သစ်သားခုံတန်းရှည်ပေါ်မှ လူ

"ဒီဝမ်ချာလင်က တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ။ သူ တကယ်ပဲ တခြားကုမ္ပဏီတွေကို မျှော်စင်ထဲမှာ ရုံးခန်းနေရာငှားခွင့်ပြုထားတယ်။ သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို အစပျိုးနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ နားမလည်ဘူးလား။ တစ်ခုခုမှားသွားရင် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်မှာ။"

ယန်ကျန့်သည် ဒီအထပ်၏ ရုံးခန်းဧရိယာထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အလုပ်များနေသော သာမန်လူအတော်များများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝန်ထမ်းအားလုံးကို လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ယန်ကျန့်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် တင်းကျပ်စွာ ငှားရမ်းထားသော သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရှန်ထုံမျှော်စင်နှင့် မတူဘဲ ဒီအဆောက်အအုံတွင် ထိုသို့သော ကန့်သတ်ချက်များမရှိပေ။ ရှန်ထုံမျှော်စင်သည် အပြင်လူများအတွက် ဖွင့်လှစ်မထားဘဲ ဝန်ထမ်းအရေအတွက်ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

"လမ်းဖယ်၊ လမ်းဖယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း လူအုပ်စုရှိရာ ဧရိယာဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒီအထပ်မှ ဝန်ထမ်းများစွာသည် သူတို့၏အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အိမ်သာသို့ သွားရာ စင်္ကြံပတ်လည်တွင် စုရုံးနေကြပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိရှိရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ဒီလူများသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များအကြောင်း ဘာမှမသိသောကြောင့် သူတို့၏စပ်စုမှုက ၎င်းကို ဖျော်ဖြေရေးအဖြစ် သဘောထားစေသည်။

အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သော မန်နေဂျာတစ်ဦးသည် လုံးဝမနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်လာပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ရှင်းလင်းသော ထိတ်လန့်မှုကို ပြသနေသည်။

"လူတစ်ယောက်သေသွားပြီ။ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်။"

သေဆုံးမှုတစ်ခုအကြောင်း ကြားသောအခါ လူများစွာသည် ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ — ငါ အစောကပဲ သူ့ကို တွေ့လိုက်သေးတယ်၊ သူ လုံးဝအကောင်းကြီးပဲ! ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါ တကယ်လား။"

"ဒါ အလုပ်ပိလို့ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာတယ်။ ငါ ဒါ တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ ဖြစ်လာမှာလို့ ပြောနေခဲ့တာ။ ငါ သူဌေးကို ဒီအဆုံးမရှိတဲ့ အချိန်ပိုနာရီတွေကို ရပ်တန့်ဖို့ ပြောပြီးသား။ အခု ကြည့်စမ်း၊ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။"

"ငါ အစောက ခိုးကြည့်လိုက်တယ်... ဒါ ရုတ်တရက်သေဆုံးတာနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ သူသေသွားတဲ့ပုံစံက ကြောက်စရာကြီး။"

တီးတိုးသံများကြားတွင် မန်နေဂျာ၏ လက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး သူ၏ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ပထမဦးစွာ သူ သူ၏သူဌေးကို ဆက်သွယ်ပြီးနောက် သူ အာဏာပိုင်များထံသို့ ဖြစ်ရပ်ကို သတင်းပို့လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အေးစက်ပြီး ခံ့ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လူအုပ်ကို တွန်းဖယ်ကာ စင်္ကြံထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။

မန်နေဂျာသည် တိုက်မိသဖြင့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ၏ဖုန်းသည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်ကျသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်းမြည်သွားသည်။ မူလကတည်းက စိတ်အခြေအနေမကောင်းသည့်အပြင် သူ ချက်ချင်း နောက်လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ကောင်လဲကွ။ လမ်းကို ကြည့်မသွားဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကို အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား။"

