မီးလောင်နေသော ရှေးဟောင်းစံအိမ်

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ နင်အန်းအဆောက်အအုံမှ ရွှေ့ပြောင်းထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်...တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာ တာတုန်းမြို့ရှိ ရှေးဟောင်းစံအိမ်အပြင်ဘက်၌...

ဝမ်ချာလင်နှင့် လီကျွင်းတို့သည် သံတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စံအိမ်၏ ပရဝုဏ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ချက်ချင်း အတွင်းသို့ မစွန့်စားဝင်ရောက်ကြပေ၊ မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မိုက်မဲရာကျလိမ့်မည်။ ထိုအစား သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် ဆွေးနွေးလေ့လာစပြုကြသည်။

လီကျွင်း၏ အသံသည် ခပ်အက်အက်ဖြစ်နေပြီး သူ၏လည်ချောင်းသည် မီးလောင်ဒဏ်ရာကြောင့် ပျက်စီးနေသလိုပင် စူးရှကြမ်းတမ်းပြီး ထူးဆန်းကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသည်၊ မည်သူမဆို နေသားကျရန် ခက်ခဲသည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ ဝမ်မိသားစု ရှေးဟောင်းစံအိမ်လား။ ဝင်ပေါက်က အဲ့ဒီအခေါင်းတွေကိစ္စက ဘာလဲ။ သူတို့ထဲမှာ တစ္ဆေတွေ ထိန်းသိမ်းထားတာလား။ ဒီလိုတော့ မထင်ဘူး။ တကယ်လို့သာဆိုရင် ဒီနေရာက အခုလောက်ဆို နေထိုင်လို့မရတော့ဘူး။"

သူ၏မျက်လုံးများသည် ခြံဝင်းတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော အခေါင်းများပေါ်တွင် ရှိနေသည်၊ အချို့မှာ ဟောင်းနွမ်းပြီး အချို့မှာ အသစ်ဖြစ်သည်။

ဒီလိုနေရာမျိုးတွင် အခေါင်းအရေအတွက် များပြားခြင်းသည် မည်သူမျှ လျစ်လျူရှု၍မရသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဝမ်ချာလင်က ပြောသည်။

"အခေါင်းတွေထဲမှာ ငါ့ဝမ်မိသားစုရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပါတယ်။ ငါ့မိသားစုမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဝမ်မိသားစုက တစ်ချိန်က ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်တစ်စုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ဆက်ဆံခဲ့ရတော့ ငါတို့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝမ်မိသားစုအဖွဲ့ဝင်တွေကို ဒီအခေါင်းတွေထဲမှာ ထည့်ပြီး စံအိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ထားခဲ့တာ။"

လီကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူတို့ကို မီးမသင်္ဂြိုဟ်ပြီး သေသေချာချာ မမြှုပ်နှံခဲ့တာလဲ။"

ဝမ်ချာလင်က အကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

"အကြောင်းရင်း... တချို့ကြောင့်ပါ။ လီကျွင်း၊ မင်း ဒီအတိုင်း တည့်တည့်ဝင်သွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

လီကျွင်းသည် အိတ်ဆောင်နာရီတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူတို့မထွက်ခွာမီက သူ့ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နာရီသည် စံအိမ်အတွင်းမှ အချိန်နှင့် တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်။

သို့သော် အခုတော့ ၎င်းသည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။

အကြောင်းရင်းလား။

အိတ်ဆောင်နာရီပေါ်မှ အချိန်သည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းမရနိုင်အောင် အတက်အကျဖြစ်နေပြီး စံအိမ်အတွင်းမှ ချိန်သီးနာရီ၏ အဆက်မပြတ်မြည်ဟိန်းသံသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။ ဒီအခြေအနေတွင် စံအိမ်အတွင်း၌ မှန်ကန်သော အချိန်အသိစိတ် မရှိတော့ပေ။

