ခွဲထွက်၍ လှုပ်ရှားခြင်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်သည် ဒီအထပ်တစ်ခွင်တွင် တိုး၍တိုး၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းသည် ဒီနေရာသည် အမည်မသိ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတစ်ခု၏ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိကြသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေသည် အနီးအနားတွင် လှည့်ပတ်နေနိုင်ခြေများသည်။

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဒီသဘာဝလွန်ကျူးကျော်မှုသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး မသိမသာဖြစ်နေသည်။ ဒီနေရာတွင် တစ္ဆေဆရာများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မသိရှိခဲ့ပေ။ ဖုန်းချွမ်း တံခါးဘေးမှ အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်ကို သတိပြုမိမှသာ သူ သတိပေးချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

လီကျွင်းသည် နောက်ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က ငါတို့အချိန်ကို မဖြုန်းသင့်ဘူး။ ယန်ကျန့်၊ မင်းအဖွဲ့ကို ဒီအခြေအနေကို ဒီမှာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်၊ ကျန်တဲ့ငါတို့က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးဘက်ကို ဦးတည်သွားမယ်။"

သူ ဒီမှာ အချိန်ပိုမဖြုန်းချင်တော့ပေ။

ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်က အဆောက်အအုံတစ်လုံးကိုပဲ ချိတ်ပိတ်ထားနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသာ ပြဿနာတက်ခဲ့ရင် တာတုန်းမြို့တစ်မြို့လုံး ကပ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။

"အဲ့ဒီအစီအစဉ်ကို ငါ လက်မခံဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က အဲ့လောက်ရိုးရှင်းတယ်လို့ မထင်ဘူး။ ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ် မင်းနဲ့ ဝမ်ချာလင်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးကို အရင်သွားကင်းထောက်လိုက်ပါလား၊ ငါက ငါ့အဖွဲ့နဲ့ ဒီမှာနေပြီး လက်ရှိအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်မယ်။ မင်းတို့ အကူအညီလိုရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားနိုင်တယ်။"

"ဒါလည်း အဆင်ပြေတာပဲ။"

လီကျွင်းက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတော့ အကွာအဝေးက သိပ်မဝေးဘူး။ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက သူ့ကို မြန်မြန်ရောက်လာနိုင်စေမှာပဲ။

"ဝမ်ချာလင်၊ မင်းရဲ့သဘောထားကရော။"

လီကျွင်းက သူ့ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။

"ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဆုံးဖြတ်သမျှ ငါ့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဝမ်ချာလင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်၊ အလွန်အလိုက်သင့်နေပုံရသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒီကိစ္စကို မြန်မြန်ကိုင်တွယ်ပြီး ငါတို့နဲ့ အမြန်ဆုံးလာပူးပေါင်းမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားတာကို မလိုလားကြဘူး မဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။

လီကျွင်းက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ခွဲကြတာပေါ့။"

ဒီလိုပြောပြီး သူ သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို အသက်သွင်းကာ ဝမ်ချာလင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီကျွင်း၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် စင်္ကြံတစ်ဖက်မှ အနီရောင်သစ်သား ခုံတန်းရှည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့ရန် ကြိုးစားနေသော ဆိုးယုတ်သည့် အစိမ်းရောင်တစ္ဆေမီးတောက်သည် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ ၎င်း၏အလင်းသည် အခန်း၏အတွင်းပိုင်းကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်ပြီး ပိုဝေးသော အကွာအဝေးများသို့ မရောက်ရှိနိုင်တော့ပေ။ ဒီဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် လီကျွင်း၏ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဒီအထပ်တွင်သာ ကန့်သတ်ထားပြီး အပြည့်အဝပင် မလွှမ်းခြုံနိုင်ပေ။

"နှောင့်ယှက်ခံနေရတယ် ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ သက်ရောက်မှုခံနေရပြီ။"

လီကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်။

"ကြည့်ရတာ ယန်ကျန့်ပြောတာ မှန်ပုံပဲ။ ဒီက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က မရိုးရှင်းဘူး။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့က အဲ့လောက်မလွယ်ကူလောက်ဘူး။"

"ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရုံသက်သက်ပဲ။ ငါတို့ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ဆင်းသွားလို့ရသေးတယ် — အတူတူပဲ၊ အရေးမကြီးဘူး။"

လီကျွင်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသို့ အမြန်ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။