မန်နေဂျာသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမှင်တိုင်းသည် ထောင်ထသွားပြီး အေးစက်သော ချမ်းတုန်မှုတစ်ခုသည် သူ၏နှလုံးသားနက်ရှိုင်းရာမှ တိုးဝင်လာသည်။

ရှင်းပြမရနိုင်သော ပင်ကိုယ်အသိတစ်ခုက သူ့ကို ပြောပြနေသည်။

သူ၏ရှေ့မှ ဒီအမျိုးသားသည် ထူးထူးခြားခြား၊ လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များသည်။

သူက လူသတ်သမားတစ်ဦးလိုပင်။ မဟုတ်ဘူး ဒီခံစားချက်က ပိုလို့တောင် ပြင်းထန်သည်။

"မင်း..."

မန်နေဂျာသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးများသည် သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။

"မင်း မသေချင်ရင် နောက်ဆုတ်လိုက်။ ငါ မင်းကို သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စင်္ကြံထဲမှ အလောင်းကောင်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနေအထားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရှည်လျားပြီး အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုရှိနေပြီး ထူးဆန်းပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသလို ခံစားရစေသော အနေအထားဖြင့် တည်ရှိနေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်...ဒီလူသည် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို အစပျိုးမိပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

"အလောင်းကောင်က သေတာမကြာသေးဘူး — လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ပဲ။ တစ်ခါတစ်လေ ငါ သူ့ဆီကနေ မှတ်ဉာဏ်တချို့ကို ထုတ်ယူနိုင်လောက်တယ်။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်သွားပြီး သူ၏နောက်မှ တစ္ဆေသရဲအရိပ်သည် လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ၎င်းသည် အလောင်းကောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ယန်ကျန့်၏ အရိပ်သည် စင်္ကြံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အလင်းရောင်သည် သိသိသာသာ မှိန်ကျသွားပြီး လေထုသည် ညိုးငယ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သွားသည်။

အရိပ်လား

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို သတိပြုမိပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယန်ကျန့်၏ အနေအထားအရ သူ၏အရိပ်သည် ယုတ္တိနည်းအရ သူ၏နောက်တွင် ကျရောက်သင့်သည်၊ သူ၏ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းမနေသင့်ပေ ဒီလောက် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရှည်အထိ ရှည်လျားနေသည်ကို မပြောနှင့်။

တစ္ဆေအရိပ်သည် ကြမ်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်တွားသွားပြီး သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းကောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်။

တစ္ဆေသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ထုတ်ယူစပြုနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ယခင်က အလောင်းကောင်တစ်ခုမှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရယူရန် မကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအရ ၎င်းသည် အလုပ်ဖြစ်သင့်သည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။

"ဒီမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေတော့ တကယ်ပဲရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပိုင်းအစတွေဖြစ်ပြီး မပြည့်စုံဘူး။ ငါ သူ့သေဆုံးခါနီးက အခိုက်အတန့်တွေကို ရှာဖို့လိုတယ်။"

လျင်မြန်စွာပင်...ယန်ကျန့်သည် သေဆုံးသွားသော အမျိုးသား၏ မှတ်ဉာဏ်များ သူ၏စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို ဖတ်ရှုနေသည်။

သေဆုံးသူ၏ အမည်မှာ ဝမ်ဖုန်းဖြစ်ပြီး ဒီကုမ္ပဏီ၏ နှစ်ရှည်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏မိသားစုသည် တာတုန်းမြို့တွင် မနေထိုင်ပေ၊ သူသည် မြို့ပြင်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်...

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်များကို များများစားစား မသိရှိခဲ့ရပေ၊ သူ၏ တာတုန်းမြို့သို့ ရထားစီးခဲ့သည့် အပိုင်းအစများနှင့် ဝေးလံသော ကျေးရွာတစ်ရွာမှ သူ၏ငယ်ဘဝ မြင်ကွင်းများကိုသာ ခပ်ရေးရေး မြင်ခဲ့ရသည်။

မှတ်ဉာဏ်များသည် ဆက်စပ်မှုမရှိဘဲ မပြည့်စုံပေ။

"မင်း ငါတို့ကုမ္ပဏီက မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ မင်း ဘယ်ကောင်လဲ။ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် ငါ ရဲခေါ်လိုက်မယ်!"

