နောက်ပြန်ခြေလှမ်းများ
Vol. 60 Ch. 887
ဝမ်ချာလင်သည် ဌာနချုပ်၏ မယုံကြည်မှုကို ခံနေရပုံရပြီး လီကျွင်း တာတုန်းမြို့သို့ လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယန်ကျန့်ကို ချုပ်တည်းရန်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်မှာ အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချာလင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လီကျွင်းသည် ယန်ကျန့်ကို စောင့်ကြည့်ရန် စေလွှတ်ခံရသင့်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ ယန်ကျန့်သည် အမြဲတမ်း မျက်စိထဲက ဆူးတစ်ချောင်းဖြစ်ပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲကာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိပ်မတည်ငြိမ်ပေ။ သူက သဘောထားမတိုက်ဆိုင်တာနဲ့ ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်တတ်ပြီး အရင်က ဌာချုပ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေတောင် ရှိသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် လီကျွင်း ဝမ်ချာလင်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။
သူ အလုပ်များနေသည်။
ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ချိန်သီးနာရီ၏ ကျိန်စာသင့်နေသော တစ္ဆေဆရာအတော်များများ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
ယန်ကျန့်သည် အိမ်အိုကြီး၏ ပထမထပ်ကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်ပြီး ဒုတိယထပ်ကို သန့်စင်စပြုနေသည်။
သူ ထိုလူများကို နာရီဝက်အတွင်း နောက်တစ်ကြိမ် သတ်ဖြတ်ရမည်။
အိမ်အိုကြီး၏ ဒုတိယထပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် အတော်လေး ရိုးရှင်းသည်၊ ( 卍) ကြယ်ပုံစံ စင်္ကြံတစ်ခုနှင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အခန်းများ တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ရှိနေသည်။ ဒီအခန်းများသည် လူမနေဘဲ အနည်းငယ်သာ အခြေခံပရိဘောဂများနှင့် အိပ်ယာခင်းများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ အချိန်အကြာကြီး မည်သူမျှမနေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြနေသည်။
ချိန်သီးနာရီကျိန်စာသင့်နေသော တစ္ဆေဆရာများပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေဝံ့ကြပေ။
သဘာဝလွန် ချိန်သီးနာရီ စတင်မြည်ဟိန်းလာသည်နှင့် အိမ်အိုကြီးထဲတွင် မယုံနိုင်စရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းသောအရာများ ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်။ အချို့လူများသည် အတွင်းထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားကြပြီး အချို့မှာမူ အတွင်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားကြသည်။
အကယ်၍ ချိန်သီးနာရီ၏ ကျိန်စာသည် တစ္ဆေကြမ်းများ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် မည်သူမျှ ထိုနေရာတွင် နေလိုကြမည်မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယထပ်၏ သန့်စင်မှု စတင်ပြီဖြစ်သည်။
"ရပ်"
ရုတ်တရက်...
ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူတိုင်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့အဖွဲ့သည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ချောမွေ့လုံခြုံစွာ ရှင်းလင်းသွားလာနေသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ၏အသံသည် လေးနက်သွားသည်။
"ဟမ်"
ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်နှင့် လူမဟုတ် တစ္ဆေမဟုတ်သော တစ္ဆေငယ်တို့အားလုံးသည် သူတို့၏ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဖုန်းချွမ်းသည် သတိပေးစရာမလိုဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေတယ်..."
