ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ခေါင်းလောင်းသံ

"တစ်ခုခု ထူးခြားတာ တွေ့သေးလား။"

"မရှိဘူး၊ ငါတို့ ဒီစားပွဲကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကလွဲလို့ မှတ်သားလောက်စရာ တခြားဘာမှမရှိဘူး။"

ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် သစ်သားစားပွဲကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြသည်။

အခြားသံသယဖြစ်ဖွယ်နေရာများကို ပယ်ချပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် သူတို့၏အာရုံကို စားပွဲပေါ်မှ မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်စူးစိုက်လိုက်ကြသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများနှင့်တူသော လက်ရေးသည် သူတို့ ဘယ်လိုပင် လှန်လှောကြည့်ပါစေ လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။

သို့သော် သတိထားသည့်အနေဖြင့် သူတို့သည် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော မည်သည့်အရာဝတ္ထုကိုမှ မယူဝံ့ကြပေ၊ ဟန်ချက်ညီမှုတစ်ခုခုကို နှောင့်ယှက်လိုက်လျှင် အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထုံက အကြံပြုလိုက်သည်။

"တခြားရှာဖွေတွေ့ရှိစရာမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့။ ငါတို့ တခြားထွက်ပေါက် တစ်ခုရှာပြီး ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့နေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။"

ကျန်းချင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အလျင်မလိုနဲ့။ ငါတို့ အခုထွက်သွားရင် ယန်ကျန့်နဲ့ တိုးနိုင်ခြေများတယ်။ ဒီနေရာက လုံလောက်အောင် လျှို့ဝှက်ခေါင်ကျတယ်၊ ငါတို့ လောလောဆယ် ဒီမှာနေခြင်းအားဖြင့် သူ့တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ အခြေအနေတည်ငြိမ်သွားမှ ငါတို့ လှုပ်ရှားလို့ရတာပေါ့။"

ကျန်းချင်သည် ဒီနေရာကို ပြီးပြည့်စုံသော ခိုလှုံရာတစ်ခုအဖြစ် မြင်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အန္တရာယ်များသော်လည်း အတော်အတန် လုံခြုံသည်။

ယန်ကျန့် သူတို့ကို ဒီနေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။

"ဒါလည်း အဆင်ပြေတာပဲ။ စကားမစပ် လျိုပိုင်မုရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ သူ ဒီလိုနဲ့ အများကြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဝမ်ထုံသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖြူဖျော့နေသော ပြတ်နေသောခေါင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျိုပိုင်မု၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး သူ၏အသက်ရှုသံသည် အေးစက်ကာ အသက်မဲ့နေသည်၊ သူ သေဆုံးပြီးသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ အများကြီး မခံနိုင်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်မရှိဘဲ ချိန်သီးနာရီကျိန်စာကို အားကိုးပြီး ငါ့အချိန်ကို ဆွဲဆန့်နေရုံနဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး။ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်က ရက်စက်တယ်။သူ ငါ့ကို တန်ပြန်တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးမပေးဘဲ သဘာဝလွန်ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်သုံးခဲ့တယ်..."

သူ သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် လုံးဝမကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူသည် ရလဒ်ကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများ၏ သဘာဝပင် — မည်သူမဆို မှန်ကန်သော အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်လျှင် တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းချင်က ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ခေါင်းကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း အခု ဘာအကြံဉာဏ်များ ရှိသေးလဲ။"

လျိုပိုင်မုသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မေးခွန်းကို စဉ်းစားနေသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ အခွင့်အရေးများသည် သူ့ဘက်တွင်မရှိဘဲ သူ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ခြေမရှိပေ။

ဒီစကားများကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါ့မှာ ဘာအကြံဉာဏ်မှ မရှိဘူး။"

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ဒီရက်စက်သော အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သူ သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဆိုတာကို...

ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး လျိုပိုင်မုပင်လျှင် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သွားသည်ကို သိရှိသွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် တကယ်ပဲ ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလား။

အဖွဲ့၏ ပြန်လည်စတင်ခြင်းအပြီးတွင် သူတို့သည် နာရီဝက်စာ မှတ်ဉာဏ်များကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် သူတို့သည် ယန်ကျန့်၏ အဖွဲ့နှင့် အမှန်တကယ် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူတို့သည် အလွယ်တကူ ချေမှုန်းခံရခြင်း၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်းစံအိမ်၏ အချိန်ဇယားသည် အချို့သော အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်သောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာရီသံသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒေါင်! ဒေါင်! ဒေါင်!"