မန်နေဂျာသည် ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ၏အသံသည် အားပါပြီး ယန်ကျန့်နှင့် ဖုန်းချွမ်းကို နှင်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် ဒီနှစ်ဦးကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် တွေ့ရှိသော်လည်း လူသေမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူတို့ကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် ဘေးကင်းအောင် ကစားရန် မျှော်လင့်သည်။

ဖုန်းချွမ်းက တိုးညင်းပြီး ခပ်အက်အက်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာမှသတင်းပို့စရာမလိုဘူး။ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီ။"

သူ သူ၏သက်သေခံကတ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျား ချက်ချင်း လူတိုင်းကို သူတို့ရဲ့အလုပ်နေရာတွေကို ပြန်သွားဖို့ ညွှန်ကြားသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တယ်။ ဘယ်သူမှ လျှောက်မပြေးရဘူး၊ မဆင်မခြင် မလုပ်ရဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုသေဆုံးမှုတွေ နောက်ထပ်ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ငါတို့ ညွှန်ကြားချက် မထုတ်ပြန်မချင်း ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး။"

မန်နေဂျာသည် သက်သေခံကတ်ပြားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူ ပိုကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လုံခြုံရေး! လုံခြုံရေး! ဒီအပြင်လူနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ဒီကနေ ထုတ်သွား —"

ဒီကောင်တွေက ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့မတူဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေကို ဘာလို့ ယုံကြည်ရမှာလဲ။

သို့သော် မန်နေဂျာ စကားမဆုံးမီမှာပင် မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် သေမလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အေးစက်သော သေနတ်ပြောင်းတစ်ခုသည် မန်နေဂျာ၏ နဖူးကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားသည်။

ဖုန်းချွမ်း၏ လေသံသည် သေစေနိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စွက်ဖက်နေသည်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မင်းသာ ဒုက္ခရှာဝံ့ရင် ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်ပစ်မယ်။ ငါ့ကို သံသယမဝင်နဲ့။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်း လုံးဝမသိနားမလည်တဲ့ အရာတွေရှိတယ်။"

ချွေးစက်များသည် မန်နေဂျာ၏ နဖူးမှ ကျလာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သွက်ချာပါဒ ဖြစ်သွားပုံရသည်၊ သူ ခံစားမိသမျှမှာ သူ၏အရေပြားနှင့် ထိတွေ့နေသော အေးစက်သော သတ္တုသာဖြစ်သည်။

သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ...

ဒါက တကယ့်သေနတ်ပဲ။

တာတုန်းမြို့လို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော မြို့တစ်မြို့တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သေနတ်ကို ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပြဝံ့လျှင် သူတို့၏သက်သေခံကတ်ပြားများသည်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

"ကျွန်…… ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်။"

မန်နေဂျာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ နောက်ထပ်အော်ဟစ်ရန် သို့မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း နာခံလိုက်လျောတဲ့ အမူအရာကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်။"

ဖုန်းချွမ်းက ပြောရင်း သေနတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူသည် အရပ်သားတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ၊ သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ခြိမ်းခြောက်ရန်သာဖြစ်သည်။ ရှင်းပြချက်များတွင် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ပေ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် တိုက်ရိုက်နှင့် လျင်မြန်သော နည်းလမ်းများ လိုအပ်သည်။