"အတင်းဝင်သွားလည်း သိပ်အကျိုးထူးမှာမဟုတ်ဘူး။ စံအိမ်အတွင်းက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် ယန်ကျန့် လုပ်ပြီးလောက်ပြီ။ သူ မရှိတော့တာက စံအိမ်ထဲကို ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွန့်စားဝင်ရောက်တာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်။ ဒါ့အပြင် စံအိမ်အတွင်းက အချိန်က အခု တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတယ်။ ငါတို့သာ ဝင်သွားရင် လမ်းပျောက်သွားရုံပဲရှိမယ် တခြားဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဘူး။"

လီကျွင်းသည် ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် သုံးသပ်သည်။ သူသည် သိသိသာသာ ရင့်ကျက်ပြီး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချာလင်က မျက်လုံးအနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ယန်ကျန့်က မင်းကို ဒီအကြောင်း သတိမပေးခဲ့ဘူးထင်တယ်။"

"ငါတို့အားလုံးက ခေါင်းဆောင်တွေပဲ၊ ငါတို့က လူကြီးတွေပဲ။ လူတိုင်း ကိုယ်ဘာလုပ်သင့်တယ်၊ ဘာမလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိကြတယ်။ ဒါ့အပြင် သူ အပြင်မှာနေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာက အကြီးမားဆုံး သတိပေးချက်ပဲ။"

လီကျွင်းက ပြောသည်။

"မင်းသာ ဒါကို မမြင်နိုင်ခဲ့ရင် ယန်ကျန့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်အရ မင်း သေထိုက်တာပဲ နောက်ပိုင်းမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာတာထက် အခုက ပိုကောင်းတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ အပြင်မှာနေခဲ့တာ ကောင်းတယ်။ တာချန်းမြို့က သူ့လိုလူတစ်ယောက် နေရာကို ထိန်းထားပေးဖို့ လိုတယ်။ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး ငါ ယန်ကျန့်လောက် မရက်စက်ဘူး။ မင်းလည်း မလုပ်နိုင်ဘူး မင်း သူလောက် မပြတ်သားဘူး။"

ဝမ်ချာလင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်ပြီး လီကျွင်း၏ ယန်ကျန့်အပေါ် မှတ်ချက်များကို ကျော်လွှားလိုက်သည်။

"ဒါလည်းမှန်တာပဲ။ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးမသာဘူး။ စံအိမ်ထဲဝင်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ။ ယန်ကျန့်က အပြင်မှာနေဖို့ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်... ငါတို့ ဝင်ဖို့ မှန်ကန်တဲ့ အချိန်ဇယားကို ရှာမတွေ့နိုင်သရွေ့ပေါ့။"

"အပြင်ဘက်မှာ လက်ရှိအချိန် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။"

လီကျွင်းက မေးလိုက်သည်။

"၉ နာရီ ၂၀ မိနစ်။"

ဝမ်ချာလင်က ပြန်ဖြေသည်။

"အတိအကျ ဒီအချိန်မှာပဲ ငါတို့ စံအိမ်ကို မီးရှို့ပစ်မယ်။ အတွင်းထဲမှာ ဘယ်သူပဲရှိရှိ၊ နာရီတွေကို တစ်ထပ်တည်းကျအောင် ကြိုးစားပြီး တစ္ဆေတွေကို ၉ နာရီ ၂၀ မိနစ်ဆီကို မျှားခေါ်နေတာ၊ ငါ သူတို့ကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တစ္ဆေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေမယ့် ချိန်သီးနာရီကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေတဲ့သူကိုတော့ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။"

လီကျွင်း၏ နေကာမျက်မှန်နောက်တွင် သူ၏မီးလောင်ထားပြီး အခေါင်းပေါက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးပေါက်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေမီးတောက်များဖြင့် မှိတ်တုတ်ခတ်နေသည်။