မကြာမီ...လီကျွင်းသည် ဝမ်ချာလင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်လှေကားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ပွင့်လာသည်။

အတွင်းတွင် မီးများ ငြိမ်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုသည် ဓာတ်လှေကားအတွင်း၌ ရှိနေကာ ထင်ရှားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"နောက်ထပ် အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်လုံးလား။"

လီကျွင်းသည် ဓာတ်လှေကားခလုတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် နှိပ်လိုက်သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် တုံ့ပြန်မှုမရှိတော့ပေ။

ဓာတ်လှေကားသည် အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

လီကျွင်း၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု ကြုံနေရလား။"

တစ္ဆေနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ယန်ကျန့်သည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေများ ပိုင်ဆိုင်သော တစ္ဆေဆရာများစွာ ရှိသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ အဆင့်ကို ယှဉ်နိုင်သူမှာ ရှားပါးလှသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ဟာက ကြီးကြီးမားမား နှောင့်ယှက်မှုမခံရပေမယ့် သက်ရောက်မှုတော့ ရှိနေတုန်းပဲ ပြီးတော့ ဒီနှောင့်ယှက်မှုက ပိုပြင်းထန်လာနေတယ်။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကတစ္ဆေက နိုးထလာနေပြီ။"

သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ထပ်အောက်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့ ဒီမှာပိတ်မိပြီး အချိန်အများကြီး မဖြုန်းရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီအိတ်ဆောင်နာရီကိုလည်း ယူသွားလိုက်။"

ထို့နောက် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပွင့်လာသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေသည် ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံသွားသည် — အနီရောင်အလင်းသည် အထပ်တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းသွားပြီး ညိုးငယ်နေသော တစ္ဆေမီးတောက်၏ အလင်းရောင်ကို ကျော်လွှားကာ အပြင်ဘက်သို့ ချဲ့ထွင်သွားသည်၊ အဆောက်အအုံ၏ ထိပ်မှ အပြင်ဘက်မြေပြင်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုသည် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ ပေါ်လာသည် ၎င်းသည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး နယ်မြေကို မပြည့်စုံစေဘဲ စုတ်ပြဲနေသော၊ အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယန်ကျန့်သည် လီကျွင်းနှင့် ဝမ်ချာလင်ကို အောင်မြင်စွာ အပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...လီကျွင်းနှင့် ဝမ်ချာလင်တို့သည် အောက်ထပ်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

လီကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ၏ ဧည့်ကြိုခန်းမဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကြည့်ရတာ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက နှောင့်ယှက်ခံခဲ့ရတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒါ့ထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်မှာပဲ။"

ဧည့်ကြိုခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်တွင် အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်သုံးခုသည် အလျားလိုက် ရပ်နေပြီး ဝင်ထွက်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ဧရိယာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူများကင်းမဲ့နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စည်ကားမှုနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ အဆောက်အအုံအတွင်းမှ လူများသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်စပြုနေသည်။

ဝမ်ချာလင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ချင်စိတ်မရှိဘူး။ သူက လက်စားချေဖို့ပဲ ရှာဖွေနေတာ။ ဒီရုတ်တရက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က သူ့ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။"

လီကျွင်းက ပြောသည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါ့အပြင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းရမှာပဲ၊ ပြီးတော့ အပြင်ဘက်မှာ ကိစ္စတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရှိဖို့လိုတယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့အဖွဲ့ ဒီမှာနေတာက ငါ့ကို စိတ်အေးစေတယ်။ သွားကြစို့။"

ဝမ်ချာလင်၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် ရွှေ့သွားသည်။ သူ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်း၌ တကယ်ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ချင်သည်။ သူ၏မိဘများသည် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို၊ နာရီ၏ လက္ခဏာမရှိဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်မလာသည်ကို နားလည်ချင်သည်။ သူသည် မူလက ယန်ကျန့် အိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို သူ၏အမေက သူ၏အဖေကို ပြန်လည်ရယူရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏မိဘများသည် ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဒီအခြေအနေကို မကြာမီ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ဝမ်မိသားစု၏ တတိယမျိုးဆက်သည်လည်း ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

"ကျန်တဲ့သူတွေ လောလောဆယ် အနားယူလို့ရပြီ — ငါ ဒီကကိစ္စတွေကို ဖုန်းချွမ်းနဲ့တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်မယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်သည်။

