ချန်ချောင်ယန်

"ခေါင်းဆောင်၊ ဒီလှေကားတွေရဲ့အဆုံးမှာ ဘာရှိမယ်လို့ ရှင်ထင်လဲ။ အစောက ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တွေက ငါတို့ကို အတွင်းထဲကို လမ်းညွှန်နေသလိုပဲ။"

ရှေးဟောင်းစံအိမ်၏ တတိယထပ်တွင် ဟွမ်ကျီယာသည် သူမ၏ထူထဲသောအနက်ရောင်ဆံပင်ကို ကစားနေရင်း သူမ၏မျက်လုံးများသည် ရှေ့မှ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မှိန်ဖျော့သော လှေကားကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အချို့သော စပ်စုမှုက သူမကို တွန်းအားပေးနေပြီး ပိုမိုစူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ကျန်းချောင်ယန်ရယ်၊ ကုတ်နံပါတ် တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူ ဝမ်ထုံရယ်၊ ပြီးတော့ လျိုပိုင်မုတို့အားလုံး အဲ့ဒီထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။ အတွင်းထဲမှာ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားရှိတယ်လို့ ငါခံစားမိတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့သက်သက်နဲ့ ငါ့အသက်ကို မစွန့်စားချင်ဘူး။ ဒီမှာပဲ ရပ်ကြစို့။ ငါတို့ ဝမ်ချာလင်ဆီကို တစ်ခေါက်သွားလည်ပြီးရင် တာတုန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာကြမယ်။"

"နောက်ဆုံးတော့ တာချန်းမြို့က ငါတို့နယ်မြေပဲ၊ အချိန်အကြာကြီး အဝေးမှာနေတာ မကောင်းဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကောင်ကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာစပြုနေသည်။

သူသည် ဒီခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကောင်ကို သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းသို့ ကြေညာချက်တစ်ခုထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။ချိန်သီးနာရီ၏ ကျိန်စာသင့်နေသော လျိုပိုင်မုသည် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ကြောင်းကို ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကန့်ကွက်မှုမပြကြပေ။

ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် ရှေးဟောင်းစံအိမ်မှ ဆုတ်ခွာစပြုကြသည်။

သို့သော် ပထမထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဟွမ်ကျီယာက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းတယ် — လီယန်ရဲ့ ဆစ်ကနယ် က သူ ဒီမှာရှိနေတယ်လို့ ပြနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သူ့ကို မက်ဆေ့ချ်တွေ ဆက်တိုက်ပို့ပြီး စံအိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်။ သူ အတွင်းထဲမှာ လမ်းပျောက်နေနိုင်ခြေများတယ်၊ နာရီသံမြည်ကတည်းက စံအိမ်ထဲက အချိန်က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်လိုသဘာဝလွန်စွမ်းအားမဆို နာရီရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို သက်ရောက်မှုရှိနိုင်တယ်။ ဆစ်ကနယ် က မှန်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီအချိန်ဘောင်ထဲမှာ မရှိဘူး။"

ဟွမ်ကျီယာက စာရိုက်ကာ လီယန်ထံသို့ စာတိုတစ်စောင် ပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ချက်ချင်း မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်မယ်။"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် စံအိမ်၏ အတွင်းပိုင်းသည် တိုးညင်းသော ပြိုကျသံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နံရံများ ပြိုကျနေသလို အသံထွက်ပေါ်လာပြီး စံအိမ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

ဖုန်နှင့် အပျက်အစီးများသည် အဖွဲ့၏ခေါင်းများအထက်မှ ပျံ့ကျလာသည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ သူ၏ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"မြေငလျင်လှုပ်တာလား။"

ဖုန်းချွမ်းနှင့် ထုံချန်တို့သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူတို့ သူတို့၏ခေါင်းများကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့လိုက်ကြသည်။

"အသံက အပေါ်ကလာတာမဟုတ်ဘူး — အောက်ကလာတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မြေငလျင်မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က မြေအောက်မှာ နံရံတွေကို ဖြိုချနေသလိုပဲ။"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား။ နောက်ထပ်မနှောင့်နှေးနဲ့တော့။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားချက်မကောင်းဘူး — တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်။"

အဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် လေးနက်သွားပြီး သူတို့သည် မည်သည့်ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များတွင်မဆို ပိတ်မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်၍ စံအိမ်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်...ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ အိတ်ဆောင်နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ သတိပြုမိသည်မှာ နာရီသည် မမြည်သေးသော်လည်း အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်မှ အချိန်သည် ရှင်းပြမရနိုင်သော ပုံမှန်မဟုတ်မှုတစ်ခုကို ပြသနေသည်။ မိနစ်လက်တံသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အခြားအချိန်များတွင် ရူးသွပ်စွာ နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်၊ ထိန်းချုပ်မရသလို၊ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် မိနစ်လက်တံသည် မည်မျှ ရူးသွပ်စွာ ယိမ်းယိုင်နေပါစေ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း မိနစ်သုံးဆယ် အရှေ့ သို့မဟုတ် အနောက် အတွင်း၌သာ နေပြီး ဒီနယ်နိမိတ်ကို မကျော်လွန်နိုင်ပေ။

ဒီနယ်နိမိတ်သည် စံအိမ်၏ ပြန်လည်စတင်ခြင်းအချိန်ဘောင်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။

"ငါ အမွေဆက်ခံခဲ့တဲ့ လျောင်ဖန်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဒီလိုပုံမှန်မဟုတ်မှုတွေအကြောင်း မှတ်တမ်းမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်မှာ နာရီက မမြည်ဘူး။ ကျန်းချောင်ယန်နဲ့ တခြားသူတွေက ချိန်သီးနာရီကို လက်ဝယ်ရရှိပြီး စံအိမ်ရဲ့အချိန်ကို ထိန်းချုပ်နေတာများလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းနည်းတယ်။ နာရီက ပစ္စုပ္ပန်မှာ မတည်ရှိဘူး၊ သူတို့ရဲ့အရေအတွက်နဲ့တင် ဒါကို ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ် - ချိန်သီးနာရီက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတစ်ယောက်က ချိန်သီးနာရီကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေတယ်။"

သူသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ပေါင်းစပ်ကာ ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ယန်ကျန့်၏ သုံးသပ်ချက်သည် အမှန်တရားနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။

ချိန်သီးနာရီကို သက်ရောက်မှုရှိနေသော ဖြစ်တည်မှုသည် ကျန်းချောင်ယန် သို့မဟုတ် လျိုပိုင်မုမဟုတ် သူတို့ မတော်တဆ လွှတ်ပေးမိခဲ့သော ထူးခြားသော သူစိမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

စံအိမ်ထဲမှ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများသည် ထိုသူကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မကြာမီ...ယန်ကျန့်သည် သူ၏အဖွဲ့ကို စံအိမ်မှ ထုတ်ဆောင်သွားပြီး ရှေးဟောင်းစံအိမ်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အေးစက်စွာ လျစ်လျူရှုထားသည်။

သို့သော် အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အဖွဲ့သည် စံအိမ်၏ ခြံဝင်းဂိတ်တွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေသော အသက်မဲ့ပြီး မီးခိုးရောင်အသားအရေရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ဗလာဖြစ်နေသော မျက်လုံးများသည် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

ဖုန်းချွမ်းက ပြောသည်။

"ဒါ အရင်က တစ္ဆေပဲ။ သူ နောက်တစ်ခါ ပေါ်လာပြန်ပြီ၊ အခု သူ ငါတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်မပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။"

တစ္ဆေ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အလွန်ရှင်းလင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရန် လွယ်ကူသည်။

"သူ ငါတို့ကို ပိုတားဆီးဖို့ ကြိုးစားလေ၊ ငါတို့ ထွက်ခွာဖို့ ပိုစိတ်ပိုင်းဖြတ်သင့်လေပဲ။ ဒီက သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေက ငါတို့ကို လွတ်မြောက်ခွင့်မပေးချင်ဘူး၊ စံအိမ်က ပိုပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အချိန်ဇယားတောင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့မဖြစ်တော့ဘူး လီယန်ကို ရှာမတွေ့သေးရင်တောင် ငါတို့ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာရမယ်။"

"တစ္ဆေက ငါတို့ကို သွားခွင့်မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို ဒီနေရာမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်မယ်။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏မည်းနက်သော မျက်ဆံများသည် မှိန်ဖျော့စွာ နီရဲနေသည်။