မီးတောက်များသည် အပူမရှိ ထိုအစား ၎င်းတို့သည် အေးစက်သော ချမ်းတုန်မှုကို ဖြာထွက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သက်ရှိများကို မီးညှိနိုင်ပြီး မီးလောင်သေဆုံးစေနိုင်သည်။

ဝမ်ချာလင်က လျှို့ဝှက်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါကော။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါ မင်းဆီက အမိန့်တွေကို ယူဖို့ အရမ်းပျော်ရွှင်ပါတယ်။"

လီကျွင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေ။ ငါ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ငါ ပျားအုံကို တုတ်နဲ့ထိုးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အတွင်းကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လှုပ်ရှားလာရင် မင်း သူတို့ကို ကိုင်တွယ်လိုက်။ ငါ စံအိမ်ကို မီးရှို့ရင်းနဲ့ အလစ်ငိုက်တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုပါ ကာကွယ်နေချင်စိတ်မရှိဘူး။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါ ကူညီဖို့ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်။"

ဝမ်ချာလင်က တုံ့ပြန်သည်။

လီကျွင်းသည် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေကို အရင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်။ စံအိမ်သာ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားရင် ဌာနချုပ်က မင်းကို တာဝန်ယူခိုင်းလိမ့်မယ်။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်က တစ်ယောက်တောင် အပြစ်တင်ခြင်းကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။"

ဒါက သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်သလို အမှတ်ရစေခြင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များရှိသော ခေါင်းဆောင်များသည် များပြားလှသည်။ လီကျွင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။ ဒါကြောင့် သူ ဝမ်ချာလင်ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းထက် ယန်ကျန့်နှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။

ဌာနချုပ်၏ အကဲဖြတ်ချက်များနှင့် အစီရင်ခံစာများတွင် ယန်ကျန့်ကို အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ လယ်သမားစိတ်ဓာတ်ရှိသူ သူ၏နယ်မြေငယ်လေးဖြစ်သော တာချန်းမြို့ကို စောင့်ရှောက်ပြီး ကျိုးနွံသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ရန် ကျေနပ်သူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် ဒုက္ခရှာခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ သူ၏ "ကောက်ပဲသီးနှံများ" ခြိမ်းခြောက်ခံရမှသာ လက်နက်ကိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူတွင် အိပ်မက် သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက်မရှိပေ။

ဝမ်ချာလင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား စဉ်းစားလွန်နေပြီ ခေါင်းဆောင်လီ။ ကျွန်တော် ဌာနချုပ်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါတယ်။ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတွေနဲ့ မကျေနပ်မှုတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ပိုမိုမကြာခဏ ဆက်ဆံသင့်တယ်။"

"လှုပ်ရှားကြစို့။"

လီကျွင်းသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။ သူသည် စံအိမ်၏ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းပြတင်းပေါက်ဘောင်သည် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး စံအိမ်၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်နိုင်သော ဗလာနေရာတစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

မှိန်ဖျော့၊ ယိုယွင်း၊ စွန့်ပစ်ထားပြီး ဖိနှိပ်မှုရှိသည်။

လေထုသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုဖြင့် အနံ့ထွက်နေသည်။

အတွင်းမှ ချိန်သီးနာရီ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟိန်းသံများနှင့်အတူ ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုခု ပျက်စီးသွားသည်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာနေသည်။

လီကျွင်းသည် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တစ္ဆေသရဲဆန်သော အစိမ်းရောင်မီးတောက်တစ်ခုသည် သူ၏လက်မောင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့စပြုလာသည်။

ပြတင်းပေါက်သည် မီးလောင်သွားပြီးနောက် နံရံ၏ ဆွေးမြေ့နေသော အပြာရောင်အုတ်များသည် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ တစ္ဆေမီးတောက်သည် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ စားသုံးစပြုလာသည်။

နံရံများ မီးလောင်သည်။ စံအိမ်၏ ပင်မခန်းမ မီးလောင်သည်။ စင်္ကြံများ မီးလောင်သည်။ အမှောင်ထု၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းများပင်လျှင် မီးတောက်များ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် စံအိမ်တစ်ခုလုံးသည် တစ္ဆေမီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

"အား!"