ဖုန်းချွမ်း နေရာကို မရွှေ့ပြောင်းခိုင်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်တည်မှုသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသို့ စိမ့်ဝင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အလျင်စလိုရွှေ့ပြောင်းခြင်းသည် သေဆုံးမှုများကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ အကောင်းဆုံးချဉ်းကပ်ပုံမှာ လူတိုင်းကို ငြိမ်သက်စွာ နေစေရန်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေများသည် တရားလွန်သတ်ဖြတ်လေ့မရှိပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အများစုတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ မကြာခဏဆိုသလို ငြိမ်ငြိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အကယ်၍ တစ္ဆေတစ်ကောင်က တစ်စုံတစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လျှင် ပြေးခြင်းသည် သာမန်လူများကို လွတ်မြောက်အောင် မကူညီနိုင်ပေ။

လျင်မြန်စွာပင်...ကြည့်ရှုသူများအုပ်စုသည် တိုးတိုးလေးပင် စကားမပြောဝံ့လောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့သည် သူတို့၏စားပွဲများသို့ သတိကြီးစွာ ပြန်သွားကြပြီး နောက်ထပ်သတိပေးချက်တစ်ခုအတွက် သီးခြားခွဲထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

ကြည့်ရှုသူများ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့် လူထူထပ်သော စင်္ကြံသည် လျင်မြန်စွာ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျယ်ဝန်းသွားသည်။

သေဆုံးသွားသော အမျိုးသား၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အောင်မြင်စွာ ထုတ်ယူပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ အရေးအကြီးဆုံး သတင်းအချက်အလက်တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဝမ်ဖုန်းသည် အလုပ်လုပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် အိမ်သာအသုံးပြုရန် လိုအပ်လာသည်။ စင်္ကြံသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ထိုနေရာတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာသော ရှည်လျားပြီး အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အခြေအနေ၏ သဘာဝလွန်သဘောသဘာဝကို မသိရှိဘဲ သူ ကြောက်ရွံ့မှုမခံစားခဲ့ရပေ။

စပ်စုသော်လည်း ဝမ်ဖုန်းသည် အိမ်သာသွားရန် ဦးစားပေးပြီး ခုံတန်းရှည်ဘက်သို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ လျှောက်သွားသည်၊ သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော အနီရောင်သစ်သားခုံတန်းရှည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ဝမ်ဖုန်းသည် ခုံတန်းရှည်ကို ကျော်လွှားရန် ကြိုးစားစဉ် အမည်မသိအကြောင်းပြချက်များကြောင့် သူ ခလုတ်တိုက်မိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက်အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အရင်က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ အနီရောင်ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခု ရှင်းပြလို့မရအောင် ပေါ်လာတယ်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းကာ အေးစက်သော အမူအရာရှိသည်။ သူတို့အခေါင်းပေါက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများသည် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားပြီး သူတို့၏ခြောက်သွေ့နေသော ခြေထောက်များသည် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေကာ မြေပြင်အထက်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ထိုင်နေသည့် အနေအထားဖြင့် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်။

မှတ်ဉာဏ်သည် ဒီအမှတ်တွင် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားသည်။

သေသူတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် မပြည့်စုံပေ ၎င်းတို့တွင် ကွာဟချက်များ ရှိသည်။

ယန်ကျန့်သည် နောက်ထပ်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပေါ်ပေါက်လာသမျှမှာ ဝမ်ဖုန်း၏ ငယ်ဘဝအပိုင်းအစများနှင့် သူ၏ဘဝမှ သာမန်အခိုက်အတန့်များဖြစ်သော စားခြင်း၊ သောက်ခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသောအသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

သို့သော် ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ။

"ငါ နားလည်သွားပြီ။ ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ မထိုင်ရဘူး သူ့အပေါ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်။ ထိုင်ချလိုက်တာနဲ့ လူနဲ့တစ္ဆေကြားမှာ သစ်သားခုံတန်းရှည်ကို ကြားခံနယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ..."