သူတို့သည် စံအိမ်အတွင်း၌ မရှိတော့သောကြောင့် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော အလောင်းကောင် သံချောင်းသည် လျိုပိုင်မု၏ အလောင်းကောင်တွင် စိုက်ထားပြီး လောလောဆယ် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ သို့သော် ဒါက အရေးမကြီး — သူ၏အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးက သူ့ကို နောက်ခံပေးထားသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှု သို့မဟုတ် နှောင့်နှေးမှုမရှိဘဲ ယန်ကျန့်သည် ခြံဝင်း၏ သံတံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမည်မသိတစ္ဆေထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ယုံကြည်မှုရှိသည်။သူ တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို အစပျိုးပြီး ၎င်း၏ပစ်မှတ်ဖြစ်လာလျှင်ပင် သူ ၎င်း၏တိုက်ခိုက်မှုများကို အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပြီ။

သို့သော် အရာများသည် မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ဂိတ်တွင် ရပ်နေသော တစ္ဆေသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။၎င်းသည် လမ်းဖယ်ပေးသလို ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

"သူ ဘေးဖယ်သွားတယ်လား။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာလုပ်တာလား။"

တစ္ဆေ ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများ အံ့ဩသွားကြသည်။

တစ္ဆေများက လူများကို ဆန္ဒအလျောက် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရှောင်ရှားတတ်သွားတာလဲ။

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ တစ္ဆေသည် ဆုတ်ခွာသွားသောကြောင့် သူ ၎င်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။ သူသည် ဒီတစ္ဆေသည် စံအိမ်နှင့် ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းအတွင်း၌ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မသဲမကွဲ ခံစားမိသည်။

သို့သော် လျောင်ဖန်၏ မှတ်ဉာဏ်များတွင် သက်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။

ည ၈ နာရီခန့်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် စံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး တာတုန်းမြို့၏ လမ်းမများပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အချိန်နှောင်းနေသော်လည်း လမ်းမများသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ ရှိနေပြီး လမ်းမီးများသည် ဧရိယာကို ထွန်းလင်းပေးထားကာ ကားဟွန်းသံများကို ကြားနိုင်သည်။

ဒါက သူတို့ သဘာဝလွန်ဇုန်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီ။ ပင်ပန်းလိုက်တာ! ဖေဖေရှုန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ ညောင်းလို့ သေတော့မယ်။ ည ၈ နာရီကျော်နေပြီ အိပ်ချိန်တန်ပြီ။ အမေက ညဉ့်နက်တဲ့အထိ မအိပ်တဲ့သူတွေ အရပ်မရှည်ဘူးလို့ ပြောတယ်!"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သူ ကြောက်ရွံ့သော စံအိမ်မှ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"စံအိမ်အတွင်းက ဆူညံသံတွေက ရှိနေတုန်းပဲ — အခြေအနေမကောင်းဘူးထင်တယ်။"

စံအိမ်မှ ကျယ်လောင်သော အသံများကို အပြင်ဘက်တွင်ပင် ကြားနိုင်သည်၊ အဆောက်အအုံကို ဖြိုချနေသလိုပင်၊ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏အကြည့်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး ဝမ်ချာလင်ကို ရှာကြစို့။ သူ ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံပဲ။"

သူ၏မျက်လုံးများသည် အဝေးမှ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ နံရံအလွှာလွှာကို ဖြတ်မြင်နိုင်ပြီး ၎င်း၏အပေါ်ဆုံးထပ်ကို မြင်နိုင်သလိုပင်။

သူ အဖွဲ့ကို သယ်ဆောင်ရန် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...

စံအိမ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု လွင့်ထွက်လာပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အ!"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ဘယ်သူ ငါတို့ဆီကို ပစ္စည်းတွေ ပစ်လိုက်တာလဲ။"

အခြားအမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

သို့သော် အရာဝတ္ထုသည် လမ်းမပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး အနီးအနားမှ လမ်းမီးတစ်ခုဖြင့် ထွန်းလင်းခံရသောအခါ သူတို့၏ဒေါသသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါက ဖြူဖျော့ပြီး အသက်မဲ့နေသော လူ့ခေါင်းတစ်လုံး...

"အား!"

သူတို့၏အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အနီးအနားမှ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ လူများစွာသည် ရှုပ်ထွေးစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသမျှမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်ပြေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟမ်။"

ယန်ကျန့်သည် အေးစက်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများသည် စံအိမ်မှ လွင့်ထွက်လာသော ခေါင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

ခေါင်းသည်... လျိုပိုင်မုနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

သူ သေသွားပြီ။

စံအိမ်မှ ပစ်ထုတ်လိုက်သော သူ၏ခေါင်းကို ယန်ကျန့် ကိုင်ဆောင်ထားသော အက်ကွဲပြီး ရှည်လျားသော လက်နက်ဖြင့် ထိုးဖောက်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စံအိမ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

စံအိမ်၏ တတိယထပ်တွင်...