တိုးညင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော အချက်ပေးသံများ စီးရီးတစ်ခုသည် စံအိမ်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထောင့်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင်ပင် ချိန်သီးနာရီသံ၏ မှိန်ဖျော့သော သဲလွန်စများကို ကြားနိုင်သည်။

"ချိန်သီးနာရီက နောက်တစ်ခါ မြည်နေပြန်ပြီ။"

စံအိမ်၏ တတိယထပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသားသည် အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း သူ၏အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စံအိမ်၏ လက်ရှိအချိန်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မဖြစ်နိုင်သောအရာ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အိတ်ဆောင်နာရီ၏ မိနစ်လက်တံသည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်သွားသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်ဇယားသည် ယခင်ကဲ့သို့ နာရီဝက် နောက်ပြန်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်မြှင့်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ခြောက်နာရီတွင် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး စံအိမ်အတွင်းမှ အခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကို ခြောက်နာရီခွဲမတိုင်မီ နောက်တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ယခု ခုနစ်နာရီရှိပြီ။

အချက်ပေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေစဉ် စံအိမ်၏ အချိန်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

အိတ်ဆောင်နာရီ၏ အချိန်သည် ခုနစ်နာရီခွဲသို့ အရှိန်မြှင့်သွားသည်။

သို့သော် အပြင်လောက၏ အချိန်ဇယားသည် မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရှိနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ချိန်သီးနာရီ၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားသည် စံအိမ်ကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပြင်လူများ အချက်ပေးသံများကို ကြားလျှင်ပင် သူတို့ သက်ရောက်မှုခံရမည်မဟုတ်ပေ။

နာရီ၏ အချက်ပေးသံ ပဲ့တင်သံသည် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။

"လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ အစောက အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့သူတွေ အသက်ပြန်မရှင်လာကြဘူး။"

"ပြီးတော့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း ထူးထူးခြားခြားမဖြစ်ဘူး။"

"နေဦး၊ ဆစ်ကနယ် တစ်ခုရှိတယ် — ငါတို့ လီယန်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီ။"

ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်နှင့် ဟွမ်ကျီယာတို့သည် သတိကြီးစွာနေရန်၊ မိမိကိုယ်ကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် လီယန်ကို ရှာဖွေရန် တာဝန်အသီးသီးကို ခွဲဝေယူထားကြသည်။ အချက်ပေးသံများ မြည်ဟိန်းပြီးနောက် သူတို့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ လီယန်၏ ဆစ်ကနယ် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူတွေ ပြန်ရှင်မလာသရွေ့ ငါတို့ ဘေးကင်းတယ်။ လီယန်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး စံအိမ်ကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအနည်းငယ်ကို လောလောဆယ် လျစ်လျူရှုထားလိုက် — ဒီနေရာရဲ့ အချိန်ဇယားက အရမ်းကို ပုံပျက်နေပြီ။ ငါတို့ ဆက်နေရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်။"

အခြားသူများက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

မစ်ရှင်ရည်မှန်းချက်များ အောင်မြင်ပြီးဖြစ်သည်၊ နောက်ထပ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို စွန့်စားခြင်းသည် မတန်ပေ။

သို့သော် သူတို့ တတိယထပ်လှေကားကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် ယခင်က ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တံခါးသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်သားတံခါးသည် အနည်းငယ် ဟနေပြီး အပေါ်သို့ တက်သွားသော မတ်စောက်သော လှေကားများကို ဖော်ပြနေသည်။

လှေကားထစ်များသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ဖိနှိပ်မှုရှိကာ တစ်ဦးသာ တစ်ကြိမ်လျှင် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်။

ဖုန်းချွမ်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဲ့ဒါ အရင်က ပျောက်သွားတဲ့ တံခါးပဲ။ အစောက တစ္ဆေက အဲ့ဒီကနေ ဝင်လာခဲ့တာ။"

ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင်လှံကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"သူ့ဘာသာသူ ထားလိုက်။ ငါ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။"

တာချွမ်းမြို့မှ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ဖြစ်ရပ်သည် သူ့ကို ယခင်က သေလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသောကြောင့် ဒီလိုရှင်းပြမရနိုင်သော အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အချက်ပေးသံများက တံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားစေလျှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး အတွင်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။

"မင်းပြောတာမှန်တယ်၊ မလိုအပ်တဲ့ စွန့်စားမှုတွေ ယူစရာမလိုဘူး။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုနေရာအပေါ် သူ၏စပ်စုမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ခြေသံများ အပေါ်မှ လှေကားများမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အသံသည် တည်ငြိမ်၊ လေးလံပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် တောင့်တင်းနေသည်။

"သက်ရှိလူတစ်ယောက် ဒီလိုလမ်းလျှောက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် အဖွဲ့ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"တစ္ဆေသာ ပေါ်ထွက်လာရင် ငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်။"

သူ နောက်ထပ်စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်...

