားသော မျက်နှာသည် တည်ကြည်ပြီး ပေါ့ပျက်ပျက်မရှိ၊ နေကာမျက်မှန်က သူ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သို့သော် ထိုနေကာမျက်မှန်နောက်မှ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေမီးတောက်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဒါက တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီကျွင်း၏ မျက်နှာအသားအရေသည် ထူးဆန်းသည်၊ အရေပြားအရောင်ခြယ်မှုသည် ပြင်းထန်ပြီး ဆိုးဆေးဆိုးထားသလို၊ တောင့်တင်းပြီး ထူးဆန်းကာ ပြတ်သားပြီး သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လီကျွင်းသည် သက်မဲ့အလောင်းကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စကားပြောသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းစွာ မလှုပ်မယှက်။

"ငါ ဒီကိုလာတာ ယန်ကျန့်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့မဟုတ်ဘူး၊ သူက စည်းဘောင်နဲ့ ချုပ်တည်းမှုရှိတဲ့လူ၊ ဘာလုပ်နိုင်တယ်၊ ဘာမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိတယ်၊ ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်မှာ သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ချီးကျူးစရာကောင်းတယ်၊ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ဌာနချုပ်က အလွန်သည်းခံတယ်။"

ဝမ်ချာလင်က လက်ဟန်ပြသည်။

"ဒါဆို ခေါင်းဆောင်လီက တာတုန်းမြို့ကို ခရီးရှည်လာခဲ့တာ ငါနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးပေါ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဖျော်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။"

လီကျွင်းက ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်မှာ စည်းဘောင်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေမှာ စည်းဘောင်ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စည်းမရှိကမ်းမရှိတဲ့သူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ။"

ဝမ်ချာလင်၏ အပြုံးသည် တောင့်တင်းသွားသည်၊ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့်လဲ၊ မင်း ငါ့ကို ရည်ညွှန်းနေတာလား။"

လီကျွင်းက ပြောသည်၊ လေသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး လုံးဝတရားဝင်သဘောထားကို လက်ကိုင်ထားသည်။

"မင်းကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမြို့က လူအားလုံးကို၊ မင်းလည်း ပါတာပေါ့။"