သူ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
ဒါက မသက်မသာဖြစ်သည့် ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အနီးအနားတွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ပုန်းအောင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ဒါက တစ္ဆေဆရာများ၏ ပင်ကိုယ်အသိဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခံနေရပြီး သူ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏အမြင်တွင် မျက်ကွယ်နေရာမရှိသလောက်ပင်။ သူ၏အကြည့်သည် ခန်းမတစ်ဖက်ရှိ သစ်သားတံခါး အနည်းငယ်ဟနေသော အခန်းတစ်ခုဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
အခန်းသည် မှောင်မိုက်နေပြီး ဘာမှရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။
သို့သော် ထိုတံခါးဝတွင် နာရေးဓာတ်ပုံတစ်ပုံထဲမှ ထွက်လာသလို သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဒီဘက်သို့ ဗလာဖြစ်ကာ အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
မဟုတ်ဘူး။
ဒါက တကယ်တမ်း ဒီဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဒီဘက်သို့ မျက်နှာမူနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့၏အကြည့်သည် တကယ်တမ်း မြင်ရန်အသုံးပြုသော အကြည့်မဟုတ်ဘဲ ဒီဘက်ခြမ်းကို မျက်နှာမူထားရုံသာဖြစ်သည်။ သေသူတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ကောင်းကင်သို့ မူထားသလိုပင် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်မှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။
ဒီခံစားချက်သည် အလွန်ဆိုးယုတ်သော ဝိညာဉ်တစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသလိုမျိုး ဖြစ်လေသည်။
ဖုန်းချွမ်းသည် အံ့ဩသွားသည်။
"ဘယ်တုန်းက...လဲ ခုနကက အဲ့ဒီမှာ ဘာမှရပ်နေတာမရှိဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။ သူ အခု ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဒုတိယထပ်ကို ရောက်ပြီးနောက် တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံကို အစပျိုးမိပြီး တစ္ဆေကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာလား။"
ဒီဖြစ်တည်မှုသည် သူတို့နှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ကွာဝေးသော တစ်ဖက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်က တံခါးရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်နဲ့ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း သူမြင်နိုင်တဲ့ အသွင်အပြင်အနည်းငယ်ကနေ တစ်ခုခုကို သုံးသပ်ဖို့ကြိုးစားနေသည်။
"အဲ့ဒီအရာပေါ်က အဝတ်အစားတွေကို သတိထားကြည့်၊ ခေတ်မီတဲ့ပုံစံတွေမဟုတ်ဘူး။ ဒါက သူဟာ သေဆုံးပြီး တစ္ဆေအဖြစ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေတယ်၊ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဖက်ရှင်ပုံစံလည်း မဟုတ်ဘူး၊ '၈၀ သို့မဟုတ် '၉၀ ခုနှစ်များဝန်းကျင်က ပုံစံမျိုးပဲ။"
ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာသည်။
"ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းသင့်လား။ အဲ့ဒီတစ္ဆေသရဲအရာက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ပစ်မှတ်ထားနေရင် အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"မလိုအပ်ပါဘူး၊ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ တစ္ဆေကြမ်းတွေ လှည့်လည်သွားလာနေတာက တော်တော်လေး ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒီလိုဖြစ်စဉ်တွေက တစ်ကြိမ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီတစ္ဆေသရဲဖြစ်တည်မှုရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို မခံရရင် သူ့ကို ဘာမှအာရုံစိုက်နေစရာမလိုဘူး။"
အိမ်အိုကြီးထဲက အခြေအနေသည် ရှုပ်ထွေးသည်၊ လူများအတွက်သာမက ဝိညာဉ်များအတွက်လည်း ထိုနည်း၎င်းပင်။
တစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် ဒီနေရာတွင် ဗြောင်ကျကျ လူသတ်ရန်မှာ သိပ်ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ၊ သင် အထူးကံဆိုးပြီး တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ဆိုင်ကြုံတွေ့မှသာ ဖြစ်သည်။
မဟုတ်လျှင် အိမ်အိုကြီးကိုယ်တိုင်၏ အထူးလက္ခဏာများသည် တစ္ဆေကြမ်းများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းပုံစံများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိမ့်မည်။
ဒါက ယန်ကျန့်၏ ကောက်ချက်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ လျောင်ဖန် သူ၏မှတ်ဉာဏ်များမှ ဒီအိမ်အိုကြီးအကြောင်း နားလည်ထားသည့်အရာဖြစ်သည်။
"တစ္ဆေက... ပျောက်သွားပြီ... တံခါးလည်းပဲ။"
ရုတ်တရက်... တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေသည် သူ၏နောက်မှ အမှောင်ထု၏ မျိုချခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် မသဲမကွဲဖြစ်လာကာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် အနက်ရောင်မြူကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ သူ၏နောက်မှ တံခါးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူတို့တစ်ဖက်တွင် စင်္ကြံတစ်ခုနှင့် ဘေးမှ အစိမ်းရောင်အုတ်နံရံများသာ ကျန်တော့သည်။
နံရံများသည် မှောင်မိုက်၊ ညိုးငယ်ပြီး စိုစွတ်နေသည်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နံရံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော အရောင်အဆင်းရှိသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"နောက်ထပ် ရှင်းပြမရနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ။"
"အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှတော့ ငါတို့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆက်လိုက်ကြရအောင်။"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...တတိယထပ်တွင် မရှိသင့်သော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတစ်ခုမှ လှေကားတစ်စင်းပေါ်တွင်...ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် လျိုပိုင်မု၏ ပြတ်နေသော ခေါင်းကို သယ်ဆောင်ရင်း သတိကြီးစွာ လှမ်းတက်နေကြသည်။
လှေကားသည် မတ်စောက်ပြီး လမ်းကြောင်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းကာ တစ်ဦးသာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်၊ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လှေကားများသည် အဆုံးမရှိသလိုဖြစ်နေပြီး ထိပ်သို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်သလိုပင်။
ကျန်းချင်သည် တုံ့ပြန်မှုနှေးကွေးသော်လည်း ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
"တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး၊ ဒီလှေကားတွေက ဘယ်တော့မှ မဆုံးတော့ဘူးထင်တယ်။"
ဝမ်ထုံသည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်။
"သဘာဝလွန်စွမ်းအားက ဒီနေရာကို သက်ရောက်မှုရှိနေတယ်၊ ပုံမှန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဒီလှေကားတွေကို အဆုံးထိ လျှောက်လို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။"
နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ္ဆေဆရာများဖြစ်သည်။
ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးက သူတို့အတွက် အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ပေ၊ အခြေအနေတွေ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်နေမှသာ ထူးဆန်းလိမ့်မည်။
လျိုပိုင်မု၏ ပြတ်နေသော ခေါင်းသည် ယခုအခါ အရောင်လုံးဝကင်းမဲ့လောက်အောင် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူ မသေသေးပေ။ ယန်ကျန့်က သူ့ကို ကြားခံနယ်ဖြင့် အစပျိုးဖြတ်တောက်လိုက် ပြီးနောက် သူ ထူးဆန်းစွာ အချိန်အတော်ကြာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ အခြေအနေမကောင်းဘဲ သူ၏မျက်နှာအသားအရေသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေသည်မှာ အထူးစိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
သူသည် သူ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သတင်းအချက်အလက်အပိုင်းအစများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေသည်။
ချိန်သီးနာရီကျိန်စာသည် အချိန်အကြာကြီး တည်ရှိခဲ့ပြီး လျိုပိုင်မုသည် ပထမဆုံးရှာဖွေသူများ အုပ်စုတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူသည်လည်း သူ၏ရှေ့ဆောင်များမှ ချန်ထားခဲ့သော သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။
"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ နောက်ပြန်လှည့်မလား။"
ကျန်းချင်၏ ခြေလှမ်းများသည် တောင့်တင်းနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်အချိန်မဆို လဲကျသွားနိုင်သလို ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ဆုတ်ခွာရန် စိတ်ကူးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒီနေရာတွင် ပိတ်မိနေခြင်းသည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို ဆိုလိုသည်။
လျိုပိုင်မုက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
"နောက်ပြန်မလှည့်နဲ့။ မျက်စိမှိတ်ပြီး နောက်ပြန်လမ်းလျှောက်ကြည့်။"
"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
ကျန်းချင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
လျိုပိုင်မုက ပြောသည်။
"ဘာလို့လဲလို့ မမေးနဲ့။ ငါလည်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှေ့ဆောင်တွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ သတင်းစကားပဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဘယ်သူချန်ထားခဲ့လဲဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက ဒီနည်းလမ်းကိုသုံးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်လှေကားတစ်စုံကို ပြီးမြောက်အောင် လျှောက်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ 'ကြောက်မက်ဖွယ်လှေကား' ဆိုတာ ဒါတွေကို ရည်ညွှန်းတာဖြစ်ပုံရတယ်။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်။"
"ကောင်းပြီ၊ မင်းနည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။"
ကျန်းချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူနှင့် သူ၏နောက်မှ ဝမ်ထုံတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။
နှစ်ဦးသားသည် လှည့်မပြန်ဘဲ လှေကားမှ နောက်ပြန်ဆင်းစပြုကြသည်။
တစ်လှမ်းချင်းစီ သူတို့ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ခြေလှမ်းအရေအတွက်ကို ရေတွက်နေကြသည်။
တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်း... သူတို့ ဆယ်လှမ်းအထိ ရေတွက်လိုက်သောအခါ နောက်မှ လျှောက်နေသော ဝမ်ထုံသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏မျက်နှာအသားအရေသည် အေးခဲသွားသည်။
သူ၏ကျောသည် မာကျောပြီး အေးစက်သော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။
ဒီနံရံသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာပုံရသည်။ သူတို့ ခြေလှမ်းရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး မသတိပြုမိခဲ့သော်လည်း နောက်ပြန်ဆယ်လှမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
နောက်ထပ် နားလည်ရခက်သော အခြေအနေတစ်ခု...