ယန်ကျန့် မြင်လိုက်သည် — ခေတ်မီအဝတ်အစားဝတ်ထားသော ခေါင်းပြတ်နေသည့် အလောင်းကောင်တစ်ကောင်သည် မှောင်မိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားမှ စက်ယန္တရားကဲ့သို့ လျှောက်ဆင်းလာသည်။

ဒါက... လျိုပိုင်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။

သို့သော် အလောင်းကောင်သည် ဒီမှာရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏ခေါင်းသည် ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆင်းသက်လာသည်။

ယန်ကျန့်၏ လှံသည် ချက်ချင်း ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

အလောင်းကောင် သံချောင်း၏ ဖိနှိပ်မှုသည် ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်သွားပြီး ခုခံရန် နေရာမကျန်တော့ပေ။

အလောင်းကောင်သည် အေးခဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"ဒါ လျိုပိုင်မုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ၊ တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်မှုအလယ်မှာ ရှိနေတာ။"

ယခင်က လျိုပိုင်မုသည် လှေကားတက်ရင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူ၏ထင်းခုတ်ဓားဖြင့် သေစေနိုင်သော ကျိန်စာသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ လျိုပိုင်မုက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အသံထွက်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေအရိပ်ကို ကြားခံနယ်အဖြစ် လှေကားဆီသို့ တိုးချဲ့လိုက်သည်၊ ထိုအခန်းထဲသို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ဝင်သွားသည်ကို သိရှိရန် မျှော်လင့်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်မှတစ်ဆင့် သူ လျိုပိုင်မု၊ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကျန်းချင်၊ ဝမ်ထုံနှင့် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေသော အသက်မဲ့နေသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

နေဦး

ရုတ်တရက်...ပျစ်ချွဲပြီး သွေးနှင့်တူသော မှင်များသည် လှေကားထစ်နံရံများမှ စိမ့်ထွက်လာပြီး တစ္ဆေအရိပ်မှတစ်ဆင့် မြင်ရသော ပုံရိပ်ကို ပျက်စီးစေသောကြောင့် ကြားခံနယ်သည် အနှောင့်အယှက်ပေးခံလိုက်ရသည်။

ကြားခံနယ် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး အမြင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည်။

"ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ ကြားခံနယ်တောင် ပိုမတိုးချဲ့နိုင်ဘူး — ကြည့်ရတာ ပိုအားကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့နေပုံပဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...ချိန်သီးနာရီ၏ အချက်ပေးသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်...မှိန်ဖျော့ပြီး အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော စာကြည့်ခန်းတွင်၊ စားပွဲနောက်ကွယ်၌...ဘယ်အချိန်ကမှန်းမသိ ဆိုးယုတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အဆက်မပြတ် ရေးခြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားပွဲပေါ်မှ နားလည်ရခက်သော မှတ်စုစာအုပ်သည် ၎င်း၏ကျန်ရှိသော အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြစပြုနေသည်။

မပြည့်စုံသော စာများကို တဖြည်းဖြည်း ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်ရာ ဖတ်မရနိုင်သော စာရေးသားမှုသည် ဖတ်ရှုနိုင်လာသည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေကြသော ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် မသတိပြုမိခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် နာရီ၏ ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် သူတို့သည် ချိန်သီးနာရီ၏ တည်နေရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

တရှပ်ရှပ်!

အချက်ပေးသံများ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်မှုသည် အခန်းကို ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသော်လည်း သူတို့နောက်မှ တိုးညင်းသော ခြစ်သံများသည် သူတို့၏အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

ဒါက စက္ကူပေါ်တွင် ရေးနေသောဘောပင်၏ အသံဖြစ်သည်။

သိမ်မွေ့သော်လည်း တင်းမာနေသော တိတ်ဆိတ်မှုတွင် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ထင်ရှားနေသည်။

သူတို့၏အာရုံကြောများသည် ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားသည်။

"ငါတို့နောက်က စားပွဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ထိုင်နေတာလား။"

တူညီသော အတွေးသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။