သူသည် အခြားသူများကို ဒီအထပ်တွင် နေရန်နှင့် လျှောက်မသွားရန် ညွှန်ကြားသည်။

ထုံချန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်းလား။ အဆင်ပြေပါ့မလား။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"လူပိုများတာက ခြားနားမှုမရှိစေဘူး။ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။ မဖြေရှင်းနိုင်ရင်တော့ မင်းတို့အားလုံး ပါဝင်လာတာက အခြေအနေကို ပိုအန္တရာယ်များစေရုံပဲ။ မင်းတို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေက ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အထူးသင့်တော်တာမဟုတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် မင်းတို့ ယခင်စစ်ဆင်ရေးတွေအတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီးသွားပြီ။ အခု မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားတာက တစ္ဆေရဲ့နိုးထမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးရုံပဲ။"

"ဒါကြောင့် လောလောဆယ် မင်းတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဦးစားပေးက ကိုယ့်ရဲ့လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့ပဲ။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ယန်ကျန့်ကို အမြန်ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ပြောတာ ကောင်းတယ်! မြန်မြန်သွား ဒီကိစ္စကို စောစောပြီးအောင်လုပ်၊ ဒါမှ ငါတို့ အိမ်ကို အမြန်ပြန်နိုင်မှာ။ အမေက ငါ့ကို ညစာအတွက် ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲလို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့နေပြီ။"

ဟွမ်ကျီယာက မေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေငယ်ကော ရှင် သူ့ကို ခေါ်မသွားဘူးလား။"

"မလိုအပ်ဘူး"

ယန်ကျန့်သည် စကားဆုံးပြီး လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ဖုန်းချွမ်းသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

နှစ်ဦးသားသည် နားနေဇုန်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး စင်္ကြံအတိုင်း အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ မထွက်ခွာမီ ယန်ကျန့်သည် စင်္ကြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

တံခါးပိတ်ပြီး သူတို့ ခဏတာ လျှောက်သွားပြီးနောက်...တံခါးနောက်တွင် နောက်ထပ် အနီရောင်သစ်သား ခုံတန်းရှည်တစ်ခုသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဝင်ပေါက်နှင့် စင်္ကြံကို နောက်တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သူတို့ လျှောက်သွားရင်း ဖုန်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်သင့်ပါတယ်။ ဘာလို့ လီကျွင်းနဲ့ ဝမ်ချာလင်တို့နဲ့ အတူ မနေခဲ့တာလဲ။ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက ဒီနေရာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။"

"ဒါကို ငါ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေကို မသိရှိခင်အထိ ငါ အတူတူလှုပ်ရှားတာကို ဆန့်ကျင်တယ်။ အဲ့ဒီ ဝမ်ချာလင်က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ် — ငါ သူ့ကို လုံးဝမယုံဘူး။ ဒါ့အပြင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ဒီအခြေအနေမှာ အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့် လေ့လာတာက အလုံခြုံဆုံးလမ်းပဲ။ ငါ အလွယ်တကူနဲ့ နောက်တစ်ခါ သေဖို့အတွက် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရော အဲ့လိုဖြစ်ချင်လို့လား။"

ယန်ကျန့်၏ လေသံသည် အေးစက်နေသည်။

သူသည် ယခုအခါ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုနှင့် တူနေသော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာထားနေဆဲဖြစ်သည်။

တစ္ဆေဆရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူ မောက်မာစွာ ပြုမူနိုင်သည်။ သို့သော် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သတိထားခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သည်။

အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ရှေ့တွင်...နောက်ထပ်အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုသည် သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခုံတန်းရှည်သည် ပိုရှည်လျားလာပုံရပြီး စင်္ကြံကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပိတ်ဆို့ရန် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အလုံအလောက်မမြင့်မားပေ — တစ်ဦးသည် အမှန်တကယ် အဟန့်အတားမဖြစ်ဘဲ အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က ခုံတန်းရှည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာအတွေးအခေါ်များ ရှိလဲ။"