ကျိုးပဲ့နေသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်တစ်ခု လှည့်ပတ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေပုံရသည်။

"ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်!"

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရင်းနှီးသော ချိန်သီးနာရီသံသည် စံအိမ်အတွင်း၌ နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အချိန်ဇယားမမှန်ဘဲ မြည်ဟိန်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေငယ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းကို ပြန်ယူခဲ့။"

သွေးမရှိသော မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦးနှင့်တူသော ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသည် ခြေဗလာဖြင့် ပြေးသွားပြီး လမ်းမပေါ်မှ လျိုပိုင်မု၏ ပြတ်နေသော ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာသည်။

ယန်ကျန့်က စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းသည် မပြည့်စုံပေ။ လက်ရာတစ်ခုသည် သူ၏မျက်နှာကို ချိုင့်ဝင်သွားစေပြီး ဦးခေါင်းခွံကို ပုံပျက်သွားစေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းသည် ကြေမွသွားသည်။

မည်သည့်လူသားမျှ ဦးခေါင်းခွံကို ကြေမွသွားစေလောက်အောင် အင်အားမသုံးနိုင်ပေ ဒါဆိုရင် တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများသာ ဒီလိုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ယန်ကျန့်သည် နောက်ပိုင်းဖြစ်နိုင်ခြေကို ပိုယိမ်းယိုင်သည်။

တစ္ဆေများသည် ခေါင်းတစ်လုံးကို တမင်တကာ ပစ်ထုတ်မည်မဟုတ်ပေ။

"လျိုပိုင်မုရဲ့ ခေါင်းရဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ငါ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မသေဆုံးဘဲ နောက်ပိုင်းမှ သေဆုံးသွားနိုင်ခြေများတယ်။ ဒါဆိုရင် စံအိမ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို တတိယထပ်မှ ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အရိပ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပေ၊ စံအိမ်အတွင်းမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများသည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး သူ၏အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မဟုတ်လျှင် သူသည် စံအိမ်အတွင်းမှ အရာအားလုံးကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘာလဲ။"

ဖုန်းချွမ်းသည်လည်း ထိုအရိပ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"တစ္ဆေလား။"

ထုံချန်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက်။ တကယ့်တစ္ဆေတွေက ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုဆိုတာ ငါ ခံစားမိတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

စံအိမ်၏ တတိယထပ်တွင် ကွဲအက်နေသော ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသော အရိပ်ပုံစံအမျိုးသားသည် အပြင်ဘက်လမ်းမပေါ်မှ ယန်ကျန့်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

စံအိမ်အတွင်းမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများသည် သူ့ကို သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ပုံရသည်။

"ဒါဆို ဒါက ယန်ကျန့်ပေါ့။ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးပဲ တော်တော်လေး အကြံဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ထင်းခုတ်ဓားနဲ့ အလောင်းကောင် သံချောင်းကို သဘာဝလွန် လက်နက်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားတယ်... သူတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ရောယှက်ထားခြင်းအားဖြင့် သာမန်လူတွေက ပိုင်ဆိုင်ရင်တောင် ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပဲ၊ ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို ရယူနိုင်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့အရည်အချင်းကို ပြသနေတယ်။"

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသားသည် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝစွာ ခပ်တိုးတိုးရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။ လူပေါင်းများစွာထဲကမှ ဒီကလေးက ငါ အမုန်းဆုံးလူနဲ့ ရုပ်ချင်းသွားတူနေရတယ်။"

"အလျင်မလိုပါနဲ့ ရေတွက်ချိန်ဆုတ်နေပြီ။ ငါ သူ့ကို အကြောင်းအရာတချို့ မေးမြန်းဖို့ မကြာခင် သွားလည်ဦးမယ်။"

သူ၏နောက်တွင် နာရီတစ်လုံး၏ တစ်တောက် တစ်တောက် အသံသည် ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အချိန်၏ ရစ်သမ်သည် အရှိန်မြှင့်ထားပြီး ပုံမှန်မဟုတ်စွာ မြန်ဆန်နေသည်။

သူ၏နောက်မှ အရိပ်များထဲတွင် ကျန်းချောင်ယန်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် တုန်ရီနေပြီး အသက်ပင်မရှူဝံ့ကြပေ။