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် စံအိမ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်များဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေသော လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် စံအိမ်၏ ပင်မခန်းမတွင် နာကျင်စွာ လူးလွန့်ကာ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ပြေးလွှားနေသည်။ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ခြေရာများနှင့်အတူ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော မီးလောင်နေသည့် အလောင်းကောင်နံ့များ ပါဝင်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် မီးလောင်နေသော ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ၎င်း၏တည်ရှိမှုသည် စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

ဒါက အားကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် တစ္ဆေသည် ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

စံအိမ်အတွင်း...ဆံပင်ဖြူများရှိသော ပိန်လှီသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းခုံတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ အချို့သော အခိုက်အတန့်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသလိုပင်။

အနီးအနားတွင် ကျန်းချင်သည် သူ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ရောက်နေပြီး မသက်မသာဖြစ်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လွှဲခုံပေါ်မှ အမျိုးသားကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။

ဝမ်ထုံသည် အနီးအနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် သောက်နေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက်...ခုံပေါ်မှ အမျိုးသား ချန်ချောင်ယန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

သူ ယခုလေးတင် ထွက်ခွာခဲ့သော ခုံသည် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင်မီးတောက်ဖြင့် မီးစွဲလောင်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများမှ အက်ကွဲကြောင်းများမှ မီးများ စိမ့်ထွက်စပြုလာသည်။

အချိန်တိုအတွင်း...ကြမ်းပြင်သည် မီးလောင်နေသည်။

နံရံများနှင့် မျက်နှာကြက်သည် မီးဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးသည် ရှင်းပြမရနိုင်သော မီးတောက်များ၏ စားသုံးခြင်းကို ခံနေရသည်။

ကျန်းချင်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ ထိတ်လန့်မှုသည် သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ရေးထိုးထားသည်။

"ဒါ... တစ္ဆေမီးတောက်လား။ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်! လီကျွင်း ဒီမှာရောက်နေတယ်။ သူ စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပြီး ငါတို့ကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတာ!"

ဌာနချုပ်မှ အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့်...တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများအတွက် သူတို့၏အချင်းချင်းအပေါ် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများ စုဆောင်းခြင်းသည် ပုံမှန်အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဌာနချုပ်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် မည်သည့်နေ့မဆို သူတို့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ရှင်းလင်း သုတ်သင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သဘာဝအတိုင်း သူတို့သည် လီကျွင်းအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားကြသည်။

ဝမ်ထုံသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်မှာ တကယ်ပဲ မသေခဲ့ဘူးပေါ့။"

သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်၏ မီးလောင်နံ့ကို ရနေပြီဖြစ်သည်။

အထူးဆန်းဆုံးမှာ သူ နာကျင်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဒါက လုံးဝသဘာဝကျနေသလို၊ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သလိုပင်။

ချန်ချောင်ယန်သည် သူ၏ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို အလျင်စလိုမရှိဘဲ ဖြောင့်တန်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်နေသည်။

"တစ္ဆေမီးတောက် လီကျွင်းလား။ အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ခဏလောက် အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်ဖို့ ရောက်လာတယ်။ ဒီလူငယ်လေးတွေက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ အနားမပေးဘူးပဲ။"

ကျန်းချင်က ရှင်းပြသည်။

"သူက ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ၊ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်နဲ့ အဆင့်တူတူပဲ။ သူက အရင်က အကြီးတန်းအရာရှိတစ်ယောက်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အလွန်မုန်းတီးသူပဲ။ ယန်ကျန့်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတာက သိပ်မဆိုးသေးဘူး — ငါတို့ သူ့ကို ရန်မစသရွေ့ သူ ငါတို့ကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လီကျွင်းနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာက သူ ငါတို့ကို သေဒဏ်ပေးဖို့ အမှတ်အသားလုပ်ပြီးပြီလို့ ဆိုလိုတယ်။"