ဖုန်းချွမ်းက ပြောသည်။

"ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တွေက သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့ ထင်ရှားပြသမှုတွေပဲ၊ တစ္ဆေကိုယ်တိုင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် လီကျွင်းက သူတို့ကို ထိတွေ့နိုင်တယ်၊ ကန်ထုတ်နိုင်တယ်၊ ဘာအန္တရာယ်မှမရှိဘူး သူ တစ္ဆေနဲ့ တိုက်ရိုက်မထိတွေ့သေးဘူး။ ငါထင်တယ် ဒီခုံတန်းရှည်တွေက တစ္ဆေရဲ့ ကြားခံနယ်အဖြစ် အလုပ်လုပ်တယ်၊ တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်းတွေကို အသက်သွင်းဖို့ အထူးနည်းလမ်း ဒါမှမဟုတ် အစပျိုးတစ်ခုခု လိုအပ်တယ်။"

သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ကို အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တစ္ဆေသည် မပေါ်ပေါက်လာသလို သူလည်း တိုက်ခိုက်မခံခဲ့ရပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ သူ၏ခြေထောက်အောက်မှ တစ္ဆေအရိပ်သည် ရွှေ့လျားသွားပြီး ခုံတန်းရှည်ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ တစ္ဆေရဲ့ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခြေရာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ဘူး။"

အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူ ထင်းခုတ်ဓား၏ ကြားခံနယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မြင်လိုက်ရသမျှမှာ အဆောက်အအုံ၏ ဝန်ထမ်းများ သာမန်လူများ၏ ပုံရိပ်များသာဖြစ်သည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်မှ ချန်ထားခဲ့သော ခြေရာလက္ခဏာများမရှိပေ။

ထင်းခုတ်ဓားဖြင့် တစ္ဆေကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းထင်လား၊ ခုံတန်းရှည်ကို တိုက်ရိုက်ကျော်လွှားလိုက်ရင် တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်းတွေကို အစပျိုးပြီး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မလား။"

ဖုန်းချွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် အနီရောင်ခုံတန်းရှည်ကို ကျော်လွှားရန် စိတ်ကူးတစ်ခု မှိတ်တုတ်ခတ်သွားသည်။

"တစ္ဆေက မင်းကို အမှတ်အသားလုပ်ခဲ့ရင် မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိလား။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် စဉ်းစားရန် ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိသင့်တယ်။"

"ထားလိုက်တော့။ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ သားကောင်တွေ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ။ ငါ တစ္ဆေကနေ အသစ်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်မယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း အဆောက်အအုံ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စုံစမ်းစပြုနေသည်။

မကြာမီ...အောက်ထပ်ရှိ အခြားရုံးခန်းအထပ်တစ်ခုတွင်...အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပုံရသည်။ လူများသည် ပုံမှန်အတိုင်း အချိန်ပိုလုပ်ကိုင်နေကြပြီး အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အထပ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို လှုပ်ခတ်သွားစေကာ လူများသည် သူတို့၏အလုပ်ကို ချထားပြီး အသံကို စုံစမ်းရန် လှည့်ကြည့်ကြစဉ် စပ်စုသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

တစ်စုံတစ်ဦးသည် စပ်စုစွာ လျှောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုသည် ထိုအထပ်ရှိ အိမ်သာစင်္ကြံတွင် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်သာဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အနီးအနားတွင်...ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်ဘေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ပြိုကျနေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင်ဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေသည်။ သေဆုံးမှုသည် ထူးထူးခြားခြား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

အလောင်းကောင်ကို အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကံဆိုးတဲ့ သားကောင် ပေါ်လာပြီ။"

အဆောက်အအုံထိပ်မှ ယန်ကျန့်သည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားပြီး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားစပြုနေသည်။

သူသည် ပိတ်ဆို့နေသော သစ်သားခုံတန်းရှည်ကို ဘေးသို့ ကန်လိုက်ပြီး ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားရာ အထပ်သို့ လှေကားမှ အမြန်ဆင်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက် ခံနေရပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒါ့အပြင် အကွာအဝေးသည် မဝေးလှ လမ်းလျှောက်ခြင်းဖြင့်လည်း သူ ထိုနေရာသို့ မြန်မြန်ရောက်နိုင်သည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားပြီး ယန်ကျန့် ကန်ထုတ်လိုက်သော သစ်သားခုံတန်းရှည်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ...

ခုံတန်းရှည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သူ့အလိုလို ပြန်မတ်နေသည်။

"ဒီအထပ်ပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း တည်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။