ခဏလေးအကြာက လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းသည် ကြေမွသွားပြီး ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဒီအမျိုးသား၏ အဆိုအရ လျိုပိုင်မုသည် သူ၏ခေါင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် တစ္ဆေများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ အသုံးမဝင်ပေ သူ၏ပြန်လည်ရှင်သန်မှုပင်လျှင် အသုံးမဝင်ပေ။

ဒီလိုနဲ့ လျိုပိုင်မုသည် ရှင်းလင်းသုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ အစေခံကောင်လေးနှစ်ယောက်လိုတယ်။ မင်းတို့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ် ပြီးတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ခွင့်ပေးမယ်။"

အန္တရာယ်ရှိသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အထူးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်မရှိသော်လည်း သူ၏တည်ရှိမှုသက်သက်ကပင် သူတို့၏ကျောရိုးထဲ စိမ့်အေးသွားစေသည်။

ဒီအမျိုးသားသည် ယခင်ခေတ်မှ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ — ဝမ်မိသားစုစံအိမ်၏ ထောင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းဆီးအကျဉ်းချခံခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကျန်းချောင်ယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်း မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ဘူး။ အခြေအနေတွေက မင်း တစ်ချိန်က သိခဲ့တာနဲ့ မတူတော့ဘူး။ ဌာနချုပ်နဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက အခု လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ — မင်းသာ ကမောက်ကမဖြစ်အောင်လုပ်ရင် အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့မိသားစု၊ မင်းရဲ့မျိုးဆက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်တယ်။"

"ငါ လုပ်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတာက မင်းတို့နားလည်နိုင်တဲ့အရာထက် ကျော်လွန်တယ်။ ကိုယ်ကျင့်တရားက အရေးမကြီးဘူး — အဆုံးသတ်ရလဒ်ကပဲ အရေးကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတချို့နဲ့ ပြန်တွေ့ချင်စိတ်တော့ ရှိတယ်၊ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးရင်ပေါ့။"

"ပြီးတော့ ငါ့နာမည်က ချန်ချောင်ယန်။ ငါ့မှာ ကုတ်နံပါတ်မရှိဘူး၊ လူတွေ ငါ့ကို ခေါ်လေ့ရှိတဲ့ နာမည်ပြောင်အဟောင်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ် ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ 'တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ' ပဲ။"

"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ၊ ချန်ချောင်ယန်။"

"မင်းတို့ ငါ့ကို တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ဒါမှမဟုတ် ချန်ချောင်ယန်လို့ ခေါ်နိုင်တယ် ငါ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ မမေ့ဖို့ပဲ။"

အန္တရာယ်ရှိသော အမျိုးသားသည် သူ၏ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်၊ သူ၏လေသံထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ခံစားချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဒါက အချိန်နှင့်အမျှ ပျောက်ဆုံးသွားသော မေ့လျော့သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်မှ ဖျက်ပစ်ခံရသော တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမည်နှင့် အမည်ဝှက်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ကိုယ်ပိုင်အဖေကဲ့သို့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ၏ မျိုချခြင်းကို ခံရသူကဲ့သို့ အမည်မဲ့...

"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ၊ ချန်ချောင်ယန်လား။"

ကျန်းချောင်ယန်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် ထိုအမည်ကို တိတ်တဆိတ် ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းမှ သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ၎င်း၏သမိုင်းကြောင်းအတွက် တိုင်ပင်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။

ယနေ့ခေတ် ဒစ်ဂျစ်တယ်ခေတ်တွင် နာမည်တစ်ခုသည် လူတစ်ဦး၏ နောက်ခံတစ်ခုလုံးကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည် — ကုတ်နံပါတ်တစ်ခုသည် သဘာဝလွန်ဖိုင်ဟောင်းများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ယန်ကျန့်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏အဖွဲ့ကို လမ်းမပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားစေကာ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ချောင်ယန်ဟုအမည်ရသော အမျိုးသားသည်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ကာ စံအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းစံအိမ်အတွင်း...ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်အချို့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။

သူတို့သည် သူ့ကို အထူးပစ်မှတ်ထားနေပုံရသည်။

"ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် လင်မယား အတူမွေး၊ အတူသေ ၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းတို့ရဲ့ တတိယမျိုးဆက် မျိုးဆက်တွေက အရမ်းကြောက်တတ်တာတော့ ဆိုးတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ပထမမျိုးဆက် တစ္ဆေတစ်ကောင်သာ ဒီမှာရှိရင် ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမကျန်တော့ဘူး။"

ချန်ချောင်ယန်သည် အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်၊ သူ၏ပုံရိပ်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ မှေးမှိန်သွားသည်။