"အိုး။ အကြီးတန်းအရာရှိ ဟုတ်လား။"

ချန်ချောင်ယန်သည် ခဏတာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် သူ၏ရွေးချယ်မှုများကို ချိန်ဆနေသလို ရွှေ့လျားနေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ။ ငါ လီကျွင်းနဲ့ ဆက်ဆံရတာထက် အဲ့ဒီလူငယ် ယန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်။ ဒီလောက်ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါလို ဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားရင် တော်တော်လေး မကောင်းဘူး။"

ကျန်းချင်သည် သူ့ကို အံ့ဩတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ဒီလောက် စိတ်ခံစားမှုဘက်လိုက်တဲ့ ဘက်တစ်ဖက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

ချန်ချောင်ယန်သည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လျှောက်နေပြီး သိသိသာသာ စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏နောက်တွင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ခြေသံအချို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ခြေလှမ်းများသည် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိပြီး သူတို့ တစ္ဆေမီးတောက်များကို နင်းလျှောက်သည့်နေရာတိုင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သည်။ ထူးဆန်းစွာပင် ထိုနေရာများမှ မီးတောက်များသည် ငြိမ်းသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မီးမလောင်တော့ပေ။

တစ္ဆေမီးတောက်များသည် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ ချန်ချောင်ယန်ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဧရိယာဖြစ်ပြီး မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက မီးတောက်များ၏ ပျံ့နှံ့မှုကို ဖိနှိပ်ထားသလို သက်ရောက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေသည်။

ဒီလိုနဲ့ ယာယီဘေးကင်းဇုန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် အနီးကပ်သို့ အလျင်အမြန် ရွှေ့ပြောင်းပြီး ဘေးကင်းဇုန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

"ချန်ချောင်ယန်၊ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်သုံးယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရပြီ ယန်ကျန့်၊ ဝမ်ချာလင်နဲ့ လီကျွင်း။ ငါတို့ တစ်ခုခုမလုပ်ရင် ငါတို့ သေပြီ။ သူတို့ စံအိမ်ရဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကို မျက်ကွယ်ပြုထားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် တစ္ဆေမီးတောက်များသည် ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မှိန်ဖျော့သော အစိမ်းရောင်မီးပွားများသည် လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

မီးတောက်များသည် လေကိုပင် မီးညှိလိုက်ပုံရပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကျန်းချင်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

"လီကျွင်း ရူးနေတာလား။ တစ္ဆေမီးတောက်တွေကို ဒီလိုသုံးနေတာ — သူ သူ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"

သူသည် မကြာမီ ဒီဘေးကင်းဇုန်ပင်လျှင် အန္တရာယ်ရှိလာတော့မည်ကို ခံစားမိသည်။

သူသည် ချန်ချောင်ယန်ကို ထွက်ပြေးရန် ဦးဆောင်ရန် အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ တိုက်ပြီး ထွက်သွားသင့်တယ်။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဒီကနေ ထွက်ပြေးတာက သိပ်ခက်ခဲမှာမဟုတ်ဘူး။ လီကျွင်းက မင်းကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွင် ရလဒ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူနှင့် ဝမ်ထုံ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ချိန်သီးနာရီကျိန်စာသင့်သူများအနေဖြင့် လက်တွေ့တွင် သေပြီးသားဖြစ်သည်။

"အလျင်မလိုနဲ့။ ဒီနေ့ခေတ်လူငယ်လေးတွေက စွမ်းဆောင်နိုင်သလောက် သူတို့က အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူး။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို ဒီမှာ ဖြုတ်ချဖို့က စောလွန်းသေးတယ်။"

ချန်ချောင်ယန်သည် ပျံ့နှံ့နေပြီး အရာအားလုံးကို စားသုံးနေသော တစ္ဆေမီးတောက်များကြောင့် စိတ်ပူပန်ပုံမရပေ။

သူသည် အခြားတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရပြီး နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကိုပင် အသိအမှတ်မပြုပေ။

"ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်!"