"ဒါဆိုရင် ဒီအနီရောင်ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ ထိုင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုအသတ်ခံရလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ မထိုင်သရွေ့တော့ အရမ်းအန္တရာယ်မများသင့်ဘူး။ တစ္ဆေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့်က တော်တော်လေးနိမ့်ပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဒီဆိုးယုတ်သော အနီရောင်ခုံတန်းရှည်သည် ၎င်း၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ထက် များစွာ ပိုအန္တရာယ်များကြောင်း ယုံကြည်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းသည် သူ့ကိုပင် မသတိပေးဘဲ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏တည်ရှိမှုသည် ဧရိယာအတွင်းမှ တစ္ဆေနယ်မြေကို သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။

ဒီအသေးစိတ်အချက်အလက်များက ဒါသည် ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား အန္တရာယ်များသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့် ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့လိုတယ်။ အချိန်ဖြုန်းလို့မဖြစ်ဘူး အိမ်အိုကြီးသာ နောက်တစ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားရင် တခြားဘယ်လိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေ ထွက်ပေါ်လာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ အခု ဦးစားပေးက ဒီအနီရောင်ခုံတန်းရှည်ပေါ်က တစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ချဉ်းကပ်ပုံကို စဉ်းစားစပြုနေသည်။

အနီရောင်ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှ တစ္ဆေကို ထင်းခုတ်ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်၍မရပေ၊ အကြောင်းမှာ မှတ်ဉာဏ်က ၎င်း၏ခြေထောက်များသည် မြေကြီးနှင့် ဘယ်တော့မှမထိတွေ့ကြောင်း ပြသသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ၎င်းသည် နောက်ကွယ်တွင် ခြေရာများမချန်ထားခဲ့ပေ။

ထို့အပြင်...တစ္ဆေသည် မမြင်နိုင် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူများသာ ၎င်းကို မြင်နိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင်ထိုင်ရန် လိုအပ်ပြီး တစ္ဆေသရဲတိုက်ခိုက်မှု၏ အန္တရာယ်ကို ဆန္ဒအလျောက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဖုန်းချွမ်း၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဝင်မစွက်ဖက်စေနဲ့။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်လိုက်။ ငါ ဒီတစ္ဆေသရဲအရာကို ဖြေရှင်းတော့မယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဖုန်းချွမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"နားလည်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ဆီ ထားခဲ့လိုက်။"

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကောင်ကို လျစ်လျူရှုကာ ယန်ကျန့်သည် အနီရောင်ခုံတန်းရှည်သို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်၊ ၎င်း၏အပေါ်မှ တစ္ဆေနှင့် နီးကပ်မှုကို တမင်တကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဒီလုပ်ရပ်သည် ယန်ကျန့်၏ သူ၏ပုံမှန်မဟုတ်သော သဘာဝအပေါ် ရဲရင့်သော ယုံကြည်မှုကို ထင်ဟပ်နေသည် သို့မဟုတ်လျှင် သူ ဒီလောက်မဆင်မခြင်နိုင်ရာကျသော လုပ်ရပ်ကို ဘယ်တော့မှ ဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

သူ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖော်ပြမရနိုင်သော ခံစားမှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည် မှတ်ဉာဏ်များမှသာ ရရှိနိုင်သည့် ခံစားမှုမျိုးမဟုတ်ပေ။ ဒါက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ကြုံမှသာ ခံစားနိုင်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးလာသည်။

မဟုတ်ဘူး။

ဒါက တိတိကျကျ ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးခြင်းမဟုတ် ဒါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၏ အောက်ပိုင်းသည် လျင်မြန်စွာ အာရုံခံစားမှု ဆုံးရှုံးသွားခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

ယန်ကျန့်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံစံသာမက တစ္ဆေအရိပ်ပင်လျှင် ထိုအချိန်တွင် နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်။

"ပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်တောင် ဖိနှိပ်ခံရတယ်လား။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီအနီရောင်ခုံတန်းရှည်ပေါ်က တစ္ဆေက ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုနှင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရင်း တွေးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ဒါ ရောက်လာသည်။

မကြာမီ...ယန်ကျန့် ထိုင်နေသည့်နေရာမှ တည့်တည့်တစ်ဖက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ခုံတန်းရှည်ပေါ်မှ တစ္ဆေသည် ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်သည်။