ဝမ်ထုံက ပြောသည်။
"ငါ့နောက်မှာ နံရံတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ငါ ဆက်ဆင်းလို့မရတော့ဘူး။"
နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန်းချင်သည်လည်း ဝမ်ထုံနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သူ မမေးနိုင်မီမှာပင် ဝမ်ထုံက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ လမ်းတွေ့ပြီထင်တယ်၊ မျက်စိဖွင့်လိုက်။"
ကျန်းချင်သည် ချက်ချင်း သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့နောက်တွင် ရပ်နေသော သံချေးစွန်းများဖြင့် သံတံခါးတစ်ချပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သံတံခါး၏ တံခါးဘောင်အထက်တွင် မှိန်ဖျော့ပြီး ဝါကျင်နေသော မီးအိမ်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်၊ ၎င်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို ငြိမ်းသွားနိုင်သလိုဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အလင်းသည် သံတံခါးကိုသာ ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ပြီး ပိုမိုပျံ့နှံ့နိုင်ခြင်းမရှိပေ။
"ဒီသံတံခါးက ငါတို့ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ၊ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအတွင်းက တံခါးတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် သစ်သားတွေ..."
ဝမ်ထုံသည် မျက်နှာပြင်ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်၊ လက်ကိုင်ကို ရှာတွေ့ပြီး လှုပ်ခါလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဒီတံခါးက သော့ခတ်မထားဘူး၊ ဖွင့်လို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ အရင်က ဖွင့်ခဲ့ဖူးတယ်။ တံခါးအစပ်တွေက မညီဘူး။"
လျိုပိုင်မုက တိုက်တွန်းသည်။
"ဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်။ အခု နောက်ပြန်လှည့်စရာမရှိတော့ဘူး။ မတုံ့ဆိုင်းနဲ့။ ဥက္ကဋ္ဌကို ရှာမတွေ့ရင်တောင် အတွင်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရင် ယန်ကျန့်ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်လောက်တယ်။ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး။"
"မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒီမှာ ပုန်းနေရင် ယန်ကျန့်က ပုံစံကို သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် သူ လှေကားပေါ်မှာ ပိတ်မိနေမှာ။ အတွင်းထဲဝင်သွားရင် တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို သေချာစေမှာ။"
ကျန်းချင်သည် ကနဦးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူ၏တင်းမာမှုသည် ပြန်ရောက်လာသည်။
အတွင်းထဲတွင် အန္တရာယ်အသစ်များ ပုန်းအောင်းနေနိုင်သောကြောင့် ပေါ့ဆ၍မဖြစ်ပေ။
သို့သော် သူတို့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာများမရှိသောကြောင့် နှစ်ဦးသားသည် နောက်ထပ် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ လေးလံပြီး သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အမည်မသိနေရာ တစ်ခုသို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။
ဒါက မည်သူမျှ တစ်ခါမှ မစူးစမ်းခဲ့ဖူးသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။