ရုတ်တရက်...စံအိမ်၏ ချိန်သီးနာရီသည် နောက်တစ်ကြိမ် မြည်ဟိန်းလာသည်။

အချိန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခံနေရသည်။

စံအိမ်ကို လွှမ်းခြုံနေသော တစ္ဆေမီးတောက်များသည် ဗလာနတ္ထိအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ဝမ်ချာလင်က စောင့်ကြည့်လေ့လာသည်။

"စံအိမ်က ပြန်လည်စတင်သွားပြီ။ တကယ်ပဲ၊ ချိန်သီးနာရီကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူက ခက်ခဲတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ပဲ။ စံအိမ်က မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီးတာနဲ့ အချိန်ဘောင်တစ်ခုဆီကို နေရာရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရတယ်။"

"အခု ၉ နာရီ ၂၁ မိနစ် ရှိပြီ။"

"အိတ်ဆောင်နာရီက ၉ နာရီ ၂၀ မိနစ်ကိုပဲ ပြနေတုန်းပဲ။ နာရီကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူက အချိန်ကို တစ်မိနစ် နောက်ပြန်ရစ်လိုက်ပြီ။"

လီကျွင်းက ခပ်အက်အက်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို တစ္ဆေမီးတောက်တွေက ရှိနေတုန်းပဲ — သူတို့ တစ်မိနစ် နောက်ကျသွားရုံပဲ။"

ဝမ်ချာလင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ဒါက ငါတို့ လိုက်လံရှာဖွေနေတဲ့သူက စံအိမ်အတွင်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုတယ်။ ငါတို့ အခုဝင်သွားရင် ငါတို့ သူတို့နဲ့ တူညီတဲ့ အချိန်ဘောင်ထဲမှာ ရှိနေမှာပဲ။ သူတို့သာ အချိန်ကို ပြန်လည်စတင်ရင် ငါတို့လည်း ပြန်လည်စတင်လိမ့်မယ်။ သူတို့သာ နောက်ပြန်ရစ်ရင် ငါတို့လည်း နောက်ပြန်ရစ်လိမ့်မယ်။ အချိန်က ငါတို့အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။"

"ဒါဆို စောင့်မနေနဲ့တော့။"

လီကျွင်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး စံအိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"စောင့်ဦး!"

ဝမ်ချာလင်က သူ့ကို တားချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။

လီကျွင်းသည် စံအိမ်၏ ဖွင့်ထားသော တံခါးများကို ဖြတ်၍ ပြေးဝင်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...ချိန်သီးနာရီသည် မြည်ဟိန်းသွားသည်။

လီကျွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စံအိမ်၏ အချိန်ဇယားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသည်။

"မဆင်မခြင်နိုင်လိုက်တာ။"

ဝမ်ချာလင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် အခြေအနေကို သုံးသပ်နေရုံသာဖြစ်သော်လည်း လီကျွင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ အလျင်စလို လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

ဝမ်ချာလင်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ကျန်ရှိနေသည် - ဒီအထူးအချိန်ဘောင်သည် ရန်သူမှ တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သော ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်။ သတိမထားဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် တစ္ဆေကြမ်းများနှင့်အတူ အကျဉ်းချခံရခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။

၎င်းသည် ထောင်ချောက်မဟုတ်လျှင်တောင် ရန်သူက အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့လျှင် သူတို့ ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ ရလဒ်သည် မသေချာသေး — သူတို့ ရန်သူကို ကျော်လွှားနိုင်မည်လား သို့မဟုတ် အသာစီးရသွားမည်လားဆိုသည်မှာ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။